Powergirls in Rotterdam? Ech wel!

Waar is de deur? Ik sta op het Rode Zand op de plek waar de ingang van het Museum Rotterdam zou moeten zijn. Ik zie alleen een stalen wand met een smal raam ernaast. Het museum gaat om 10.00 uur open Dat zegt een bordje op het raam. Ik begin een echte bejaarde te worden.... Lees verder →

Het gewicht van herinneringen

Het kan zijn dat je hem net zo mooi vindt als ik. Dan mag je hem dragen, mijn zilveren ketting met bedels van trollbeads. Elke bedel kreeg ik op mijn vijftigste verjaardag van een dierbare. Ik weet nog precies welke bedel ik van wie heb gekregen. Tien jaar lang heb ik hem bijna elke dag... Lees verder →

Van een wankel evenwicht…

De gele hesjes hangen al klaar in de kast, zegt Divosa voorzitter Erik Dannenberg, als aftrap van het congres over Armoede en Schulden. Hij laat een foto zien van het Vrouwenhuis in Zwolle, een hofje voor vrouwen die uitgewerkt waren als hulp in de huishouding en daar hun laatste jaren samen woonden. Het is nu... Lees verder →

Nog een paar dagen om je prinses te wanen

Waar zullen we afspreken? We kennen elkaar nog van de middelbare school, maar mijn vriendin woont inmiddels helemaal in het oosten van het land. Dat zou dus ergens halverwege moeten zijn. Op de Veluwe of bij Utrecht kun je natuurlijk heerlijk samen wandelen in de bossen. Ik keek op de kaart voor een briljante ingeving.... Lees verder →

Een dikke kus van mijn lieve zus

Archeologische vondsten zijn het. Ze liggen verspreid op mijn werktafel. Ik ben mijn prikbord aan het ontmantelen, laag voor laag. In de tijd dat ik op mezelf ging wonen had iedereen een prikbord hangen van kurk. Ik kreeg er dus een cadeau, samen met twee houten ontbijtborden, bruine aardewerken bekers en een oranje afwasteil, toen... Lees verder →

Wat ruik ik toch?

Twee boompjes hebben we geplant in onze tuin in Hellendoorn. Ik zag ons al helemaal zitten in de schaduw van die bomen op een zomerse dag en hoe mooi het rode blad van de esdoorns zou afsteken tegen het groen van de dennenbomen. Alleen, de zomer van 2018 was droog. De boompjes hadden het zwaar.... Lees verder →

De boot…het wad…Schiermonnikoog

Het stond op de leuning van een bankje, zomaar ergens in de duinen, om herinnerd te worden. "De boot…het wad…de vuurtorens: Schier!!!!! als een magneet, zo sterk was de band…." Iedereen die er ooit geweest is ziet direct: dit is Schiermonnikoog, Schier, Lytje Pole. He, er is nog een vuurtoren. Nee die witte is geen... Lees verder →

Beelden in Antwerpen

Het is niet ver, Antwerpen. We hebben afgesproken bij het Middelheim museum aan de oostkant van de stad. Een dagje wandelen, picknicken en genieten van de beeldentuin in een prachtig uitgestrekt park. Water Bij Breda begint het al te regenen. Het houdt de hele dag niet meer op. We hebben er geen last van gehad.... Lees verder →

Mijn zus, mijn held

‘Er is maar een mens op de wereld aan wie ik deze kaart kan sturen,’ schreef mijn zus op de achterkant van een kaart. Op de voorkant stond een gedicht van Rosalie Lemmers. Mijn zus, mijn held Ze kan vogels laten zwemmen, Vissen laten vliegen. Vliegvissen zijn de leukste wezens die ik ken! Ze vliegt... Lees verder →

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: