Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Een klein wonder

Boodschappen binnen, cadeautjes klaargelegd, bijna klaar voor de kerst. Nu nog even snel een verhaal schrijven. Wat maakt een verhaal tot het ultieme kerst verhaal? Die vraag speelt al weken door mijn hoofd. Het meisje met de zwavelstokjes, The Sound of Music en De Notenkraker, duiken op uit de stofnesten van mijn geheugen. 

Let it snow

Sneeuw moet er in zitten of in ieder geval winterse kou. De ontberingen van een ongenode gast tegenover de warmte van een gezellig huis waar een familie zich klaarmaakt voor het kerstmaal. Denk aan: A Christmas Carol of aan de reclame van een supermarktketen vorig jaar. Twee mannen zijn verdwaald geraakt in een koud en donker bos en kunnen hun gezinnen niet terug vinden. Die zaten ondertussen al lang aan tafel.

We waren jaren geleden eind november in Nieuw Zeeland. De winkels waren versierd voor de kerst terwijl we er in een korte broek rondliepen. Het viel niet mee om bij dertig graden een kerstgevoel te krijgen.

Een kiwi met kerstmuts

Welbehagen in de harten van de mensen

Dat iemand tot inkeer komt, ineens zijn betere ik laat zien, hoort ook thuis in een kerstverhaal. Scrooge die ineens gul geschenken uit gaat delen. De ouders die helmaal niets tegen de vriend van hun zoon blijken te hebben in een reclamefilmpje. De muizen uit het boek: Frederick, van Leo Lionni die hun honger vergeten als Frederick ze mooie verhalen vertelt.

En een beetje magie

Ik ga op zoek naar het boek over de muizen om een mooi fragment op te zoeken voor in mijn verhaal. Als ik het open sla, glijdt er ineens iets wits uit. Ik pak het op, het is een sneeuwpopje van papier dat ik ooit zelf uitgesneden heb. Dat ontbrak er nog aan, een klein onverwacht wonder waar je helemaal blij van wordt. Ik hang mijn vondst direct op de glazendeur van de woonkamer. Mijn kerst is compleet.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Halloween 2022: de helden van Stedin

‘Weet jij of de stroom er af is?’

‘De stroom eraf?’

 Ik ben op kantoor en E belt mij aan het begin van de middag met deze vraag.

‘Ja, in ons appartement. Ik kreeg een telefoontje van het beveiligingsbedrijf.’

Ik weet van niets maar als ik op mijn telefoon kijk zie ik ik 37 ongelezen appjes. Allemaal in de bewonersgroep. De een heeft geen wifi meer, de ander zit zonder warm water

Lees verder “Halloween 2022: de helden van Stedin”
Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Recepten

Smachnoho! oftewel: eet smakelijk

‘Fijne avond.”

‘Fijne avond Karien, nee wacht even. Wil jij ook z’n tasje meenemen om soep te maken?’ 

Mijn collega achter de receptie houdt een lichtblauw tasje omhoog.

‘Er is er een voor ons allemaal.’

Ik neem het tasje van haar aan. Er zit groente in en blaadjes met tekst. Waarschijnlijk een recept. Ik kijk mijn collega vragend aan.

Nee, mijn collega wist niet wie de gulle gever was. Waarschijnlijk is het een bedankje voor al mijn collega’s die de afgelopen maanden zo hard aan het werk zijn geweest om vluchtelingen uit Oekraïne aan het werk te helpen.

Lees verder “Smachnoho! oftewel: eet smakelijk”
Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Reizen

Hou toch je mond

Had ik me maar nooit voor deze bergwandeling opgegeven. Ik was natuurlijk nieuwsgierig na al die sterke verhalen in de tube over steenbokken die hierboven rondspringen, alle bijzondere alpenflora en niet in de laatste plaats wat de berggids allemaal nog meer voor ons in petto had.

Een hele dag in het kielzog van deze man leek me wel wat. Kijken naar zijn gespierde kuiten die voor me uit dansen. De hand die elke keer naar me uitgestoken zou worden bij een dwarsliggende kiezel op het pad. Jammer dat die twee meiden uit Eindhoven zich ook ingeschreven hadden voor deze excursie. Ik had ze al verlekkerd zien kijken naar onze Zwitserse leidsman. Maar ze zijn geen partij voor mij.

Dus waar kwam mijn bezwaarde gemoed vandaan? Gisteren had ik na een paar glazen wijn hoog opgegeven over mijn wandelervaringen in Nepal en vorig jaar in de Andes. Terwijl ik toch echt nooit verder gekomen ben dan de Utrechtse Heuvelrug.

Op het bed in mijn hotelkamer strik de veters van mijn bergschoenen. Ik zie de blikken van de Eindhovense dames al gaan, ze zien er veel te nieuw uit. Daar heb ik natuurlijk wel een antwoord op. Na jaren trouwe dienst waren mijn oude schoenen tot op het draad versleten. Maar over blaren op mijn voeten kan ik natuurlijk niet gaan klagen. De pijn zal er voor zorgen dat mijn charmantste glimlach verandert in een verbeten grijns.

Had ik mijn mond maar gehouden, stomme kip die ik ben.

Schrijfoefening: Hoog in de Alpen, Angstig, Lerares, Een leugen over het verleden

Het verhaal van de ijsbeer

Er was eens een ijsbeer hier niet ver vandaan. Als baby ijsbeer had hij geen ruimte gehad om zich te bewegen. In zijn kleine kooi paste alleen een stapje naar voren en een stapje naar achter. Zijn wereld was dus niet groter dan een stapje naar voren en een stapje naar achter ook al leefde hij nu in een enorme ruimte in de dierentuin. 

De ijsbeer werd verdrietig als hij naar de mensen keek. Ze verwachtte iets van hem maar hij wist niet wat. Dikke tranen rolde uit zijn ogen en verdwenen in zijn vacht. Toen hij helemaal leeg was gehuild keek hij op. Alle mensen waren naar huis gegaan. Allemaal? Nee, er stond nog een klein meisje met een rode muts boos naar hem te kijken.

‘Wat ben jij een stomme ijsbeer. IJsberen horen leuke kunsten uit te halen. Kijk zo doe je dat.’ En ze rolde over de grond en ging op haar handen staan. De ijsbeer liep met kleine stapjes voorzichtig naar de rand van zijn verblijf om het goed te kunnen zien. ‘Nu moet jij.’

Het meisje keek verwachtingsvol naar de ijsbeer. De ijsbeer liet zich vallen en rolde op zijn buik.

‘Dat lijkt toch nergens naar,’ riep het meisje. ‘Ik doe het je nog één keer voor, let goed op.’ En weer rolde ze over de grond. De ijsbeer deed haar na en ging op zijn handen staan. Het meisje klapte in haar handen. Zo gingen ze nog een tijdje door totdat de ijsbeer alle fijne kneepjes onder de knie had. Het meisje zwaaide naar de ijsbeer en ging naar huis.

De volgende dag wisten de mensen niet wat ze zagen. De ijsbeer liet al zijn kunsten zien en deed alles na wat de kinderen hem voordeden. De mensen klapten in hun handen. Een meisje met een rode muts klapte het hardst van allemaal.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Vroeger was alles beter

Mijn zus en ik sturen elkaar als blijk van zusterliefde regelmatig kaarten met twee vrouwen erop. We doen het al een tijdje dus is het een flinke zoektocht geworden om een originele te vinden. Vorig jaar kreeg ik er een in de vorm van een scheurkalender.

Elke dag een verhaaltje over hoe het vroeger was en niet altijd beter. Ene Hennie vertelt op maandag 28 februari hoe vies de schoolmelk smaakte, in de zomer te lauw en in de winter bij de verwarming ontdooit. Dat kwam de smaak niet ten goede.

Wij kregen geen schoolmelk. Ik denk dat dat kwam omdat bij de helft van kinderen uit onze klas thuis de koeien in de wei stonden. Bij de andere helft werden aardbeien of bieten verbouwd. Wij kwamen dus niks te kort was de opvatting van het schoolbestuur.

Drie glazen melk per dag, dan word je sterk als wat, als wat eigenlijk? Er was een reclame van een jongetje dat Joris heette, Joris Driepinter. Hij beleefde spannende avonturen en overwon alles omdat hij drie glazen melk dronk. Waarom hij de achternaam Driepinter had, begreep ik niet helemaal, maar ik denk nu dat dat te maken met de inhoudsmaat van het glas. Wat ik nu wel vergeten ben, zijn de avonturen die Joris beleefden. Of ben ik in de war met Popeye die ontzettend sterk werd als hij spinazie at. Als hij zijn liefje Olijfje moest redden klokte hij een blik spinazie leeg en ging dan haar belager te lijf. Je zag niet precies wat er gebeurde maar na wat bliksemflitsen en donderwolken was er niets meer over van de boef.

Wonderlijk dat gezond eten toen al met een smoesje aan kinderen werd verkocht.

Had ik dichter moeten worden?

Wereldberoemd in Vlaanderen. Tenminste dat word ik als kinderen goed hun best doen op school. Twee van mijn gedichten staan in een taalboekje. Een paar jaar geleden kreeg ik van een Vlaams uitgever de vraag of een limerick van mij in een taalboekje geplaatst mocht worden. Ik was natuurlijk zeer vereerd. Ik heb maar een keer in mijn leven een limerick geschreven en die haalt een taalboekje.

Een maand geleden kreeg ik opnieuw een vraag. Deze keer ging het om een elfje. Even doorscrollen. Zo leuk.

Zo’n uitgever gaat natuurlijk op zoek naar het liefst gratis materiaal. Op internet zwerft er van alles. Ook van huis, tuin en keuken dichters, zoals ik. Beter dan wachten tot een echte dichter zeventig jaar dood is en er geen auteursrechten meer zijn. De kans is dan groot dat ook zijn of haar taalgebruik niet meer zo levendig is.

Jongens, ik heb ook een haiku gemaakt.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

Waar ben je bang voor?

Nu de wereld weer een beetje open gaat, kunnen we eindelijk ons nieuwe huis laten zien. Uiteraard hoort daar ook een kennismaking met Zoetermeer bij. Als basis gebruik ik daarvoor een mix van de kunstroutes die de gemeente Zoetermeer door de stad heeft uitgezet. Uiteraard sla ik de dorpsstraat niet over en zorg ervoor dat we ook enkele terrasjes passeren. Zoetermeer heeft ook veel groen, dat komen we dus vanzelf tegen.

Vandaag gaan we rechtsom, ga je mee?

Vanaf de Markt steken we via het eiland de Grote Dobbe over. Sinds kort is er een Jeu de Boules baantje op het eiland en heet het: Het Charlie Aptroot plantsoen, naar onze voormalige burgemeester. We stuiten direct op een kunstwerk van Dicky Brand, dat heet: Waar ben je bang voor? Ik las in de beschrijving dat het een vluchtend dier met vier poten zou kunnen zijn. Daarna lukt het mij niet er nog iets anders in te zien en, echt, ik heb mijn best gedaan.

Zoetermeer had zijn eigen uitvinder. Als we over de brug het Dobbepark uitlopen, zie je aan de rechterkant van de Dorpsstraat de garage waar hij dat deed. Het pand is net opgeknapt om Terra Arts onderdak te bieden. Maar voordat we het park uitlopen, kijken we nog even naar het kunstwerk, geïnspireerd op zijn ijsslee met propellermotor van Moritz Ebinger. In koude winters kon je er mee over bevroren water naar Leiden of Delft sleeën.

Kijk goed waar je loopt in de Dorpsstraat! Want dan zie je de tegels die samen het Speel-Spoor vormen. Ze zijn van Trudy Bersma en Marijke Wijgerinck en zijn gebaseerd op de beeldelementen in de Dorpstraat, in gevelstenen, ramen, bruggen en gebouwen. Er liggen er in totaal twintig.

We lopen verder door de Dorpsstraat tot net voor nummer 12, het pand met de muurschildering. We maken even een uitstapje naar het Nicolaasplein. Het paviljoen dat je nu voor je ziet, is onderdeel geweest van het voormalige station Seghwaert. Tijdens de lockdown werd hieronder balletles gegeven aan meisjes in roze tutu. 

Via de Kapelaan lopen we terug naar de Dorpsstraat. Onder de ramen van de makelaar rechts vind je een paar Luisterputten. De deksels kun je bewegen en maken dan geluid. Misschien samen even muziek maken?

Even verder op steken we de Delftsewallen over en zien een bijzondere kachel of is het een boom? Het is een platte buiskachel, die gebruikt werd om eten op te koken en je te warmen. Zittend rond de kachel werden de laatste roddels en sterke verhalen gedeeld. Dit kunstwerk van William Speakman staat bij het muurtje rond de Oude Kerk, omdat dit ook een ontmoetingsplek is. Hier vertellen mensen elkaar al eeuwenlang het laatste nieuws en verhalen.

Even verderop zie je een kunstwerk van Hans van Bentem. andere kunstenaar maar het hoort ook bij het SpeelSpoor. Zes losse elementen vormen samen een enorme fantasievis. Kinderen kunnen zich er heerlijk op uitleven. De zachte ondergrond zorgt ervoor dat ze niet hard kunnen vallen. Na de Zoetelaar gaan we rechts het straatje in, aan het einde naar links en dan weer naar rechts. in de richting van het bruggetje. Steek het bruggetje over en je bent in het Wilhelminapark. Ga links langs de reling. Links zie je, tussen de bomen door, een bijzonder tuinhuis van Piet-Hein Eek. Loop het pad verder af en ga bij de eerste splitsing rechts, richting een vlakke brug. Boven het water, op de rechterzijkant van de brug, hangt een bronzen plaquette.

De bronzen plaquette hoort bij het Gedachtenpad. Je vindt terug op het pad achter overal gedichtenwolkjes, bronzen plaquettes in het asfalt.

De kunstenares Yvonne Grevers heeft met inwoners van Zoetermeer nagedacht over wat herdenken is en wat het voor iemand kan betekenen. Kijk maar welke jou het meeste raakt of inspireert. 

We gaan terug de brug over en lopen rechtdoor tot we op een voormalig schoolplein staan. Hier vind je drie HinkelBanen als onderdeel van het SpeelSpoor. Zullen we hier maar op het terras gaan zitten of heb je liever een ijsje? Of ben je bang dat je Zoetermeer leuk gaat vinden?

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Over bomen gesproken

Op zomerse zondagen stond onder de eik in het Ulvenhoutse bos het ijscokarretje van Riantrejos. Als we uitgespeeld waren kregen we steevast een ijsje. Ik vanille en mijn zus aardbeien. Meer smaken waren er niet. Riantrejos bestaat nog steeds en zit nog steeds in de Boschstraat in Breda. Van die eik is het niet zeker dat ie nog bestaat.

Lees verder “Over bomen gesproken”