Vorige week las je hoe Koen tijdens zwaar onweer langs de Mark fietste. Lees nu in het slot hoe Koen thuis wakker wordt. Was het een droom of is het echt gebeurd?
… “Het gaat al wat beter, zo te zien”
Koen opent langzaam zijn ogen. Een vrouw reikt hem een handdoek aan. Ze heeft een vriendelijk gezicht en een dikke bos rode krullen.
“Geef je jas maar aan mij, dan hang ik hem bij de kachel te drogen. Je was bijna het water in gegleden. Je fiets heb ik tegen de wagen gezet.”
Lees verder
Voor dit verhaal heb ik me laten inspireren door de betoverende lichtwandeling Ulvenhout. Ik heb de legende van de witte gans op papier gezet. Deze week lees je hoe Koen, fietsend langs de Mark, in zwaar weer belandt.
“Er komt onweer aan jongen, je kunt beter maar meteen naar huis gaan.”
Koen en zijn opa, tegenover hem, kijken allebei verstoord op als oma haar hoofd om de hoek van de kamerdeur steekt. Ze gingen allebei volledig op in het schaakspel dat tussen hen in staat. De witte dame van Koen stond op een positie van acuut gevaar. Zijn hand zweefde net naar een van de lopers.
Lees verder “De legende van de witte gans, een verhaal uit Ulvenhout”
“Slaat u hier maar rechtsaf” Ik zet de richtingaanwijzer aan en rijd een zijstraat in. Het is even stil naast mij. Dan zegt de examinator droogjes: “Dit is ook een leuke straat, rijdt u maar door.”
Lees verder “Rechtsaf of linksaf?”
Precies een jaar geleden zijn we naar Ulvenhout verhuisd. De Mannen van Stoof, zo heet een verhuisbedrijf uit Breda, hadden nog een gaatje op 31 december. “Vooruit maar,” zeiden wij. Meteen er achteraan dacht ik: vooral veel oliebollen inslaan voor alle helpende handjes, dan komt het goed.
Lees verder “In Ulvenhout krijgen we samen dingen voor elkaar”
Daar zul je de heilige Agnes hebben, denkt Mathilde. Een grijs autootje rijdt de Slotlaan in en stopt voor haar huis. Een feestelijk geklede vrouw stapt uit, doet het achterportier open en sleurt haar jongste zoon van de achterbank. Dat is Kevin, die heeft vast geen zin in kerstmis met zijn familie. Aan de andere kant van de auto is haar oudste zoon Ruben ook uit de auto gestapt. Hij heeft net zo’n heilig gezicht als zijn moeder, maar ondertussen. Stookt altijd zijn broertje op tot kattenkwaad, net zoals Agnes vroeger zelf deed met haar zusje.
Lees verder “Kerstverhaal: Een hart van goud”
Met een levensgevaarlijke uithaal zet ik het mes erin. De fles bodylotion biedt weinig weerstand. In nog geen halve minuut heb ik hem doormidden gesneden. Zo, nu kan ik nog zeker drie dagen smeren. Ik kan het niet uitstaan dat de laatste druppel of lik in een verpakking achterblijft. Daarom heb ik ook twee flessenlikkers liggen in de keukenla. Met de rubberen schrapertjes kun je bijna alle potjes en flesjes leegmaken.
Lees verder “Waarom we zuinig zijn”
Het is momenteel een komen en gaan van koolmeesjes. Ze komen alvast hun woningen voor het volgende seizoen inspecteren. Het balkon van mijn moeder hangt vol met vogelhuisjes. Net zoals vroeger haar tuin.
Lees verder “Over vogels en een Volkswagenbusje”
Het kan nog net, genieten van de herfst. Snel, want er is nachtvorst op komst en dan zullen ook de laatste bladeren van de bomen vallen. Het was een prachtig najaar, mooie tinten in het bos gecombineerd met zachte temperaturen. Afgewisseld door dreigende luchten gevolgd door felle buien en dan natuurlijk prachtige regenbogen. We hebben zelfs een enkele mistige morgen gehad.
Lees verder “Vier de Herfst met Pompoentaart en Peren”
Dit is zo leuk, ik moet het even kwijt.
In juni schreef ik over de afscheidsmusical van mijn jongste nichtje en het verschil met mijn eigen afscheid van de basisschool. Dat was met de hele klas een week op kamp in een boerderij. Met zeven klasgenoten zat ik toen in een groepje met de naam: Boekenwurmen. Bij mijn verhaal in juni maakte ik een tekening van hoe ik dacht dat ons logo eruit had gezien.
Lees verder “Gevonden: het boekje van het schoolkamp”
Gekleurde Gedachten 