Geplaatst in Werk

Van Kijken Naar Zien

Vier simpele woorden die direct duidelijk maken wat de bedoeling is van ons project: Van Kijken naar Zien. Je kunt kijken naar een ander maar geen oog hebben voor wat die persoon drijft, echt wil en kan. Je zou ook kunnen zeggen: Van horen naar luisteren. Hoe irritant is het als iemand zegt: “Ja, ik hoor je wel.” 

Maar heb je ook echt naar me geluisterd? 

Dat is dan het eerste wat in mij opkomt, meestal zeg ik het niet hardop.

Van Kijken Naar Zien is een project van de gemeente Zoetermeer en het werkbedrijf De Binnenbaan. In eerste instantie maakten we video-opnames van gesprekken in de spreekkamer. Tijdens de eerste lockdown ontdekten we het beeldbellen en hoe gemakkelijk het was om dan opnamen te maken van je gesprek met een klant. De bij het project betrokken onderzoeken analyseerde de opnamen. Aan de hand van goed gekozen fragmenten keken ze met ons en met klanten afzonderlijk terug en bespraken het verloop van het gesprek.

De olifant in de kamer

Van Kijken naar Zien levert ons veel op: Betere dienstverlening en blije klanten. Maar het betekent ook veel voor de medewerkers zelf. Ze maken écht mooie stappen in de manier waarop zij gesprekken met klanten voeren. Henk Spies een van de onderzoekers die ons begeleidt in het project zegt daarover:

Eén van de belangrijkste aandachtspunten die we met hen bespreken, is ‘de olifant in de kamer’ te benoemen, plus manieren waarop dat zou kunnen. Trajecten sukkelen vaak wat door, omdat mensen om de ‘hete brei’ heen draaien en trajecten niet verder komen. Wat we zien gebeuren is dat werkregisseurs dit oppakken. Op casusniveau leidt dit regelmatig tot versnelling in trajecten die al een tijd vast zitten.

Leuk, maar kost dat allemaal niet enorm veel tijd?

Van Kijken naar Zien gaat over het voeren van goede gesprekken, niet over intensief maatwerk. Het is juist onze ervaring dat een goed gesprek vaak in de helft van de tijd kan en verderop in het traject tijd bespaart. Wat misschien intensief voelt, is het leerproces voor jou als werkregisseur of als manager, het oefenen met een nieuwe methodiek, het reflecteren op een gevoerd gesprek.

Ik vond de feedback van mijn klant verrassend. Omdat je soms denkt: ‘Ik doe het best wel goed’ en dan blijkt het bij de klant toch anders over te komen.

Mijn klantmanager heeft laten zien dat ze zich kwetsbaar durft op te stellen. Ik heb bewondering dat ze dat in die positie doet. De band tussen mij en de klantmanager is er op een positieve manier door gegroeid.

De methodiek waar Van Kijken naar Zien mee werkt, wordt ook gebruikt in Amsterdam bij de vak-ontwikkeling van de Top-600 regisseurs, aanpak voor veelplegers, die in een gedwongen kader van drang en dwang werken. Goede gesprekken zijn niet per se fijne gesprekken. 

Ook in het onderwijs is het inmiddels een beproefd recept.

Meer lezen:

Actieonderzoek Zoetermeer | Inclusivate

Rapport Van Kijken Naar Zien webversie.pdf (inclusivate.nl)

https://www.zonmw.nl/nl/onderzoek-resultaten/preventie/programmas/project-detail/vakkundig-aan-het-werk/van-kijken-naar-zien-1/

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

Waar ben je bang voor?

Nu de wereld weer een beetje open gaat, kunnen we eindelijk ons nieuwe huis laten zien. Uiteraard hoort daar ook een kennismaking met Zoetermeer bij. Als basis gebruik ik daarvoor een mix van de kunstroutes die de gemeente Zoetermeer door de stad heeft uitgezet. Uiteraard sla ik de dorpsstraat niet over en zorg ervoor dat we ook enkele terrasjes passeren. Zoetermeer heeft ook veel groen, dat komen we dus vanzelf tegen.

Vandaag gaan we rechtsom, ga je mee?

Vanaf de Markt steken we via het eiland de Grote Dobbe over. Sinds kort is er een Jeu de Boules baantje op het eiland en heet het: Het Charlie Aptroot plantsoen, naar onze voormalige burgemeester. We stuiten direct op een kunstwerk van Dicky Brand, dat heet: Waar ben je bang voor? Ik las in de beschrijving dat het een vluchtend dier met vier poten zou kunnen zijn. Daarna lukt het mij niet er nog iets anders in te zien en, echt, ik heb mijn best gedaan.

Zoetermeer had zijn eigen uitvinder. Als we over de brug het Dobbepark uitlopen, zie je aan de rechterkant van de Dorpsstraat de garage waar hij dat deed. Het pand is net opgeknapt om Terra Arts onderdak te bieden. Maar voordat we het park uitlopen, kijken we nog even naar het kunstwerk, geïnspireerd op zijn ijsslee met propellermotor van Moritz Ebinger. In koude winters kon je er mee over bevroren water naar Leiden of Delft sleeën.

Kijk goed waar je loopt in de Dorpsstraat! Want dan zie je de tegels die samen het Speel-Spoor vormen. Ze zijn van Trudy Bersma en Marijke Wijgerinck en zijn gebaseerd op de beeldelementen in de Dorpstraat, in gevelstenen, ramen, bruggen en gebouwen. Er liggen er in totaal twintig.

We lopen verder door de Dorpsstraat tot net voor nummer 12, het pand met de muurschildering. We maken even een uitstapje naar het Nicolaasplein. Het paviljoen dat je nu voor je ziet, is onderdeel geweest van het voormalige station Seghwaert. Tijdens de lockdown werd hieronder balletles gegeven aan meisjes in roze tutu. 

Via de Kapelaan lopen we terug naar de Dorpsstraat. Onder de ramen van de makelaar rechts vind je een paar Luisterputten. De deksels kun je bewegen en maken dan geluid. Misschien samen even muziek maken?

Even verder op steken we de Delftsewallen over en zien een bijzondere kachel of is het een boom? Het is een platte buiskachel, die gebruikt werd om eten op te koken en je te warmen. Zittend rond de kachel werden de laatste roddels en sterke verhalen gedeeld. Dit kunstwerk van William Speakman staat bij het muurtje rond de Oude Kerk, omdat dit ook een ontmoetingsplek is. Hier vertellen mensen elkaar al eeuwenlang het laatste nieuws en verhalen.

Even verderop zie je een kunstwerk van Hans van Bentem. andere kunstenaar maar het hoort ook bij het SpeelSpoor. Zes losse elementen vormen samen een enorme fantasievis. Kinderen kunnen zich er heerlijk op uitleven. De zachte ondergrond zorgt ervoor dat ze niet hard kunnen vallen. Na de Zoetelaar gaan we rechts het straatje in, aan het einde naar links en dan weer naar rechts. in de richting van het bruggetje. Steek het bruggetje over en je bent in het Wilhelminapark. Ga links langs de reling. Links zie je, tussen de bomen door, een bijzonder tuinhuis van Piet-Hein Eek. Loop het pad verder af en ga bij de eerste splitsing rechts, richting een vlakke brug. Boven het water, op de rechterzijkant van de brug, hangt een bronzen plaquette.

De bronzen plaquette hoort bij het Gedachtenpad. Je vindt terug op het pad achter overal gedichtenwolkjes, bronzen plaquettes in het asfalt.

De kunstenares Yvonne Grevers heeft met inwoners van Zoetermeer nagedacht over wat herdenken is en wat het voor iemand kan betekenen. Kijk maar welke jou het meeste raakt of inspireert. 

We gaan terug de brug over en lopen rechtdoor tot we op een voormalig schoolplein staan. Hier vind je drie HinkelBanen als onderdeel van het SpeelSpoor. Zullen we hier maar op het terras gaan zitten of heb je liever een ijsje? Of ben je bang dat je Zoetermeer leuk gaat vinden?

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Werk

Het is best te doen

Morgen is het al weer twee weken dat ik samen met collega’s meedoe aan een stappenchallenge. Elke dag 10.000 stappen. Dat leek veel, maar het is best te doen. Het seizoen toont zijn pracht en tot nu toe is het weer zacht en redelijk droog. Wie is er bang van een buitje?

Lees verder “Het is best te doen”

Goed bezig in Zoetermeer

Januari was bij ons op het werk de gezondheidsmaand. Ik geef het direct toe, niet bijster origineel. Met het begin van het nieuwe jaar barst iedereen van de goede voornemens en initiatieven. Maar het werd een verrassend leuke maand op kantoor met allerlei mooie activiteiten en ook nog wat blijvertjes.

Lees verder “Goed bezig in Zoetermeer”
Geplaatst in Nieuws en politiek, Werk

Wanneer is die samenleving nou eens af?

Ineens dacht ik weer aan haar. Ergens in 1994 zocht ik in het beeldarchief van de gemeente Dordrecht naar foto’s voor bij een beleidsnota. Daar vond ik de foto van dit meisje. De aarzelende ernstige blik in haar ogen brak bijna mijn hart. Ze kwam paginagroot in de nota terecht.

Lees verder “Wanneer is die samenleving nou eens af?”
Geplaatst in Nieuws en politiek, Werk

Slim samenwerken bij inburgering

Het valt bijna niet op in de grote berg aan taken die op gemeenten zijn afgekomen, zoals de jeugdzorg en de Wmo en straks de omgevingswet. Maar de uitvoering van de inburgering komt er ook aan. Op 1 januari 2021 moeten we als gemeente er helemaal klaar voor zijn. Natuurlijk, in vergelijking met die grote decentralisaties is het ook maar peanuts. De bedragen die er mee gemoeid zijn, zijn veel kleiner en het raakt ook minder mensen direct. Maar voor die kleine groep is het van levensbelang om goed thuis te raken in onze samenleving.

Maar hoe doe je dat?

Samen met collega ambtenaren uit het hele land was ik in Woerden om me daarin te verdiepen. Er waren ook veel deskundigen op het gebied van inburgering en taalonderwijs aanwezig.

Integratie gaat het beste als je werk hebt

Dat vertelde Arend Odé van de SER ons. Hij heeft begin dit jaar een rapport geschreven voor de regering over welke aanpak echt werkt. Op nummer één staat een ‘dedicated team’, in goed Nederlands: een toegewijd team. Een dedicated team heeft minder klanten en kan een inburgeraar dus meer tijd en aandacht geven. Het team heeft de ruimte om klanten langer te ondersteunen, er ontstaat vertrouwensband en deskundigheid. Zo simpel is het.

Zijn verhaal wordt op een prachtige manier ondersteund door de documentaire, Matchmakers in migratie, uitgezonden door Tegenlicht van de VPRO op 10 november. In het stadje Utica in de Verenigde Staten beschouwen de inwoners de toestroom van migranten als een oplossing in plaats van een probleem. De economie bloeit weer net als nooit tevoren, Hetzelfde geldt voor sociale leven in het stadje, dankzij de nieuwe inwoners en een yoghurtfabrikant.

If you want to go fast, go slow

De kortste weg naar duurzame participatie is volgens Elwine Halewijn van het kennisinstituut voor taalontwikkeling en Bas Schuiling zelfstandig consulent, is juist de tijd nemen om de motivatie van de inburgeraars warm te houden. Zij gebruiken daarvoor de uitgangspunten van het zogenaamde Zelfdeterminatie-model van Deci en Ryan. Mensen zijn gemotiveerd als ze zich autonoom voelen: Ik kan mijn leven in eigen hand nemen. Als ze zich competent voelen: Ik doe iets waar ik goed in ben en wat ik leuk vind en als ze zich verbonden voelen: Ik maak deel uit van een omgeving waarin ik mij veilig voel en vrij ben om te zijn wie ik ben.

Brugklas

Ze pleitten daarom voor een verlengde intake. Dat je niet vanaf het eerste moment een route vastlegt voor de inburgeraar maar regelmatig peilt of het juiste spoor nog gevolgd wordt of dat er bijgesteld moet worden. Er gebeurt heel veel in het leven van een inburgeraar. Mogelijkheden en wensen veranderen daarnaar. De kennis over de Nederlandse samenleving wordt groter en dus ook iemands horizon. Je moet afstemmen op wat op een bepaald moment nodig. Je zou eigenlijk kunnen denken aan een soort brugklas de eerste zes maanden.
Verder adviseerden ze ons als gemeenten, ook ons licht op te steken bij de huidige inburgeraars. Zij weten precies wat goed werkt en waar het niet lekker loopt. Wij kunnen er van leren en gaande de gesprekken ook ontdekken wat er voor deze groep nog mogelijk is om beter ingeburgerd te raken.

Foto door mentatdgt op Pexels.com
Geplaatst in fietsen, Huis, tuin en keuken

Het gewicht van herinneringen

Het kan zijn dat je hem net zo mooi vindt als ik. Dan mag je hem dragen, mijn zilveren ketting met bedels van trollbeads. Elke bedel kreeg ik op mijn vijftigste verjaardag van een dierbare. Ik weet nog precies welke bedel ik van wie heb gekregen. Tien jaar lang heb ik hem bijna elke dag gedragen Misschien dat je dat allemaal voelt en de ketting daarom zo waardeert.

Maar, als je niets hebt met zilver, de ketting maar ouderwets vindt of als je je nu een beetje schuldig voelt dan hoop ik dat je hem bij de gemeente afgeeft als gevonden voorwerp. Hij is zijn gewicht in zilver waard, misschien een halve kilo. De herinneringen wegen meer.

Op een gewone donderdagochtend ging ik gewoon op de fiets naar mijn werk. Het was wat kouder dan ik verwacht had. Ik wilde mijn jas wat verder dichtritsen en voelde toen dat ik mijn ketting niet om had. Mijn oorbellen had ik wel in en gewoonlijk doe ik dat gelijk met mijn ketting

Gewoon vergeten, je was er vandaag met je hoofd niet bij.

Dat zei ik tegen mezelf ter geruststelling en trapte stug door. De hele dag voelde het wat kaal. Zodra ik weer thuis was, liep ik de badkamer in. Geen ketting op het schoteltje waar ik ’s avonds mijn sieraden op leg. Een zoektocht op mogelijke plekken, onmogelijke plekken en rare plekken in huis, geen ketting. Voor het donker werd, ben ik nog tot aan het bruggetje gelopen waar het fietspad de polder ingaat, geen ketting. Ik zag al gauw dat dat niet erg voor de hand ligt. Hij zou gewoon op de straatstenen of het asfalt zijn blijven liggen. Een oorbel of een ring rolt makkelijk tussen de stenen. Een ketting is daarvoor te groot en zwaar.

Trollbeads ketting, Gekleurde Gedachten, Karien Damen.
Trollbeads ketting

Dat ik niets gevoeld heb? Misschien is hij eerst nog in mijn kleren blijven hangen, geen idee.? Volgens de site: Verloren of gevonden, komt 62% van de gevonden voorwerpen terug bij eigenaren. Nu maar hopen dat mijn ketting gevonden wordt.

Geplaatst in Nieuws en politiek, Werk

Van een wankel evenwicht…

De gele hesjes hangen al klaar in de kast,

zegt Divosa voorzitter Erik Dannenberg, als aftrap van het congres over Armoede en Schulden. Hij laat een foto zien van het Vrouwenhuis in Zwolle, een hofje voor vrouwen die uitgewerkt waren als hulp in de huishouding en daar hun laatste jaren samen woonden. Het is nu een museum. De samenleving organiseerde toen zelf de zorg voor ouderen. Nu doet de overheid het met een koud technisch systeem. Mensen die moeilijk rond kunnen komen, maken gemiddeld gebruik van 27 regelingen met ongeveer acht verschillende definities van ‘inkomen’.
De postbesteller met een vaste betrekking met een zeker pensioen veranderde naar een pakketbezorger die als ZZP-er zelf zijn of haar oude dag moet regelen. Een deel van je bevolking bevindt zich door deze ontwikkelingen in een uitzichtloze situatie.

Herverdelen naar onszelf

Ik kijk naar de vrouwen voor hun woninkje in het hofje. Ze moesten zich wel hun hele leven gedragen en om weten te gaan met de luimen van hun mevrouw en op zondag netjes naar de kerk. Ik moet er niet aan denken. Rechtvaardigheid was ook een reden waarom de overheid de zorg ging over nemen. Alleen, we zijn doorgeschoten. Erik vertelt dat een wijkteam 86% van de tijd bezig is met het invullen van formulieren van inwoners. Koen Caminada laat vervolgens zien dat al dat herverdelen van geld door de overheid niet het gewenste effect heeft. Het is vooral rondpompen van belastinggelden waarbij er aan het eind van het verhaal, door de kosten van het systeem, minder geld over is. Een bevlogen en goed onderbouwd verhaal maar tegelijkertijd een verhaal dat ik niet goed na kan vertellen. Zijn presentatie vind je hier. Het toont aan dat ons belastingstelsel op de schop moet.

Niet meer wakker liggen

De initiatiefnemers van Geldfit.nl, hebben een voor Zoetermeer bekend verhaal. Volgende maand gaat de campagne weer van start in enkele wijken. Op postcodeniveau krijgen zij betalingsgegevens van een groot incassobureau. Wanneer mensen trager worden met betalen of achterstanden hebben bij meerdere leveranciers, kan er sprake zijn van beginnende schuldenproblematiek. Daar speelt Geldfit op in met gericht campagnemateriaal. De boodschap sluit aan bij de belevingswereld van de inwoners van het postcodegebied. Je bent bijvoorbeeld een stadse professional of een contente gepensioneerde. We hopen natuurlijk dat daardoor mensen in beweging komen voordat ze wakker liggen van zorgen over geld.

Weet u of u schulden heeft en zo ja, welke?

De volgende twee sprekers vroegen daar toch eens bij stil te staan. Je denkt dat je geen schulden hebt, maar hoe zit het met je hypotheek, je private lease contract of misschien ben je in een optimistische bui begonnen met sporten en zit je nu met een twee jarig contract?
Werkgevers hebben geen zin in gedoe hierover. Een op de drie werkgevers kapt er mee als er sprake is van schulden. Blijven werken of aan het werk gaan is niet altijd de oplossing om uit de schulden te komen maar met aandacht, inzet en de erkenning van het probleem aan beide kanten is er veel mogelijk. Uitval van kansrijke werknemers door schuldenproblematiek is zo ontzettend zonde.

…Een stabiele balans