Blog: Gekleurde Gedachten

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Halloween 2022: de helden van Stedin

‘Weet jij of de stroom er af is?’

‘De stroom eraf?’

 Ik ben op kantoor en E belt mij aan het begin van de middag met deze vraag.

‘Ja, in ons appartement. Ik kreeg een telefoontje van het beveiligingsbedrijf.’

Ik weet van niets maar als ik op mijn telefoon kijk zie ik ik 37 ongelezen appjes. Allemaal in de bewonersgroep. De een heeft geen wifi meer, de ander zit zonder warm water

Lees verder “Halloween 2022: de helden van Stedin”
Geplaatst in Nieuws en politiek, Werk

Was het een kennismaking of een reünie?

Het was een hele geanimeerde middag op 3 november in het Wapen van Zoetermeer. Er waren collega’s die elkaar eindelijk weer zagen na Corona en de start van De Binnenbaan in 2021. Er waren collega’s die elkaar nog niet eerder hadden ontmoet ook al werkten ze bij dezelfde organisatie. En er waren collega’s die niet wisten wat ze overkwam op hun derde werkdag bij de gemeente Zoetermeer of bij De Binnenbaan. Heus, want wie maakt er nu in zijn of haar eerste week bij een nieuwe werkgever, in een keer kennis met 125 collega’s tegelijk?

Lees verder “Was het een kennismaking of een reünie?”
Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Recepten

Smachnoho! oftewel: eet smakelijk

‘Fijne avond.”

‘Fijne avond Karien, nee wacht even. Wil jij ook z’n tasje meenemen om soep te maken?’ 

Mijn collega achter de receptie houdt een lichtblauw tasje omhoog.

‘Er is er een voor ons allemaal.’

Ik neem het tasje van haar aan. Er zit groente in en blaadjes met tekst. Waarschijnlijk een recept. Ik kijk mijn collega vragend aan.

Nee, mijn collega wist niet wie de gulle gever was. Waarschijnlijk is het een bedankje voor al mijn collega’s die de afgelopen maanden zo hard aan het werk zijn geweest om vluchtelingen uit Oekraïne aan het werk te helpen.

Lees verder “Smachnoho! oftewel: eet smakelijk”
Geplaatst in Nieuws en politiek

Vierhonderd keer: Feest

Zoiets schrijf je voluit. Vierhonderd keer heb ik een verhaal voor mijn blog geschreven in ongeveer tien jaar tijd. Verhalen over wat ik in een week meemaak, gelezen heb of me over verbaas, soms gaat het over mijn werk en een enkele keer heb ik het verzonnen.

Mijn eerste verhaal publiceerde ik in 2012. Het ging over schoenen. 

Schoenen die langer leefden dan hun eigenaar. Nilgun Yerli vertelde in een voorstelling dat als in Turkije iemand overlijdt, je zijn of haar schoenen buiten bij de deur zet. Er komt altijd wel iemand langs die de schoenen kan gebruiken. De schoenen van de overledene lopen zo met de nieuwe eigenaar als het ware een nieuw leven tegemoet.

Mijn vader was net overleden en daarom vond ik dat een mooie gedachte. Nilgun Yerli blijkt weer terug te zijn in Nederland en is in 2023 te zien in de theaters met Tinderella. Ik ga eens kijken of ik een kaartje kan bemachtigen.

Het meest gelezen verhaal is: Hoe maak je een rondeel? Bijna 1600 keer werd het aangeklikt.

“Mijn allereerste rondeel gaat over mijn vader. Hij was zacht als een beer en stevig als een boom. Dat voelde ik als hij me omhelsde. Zijn liefde voor ons kinderen was zonder voorbehoud. Je was goed zoals je was. Het is vandaag alweer twaalf jaar geleden, papa ik mis je.”

Daarna volgt: Een beetje sterven, dat is 1324 keer gelezen.

“Afscheid nemen is een beetje sterven; sterven aan dat waarvan men houdt. Men laat een beetje van zichzelf achter in ieder uur en elke plaats.”

Maar hé, het was mijn bedoeling om een feestelijk verhaal te maken. Dus type ik in mijn eigen zoekbalk het woord: Feest.

Verrassing, ik kom uit bij mijn honderdste blogpost, waarin mijn vader opnieuw opduikt.

“In het toilet van de kajuit kijk naar mezelf in de spiegel. Ik duw mijn kin naar voren en trek een grijns, zoals mijn vader kon doen. Kijk daar is gelijk mijn vader. Goedemiddag pap, wat lijkt je dochter op jou. Jammer dat je er niet bij bent.”

En er is een cadeautje bij in 2014

Gratis E-book
Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Reizen

Hou toch je mond

Had ik me maar nooit voor deze bergwandeling opgegeven. Ik was natuurlijk nieuwsgierig na al die sterke verhalen in de tube over steenbokken die hierboven rondspringen, alle bijzondere alpenflora en niet in de laatste plaats wat de berggids allemaal nog meer voor ons in petto had.

Een hele dag in het kielzog van deze man leek me wel wat. Kijken naar zijn gespierde kuiten die voor me uit dansen. De hand die elke keer naar me uitgestoken zou worden bij een dwarsliggende kiezel op het pad. Jammer dat die twee meiden uit Eindhoven zich ook ingeschreven hadden voor deze excursie. Ik had ze al verlekkerd zien kijken naar onze Zwitserse leidsman. Maar ze zijn geen partij voor mij.

Dus waar kwam mijn bezwaarde gemoed vandaan? Gisteren had ik na een paar glazen wijn hoog opgegeven over mijn wandelervaringen in Nepal en vorig jaar in de Andes. Terwijl ik toch echt nooit verder gekomen ben dan de Utrechtse Heuvelrug.

Op het bed in mijn hotelkamer strik de veters van mijn bergschoenen. Ik zie de blikken van de Eindhovense dames al gaan, ze zien er veel te nieuw uit. Daar heb ik natuurlijk wel een antwoord op. Na jaren trouwe dienst waren mijn oude schoenen tot op het draad versleten. Maar over blaren op mijn voeten kan ik natuurlijk niet gaan klagen. De pijn zal er voor zorgen dat mijn charmantste glimlach verandert in een verbeten grijns.

Had ik mijn mond maar gehouden, stomme kip die ik ben.

Schrijfoefening: Hoog in de Alpen, Angstig, Lerares, Een leugen over het verleden

Geplaatst in Nieuws en politiek

De kunst van het bewaren voor ooit

Waar ik naar op zoek was gisteren, weet ik niet meer, maar ik verdwaalde heerlijk in: Mijn oneindige schatkamer voor ooit. Ik bladerde in schriften, pluisde mappen uit en klikte op opgeslagen linkjes. Ik bewaar veel voor later. Ik raak gehecht aan waardeloze prullen. Sla in mijn ogen briljante stukken tekst op voor als ik tijd heb ze te lezen of te gebruiken. Voor mijn collega’s ben ik een bron van kennis want ik heb altijd wel ergens iets bewaard over iets wat jij net nodig hebt of wil weten. Dat is het talent Input in werking. Voor Ooit, maar ooit komt meestal nooit.

Uiteindelijk kwam ik gisteren bij dit gedichtje uit.

Lees verder “De kunst van het bewaren voor ooit”
Geplaatst in Clifton Strengths, Werk

Wat de inhoud van je keukenla zegt over je talenten

Het was geen liefde op het eerste gezicht. Een beetje saai grijs ligt hij mij aan te kijken vanuit de keukenla. Ik heb hem gevonden bij de Hema of bij de Blokker. De reden van de aankoop was gewoon banaal, ik had een nieuwe flessenlikker nodig.

Dat kwam zo. Ik had een mooi retro exemplaar ooit ergens gevonden op een rommelmarkt. Eentje met een lange steel omkleed met zachtgeel ribbeltjes plastic en een wit rubberen voetje. Het schrapertje dat je langs de binnenkant van een potje of flesje haalt om de laatste druppels saus eruit te vegen.

Met dat gekoesterde exemplaar is iets ergs gebeurd. Er hing ineens een elektriciteitsdraad vanachter het keukenkastje naar beneden. Dat was van de lampjes boven het aanrecht. Met mijn vingers kon ik niet ver genoeg achter het kastje komen om de draad terug op zijn plek te duwen. Ergernis, want zoiets moet ik gewoon oplossen. De flessenlikker, lang en dun, leek het meest geschikt als wapen in de strijd.

Het gevolg was dat de draad weer op zijn plaats zit, maar ook het witte voetje is blijven steken. Hoe moest dat nu met mijn verlangen de hele inhoud uit potjes en flesjes te willen persen?

Ik kijk nog eens naar de nieuwe flessenlikker, hij ziet er stevig uit. Zal ik? Ik steek mijn hand al uit. Nee, deze gebruik ik alleen voor waar hij voor bedoeld is. Ik weet mijn talenten te doseren.

Alzirr Coaching & Advies

Lees ook mijn verhaal over talentversnellen. Hersteldrang staat in mijn top 10. Het betekent dat ik snel zie dat er een probleem is en vind daar bijna altijd een oplossing voor.

Het verhaal van de ijsbeer

Er was eens een ijsbeer hier niet ver vandaan. Als baby ijsbeer had hij geen ruimte gehad om zich te bewegen. In zijn kleine kooi paste alleen een stapje naar voren en een stapje naar achter. Zijn wereld was dus niet groter dan een stapje naar voren en een stapje naar achter ook al leefde hij nu in een enorme ruimte in de dierentuin. 

De ijsbeer werd verdrietig als hij naar de mensen keek. Ze verwachtte iets van hem maar hij wist niet wat. Dikke tranen rolde uit zijn ogen en verdwenen in zijn vacht. Toen hij helemaal leeg was gehuild keek hij op. Alle mensen waren naar huis gegaan. Allemaal? Nee, er stond nog een klein meisje met een rode muts boos naar hem te kijken.

‘Wat ben jij een stomme ijsbeer. IJsberen horen leuke kunsten uit te halen. Kijk zo doe je dat.’ En ze rolde over de grond en ging op haar handen staan. De ijsbeer liep met kleine stapjes voorzichtig naar de rand van zijn verblijf om het goed te kunnen zien. ‘Nu moet jij.’

Het meisje keek verwachtingsvol naar de ijsbeer. De ijsbeer liet zich vallen en rolde op zijn buik.

‘Dat lijkt toch nergens naar,’ riep het meisje. ‘Ik doe het je nog één keer voor, let goed op.’ En weer rolde ze over de grond. De ijsbeer deed haar na en ging op zijn handen staan. Het meisje klapte in haar handen. Zo gingen ze nog een tijdje door totdat de ijsbeer alle fijne kneepjes onder de knie had. Het meisje zwaaide naar de ijsbeer en ging naar huis.

De volgende dag wisten de mensen niet wat ze zagen. De ijsbeer liet al zijn kunsten zien en deed alles na wat de kinderen hem voordeden. De mensen klapten in hun handen. Een meisje met een rode muts klapte het hardst van allemaal.

Geplaatst in Nieuws en politiek

Mijn favoriete kleur deze zomer

Ik hou het op de kleur van de lavendel van de Provence. De een noemt het paars, de ander lila. Maakt niet uit, als je tegelijkertijd de zeepachtige geur er bij denkt, die je ruikt als je met je hand strijkt over de bloemenaren, kom je in de buurt.

Een regenachtige zondag is het juiste moment om iets van onze zomervakantie vast te leggen. Een hele wand krijgt de kleur van een veld bloeiende lavendel. De zon gaat er gelijk van schijnen.

In deze hete zomer waren wij dus op vakantie in de Provence. Het gras was er zo droog dat het knisperde als je er over liep. Een harde wind die opsteekt, maakt dat we natuurgebieden niet mogen bezoeken. Het risico op brand is te groot.

We wandelen dus in de ochtend naar dommelige dorpjes in de buurt. Behalve het paars van de lavendel, is er het frisse groen van de beregende druivenranken, het diepe groen van de cipressen en het rood van een jurk. 

De wandeling naar Bonnieux duurde ongeveer een uur. Het plaatsje is gebouwd op een heuvel. De straatjes zijn er smal en dus heerlijk koel. Na veel kronkelingen door steegjes, tunnel-achtige straatjes komen we bovenop de heuvel in een ommuurd parkje. 

Ik plof neer op een bankje om beter te kunnen kijken. Ik zie een vrouw in een rode jurk die danst. Al haar bewegingen zijn gevangen op witte lakens die als schone was aan een lijn zijn opgehangen. De wind laat de lakens wapperen en de vrouw stampt, draait om haar as, wiegt met haar heupen en houdt haar hoofd fier omhoog. Het is een kunstwerk van Anne Bothuon. Het doet me denken aan de video Why I Never Became a Dancer, Tracey Emin, een Engelse kunstenaar laat al dansend zien dat de pestkoppen uit haar jeugd haar er niet onder hebben gekregen.