Geplaatst in Nieuws en politiek, Werk

Wanneer is die samenleving nou eens af?

Ineens dacht ik weer aan haar. Ergens in 1994 zocht ik in het beeldarchief van de gemeente Dordrecht naar foto’s voor bij een beleidsnota. Daar vond ik de foto van dit meisje. De aarzelende ernstige blik in haar ogen brak bijna mijn hart. Ze kwam paginagroot in de nota terecht.

Stevig in je schoenen

Ik denk dat ze een jaar of zeven is. Ze heeft zich feestelijk aangekleed voor de foto, een grote strik van tule in haar donkere haar. De klas was bezig met de rekenles. Ik zou niet kunnen zeggen waar ze precies vandaan komt. Ze zal ondertussen begin dertig zijn. Zou ze nog steeds in Dordrecht wonen? Misschien werkt ze nu zelf in het onderwijs of is ze teruggegaan naar het land waar in ieder geval haar ouders vandaan kwamen en daar een eethuisje begonnen? Wat ik alleen hoop is dat ze op die school in Dordrecht voldoende mee gekregen heeft om een eigen leven op te bouwen. Dat was namelijk wat ik opschreef in die nota. We wilden de weerbaarheid van de inwoners van Dordrecht versterken en dat begon bij de opvoeding van kinderen.

Waarom dacht ik ineens aan haar? Omdat ik in Zoetermeer bezig ben met de voorbereidingen rond de nieuwe wet inburgering. Begin volgend jaar zijn gemeenten weer verantwoordelijk voor de inburgering van mensen die in ons land komen wonen. Dat betekent de taal en gewoontes leren kennen en weerbaar genoeg zijn om een eigen leven op te kunnen bouwen. Niks nieuws dus of toch wel?

Leven we eigenlijk wel samen?

Het is deze maand twintig jaar geleden dat Paul Scheffer zijn essay ‘Het multiculturele drama’, publiceerde. De NRC staat er met een serie artikelen uitgebreid bij stil:
“Heeft zich in de afgelopen twintig jaar een drama voltrokken? Is er een onoverbrugbare tweedeling ontstaan?”

De eerste twee artikelen in de krant van zaterdag geven een genuanceerd beeld van de stand van het land. Er volgen de komende weken nog vier artikelen en je kunt ook nog luisteren naar een podcast.

De redacteuren Lamyae Aharouay en Mark Lievisse Adriaanse trokken het land in op zoek naar het multiculturele drama. Ze kwamen optimisme tegen maar ook onbegrip en onvrede bij autochtone Nederlanders. Nederlanders met een niet westerse achtergrond hebben meer contact met mensen met een andere achtergrond dan twintig jaar geleden. Toch is er ook een sterk gevoel nergens echt bij te horen.

“Hier een Marokkaan, daar een Nederlander.”

In het tweede artikel kijkt Paul Scheffer terug op de twintig jaar die volgden op zijn essay en stelt dat destijds integratie de blinde vlek was en dat nu immigratie dat is. De samenhang tussen beide moeten we beter overdenken. Nadenken over de afstand tussen wat we willen en wat we kunnen. Er is veel vooruitgang te melden maar hij ziet ook achterstanden door discriminatie. Maar dat verklaart niet alle achterstand. Niemand zou moeten verwachten dat in een generatie alles in te halen valt. Het kost meer tijd.

De buitenstaanders van gisteren zijn de gevestigden van morgen

De krant vraagt ons een enquete in te vullen om zo mee te doen aan de discussie. Ik heb dat gelijk gedaan. Doe jij ook mee?

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

Zo geniet je van de zomer #3: Buiten schilderen

Siegfried Woldhek doet het ook deze zomer weer, een schriftelijke cursus tekenen en schilderen vanaf 21 juli op zaterdagen in de krant. Dit jaar gaat het over schilderen met waterverf. Ik verheug me al weken op buiten aan de slag te gaan met zijn opdrachten. Mijn aquarel kleurpotloden, een doos met tubes waterverf en speciaal papier liggen klaar voor gebruik.

Laat het water het werk doen

De eerste les is een beetje een teleurstelling. Het is vooral kennismaken met de techniek en oefenen met water en kleur. De illustratie erbij ziet er prachtig uit. Daar zal ik niets over zeggen, die leidt alleen maar tot meer zin. Maar dat oefenen dat hoeft voor mij niet. Tijdens de tekenlessen op school maakte het eindeloos blokjes maken met arceringen al een einde aan mijn tekenzin. Later op een tekencursus begon dat weer van voren af aan, eindeloos oefenen met kleurvlakken. Waarom mag ik niet gewoon een tekening maken?
Het gefrustreerde kind in mij komt helemaal naar boven borrelen. Maar de verstandige ouder is er ook nog: Wacht nog even af, volgende week komt er vast een leuke opdracht.

Maar een klein beetje

We zijn nu al bij les 4 en nog steeds aan het oefenen. Ik geef het op en ga buiten tekenen. Onderweg geniet ik van het landschap en probeer dat op papier te zetten. De eerste tekening is aan de rand van het bos. Ik heb hem vervolgens ingekleurd met mijn aquarel kleurpotloden en een klein likje water.

Zomer 2018, Gekleurde Gedachten, Karien Damen

De tweede tekening is een vijver waarin waterlelies net open gaan. Deze heb ik gelijk met waterverf gemaakt en de vormen met de potloden bijgewerkt.

Zomer 2018, Gekleurde Gedachten, Karien Damen

Zonder te zwoegen of te zweten maar mijn zus wil het boven haar bank hangen.

Verlangen naar de zee

Siegfried Woldhek is zo lief al zijn ervaring en kennis te willen delen en zo zijn passie voor het schilderen overbrengen op ons gewone stervelingen. Hij lijkt er niet bij stil te staan dat je leert door over je eigen fouten te struikelen. Ik in ieder geval wel. Het is alsof hij met een bal onder de arm een groep jongetjes eerst alle mogelijke tactieken wil bijbrengen, terwijl ze hun voeten nauwelijks in bedwang kunnen houden. Laat ze spelen, heel veel spelen en ze vinden het bijna helemaal vanzelf uit.

Of zoals Antoine de Saint-Exupéry het ooit opschreef:

‘Als je een schip wil bouwen, roep dan geen mensen bij elkaar om hout te verzamelen, het werk te verdelen en orders te geven. Leer ze, in plaats daarvan, te verlangen naar de enorme eindeloze zee.’

 

Geplaatst in fietsen, Huis, tuin en keuken

Achter de geraniums


Ik hoop dat iemand mij komt redden. Ik zit van de zomer namelijk achter de geraniums. Als iemand dan komt, kan ik vertellen dat dat helemaal niet erg is, sterker nog: ik geniet van het zitten achter mijn geraniums. Een paar weken bevrijd van de kantoortuin en de randstad. ’s Morgens hoor ik vogels zingen, ‘s avonds huppelen konijntjes over het gras. Gisteravond rende een eekhoorntje in de richting van onze tuindeuren. Net op tijd zag hij dat er een mens binnen zat en verlegde hij zijn koers richting het bos.


Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat het helemaal niet slecht voor ons is om achter de geraniums te zitten. Het is zelfs goed voor ons. De NRC haalt omgevingspsycholoog Agnes van den Berg, bijzonder hoogleraar natuurbeleving Rijksuniversiteit Groningen, aan. Het kijken naar natuur, zelfs door een raam, kan positieve gezondheidseffecten hebben.

Holterberg
 

Ik blijf hier dus nog maar even zitten. Hoewel zitten, vanmiddag ben ik de Holterberg op gefietst, zonder trapondersteuning. E. zei dat we rechtsaf moesten. Het was een zandpad dat smaller en smaller werd en het zand steeds ruller en ruller. Ik voelde me een veldrijder. De beloning was een bankje met uitzicht.

 

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

Je vakantiekiekjes teken je zelf

De NRC daagt ons uit om deze zomer tekeningen te maken van onze vakantiebestemming in plaats van foto’s. De inzender van de mooiste tekening krijgt een een workshop van Siegfried Woldhek cadeau. We zijn tegenwoordig massaal alles en iedereen aan het fotograferen. Grote vraag is of we die bezienswaardigheid of die persoon dan echt gezien hebben. Tekenen vereist echt kijken, of zoals Siegfried Woldhek zelf zegt over die keer dat hij een groep Noordse stormvogels tekende in Schotland:

Als ik nu bekijk wat ik toen maakte, herinner ik me alles. wat ik zag, rook, hoorde en voelde. Bij een foto denk ik al gauw: Waar was dat ook al weer, was ik daarbij?

Wie wil geen tastbare herinnering overhouden aan zijn vakantie? Ik heb dus direct mijn etui met potloden en mijn schetsboek in mijn koffer gestopt. En nu zit ik in de tent naar een blanco bladzijde te staren. Er op uit trekken, op zoek naar een mooi plaatje, zit er even niet in. De regen valt met bakken uit de lucht. Vroeger kriebelde ik op de achterkant van een ansichtkaart wat ik zoal mee maakte. Dat zou er nu zo uit zien.    Lees verder “Je vakantiekiekjes teken je zelf”

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Nieuws en politiek

Doe-het-zelf burger in de zorg

De participatiesamenleving is volgens onze regering een feit. Ik ga me daar maar eens naar gedragen. De eerste gelegenheid dient zich gelijk aan. Aan het einde van het jaar bepaalt elke volwassen Nederlander zelf welke zorgverzekering hij of zij afsluit. Tot 31 december heb ik de tijd om uit te zoeken of ik naar een andere verzekering overstap of bij dezelfde blijf en alleen kijk of het goedkoper kan.

Goedkoper

Dat laatste heb ik vorig jaar gedaan, ik heb toen voor een goedkoper pakket gekozen bij mijn eigen verzekering. Ik voelde me een zeer verantwoordelijke burger die zelf de regie in handen nam. Zo hoort dat in onze participatiesamenleving. Dit jaar moet ik dat natuurlijk proberen te overtreffen. Op zijn minst moet ik verschillende verzekeringen vergelijken en de voor mij beste er uit zien te halen. Gelukkig zijn hiervoor vergelijkingssites gemaakt. Ik pak die van de consumentenbond erbij. De consumentenbond komt al jarenlang voor onze belangen op. Ik verwacht daarom dat het advies over de zorgverzekeringen onafhankelijk en betrouwbaar is. Bovendien heeft de site als voordeel dat je met één klik direct over kunt stappen.

Hoe kan ik hier uit kiezen?
Hoe kan ik hier uit kiezen?

 

Keuzestress

Ik vul mijn gegevens en mijn wensen in. Er rollen 135 verzekeringen uit die voldoen aan mijn criteria. Hoe kan ik hier nu uit kiezen? De goedkoopste of die het beste scoort op klanttevredenheid? Ha, ik kan ook nog een vergelijking maken met mijn huidige verzekering. Dat is handig. Volgens de site ga ik voor mijn eigen verzekering meer betalen dan mijn verzekeraar zelf aangeeft. Zelfs als ik de korting van mijn werkgever niet meereken. Hoe kan dat nu?

Grotere wensen

Ik zie het al, ik heb grotere wensen ingevuld dan ik nu verzekerd heb. Ben ik nu dan niet goed verzekerd? De twijfel slaat toe. Waar zitten die verschillen dan in? Dat gaat me te veel tijd kosten. De journalist Louis Stiller rekent ons, in een herkenbaar opiniestuk in het NRC, voor hoeveel tijd het kost om Algemene Voorwaarden te doorgronden. Hij komt per document op zo’n acht uur uit. Een hele werkdag dus en dat in mijn geval 135 keer.

Tevreden

Ik laat het hier bij. Ik ben tevreden over mezelf als doe-het-zelf burger. Vorig jaar heb ik mijn verzekering goedkoper gemaakt, dit jaar heb ik een vergelijkingssite bezocht. Niet alles tegelijk, volgend jaar ga ik misschien overstappen. Als ik dan één van de grote vier verzekeraars kies kan ik me niet echt een buil vallen.

 

Geplaatst in Mode

Wat zal ik aan doen?

3b5ef-img_0340
Mijn kledingkast

 

Niemand had het gezien of er iets van gezegd. Ik kwam er zelf achter dat ik onder mijn blauwe jurk geen blauwe kousen had aangetrokken maar groene. In deze tijd van het jaar is het verschil ’s morgens nauwelijks te zien. Reden waarom ik de zwarte kousen in een apart bakje in mijn kast heb liggen.

Er zijn tijden geweest dat ik bij het ontdekken van zo’n vergissing spoorslags naar huis zou gaan of direct na openingstijd naar de Hema rende. Of het nu ging om een ladder, een haal, een vergeten ceintuur of een verkeerde kleur van wat voor kledingstuk dan ook. Ook heb ik altijd naald en garen bij me.

Wat een drukte om zoiets wat totaal onbelangrijk is, denk je misschien. Maar, voor mij, en ik denk veel andere vrouwen, geldt: als ik zeker ben over wat ik aan heb, kan ik alles aan. Daarom ben ik ook geïnteresseerd in alles wat over mode gaat en wat kleding voor je kan doen. Zo stond er laatst een interessant artikel in de NRC * over wat je op kantoor wel en niet kunt dragen. Tips die je kunt gebruiken of naast je neerleggen. Zo zal ik never nooit een vleeskleurige panty dragen.

Is het door deze onzekerheid dat dit soort artikelen zo gretig worden gelezen en de programma’s en boeken van Trinny Woodall en Susannah Constantine zo populair zijn? Volgens de columnist Arjen van Veelen wel. Vrouwen laten zich onzekerheden aanpraten die dan door dit soort programma’s en artikelen worden ‘opgelost’. In zijn reactie op het NRC-artikel heeft hij de betere beautytip: wordt nooit een paspop. Naar zijn mening zou het recht om zelf te bepalen wat je draagt grondwettelijk verankerd moeten worden. Baas in eigen kledingkast, zogezegd. Maar wat heb ik aan dat recht op die ochtend dat ik in vertwijfeling voor mijn kast sta. Wat moet ik aan?

* Dit artikel was verdeeld over meerdere pagina’s, voor wie het wil lezen, daarom deel 1 en deel 2

Geplaatst in Boeken, Kunst en Cultuur

Een lege boekenkast

We lezen te weinig zei Bastiaan Bommelje in het NRC afgelopen zaterdag. De boekenverkoop is schrikbarend gedaald sinds het topjaar 2008. Het aantal verkochte e-books compenseert dit niet en bibliotheken worden alleen maar gesloten. Nederland ontleest volgens hem in een razend tempo. De 60-plussers in ons land lezen bijna zes keer meer als jongeren tussen 12 en 19 jaar. De taalvaardigheid neemt af.
Het digitaal lezen van teksten biedt geen soelaas.  Uit onderzoek blijkt dat dit gefragmenteerd en minder geconcentreerd gebeurt. Dit leidt tot minder opname van informatie en vooral argumentatie.
De conclusie die ik uit het artikel trek is dat we met z’n allen dommer worden. Of deze bewering nu waar is, hij staat in ieder geval recht tegenover de bewering van mijn grootvader. Die zei tegen zijn dochters dat je van te veel lezen dom werd. Lezen werd vooral in de arbeidersklasse gezien als nutteloos tijdverdrijf. Het lezen heeft de generatie van mijn moeder, en misschien ook de mijne, geëmancipeerd.
Van de schrik ben ik weer aan het lezen gegaan. De krant van zaterdag heb ik helemaal uitgespeld en ik ben eindelijk aan het boekenweek geschenk begonnen. Het boekje van Kees van Kooten. Dat was het laatste nog ongelezen boek in huis. Het liefst lees ik romans en thrillers. Ik weet niet of ik daar veel wijzer van word. Ik denk dat ik het maar hou bij de uitspraak: Lezen is vakantie voor je hoofd.
Uit het NRC van 21 en 22 september 2013