Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

Don’t fence me in

Helemaal alleen in huis, de buren ook weg. Niemand die de GGD zal gaan bellen. Ik kan zo hard zingen als ik wil en doe dat vol overgave onder de douche.


Oh, give me land, lots of land under starry skies above
Don’t fence me in

Lees verder “Don’t fence me in”
Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

Zoetermeer schrijft

Wat voor schrijver ben ik eigenlijk? Geen idee, wat ik wel weet is dat ik nadat ik een verhaal op papier heb gezet, me bedenk in wat voor heerlijke wereld ik ben geweest.

Dit kwam door de nieuwsbrief die ik van Jacqueline van Zwieteren ontving. Jacqueline is schrijfcoach en organiseert via Het Verhaal Achter leuke schrijfactiviteiten, onder andere in de bibliotheek van Zoetermeer. Die nieuwsbrief begon met:

Lees verder “Zoetermeer schrijft”
Geplaatst in Kunst en Cultuur

Creatief met een wc rolletje

Ik kreeg een leuke opdracht toegestuurd van mijn oude school: De Kleine Tiki, toegestuurd. Echt een opdracht voor deze tijd. Hij gaat over verbinding. Studenten en oud-studenten zijn er inmiddels enthousiast mee aan de slag gegaan en dat leverde honderden kunstwerkjes op die ze gaan gebruiken voor een tentoonstelling. Ik heb de opdracht gisteren zelf ook gemaakt, wel twee keer.

Lees verder “Creatief met een wc rolletje”
Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

Tolhek op zondag

Wind blaast door mijn haar Wandelen in de Groenzoom Wolken volgen mij

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

Over kerstverhalen

‘Marley was dead, to begin with. There is no doubt whatever about that. ……as dead as a door-nail.’

Dat is nog eens een binnenkomer. Het is het begin van een van de beroemdste kerstverhalen, talloze malen verfilmd. A Christmas Carol van Charles Dickens. Het bevat alle elementen van een goed kerstverhaal. Een gierigaard komt op het allerlaatste moment tot inkeer. Dankzij het bezoek van drie geesten, beseft Scrooge dat het leven kort is en je er maar beter van kunt genieten samen met wie je lief zijn.

Vrede op aarde, in de mensen een welbehagen.

Waarschijnlijk is het andersom en is A Christmas Carol, de standaard voor een goed kerstverhaal geworden.

Goed of slecht

Het eerste kerstverhaal ooit, dat van Jozef en de hoogzwangere Maria die in een koude decembernacht overal de deur werden gewezen is natuurlijk ook een ijzersterk verhaal. Mensen met koude harten die het wonder van het leven niet willen zien. Een pas geboren kindje met alle beloften in zich en een ster die weg wijst.

Licht of donker

Een kerstverhaal loopt niet altijd goed af. Als kind lag ik wakker van: Het meisje met de zwavelstokjes, een sprookje van Hans Christiaan Andersen. Het arme kind vriest dood. De enige troost is dat haar laatste gedachte haar bracht bij een gelukkige herinnering. Een warm hart was niet genoeg tegen de winterkou.

Warm of koud

Kerstmis, eindeloos veel tijd om je hart te vullen met verhalen en je pen leeg te schrijven. Ik ben dat in ieder geval wel van plan. Inspiratie nodig? Die vind je in dit artikel uit de Trouw van 8 december 2005. En zijn je vrienden of familie tot tranen toe geroerd of konden ze de spanning niet verdragen, stuur je verhaal dan voor 31 december in als Verhaal van de maand.

‘…..and it was always said of him that he knew how to keep Christmas well’

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

Powergirls in Rotterdam? Ech wel!

Waar is de deur?

Ik sta op het Rode Zand op de plek waar de ingang van het Museum Rotterdam zou moeten zijn. Ik zie alleen een stalen wand met een smal raam ernaast.

Het museum gaat om 10.00 uur open

Dat zegt een bordje op het raam. Ik begin een echte bejaarde te worden. Ik ben veel te vroeg voor onze afspraak. Om 10.00 uur gaat de stalen wand open. We zijn de eerste bezoekers vandaag. Alle ruimte en tijd om alles goed te bekijken.

Vergeten films.

Beelden uit het dagelijkse leven van de Tweede wereldoorlog, komen voorbij. Een kerstdiner, een bombardement in de Rotterdamse haven en het feest na de bevrijding.

Bijzonder om bewegende beelden te zien van iets wat ik alleen van foto’s ken. Een meisje met een jodenster loopt door een winkelstraat. Je ziet de blikken van de mensen die ze passeert.

Bron: Museum Rotterdam

De drie stukjes film zijn gekoppeld aan interviews. Bijzonder om hoogbejaarden te zien die aan het einde van de oorlog jongens waren of nog niet geboren zoals de dochter van de filmer. Ze had de filmdozen jarenlang op zolder bewaard en vergeten.

Girlpower

Boven aan de trap lacht een stoere meid ons vanaf een foto toe. Het is Amira Tahri, kickbokstser in de dop. Ze lokt ons naar de tentoonstelling.

Rie Mastenbroek, bron: Museum Rotterdam

Het is een ode aan alle Rotterdamse sportvrouwen, te beginnen met Rie Mastenbroek. De vrouw die drie gouden medailles wegsleepte op de Olympische spelen van Berlijn. Zwemmen als Rie kun je niet in het museum, maar je kunt wel proberen net zo snel te zijn op het stootkussen als Nouchka Fontijn, harder te fietsen dan Leontien van Moorsel of net zo vaak te scoren voor het Nederlandse hockeyteam als Fatima Moreira de Melo.

Leontien van Moorsel, bron: Museum Rotterdam

Zweet en tranen

Leuk om dat in een museum te kunnen doen. Misschien inspireert het meiden en jongens om te gaan sporten. Net zo inspirerend vond ik de verhalen van de sportsters zelf. Hoe zij bleven doorgaan, plezier hadden, vreugde deelden maar ook tegenslagen overwonnen omdat ze geloofden in zichzelf en in hun unieke talenten.

Daar hoef je geen sporter voor te zijn.

Superwoman, acryl op linnen, Karien Damen.

Geplaatst in Kunst en Cultuur, Reizen

Nog een paar dagen om je prinses te wanen

Waar zullen we afspreken?

We kennen elkaar nog van de middelbare school, maar mijn vriendin woont inmiddels helemaal in het oosten van het land. Dat zou dus ergens halverwege moeten zijn. Op de Veluwe of bij Utrecht kun je natuurlijk heerlijk samen wandelen in de bossen. Ik keek op de kaart voor een briljante ingeving. Mijn ogen bleven hangen op: Paleis Het Loo. Als het dan wat minder weer is, kun je ergens schuilen.

Maar dat wordt toch verbouwd?

Een blik op de besloten tuin achter het paleis

Klopt, het paleis wordt ingrijpend verbouwd en gaat pas halverwege 2012 weer open. Maar er is nog meer om van te genieten, dwalen door paleistuinen, het dak op en het uitzicht bewonderen of de koninklijke stallen in. Je moet je wel haasten want na 29 september gaan de tuinen dicht tot ergens in het voorjaar van 2020.

Tenzij je in de kerstvakantie tijd hebt. Dan opent op het stallenplein het Winterpaleis Het Loo zijn deuren. Alles voor een feestelijk winters gedekte tafel is er te zien. Van grote pasteien, kunstig gevouwen servetten, suikerwerken en koninklijke desserts tot bloemschikkingen, menukaarten en serviezen.

Aangeraden wordt je wel warm aan te kleden.

We kunnen ons dat nog moeilijk voorstellen want de dag dat wij Het Loo bezoeken, is het prachtig weer en staat alles nog in bloei. Boven op het dak van het paleis kijken we uit over de geometrisch aangelegde tuin met daarin vier felgekleurde kunstwerken van Libeskind.

Twee van de vier sculpturen van Libeskind in de tuin.

Ze verbeelden de elementen ozon, stikstofmonoxide (lachgas), methaan en koolstofdioxide symboliseren. Deze gassen zijn de schadelijke bijproducten van ons handelen en veroorzaken de klimaatverandering met rampzalige gevolgen voor mens en natuur.

Een groter contrast met de oorspronkelijke symboliek van de tuin: het paradijs op aarde en de overwinning van de mens op de natuur, kan ik niet verzinnen. De vier fonteinen verbeelden, liefde, macht, kracht en intelligentie. Maar is het echt een tegenstelling?

De door rupsen opgegeten buxushaagjes zijn vervangen door wuivend gras. Dat geeft een sprookjesachtige sfeer.

Geplaatst in Kunst en Cultuur, Reizen

Beelden in Antwerpen

Het is niet ver, Antwerpen. We hebben afgesproken bij het Middelheim museum aan de oostkant van de stad. Een dagje wandelen, picknicken en genieten van de beeldentuin in een prachtig uitgestrekt park.

Water

Bij Breda begint het al te regenen. Het houdt de hele dag niet meer op. We hebben er geen last van gehad. Er was zoveel te zien. Af en toe rusten we uit onder de parasols op het terras bij het kasteel.

Lucht

Gelukkig zijn we er op zondag, anders hadden we de lijnentrekker niet aan het werk gezien.

Vuur

Stil worden we van de tentoonstelling Earthbound van Ana Mendieta. Kijkend naar haar films proef je het zoute zeewater, drukken stenen zwaar op je lijf of drijf je juist gewichtloos in een bergstroom. Je ruikt het brandende hout en je hoort gras ademen. Ik kan niet bevatten dat dit gemaakt is in jaren 70 van de vorige eeuw, zo fris ogen de beelden.

Aarde

We fotograferen wandelend wat ons raakt. Wat voor de een verontrustende chaos is, is voor de ander een verbindend universum. Soms is het de natuur, zoals een boom die al eeuwen berustend in het park staat.