Huis te koop

Treurig word ik er van, van een huis dat te koop staat. Afgedankt door zijn huidige bewoners, in de steek gelaten voor een ander. Helemaal erg is het als het al leeg staat. Niemand meer die de voordeur opent en roept: "joehoe ik ben thuis." Niemand meer die die de trap op en af loopt... Lees verder →

Samantha en het jaar van de teen

3 januari 2020 Van een onzer verslaggevers De werkelijkheid is vaak nog veel vreemder dan fictie. Je hoeft maar een willekeurige krant open te slaan en je vindt een mooi verhaal. Neem bijvoorbeeld het bericht van vorige week zaterdag uit deze krant:   Vrouw breekt drie keer zelfde teen Op kerstavond belandde een onfortuinlijke vrouw... Lees verder →

Over kerstverhalen

'Marley was dead, to begin with. There is no doubt whatever about that. ……as dead as a door-nail.' Dat is nog eens een binnenkomer. Het is het begin van een van de beroemdste kerstverhalen, talloze malen verfilmd. A Christmas Carol van Charles Dickens. Het bevat alle elementen van een goed kerstverhaal. Een gierigaard komt op... Lees verder →

Vol verwachting klopt mijn hart

Ze zijn er weer, de dikke catalogussen vol speelgoed. Zelfs bol.com doet dit jaar mee. Ik snap dat wel. Sinterklaas is natuurlijk zo oud dat hij alleen maar overweg kan met een verlanglijstje op papier. Om je wensen goed duidelijk te maken, want de Sint kan zich zomaar vergissen, knip je de plaatjes uit en... Lees verder →

Warrige tijden

Het is zeven uur en ik ben al een uur wakker. Of is het acht uur? De wintertijd is vannacht ingegaan. Wacht, een uurtje extra slaap. Dat betekent dus de klok een uur vooruit zetten. Of achteruit? De telefoon doet het gelukkig uit zichzelf, het is zes uur. Jammer van dat uurtje extra slaap waar... Lees verder →

Powergirls in Rotterdam? Ech wel!

Waar is de deur? Ik sta op het Rode Zand op de plek waar de ingang van het Museum Rotterdam zou moeten zijn. Ik zie alleen een stalen wand met een smal raam ernaast. Het museum gaat om 10.00 uur open Dat zegt een bordje op het raam. Ik begin een echte bejaarde te worden.... Lees verder →

Het gewicht van herinneringen

Het kan zijn dat je hem net zo mooi vindt als ik. Dan mag je hem dragen, mijn zilveren ketting met bedels van trollbeads. Elke bedel kreeg ik op mijn vijftigste verjaardag van een dierbare. Ik weet nog precies welke bedel ik van wie heb gekregen. Tien jaar lang heb ik hem bijna elke dag... Lees verder →

Een dikke kus van mijn lieve zus

Archeologische vondsten zijn het. Ze liggen verspreid op mijn werktafel. Ik ben mijn prikbord aan het ontmantelen, laag voor laag. In de tijd dat ik op mezelf ging wonen had iedereen een prikbord hangen van kurk. Ik kreeg er dus een cadeau, samen met twee houten ontbijtborden, bruine aardewerken bekers en een oranje afwasteil, toen... Lees verder →

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: