Goed bezig in Zoetermeer

Januari was bij ons op het werk de gezondheidsmaand. Ik geef het direct toe, niet bijster origineel. Met het begin van het nieuwe jaar barst iedereen van de goede voornemens en initiatieven. Maar het werd een verrassend leuke maand op kantoor met allerlei mooie activiteiten en ook nog wat blijvertjes.

Lees verder “Goed bezig in Zoetermeer”
Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Huis te koop

Treurig word ik er van, van een huis dat te koop staat. Afgedankt door zijn huidige bewoners, in de steek gelaten voor een ander. Helemaal erg is het als het al leeg staat. Niemand meer die de voordeur opent en roept:

“joehoe ik ben thuis.”

Niemand meer die die de trap op en af loopt met de was. Niemand meer die het gras maait of de heg snoeit. Niemand meer die zich even lekker uitstrekt op de bank. Niemand meer die de gordijnen dicht doet.

Huis te koop

En nu doe ik het zelf. Ons huis staat te koop.

“It was yours and it was mine
And tomorrow some strangers will be climbing up the stairs”

Nee, zo erg is het allemaal niet, ik neem mijn lief gewoon mee. We willen alleen maar kleiner gaan wonen. Een huis waar we minder werk aan hebben. Een huis waar we samen oud kunnen worden. Als ik alle wensen bij elkaar leg, komt het ongeveer neer op een hutje op de hei met een warm bed, een warme douche en alle denkbare voorzieningen op loopafstand. Natuurlijk zullen we dat vinden, op de vijfde etage in een stad of aan een gewone straat hier in het dorp.

Op de hei….

“Home, let me come home
Home is wherever I’m with you”

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

Tolhek op zondag

Wind blaast door mijn haar Wandelen in de Groenzoom Wolken volgen mij

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Samantha en het jaar van de teen

3 januari 2020

Van een onzer verslaggevers

De werkelijkheid is vaak nog veel vreemder dan fictie. Je hoeft maar een willekeurige krant open te slaan en je vindt een mooi verhaal. Neem bijvoorbeeld het bericht van vorige week zaterdag uit deze krant:  

Vrouw breekt drie keer zelfde teen

Op kerstavond belandde een onfortuinlijke vrouw voor de derde keer op de spoedeisende hulp van het ziekenhuis in Almelo. Dit keer samen met haar verloofde die een hersenschudding opliep bij een poging haar te behoeden voor een val. Als dit geen vette pech is op wat een mooie romantische kerstavond had moeten worden. Alle reden dus om met een bloemetje langs te gaan en haar verhaal op te tekenen.

Kop uit de krant met de tekst Samantha en het jaar van de teen

Ik tref Samantha Slettenhaar thuis aan de keukentafel samen met haar zus Kim. Uiterlijk lijken ze totaal niet op elkaar, de een is donkerharig met bruine ogen, de ander is mollig en blond. Maar het zijn allebei goedlachse dames die geen blad voor de mond nemen. Samantha bedankt me voor de bloemen en voor de goede wensen voor het nieuwe jaar. Terwijl haar zus Kim de bloemen in het water zet, begint ze te vertellen. De geschiedenis van de teen begon het afgelopen voorjaar. Tijdens een avondje stappen, het plan was om naar cafe De Ommezwaai aan de Kerkstraat te gaan, struikelt Samantha over een losliggende stoeptegel. Omdat het ging om haar grote teen moest ze enkele weken in het gips.

Heb je nog overwogen om de gemeente aansprakelijk te stellen voor het ongeval?

Kim: ‘Wel nee joh, die stoeptegel stak nog geen millimeter omhoog. Daar kwam het niet door. Mijn zus heeft het gewoon aan zichzelf te danken. Ze moest zo nodig haar nieuwe pumps van Jimmy Choo aan om indruk te maken op Sjoerd.’

Samantha: ‘Ik kon er best op lopen. Als jij niet onverwacht aan mijn arm had getrokken was er niets aan de hand geweest. Je was gewoon jaloers’.

Kim: ‘Ik geef helemaal niks om van die dure schoenen.’ 

Samantha: ‘Je weet best wel wat ik bedoel.’  Ze slaat haar armen over elkaar en richt haar blik op het lege aanrecht.

Kim: ‘Ik zag dat je ging struikelen en probeerde je alleen maar overeind te houden, zusje.’

Er valt een stilte, beide dames lijken nu een stuk minder goedlachs. In de hoop de lucht wat te klaren, stel ik een nieuwe vraag. 

De tweede keer dat je je teen brak, was dat ook omdat je struikelde?

Samantha: ‘Dat was van de zomer tijdens zo’n hele warme dag. We waren Sjoerd gaan helpen om de binnenplaats van De Ommezwaai op te ruimen. Dan konden we daar ’s avonds lekker barbecuen. Ik had mijn mooie slippertjes van Dolce & Gabbana aan de kant gegooid. Zonde om die vuil te laten worden, maar het was niet slim om daar op blote voeten rond te lopen. Mijn zus stootte de vuurkorf om en die kwam op mijn voet terecht.’

Kim: ‘Waarom vertel je niet wat er echt gebeurd is? Ik liet die vuurkorf per ongeluk op je slippertjes vallen. Je dacht dat ik dat expres deed omdat ik jaloers zou zijn. Je schold me helemaal verrot en trapte toen uit woede tegen het tuinmuurtje. Daardoor brak je je teen opnieuw en kreeg je nog een bloedvergiftiging op de koop toe.

Ze kijkt triomfantelijk naar haar zus, die op haar beurt rood is aangelopen. 

Samantha: ‘Ik zei dat alleen maar om je te sparen zus, tegenover de journalist.’

Om de dames naar een ander pad te te leiden, vraag ik Samantha snel of ze er erg veel last van had gehad.

Samantha: ‘Weet je, Kim was het eerste kind in ons gezin. Ze kreeg lange tijd de onverdeelde aandacht van onze ouders. Ze kan het nog steeds niet zetten dat ik dat kwam verstoren.’ 

Ik zeg dat ze zich daarin kan vergissen. Ik heb bij mijn oudere zus nooit iets van jaloezie heb bemerkt.

Samantha: ‘Dat komt omdat jij een jongen bent, dat is anders. Neem dat maar van mij aan.’  Dat lijkt me inderdaad de verstandigste route uit dit mijnenveld en ik stap gelijk maar over naar de derde teenbreuk.

Wat bracht je op kerstavond opnieuw op de spoedeisende hulp? Mijn blik gaat naar haar dik ingepakte voet.

Samantha: ‘Ik had Sjoerd uitgenodigd voor een etentje. We waren allebei alleen op kerstavond, dus ik dacht waarom niet? We zaten net gezellig saampjes op de bank, de stoofschotel stond in de oven, belt mijn zus.

Kim: ‘Ik begreep er helemaal niets van, mijn zus die niet mee wilde naar De Ommezwaai. Ze had me helemaal niet verteld dat ze Sjoerd had uitgenodigd. Ze zei dat ze nog werk te doen had.’

Samantha: ‘Ze vertelt er niet bij dat ze al elke keer dat ik met mijn poot omhoog zat hetzelfde deed. Om een lang verhaal kort te maken: Haar telefoontje bracht me zo van mijn a propos dat ik die stoofschotel helemaal vergat.’

Kim: ‘Volgens mij had je gewoon last van schuldgevoel.’

Samantha: ‘Wat jij wil, in ieder geval, ineens ging het rookalarm af. Ik wilde naar de keuken rennen maar struikelde ergens over. Verder herinner ik mij alleen maar een hoop lawaai. Als ik weer bijkom lig ik in het ziekenhuis en kijk in de ogen van mijn zus.’

Wat is er met Sjoerd gebeurd en hoe is het nu met hem?

Kim: ‘Samantha struikelde over het kleed dat ze al jaren geleden weg had moeten doen. Sjoerd probeerde haar op te vangen en samen kwamen ze met hun volle gewicht terecht op de glazen salontafel. Of liever ze gingen er dwars doorheen. Sjoerd raakte gewond aan zijn hoofd en Samantha brak weer eens haar teen. Het lukte Sjoerd nog net om 112 te bellen voordat hij ook out ging.’

Samantha: ‘Mijn schapenwollen kleed zat helemaal onder het bloed, het was een enorme ravage.’

Maar hoe gaat het nu met je verloofde?

Samantha: ‘Het is mijn verloofde helemaal niet. Dat hebben jullie er maar van gemaakt. Alleen omdat we niet veel aan hadden.’

Kim: ‘Je hebt niet veel aan een man die bij het minste geringste onderuit gaat.’

De zussen zijn plots weer eensgezind. Ze nemen me ineens keurend op van top naar teen.

Kim: ‘Heb jij voor vanavond al plannen?’ Ze legt haar hand op mijn knie.

Ik drink snel mijn koffie op en mompel iets over overwerk. Ik bedank ze hartelijk voor het interview.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

Over kerstverhalen

‘Marley was dead, to begin with. There is no doubt whatever about that. ……as dead as a door-nail.’

Dat is nog eens een binnenkomer. Het is het begin van een van de beroemdste kerstverhalen, talloze malen verfilmd. A Christmas Carol van Charles Dickens. Het bevat alle elementen van een goed kerstverhaal. Een gierigaard komt op het allerlaatste moment tot inkeer. Dankzij het bezoek van drie geesten, beseft Scrooge dat het leven kort is en je er maar beter van kunt genieten samen met wie je lief zijn.

Vrede op aarde, in de mensen een welbehagen.

Waarschijnlijk is het andersom en is A Christmas Carol, de standaard voor een goed kerstverhaal geworden.

Goed of slecht

Het eerste kerstverhaal ooit, dat van Jozef en de hoogzwangere Maria die in een koude decembernacht overal de deur werden gewezen is natuurlijk ook een ijzersterk verhaal. Mensen met koude harten die het wonder van het leven niet willen zien. Een pas geboren kindje met alle beloften in zich en een ster die weg wijst.

Licht of donker

Een kerstverhaal loopt niet altijd goed af. Als kind lag ik wakker van: Het meisje met de zwavelstokjes, een sprookje van Hans Christiaan Andersen. Het arme kind vriest dood. De enige troost is dat haar laatste gedachte haar bracht bij een gelukkige herinnering. Een warm hart was niet genoeg tegen de winterkou.

Warm of koud

Kerstmis, eindeloos veel tijd om je hart te vullen met verhalen en je pen leeg te schrijven. Ik ben dat in ieder geval wel van plan. Inspiratie nodig? Die vind je in dit artikel uit de Trouw van 8 december 2005. En zijn je vrienden of familie tot tranen toe geroerd of konden ze de spanning niet verdragen, stuur je verhaal dan voor 31 december in als Verhaal van de maand.

‘…..and it was always said of him that he knew how to keep Christmas well’

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Vol verwachting klopt mijn hart

Ze zijn er weer, de dikke catalogussen vol speelgoed. Zelfs bol.com doet dit jaar mee. Ik snap dat wel. Sinterklaas is natuurlijk zo oud dat hij alleen maar overweg kan met een verlanglijstje op papier. Om je wensen goed duidelijk te maken, want de Sint kan zich zomaar vergissen, knip je de plaatjes uit en plak je ze op je lijstje.

Cadeaus geven en krijgen is ingewikkeld. Als kind begrijp je al snel dat als je een cadeau krijgt er ook iets van je verwacht wordt. Dat je laat blijken blij en verrast te zijn. Ik vond dat zo spannend dat ik vaak overdreef om maar dankbaar genoeg over te komen. Gever zijn is trouwens net zo moeilijk. Ik peil voorzichtig de reactie van de ander als hij of zij mijn cadeautje openmaakt. Ik wil het de ander niet te moeilijk maken als de inhoud tegenvalt. Aan de andere kant is er voor mij maar een reactie die telt.

Hoe wist je dat? Dit wilde ik altijd al hebben.

Het was precies wat ik wilde hebben. Het stond in het dikke boek van de schatkamer van de schatkamer van Sinterklaas. Ik had de bladzijde uitgescheurd en in mijn schoen gestopt. Sinterklaas kon er niet omheen. Dus waarom kreeg mijn zus die pop met die prachtige rode jurk? Ik kreeg er nog net uit: O, wat leuk! nadat zij het papier had losgerukt en haar trofee omhoog hield.

Mijn moeder had geen herinnering aan die Sinterklaas. Wel vertelde ze dat ik een keer een stapje had gekregen voor mijn verjaardag. Mijn zus mocht er van mij niet op. Om van het geruzie af te zijn, kocht mijn moeder voor haar ook een stepje. We hebben de hele zomer niet meer gestept.

Gelukkig voor mij bleek er nog een cadeau in de juten zak te zitten. Het was net zo’n pop als mijn zus had gekregen. Alleen, de jurk een ander kleurtje, mijn kleur: blauw. Sinterklaas wist heus wel wat hij deed. Jammer dat ik niet meer in hem geloof.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Warrige tijden

Het is zeven uur en ik ben al een uur wakker. Of is het acht uur? De wintertijd is vannacht ingegaan. Wacht, een uurtje extra slaap. Dat betekent dus de klok een uur vooruit zetten. Of achteruit?
De telefoon doet het gelukkig uit zichzelf, het is zes uur. Jammer van dat uurtje extra slaap waar ik me op verheugd had, die komt niet meer.

time I need some more time

Ik ben altijd op tijd. Sterker, ik ben meestal te vroeg. Hoe ik dat doe, weet ik niet precies maar het komt er op neer dat ik altijd zit te wachten op de anderen. Ik plan alles zo dat het helemaal klopt en op tijd aan kom. Ik begrijp niet waarom dat andere mensen niet lukt. Dat ze nog even iemand moeten bellen, nog even iets af moeten maken of nog even ergens langs moeten, terwijl ik zit te wachten. Als je op tijd bent, ben je ook weer op tijd klaar.

klok

a little more time a little delay

‘Zal ik het klokje van je auto even terugzetten?’
‘Nee, doe maar niet. Zo kom ik altijd eerder aan dan ik ben weggegaan.’
‘Weet je het zeker.?
‘Ja hoor, het wordt vanzelf weer zomertijd.’

klok

but the stars in the sky keep on turning

Joke Hermsen vertelt dat de oude Grieken voor het concept tijd op twee manieren uitlegden: chronos, de lineaire en inmiddels vereconomiseerde kloktijd, en kairos: de tijd van bezinning, creativiteit en stilte. „Die twee tijden moet je in balans hebben om gezond te blijven, zowel fysiek als geestelijk.” Goed nadenken, wijze besluiten nemen, moet je in alle rust kunnen doen. Stilte en het beperken van prikkels helpen. Wie te weinig kairos in zijn leven heeft, zegt Hermsen, wordt niet alleen minder creatief, maar ook minder empathisch.

Klok

turning my life away

Gisteren zat ik nog met mijn schoolvriendin Doortje op haar kamer. We draaiden platen. Ze had, zonder het te zeggen, een LP van haar grote zus geleend. Op de hoes stond een tekening van een rood busje dat in de richting van een berg met een kasteel erop reed. De rook van de wierook kringelde naar het plafond.

Refrein uit Jigsaw puzzel, nummer van CCC inc. tekst Joost Belinfante, muziek Joost Belinfante en Ernst Jansz.

Citaat van Joke Hermsen in: In Amsterdam is stilte de nieuwe luxe, artikel NRC 6 september 2019.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

Powergirls in Rotterdam? Ech wel!

Waar is de deur?

Ik sta op het Rode Zand op de plek waar de ingang van het Museum Rotterdam zou moeten zijn. Ik zie alleen een stalen wand met een smal raam ernaast.

Het museum gaat om 10.00 uur open

Dat zegt een bordje op het raam. Ik begin een echte bejaarde te worden. Ik ben veel te vroeg voor onze afspraak. Om 10.00 uur gaat de stalen wand open. We zijn de eerste bezoekers vandaag. Alle ruimte en tijd om alles goed te bekijken.

Vergeten films.

Beelden uit het dagelijkse leven van de Tweede wereldoorlog, komen voorbij. Een kerstdiner, een bombardement in de Rotterdamse haven en het feest na de bevrijding.

Bijzonder om bewegende beelden te zien van iets wat ik alleen van foto’s ken. Een meisje met een jodenster loopt door een winkelstraat. Je ziet de blikken van de mensen die ze passeert.

Bron: Museum Rotterdam

De drie stukjes film zijn gekoppeld aan interviews. Bijzonder om hoogbejaarden te zien die aan het einde van de oorlog jongens waren of nog niet geboren zoals de dochter van de filmer. Ze had de filmdozen jarenlang op zolder bewaard en vergeten.

Girlpower

Boven aan de trap lacht een stoere meid ons vanaf een foto toe. Het is Amira Tahri, kickbokstser in de dop. Ze lokt ons naar de tentoonstelling.

Rie Mastenbroek, bron: Museum Rotterdam

Het is een ode aan alle Rotterdamse sportvrouwen, te beginnen met Rie Mastenbroek. De vrouw die drie gouden medailles wegsleepte op de Olympische spelen van Berlijn. Zwemmen als Rie kun je niet in het museum, maar je kunt wel proberen net zo snel te zijn op het stootkussen als Nouchka Fontijn, harder te fietsen dan Leontien van Moorsel of net zo vaak te scoren voor het Nederlandse hockeyteam als Fatima Moreira de Melo.

Leontien van Moorsel, bron: Museum Rotterdam

Zweet en tranen

Leuk om dat in een museum te kunnen doen. Misschien inspireert het meiden en jongens om te gaan sporten. Net zo inspirerend vond ik de verhalen van de sportsters zelf. Hoe zij bleven doorgaan, plezier hadden, vreugde deelden maar ook tegenslagen overwonnen omdat ze geloofden in zichzelf en in hun unieke talenten.

Daar hoef je geen sporter voor te zijn.

Superwoman, acryl op linnen, Karien Damen.