Geplaatst in Nieuws en politiek

Waar ik woon, voel ik mij thuis

Van Breda tot Zoetermeer, ik ben best vaak verhuisd in mijn leven. Toch voelde ik mij overal thuis. Maar een keer heb ik me onprettig gevoeld. Dat was in de Waterloostraat. Mijn bovenbuurman maakte zoveel herrie dat ik er niet meer tegen kon. Hij speelde golf in huis. Dan rolde het balletje van de ene naar de andere kant. Pok tegen de muur, dan weer een klap en daar ging het balletje weer.

1959 Het Moederheil Breda

Volgens mij zijn tot midden jaren zestig heel veel Bredanaars hier, bij de nonnen, geboren. Mijn moeder vertelde dat het, toen ik geboren werd, zo druk was in de kraamkliniek dat alleen in de keuken van het klooster nog plek was voor een mijn wiegje. Als ik naar school fietste kwam ik langs het Moederheil, wat inmiddels Valkenhorst heette, en stelde me dat wiegje voor. Dat het moederheil niet voor alle moeders een heilzame plek was, werd veel later pas duidelijk.

1959 – 1968 Pennendijk Ulvenhout

Op weg naar buurvrouw Nelly. Iedereen kwam nog gewoon achterom, het was dus nog wel een eindje voor iemand die net kon lopen.

1968 – ’t Hofflandt Ulvenhout

Ons nieuwe huis was net klaar. Mijn vader bouwde het samen met z’n broers eigenhandig. Zelf heb ik een stukje spouwmuur mogen metselen en eindeloos stenen gesjouwd. Tijd om te genieten. Aan de overkant zie je de basisschool De Roskam in aanbouw.

1975 – 1978 Dillenburgstraat Breda

Mijn ouders kochten een bakkerswinkel midden in het Ginneken, om te verbouwen tot een mooi huis. Daar zijn ze jaren mee bezig geweest. Ik herinner me dat we maanden boven in hun slaapkamer hebben gewoond omdat beneden alles gesloopt was. Hier zit ik op de binnenplaats. Deze foto was in de week dat ik mijn vwo diploma haalde en mijn rijbewijs. Klaar om uit te vliegen. 

1978 – 1984 Witte Singel Leiden

Op kamers met drie andere meiden, bij een hospita. Het was best primitief, we hadden oliekachels op de kamer en we kookten op een fles butagas. Op de foto leer ik mijn huisgenoot Janice schaatsen. Ze kwam van Curaçao en had nog nooit ijs gezien. De winter van 1979 was streng. Zo streng dat we bij elkaar kropen en in slaapzakken voor de kachel zaten met het laatste restje olie.

1984 -1986 Struissenburgstraat Rotterdam

M. kende ik nog van de middelbare school. Zijn zus studeerde ook in Leiden en zo kwam van het een het ander. We vonden een voor-tussen-achter woning in Rotterdam. Met een touw vastgemaakt aan de trapleuning openden we de voordeur beneden. Het pand was flink scheef gezakt, je viel er letterlijk met de deur in huis.

1986 – Waterloostraat Rotterdam

En toen woonde ik weer alleen. Niet helemaal, de katten Ferdinand en Neelie verhuisden mee naar zo’n twee honderd meter verder. Een smal straatje met aan de overkant Dikke Willem met zijn aap en geit en en hele stoet vage vrienden zolang het bier niet op was.

Oostzeedijk 1989 – 1991 Rotterdam

Een portiekflat van het gemeentelijk woningbedrijf was de volgende stap. Een berging voor mijn fiets en oude spullen. Achter keek ik uit op een binnentuin. Bij de maandelijkse huur zat een bedrag voor kijk-groen. Dat hadden ze in Rotterdam uitgevonden. Aan de overkant zaten gezellige kroegjes en een fish-en-chips zaak. Lijn 1 en 7 stopten voor de deur.

Ik sta hier met Rinus Riekwel voor de deur, hij kwam de nieuwe woning inwijden.

1991 – 1995 Lena Blok-Wout straat Rotterdam

Mijn eerste vaste baan kreeg ik in Dordrecht. Ik kon een huis kopen. Het werd een premie A-woning in de nieuwe wijk Prinseland. Eindelijk een eigen voordeur, centrale verwarming, een ligbad en een achtertuin. Ik verbaasde me over de hoeveelheid blauwe lucht die ik kon zien uit mijn slaapkamerraam.

1995 – 1998 Annie van Eesstraat Rotterdam

Bijna kerstmis en ik zit kaarten te schrijven. In 1995 ben ik met E. getrouwd en hebben we in hetzelfde Prinsenland een iets groter huis gekocht met een vide. Dat vond ik het mooiste aan dit huis en de heerlijke woonkeuken. We zaten daar meer dan in de woonkamer, die ik dan ook de overloop noemde.

1998 – 2001 Karnhuis Etten-Leur

Dit is iets voor jou schreef mijn zus bij een krantenknipsel van een project in Etten-Leur. We waren op zoek naar een huis dichter bij mijn familie. Dus hebben we het gekocht. Eindelijk had ik een moestuin. Alleen, ik ging in 1999 in Vlaardingen werken en weer wat later E. in Den Haag. Dat was niet te doen.

2001 – 2004 Paul Henry Spaakring Vlaardingen

Jammer van de groente en kruidentuin. Toch heeft het wonen in de stad waarvoor je werkt ook een plus. Je bent veel eerder op je werk en weer thuis. Heerlijk op de fiets langs de Vlaardingse Vaart. Maar je bent ook dubbel betrokken bij het wel en wee van de stad.

2004 – 2020 Sperte Pijnacker

We vonden het huis wat aan de kleine kant. Er werd in die periode weinig gebouwd in de stad. Dus gingen we verder kijken in de regio. Pijnacker had een bijzondere attractie, mijn broer woonde daar met zijn gezin. Het was heerlijk om tante te zijn. Mijn andere broer kwam later ook in Pijnacker wonen, zo ontstond er een enclave van mijn familie.

2020 Markt Zoetermeer

Op 13 februari tekenden wij het contract voor een appartement op de 13e verdieping. Het werd mijn 13e woonadres. Het was het kantoor waarin de gemeente gehuisvest was. Zelf heb ik op de 10e en de 11e gewerkt. Ik voelde me direct op mijn gemak. Onderin zitten nog kantoren van de gemeente. We hebben een fantastisch uitzicht. Op zaterdagen hoor je de marktkooplui hun waren aanprijzen en tussendoor klinkt de kerkklok.

Kom ik ooit nog op kantoor?

Organisaties die voorbereid waren op Het Nieuwe Werken doen het tijdens corona beter. Dat zegt Henny van Egmond van Yolk tijdens een webinar over: Werken en organiseren na corona.

En dat klopt. In Zoetermeer werkten we een jaar geleden binnen enkele weken vanuit huis of we nooit anders hadden gedaan. De systemen waren er op ingesteld en iedereen had al de beschikking over een laptop met internetverbinding. Bureaustoelen, beeldschermen en koptelefoons werden aan huis bezorgd.

Lees verder “Kom ik ooit nog op kantoor?”
Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Geluk smelt op je tong

Ze heeft enorme zin in iets wat Tiffin heet. Rosanna had er voor Corona nog nooit van gehoord. Maar nu de supermarkt de enige winkel is waar ze nog komt, loopt ze elke keer te zoeken langs de schappen. Het is een niet te stillen verlangen naar iets nieuws, iets ongewoons waar ze blij van kan worden. Zo heeft ze Tiffin ontdekt. Het is geen koekje en het is geen cakeje. Iets er tussenin. Een brosse onderkant van koekkruimels en een knisperende dikke chocolade bovenlaag. De smaak: Salted Caramel, vindt ze het lekkerst. Ze proeft al bijna de zachte karamel op haar tong. Ze vergeet bijna de vriendelijke jongen te groeten die haar een winkelwagentje toe duwt. Daarom komt ze alleen nog maar in deze winkel op het plein. Bij supermarkt in de Hoogstraat wordt niet goed opgelet. Iedereen kan daar zo naar binnen of alles normaal is. Hier letten ze tenminste op of je je handen eerst schoonmaakt. Niet dat Rosanne dat nodig heeft. In de winkel gebruikt ze handschoenen. Het idee dat iemand voor haar de deur van de koeling heeft geopend, doet haar rillen.

Snel werkt ze haar boodschappenlijstje af. Als ze het gangpad van de koffie en de koekjes in wil rijden, staat daar een vrouw op haar gemak thee uit te zoeken. Ze heeft twee kinderen bij zich. Een puber die lamlendig over zijn winkelwagentje hangt en een kleuter die in een bak met afgeprijsde zakjes snoep staat te graaien. Rosanna blijft staan wachten tot ze gevonden hebben wat ze nodig denken te hebben. Ze heeft geen haast. Hoe bedenk je dat je met je kinderen boodschappen kunt gaan doen? Eigenlijk zou ze er iets van moeten zeggen. De moeder kijkt op en lacht vriendelijk naar Rosanna. Ze maant haar kinderen opzij te gaan zodat Rosanna bij de koekjes kan. Rosanne aarzelt, zo kan ze toch geen anderhalve meter afstand houden. Met een strak gezicht duikt ze dan toch op het schap met de koekjes en grist er twee pakjes uit.

‘Waarom kopen wij geen koekjes?’ hoort ze de jongen achter zich vragen. ‘Dat is maar ongezond,’ is het bitse antwoord van zijn moeder.

Snel naar de kassa en naar huis, denkt Rosanna zodat ze zich op de bank kan nestelen en een stukje Salted Caramel op haar tong kan laten smelten.

We kunnen op dit moment wel wat geluk gebruiken. Daarom maakte ik de schrijfopdracht ‘Gelukmakers’ van Jaqueline van Zwieteren en ontstond het verhaal van Rosanna. Misschien ook iets voor jou? Of kijk voor meer schrijf en lees inspiratie op haar site Het Verhaal Achter

Geplaatst in Boeken, Huis, tuin en keuken

Gelukkig kan ik lezen

Er gebeurt niet zo veel, daarom doe ik ook niet veel. Alles lijkt zinloos want kan later ook nog. In januari kregen we nog tips om de moed erin te houden. Deze maand hadden we een week lang een prachtige winter en nu schijnt de zon en is de lente voelbaar. Waarom zeur ik dan?

Lees verder “Gelukkig kan ik lezen”
Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

The Upside of Lockdown

Een zes woorden verhaal, ik ben er nooit aan begonnen. Het beroemdste zes woorden verhaal is hartverscheurend en zo volmaakt dat het mij intimideerde. Dat kon ik nooit evenaren.

Ernest Hemingway, een Amerikaanse auteur,  schreef ooit:

“For sale: baby shoes. Never worn”.

Lees verder “The Upside of Lockdown”
Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Want mijn ogen lachen niet

Je kunt niet peilen wat de ander denkt of voelt.

Dat is wat iedereen zegt nu we alleen maar met elkaar beeldbellen. Lichaamstaal blijkt belangrijk om elkaar goed te kunnen begrijpen. Je ziet alleen maar een hoofd of een heleboel hoofden tegelijk. Je kijkt elkaar niet echt in de ogen. Het is daarom hard werken dat beeldbellen. Na een uurtje ben ik doodop.

En,

Als je elkaar tegenkomt zie je alleen elkaars ogen. Het af kunnen doen van het mondkapje voelt als een bevrijding. Gelukkig, eindelijk echt contact. 

Lees verder “Want mijn ogen lachen niet”
Geplaatst in Nieuws en politiek

Welkom in Groenzoom

Zal ik vandaag rechtdoor fietsen? Voor mij ligt een nieuw weggetje de polder in. Tot voor kort stond je hier voor een sloot en keek je een weiland met koeien in. Maar waar kom ik dan uit? Van hier uit, op de Keulseweg, is dat niet helemaal te overzien. Ik hou het vandaag maar bij de bekende route en neem me voor op internet op zoek te gaan naar een kaart van dit nieuwe recreatiegebied.
Tussen Pijnacker, Berkel en Zoetermeer is de laatste jaren een landbouwgebied met kassen en koeien omgezet naar een recreatiegebied met veel ruimte voor watervogels en voor mensen. Op de site van de Groenzoom wordt verteld dat het nu bijna helemaal klaar is. Alleen de bankjes, picknicktafels en bewegwijzering moeten nog worden geplaatst. 

Op de Facebookpagina van de Groenzoom zijn prachtige foto’s te zien. Voor de inwoners van Pijnacker, Berkel en Zoetermeer is dit een hele mooie achtertuin om te gaan ontdekken. Een beetje jammer dat je bijna overal de hoogspanningsmasten ziet van het 380 KV traject. Hoewel, die hebben als je het wil zien een eigen schoonheid.
http://www.randstad380kv-zuidring.nl
https://www.facebook.com/pages/De-Groenzoom/331732430288289?sk=photos_stream&ref=page_internal
http://www.degroenzoom.nl/algemeen/welkom-in-de-groenzoom/

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Werk

Het is best te doen

Morgen is het al weer twee weken dat ik samen met collega’s meedoe aan een stappenchallenge. Elke dag 10.000 stappen. Dat leek veel, maar het is best te doen. Het seizoen toont zijn pracht en tot nu toe is het weer zacht en redelijk droog. Wie is er bang van een buitje?

Lees verder “Het is best te doen”

Beloofd is beloofd

Zes weken lang ga ik elke dag tienduizend stappen zetten. Ik heb me een paar weken geleden enthousiast ingeschreven voor een stappen-challenge met collega’s. Virtueel gaan we elf steden aandoen. Ik ben best wel sportief en nu ik niet meer fiets naar mijn werk, is leek me dit een leuke uitdaging. Ik schrijf me in op een website en krijg een nummer als deelnemer. Als het zo ver is kan ik daar mijn stappen invullen. 

Lees verder “Beloofd is beloofd”