Geplaatst in Werk

Tegen de lamp lopen

Ik plof vanzelf terug op mijn stoel. Zo die kwam hard aan. Ik voel me net Tom die dankzij een list van Jerry een zwaar voorwerp op zijn hoofd kreeg. In de tekenfilm zie je dan allemaal sterretjes, kerstballen en vogeltjes om zijn hoofd draaien. Die zag ik ook. Ik kijk naar de lamp boven mijn hoofd. Die zwaait vervaarlijk heen en weer.

Lees verder “Tegen de lamp lopen”

Goed bezig in Zoetermeer

Januari was bij ons op het werk de gezondheidsmaand. Ik geef het direct toe, niet bijster origineel. Met het begin van het nieuwe jaar barst iedereen van de goede voornemens en initiatieven. Maar het werd een verrassend leuke maand op kantoor met allerlei mooie activiteiten en ook nog wat blijvertjes.

Lees verder “Goed bezig in Zoetermeer”
Geplaatst in Nieuws en politiek, Werk

Wanneer is die samenleving nou eens af?

Ineens dacht ik weer aan haar. Ergens in 1994 zocht ik in het beeldarchief van de gemeente Dordrecht naar foto’s voor bij een beleidsnota. Daar vond ik de foto van dit meisje. De aarzelende ernstige blik in haar ogen brak bijna mijn hart. Ze kwam paginagroot in de nota terecht.

Stevig in je schoenen

Ik denk dat ze een jaar of zeven is. Ze heeft zich feestelijk aangekleed voor de foto, een grote strik van tule in haar donkere haar. De klas was bezig met de rekenles. Ik zou niet kunnen zeggen waar ze precies vandaan komt. Ze zal ondertussen begin dertig zijn. Zou ze nog steeds in Dordrecht wonen? Misschien werkt ze nu zelf in het onderwijs of is ze teruggegaan naar het land waar in ieder geval haar ouders vandaan kwamen en daar een eethuisje begonnen? Wat ik alleen hoop is dat ze op die school in Dordrecht voldoende mee gekregen heeft om een eigen leven op te bouwen. Dat was namelijk wat ik opschreef in die nota. We wilden de weerbaarheid van de inwoners van Dordrecht versterken en dat begon bij de opvoeding van kinderen.

Waarom dacht ik ineens aan haar? Omdat ik in Zoetermeer bezig ben met de voorbereidingen rond de nieuwe wet inburgering. Begin volgend jaar zijn gemeenten weer verantwoordelijk voor de inburgering van mensen die in ons land komen wonen. Dat betekent de taal en gewoontes leren kennen en weerbaar genoeg zijn om een eigen leven op te kunnen bouwen. Niks nieuws dus of toch wel?

Leven we eigenlijk wel samen?

Het is deze maand twintig jaar geleden dat Paul Scheffer zijn essay ‘Het multiculturele drama’, publiceerde. De NRC staat er met een serie artikelen uitgebreid bij stil:
“Heeft zich in de afgelopen twintig jaar een drama voltrokken? Is er een onoverbrugbare tweedeling ontstaan?”

De eerste twee artikelen in de krant van zaterdag geven een genuanceerd beeld van de stand van het land. Er volgen de komende weken nog vier artikelen en je kunt ook nog luisteren naar een podcast.

De redacteuren Lamyae Aharouay en Mark Lievisse Adriaanse trokken het land in op zoek naar het multiculturele drama. Ze kwamen optimisme tegen maar ook onbegrip en onvrede bij autochtone Nederlanders. Nederlanders met een niet westerse achtergrond hebben meer contact met mensen met een andere achtergrond dan twintig jaar geleden. Toch is er ook een sterk gevoel nergens echt bij te horen.

“Hier een Marokkaan, daar een Nederlander.”

In het tweede artikel kijkt Paul Scheffer terug op de twintig jaar die volgden op zijn essay en stelt dat destijds integratie de blinde vlek was en dat nu immigratie dat is. De samenhang tussen beide moeten we beter overdenken. Nadenken over de afstand tussen wat we willen en wat we kunnen. Er is veel vooruitgang te melden maar hij ziet ook achterstanden door discriminatie. Maar dat verklaart niet alle achterstand. Niemand zou moeten verwachten dat in een generatie alles in te halen valt. Het kost meer tijd.

De buitenstaanders van gisteren zijn de gevestigden van morgen

De krant vraagt ons een enquete in te vullen om zo mee te doen aan de discussie. Ik heb dat gelijk gedaan. Doe jij ook mee?

Geplaatst in Nieuws en politiek, Werk

Slim samenwerken bij inburgering

Het valt bijna niet op in de grote berg aan taken die op gemeenten zijn afgekomen, zoals de jeugdzorg en de Wmo en straks de omgevingswet. Maar de uitvoering van de inburgering komt er ook aan. Op 1 januari 2021 moeten we als gemeente er helemaal klaar voor zijn. Natuurlijk, in vergelijking met die grote decentralisaties is het ook maar peanuts. De bedragen die er mee gemoeid zijn, zijn veel kleiner en het raakt ook minder mensen direct. Maar voor die kleine groep is het van levensbelang om goed thuis te raken in onze samenleving.

Maar hoe doe je dat?

Samen met collega ambtenaren uit het hele land was ik in Woerden om me daarin te verdiepen. Er waren ook veel deskundigen op het gebied van inburgering en taalonderwijs aanwezig.

Integratie gaat het beste als je werk hebt

Dat vertelde Arend Odé van de SER ons. Hij heeft begin dit jaar een rapport geschreven voor de regering over welke aanpak echt werkt. Op nummer één staat een ‘dedicated team’, in goed Nederlands: een toegewijd team. Een dedicated team heeft minder klanten en kan een inburgeraar dus meer tijd en aandacht geven. Het team heeft de ruimte om klanten langer te ondersteunen, er ontstaat vertrouwensband en deskundigheid. Zo simpel is het.

Zijn verhaal wordt op een prachtige manier ondersteund door de documentaire, Matchmakers in migratie, uitgezonden door Tegenlicht van de VPRO op 10 november. In het stadje Utica in de Verenigde Staten beschouwen de inwoners de toestroom van migranten als een oplossing in plaats van een probleem. De economie bloeit weer net als nooit tevoren, Hetzelfde geldt voor sociale leven in het stadje, dankzij de nieuwe inwoners en een yoghurtfabrikant.

If you want to go fast, go slow

De kortste weg naar duurzame participatie is volgens Elwine Halewijn van het kennisinstituut voor taalontwikkeling en Bas Schuiling zelfstandig consulent, is juist de tijd nemen om de motivatie van de inburgeraars warm te houden. Zij gebruiken daarvoor de uitgangspunten van het zogenaamde Zelfdeterminatie-model van Deci en Ryan. Mensen zijn gemotiveerd als ze zich autonoom voelen: Ik kan mijn leven in eigen hand nemen. Als ze zich competent voelen: Ik doe iets waar ik goed in ben en wat ik leuk vind en als ze zich verbonden voelen: Ik maak deel uit van een omgeving waarin ik mij veilig voel en vrij ben om te zijn wie ik ben.

Brugklas

Ze pleitten daarom voor een verlengde intake. Dat je niet vanaf het eerste moment een route vastlegt voor de inburgeraar maar regelmatig peilt of het juiste spoor nog gevolgd wordt of dat er bijgesteld moet worden. Er gebeurt heel veel in het leven van een inburgeraar. Mogelijkheden en wensen veranderen daarnaar. De kennis over de Nederlandse samenleving wordt groter en dus ook iemands horizon. Je moet afstemmen op wat op een bepaald moment nodig. Je zou eigenlijk kunnen denken aan een soort brugklas de eerste zes maanden.
Verder adviseerden ze ons als gemeenten, ook ons licht op te steken bij de huidige inburgeraars. Zij weten precies wat goed werkt en waar het niet lekker loopt. Wij kunnen er van leren en gaande de gesprekken ook ontdekken wat er voor deze groep nog mogelijk is om beter ingeburgerd te raken.

Foto door mentatdgt op Pexels.com
Geplaatst in Nieuws en politiek, Werk

Van een wankel evenwicht…

De gele hesjes hangen al klaar in de kast,

zegt Divosa voorzitter Erik Dannenberg, als aftrap van het congres over Armoede en Schulden. Hij laat een foto zien van het Vrouwenhuis in Zwolle, een hofje voor vrouwen die uitgewerkt waren als hulp in de huishouding en daar hun laatste jaren samen woonden. Het is nu een museum. De samenleving organiseerde toen zelf de zorg voor ouderen. Nu doet de overheid het met een koud technisch systeem. Mensen die moeilijk rond kunnen komen, maken gemiddeld gebruik van 27 regelingen met ongeveer acht verschillende definities van ‘inkomen’.
De postbesteller met een vaste betrekking met een zeker pensioen veranderde naar een pakketbezorger die als ZZP-er zelf zijn of haar oude dag moet regelen. Een deel van je bevolking bevindt zich door deze ontwikkelingen in een uitzichtloze situatie.

Herverdelen naar onszelf

Ik kijk naar de vrouwen voor hun woninkje in het hofje. Ze moesten zich wel hun hele leven gedragen en om weten te gaan met de luimen van hun mevrouw en op zondag netjes naar de kerk. Ik moet er niet aan denken. Rechtvaardigheid was ook een reden waarom de overheid de zorg ging over nemen. Alleen, we zijn doorgeschoten. Erik vertelt dat een wijkteam 86% van de tijd bezig is met het invullen van formulieren van inwoners. Koen Caminada laat vervolgens zien dat al dat herverdelen van geld door de overheid niet het gewenste effect heeft. Het is vooral rondpompen van belastinggelden waarbij er aan het eind van het verhaal, door de kosten van het systeem, minder geld over is. Een bevlogen en goed onderbouwd verhaal maar tegelijkertijd een verhaal dat ik niet goed na kan vertellen. Zijn presentatie vind je hier. Het toont aan dat ons belastingstelsel op de schop moet.

Niet meer wakker liggen

De initiatiefnemers van Geldfit.nl, hebben een voor Zoetermeer bekend verhaal. Volgende maand gaat de campagne weer van start in enkele wijken. Op postcodeniveau krijgen zij betalingsgegevens van een groot incassobureau. Wanneer mensen trager worden met betalen of achterstanden hebben bij meerdere leveranciers, kan er sprake zijn van beginnende schuldenproblematiek. Daar speelt Geldfit op in met gericht campagnemateriaal. De boodschap sluit aan bij de belevingswereld van de inwoners van het postcodegebied. Je bent bijvoorbeeld een stadse professional of een contente gepensioneerde. We hopen natuurlijk dat daardoor mensen in beweging komen voordat ze wakker liggen van zorgen over geld.

Weet u of u schulden heeft en zo ja, welke?

De volgende twee sprekers vroegen daar toch eens bij stil te staan. Je denkt dat je geen schulden hebt, maar hoe zit het met je hypotheek, je private lease contract of misschien ben je in een optimistische bui begonnen met sporten en zit je nu met een twee jarig contract?
Werkgevers hebben geen zin in gedoe hierover. Een op de drie werkgevers kapt er mee als er sprake is van schulden. Blijven werken of aan het werk gaan is niet altijd de oplossing om uit de schulden te komen maar met aandacht, inzet en de erkenning van het probleem aan beide kanten is er veel mogelijk. Uitval van kansrijke werknemers door schuldenproblematiek is zo ontzettend zonde.

…Een stabiele balans

Geplaatst in Werk

Regel je shit

En zo zag de pagina speciaal voor jongeren en hun ouders er uit.

Geplaatst in Boeken, Nieuws en politiek, Werk

Ik spaar dus ik ben

Wat heb ik allemaal in mijn portemonnee aan klantenkaarten, zegeltjes en stempelkaarten? Ik spaar me suf om korting te krijgen bij een volgend bezoek of een gratis kopje koffie. Ik plak alles keurig in een boekje om tegen een kleine bijbetaling die mooie handdoeken of die handige bewaardoosjes te bemachtigen. Of ik ga die laatste week van de actie nog een rondje extra door de supermarkt.

En zeg eens eerlijk, heb jij ook niet een set kristallen glazen die in de kast blijven staan, want onhandig omdat ze niet in de vaatwasser kunnen? Of heb je ergens nog vergeten dinerbonnen liggen van 2018?

Het kan zijn dat jij hier helemaal geen last van hebt maar ik zwicht regelmatig. Al was het maar om mijn nichtje een plezier te doen.

Geld en gedrag

Dat bedacht ik allemaal bij het lezen van het boek: Geld en gedrag, van Dan Ariely en Jeff Kreisler. Een meeslepend verhaal over hoe wij onszelf voor de gek houden als het gaat om geld. Dat we de waarde van geld en wat we er voor moeten doen om het te verdienen steeds minder ervaren door de digitalisering van het betalingsverkeer. Je knippert met je ogen en je hebt iets gekocht. We denken dat we rationeel handelen maar ons brein houdt ons steeds voor de gek.

Zweetdruppeltjes

Een mooi voorbeeld daarvan is dat we eerder bereid zijn te betalen voor incompetentie dan voor kunde. Dat komt omdat we de inspanningen zien, het druk rondrennen van adviseurs, de zweetdruppeltjes en het volhardend blijven sleutelen. De echte vakman of vrouw heeft in een oogopslag gezien wat er aan de hand is en de boel gefixt. Daar ga je toch niet zo veel voor betalen?

Gefeliciteerd met deze slimme aankoop

Deze kennis kun je trouwens morgen inzetten op het werk, gewoon meer drukte maken. De waardering voor jouw bijdrage schiet omhoog.
Marketeers zijn er erg goed in het gebruiken van de juiste taal. We krijgen een goed gevoel over ons zelf als we iets aanschaffen dat bijdraagt aan een goed doel, het milieu, eerlijke handel of dierenwelzijn. In het boek noemen ze dat: Goedgekeurd door de Commissie van Goede Dingen die u Blij Maken.

We zullen nooit in de toekomst leven

Een ander voorbeeld is dat als we ons zelf in de toekomst voorstellen ons voorbeeldig gedragen. We staan vroeg op, sparen voor ons pensioen en houden ons braaf aan een dieet. Ja toch? Alles we zullen nooit in de toekomst leven, er is alleen maar een heden en in dat heden maken emoties ons vatbaar voor verleidingen. Van ons voornemen om te sparen voor later komt niets terecht.

Irrationeel sparen voor later

Iets makkelijker wordt het als we ons er een datum bij voorstellen, bijvoorbeeld: ’18 oktober 2039’ in plaats van ‘over twintig jaar’. Een exacte datum maakt het al concreter. De schrijvers van het boek stellen voor technologie te ontwikkelen om in gesprek te gaan met een door de computer gegenereerde toekomstige ik. Dat maakt het nog concreter. De beste strategie is echter een keer de beslissing te nemen om automatisch te sparen voor je pensioen. In wezen is dit een irrationele strategie maar wel effectief.

Gelukkig kiezen we in dit land vaak voor pensioen sparen en we zouden dat moeten blijven doen, ook als ZZP-er, omdat we nu eenmaal geen rationele beslissingen over geld nemen. Misschien moeten we iets doen met zegeltjes en een cadeau?

Stukje lezen in het boek Geld en Gedrag?

Geplaatst in Werk

Het verhaal van de ananas

Er was eens…… zo beginnen alle verhalen en dus ook het verhaal van de ananas. Er was eens een ananas die woonde in Pijnacker. Nu zul je denken: Is dat niet een beetje vreemd, een ananas in een dorpje in Zuid-Holland? Dan heb je groot gelijk, dat is inderdaad vreemd. En wat nog vreemder was: de ananas had zelf niet in de gaten dat ze een ananas was.


De ananas dacht al een tijdje na over wat ze wilde worden als ze later groot was. Ze was al 55 jaar en had ondertussen van alles gedaan en meegemaakt. Ze ging om goede raad op bezoek bij een wijze heks, tegenwoordig heet dat een coach. Samen bedachten ze een plannetje. De ananas zou weer gaan doen waar ze altijd het meeste plezier aan had beleefd. En dat was beleid maken. Tegelijkertijd zou ze ze naar de Kleine Tiki in Breda gaan, om te leren hoe ze met haar kennis en ervaring, jonge collega’s op weg kon helpen. Ze wilde zelf een wijze heks worden.

Op een afdeling Beleid kon de ananas aan de slag als senior. Ze kon haar geluk niet op. Helaas klikte het niet met haar nieuwe bazen. Die waren gewend aan appels en peren. Een ananas had ze wel leuk geleken voor een keertje, zo vernieuwend en creatief. In de praktijk viel het ze echter ze tegen. De ananas begreep er niets van, altijd was ze geprezen om haar werk en haar inzet.

De twijfel knaagde aan haar: Ik kan het niet meer, ik heb ergens iets gemist. 

Maar ze werd ook boos: Ik zal ze eens wat laten zien, potdorie. 

Gedreven door haar woede werkte ze zich drie slagen in de rondte. Zelfs op kerstavond zat ze nog te werken, want alles moest perfect in orde zijn. Maar het hielp allemaal niets. Al het moois dat uit haar handen kwam, werd afgekeurd. Ze stuurden haar de laan uit. Helaas was er niet direct ander werk en toen werd de ananas ziek. De boosheid zat in haar lijf.


Ze mocht op proef komen op een andere afdeling. De ananas was nu een stuk kleiner en een beetje achterdochtig geworden. Elke dag vreesde ze dat ze haar weer zouden vertellen dat ze niet geschikt was voor het werk. Gelukkig gebeurde dat niet. Haar nieuwe collega’s waren blij met de ananas en noemde haar onze verbaasde kabouter. Ze groeide weer en werd talentversneller.


Ondertussen leerde ze op de Tiki om te gaan met alle verwarrende emoties. Onderwerpen genoeg uit het dagelijkse leven om kunstzinnig te verbeelden. De gesprekken met gelijkgestemde zielen, ontdooide haar hart. Alles viel op zijn plek. Het versnellen van talenten van collega’s en het kunstzinnig dynamisch coachen pasten perfect in elkaar. Groei ontstaat als je werkt vanuit kracht en je talenten aandacht geeft.

Kunnen vergeven is nog lastig voor de ananas. Op goede dagen lukt het haar. Maar soms komt er nog woede als een opvlieger naar boven. Maar ze weet: dat helpt haar niets. Het verleden wordt nooit beter, maar ze voelt zich wel held van het verhaal.

Maar

Een ananas staat fier overeind

Draagt een kroon

En is zoet van binnen




Geplaatst in Werk

Ik ben een ananas

Vanaf je vijfenveertig jaar ben je een oudere werknemer maar je mag blijven werken tot na je zevenenzestigste en nog wat bent. Dat is toch wel een heel groot gat. Zo lang werk ik nog niet eens.

We hebben het over hoe je met plezier aan het werk blijft, ook als je ouder bent. Een collega vertelt hoe hij jongere collega’s begeleidt in het werk en hoeveel plezier hij daar aan beleeft. Zo kan hij aan dat grote gat een zinvolle invulling geven. Zinvol voor de jonge collega’s die leren van zijn ervaring en rust, zelf blijft hij bij de tijd en de organisatie heeft gelukkige medewerkers. Helaas is die ruimte er niet overal. Het vraagt om bewust beleid. De gemeente Den Haag heeft daarom bijvoorbeeld een vitaliteitspact voor haar medewerkers.

Het vraagt ook om managers die niet bang zijn. Niet iedere leidinggevende weet goed om te gaan met een oudere eigenwijze medewerker die alles al meegemaakt en gezien heeft en het soms inderdaad beter weet dan jij.

Het ligt aan de oudere medewerker zelf die is star en niet bereid iets nieuws te leren.

Zelf heb ik ook nagedacht hoe ik er voor zorg dat langer doorwerken een beetje leuk blijft. Een paar jaar geleden ben ik daarom begonnen aan een opleiding. Een die kunstzinnig werken combineert met coachen. Binnenkort mag ik mezelf kunstzinnig dynamisch coach noemen. Een eigen praktijk kan ik volhouden tot en met mijn negentigste verjaardag. Dat is het idee, maar ik merk ook wat een verrijking mijn opleiding is in het dagelijkse werk. Niet alleen ik zelf heb er plezier van. Pas geleden ontving ik uit het niets een kaart met een ananas erop in de brievenbus van twee jonge collega’s. Zo blij waren ze met mijn steun.

Be a pineapple:
stand tall,
wear a crown
and be sweet
on the inside

Dan wil iedereen toch een ananas zijn?