Tag: schrijven

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

Uit de droom

Gepost op door Karien Damen

Jacqueline van Zwieteren

‘Waar heb je die foto gevonden?’
Mijn moeder kijkt me vragend aan. In mijn handen heb ik een foto met twee blote baby’s, een meisje met een krul boven op haar hoofd en en een jongetje dat elk moment in tranen uit kan barsten.
‘Ik was op zoek naar een foto van Peter om iets te maken voor zijn vijftigste verjaardag. Dit ben ik toch met Peter?’
Mijn moeder knikt: ’Het was voor een wedstrijd van Libelle. Jullie waren zo’n leuk stel samen. Jet en ik dachten dat we een goede kans zouden maken op een prijs. En wie weet, de hele wereld over zouden vliegen met onze mooie kindjes als fotomodellen.’
‘Dat is niet echt gelukt.’
‘Nee, die hele fotomiddag was hopeloos. De fotograaf wilde jullie persé naakt op de foto. Dat zou vertederend overkomen, maar het was er hartstikke koud. Peter plaste gelijk het decor onder.’
‘Denk je dat ik het kan maken om deze foto te gebruiken op zijn feest?’
‘Waarom niet, de foto is toch heel netjes. Je ziet helemaal niets.’
‘Nee, ik bedoel dat Peter het misschien niet leuk vindt dat iedereen hem ziet als huilerig kind.’
‘Dat ben jij hoor die daar zit te huilen. De fotograaf had net je knuffel afgepakt.’

 

Meedoen? Het verhaal achter de foto is een initiatief van Jacqueline van Zwieteren en Carla van Vliet.
Geplaatst in Mijn tante Hetty

Mijn tante Hetty, deel 8: Hulp van een hoodie

Gepost op door Karien Damen

Dit is een fragment van mijn nieuwe verhaal. Onder dit fragment staat een samenvatting. Wordt vervolgd.

In de keuken van tante Hetty is het lekker koel. Ik ben toch maar naar binnen gegaan. Ik voelde me niet op mijn gemak, zo helemaal alleen in de tuin van de buren. In de fruitmand zie ik het briefje liggen van de moeder van David en Estelle. Tante Hetty vond het voor de schoolvakantie op de deurmat. Toen ze het mij liet lezen, zei ze: ‘Celine had wel erg veel haast. Ze is vergeten de sleutel er bij te doen. Die krijg ik anders wel voor het geval dat. Nou ja, je kunt in ieder geval door de heg naar het zwembad.’

Mijn tante Hetty, gekleurde gedachten, Karien DamenIk ga Victor appen over gisteravond. Ik maak me toch een beetje ongerust over de computer van tante.

Hoi, over gisteravond. Moeten we naar de politie?
15.57

Je was er ineens niet meer.😁
15.58

Er kwam iemand boven dus ik moest stoppen.
15.59

Niet de politie, die snappen het niet🙄

We lossen het zelf op
16.00

Maar tante heeft geheime stukken
16.02

Eerst het internet uitzetten en de schijf er uit halen
16.03

Dan moet ik vertellen dat ze gehackt is😭
16.04

Je kan toch wel een smoes verzinnen?
16.05

Heeft ze een virusscanner?
16.06

Dat weet ik niet
16.08

Dat moet je dan gelijk zeggen
16.09

?
16.10

Dat ze er één moet kopen met een firewall, stupid
16.10

En verder?
16.11

Heeft ze de nieuwste windows versie?
16.12

Weet ik veel 🤓
16.13

Ik kom wel langs
16.15

Oké, ik geef wel een seintje.

👍Eerst tante waarschuwen.
16.16

Samenvatting: Het is zomer. Ik ga logeren bij tante Hetty. Mijn moeder moet namelijk naar Katmandoe. Daar ligt mijn vader in het ziekenhuis nadat hij gered is op de Lhotse een bergtop naast de Mount Everest. Mijn vader is alpinist. Ik kan niet mee want ik zit in de laatste schoolweken voor de zomervakantie.
Tante Hetty is advocaat en eigenlijk is ze de tante van mijn moeder. Ze is niet getrouwd, rookt en drinkt als een ketter. Mijn moeder blijft maar weg en de schoolvakantie begint.
Ik verveel me. Ik staar in het scherm van de computer en het lijkt me uit te nodigen. Een jongen verschijnt in beeld en nodigt me uit de virtuele wereld in te stappen. Ik wil dat helemaal niet totdat blijkt dat tante Hetty in gevaar is. Iemand uit de onderwereld heeft het op haar gemunt. Ik stap toch de virtuele wereld en samen met de jongen, die Victor heet, ontmasker ik de misdadigers.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Het verhaal achter de foto: Wraak

Gepost op door Karien Damen

2-hetverhaalachterdefoto-800x592Schrijf een opstel van maximaal 200 woorden naar aanleiding van onderstaande foto, staat op het blaadje dat mevrouw Andriessen van Nederlands uitdeelt. ‘Let op, hiervoor krijgen jullie maar 30 minuten.’

Dolf zucht, het enige wat bij hem naar boven komt is A message in a bottle, van The Police. Het heeft zich in zijn hoofd vastgezet:
Sending out an S.O.S,
Sending out an S.O.S.
Echt zo’n liedje dat de hele dag in je hoofd blijft zitten. Zijn moeder noemt dat een kleefliedje. Soms blijft het wel een week hangen. Maar hoe komt hij daar nu vanaf?

Hij kijkt schuin naar achter en ziet Liesbeth van Kesteren druk pennen. Ze heeft haar tong tussen haar lippen geklemd en blosjes op haar wangen. Zij zal weer een pracht van een verhaal schrijven. Mevrouw Andriessen gaat dit als eerste voorlezen en de halve klas gaat van verrukking zitten zuchten. En hij, hij zit met dat stomme liedje in zijn hoofd.
Wacht even, dat is het. Dat is zijn wraak voor deze stomme opdracht, alleen goed voor meisjes. Hij probeert zich zo goed mogelijk te herinneren hoe het liedje gaat en begint te schrijven.
‘Ben je al klaar?’ Mevrouw Andriessen staat voor hem om zijn blaadje in ontvangst te nemen. ‘Oh, ik ben zo benieuwd naar jullie verhalen,’ roept ze in de richting van de klas. Wacht maar tot je dit gelezen hebt, denkt Dolf tevreden.

 

Het verhaal achter de foto is een initiatief van Jacqueline van Zwieteren en Carla van Vliet.
Gekleurde Gedachten Karien Damen
Geplaatst in Mijn tante Hetty

Mijn tante Hetty, deel 7: Zwembad

Gepost op door Karien Damen

Dit is een fragment van mijn nieuwe verhaal. Onder dit fragment staat een samenvatting van hele verhaal. Wordt vervolgd.

Het is verschrikkelijk warm vandaag. Ik ben door de heg naar de tuin van de buren gegaan. Ik mag in hun zwembad. Ik heb net een paar baantjes gezwommen en zit op de rand met mijn voeten in het water. Waren Estelle en David er maar. Dan zou het toch leuker zijn. Samen met hun vader en moeder zijn ze op vakantie. Tante Hetty had een briefje in de bus gekregen of ze op het huis wou letten. Het is een heel ander huis dan dat van tante Hetty. Het is een witte villa met grote ramen. Nu zijn ze allemaal geblindeerd.

Gisteravond had tante Hetty een etentje met vrienden. Een andere advocaat van het kantoor was daar bij met zijn vrouw. Die zijn wel oké. Ze zijn nog niet stokoud en ik krijg de hele tijd knipoogjes van de vrouw als ze het weer over legaliteit of verschoningsrecht hebben. Dan is er nog een oude vriendin van tante die psycholoog is en altijd wil weten hoe het op school gaat. Dat klinkt nieuwsgierig maar ze wil het echt weten. Niet mijn cijfers of zo maar wat ik er van vind en hoe ik me voel. En dan was er nog Bert van de delicatessenzaak. Ik begrijp niet waarom tante hem aardig vindt. Er is één gelukje, hij vindt mij ook niet aardig. Hoe ik dat weet? Hij zegt nooit wat tegen mij, als het niet hoeft.
Eerst ging het over wat je doet als je weet dat je patiënt terrorist is. De vriendin van tante heeft een patiënt die allemaal stemmen in zijn hoofd hoort. Van die stemmen krijgt hij de opdracht om een bom te maken en een aanslag te plegen. Ze heeft een beroepsgeheim en kan dus niet naar de politie gaan. Tante zei dat je pas de politie kan bellen als de patiënt roept dat hij nu de aanslag gaat plegen en met een grote sporttas in zijn auto stapt. Het kan natuurlijk ook zijn dat het alleen maar in zijn hoofd zit. Daarna hadden ze het over privacy. Dat je op straat overal gevolgd kan worden door je telefoon. Dan vraagt Bert ineens aan tante hoe het met haar laatste zaak is. Tante keek naar mij. ‘Had jij niet afgesproken vanavond nog te skypen?’ Ze bedoelde dat ik naar boven moest omdat ik het verhaal niet mocht horen, net als het interessant wordt.

Ik liep expres langzaam naar boven maar ik kon niets horen van het gesprek. Boven zette ik de computer van tante aan en toetste het nummer van Mama in.
‘Mara? Wat doe jij daar?’
Dat was niet de stem van mijn moeder, het was een jongensstem. Hoe kan dat nu? Ik schrok me de tandjes.
‘Hé Mara Tara hoe komt het dat jij achter deze computer zit?’
Toen hoorde ik het. Het was Victor. Hij zit bij mij in de klas.
‘Hoe weet jij dat ik hier zit? ‘
‘Je camera staat aan, stupid. Wacht even dan zet ik die van mij ook aan.’
Er klonk een ping en daar was hij in zijn eeuwige hoody.
‘Hoe kan het dat je op de computer zit van mijn tante?’
‘Ze heeft een beveiliging van niks. Iedereen kan er in. Volgens mij is ze ook gehackt.’
‘Hoe kan jij dat nou weten?’
‘Dat weet ik gewoon. Je moet er wat aan doen.’
‘De groeten hoor, is dit soms: Inspecteur Victor ruikt onraad?’
‘Het kunnen misdadigers zijn, Mara.’
‘Ja hoor.’
Ik hield de knop van de computer ingedrukt tot hij uitging.

Victor is een echte nerd. Altijd is hij met computers bezig of met zijn telefoon. Hij denkt steeds dat hij een of ander complot op het spoor is. Toch ben ik wel geschrokken dat hij zomaar op het beeld verscheen. Misschien moet ik toch tegen tante zeggen dat ze haar wachtwoord moet veranderen. Wat is dat? Het lijkt net of er boven in de villa iets flikkert. Ik kijk naar de ramen. Er is niets bijzonders te zien.

 

Samenvatting: Het is zomer. Ik ga logeren bij tante Hetty. Mijn moeder moet namelijk naar Katmandoe. Daar ligt mijn vader in het ziekenhuis nadat hij gered is op de Lhotse een bergtop naast de Mount Everest. Mijn vader is alpinist. Ik kan niet mee want ik zit in de laatste schoolweken voor de zomervakantie.
Tante Hetty is advocaat en eigenlijk is ze de tante van mijn moeder. Ze is niet getrouwd, rookt en drinkt als een ketter. Mijn moeder blijft maar weg en de schoolvakantie begint.
Ik verveel me. Ik staar in het scherm van de computer en het lijkt me uit te nodigen. Een jongen verschijnt in beeld en nodigt me uit de virtuele wereld in te stappen. Ik wil dat helemaal niet totdat blijkt dat tante Hetty in gevaar is. Iemand uit de onderwereld heeft het op haar gemunt. Ik stap toch de virtuele wereld en samen met de jongen, die Victor heet, ontmasker ik de misdadigers.

Het verhaal achter, Jacqueline van Zwieteren
Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

Een cadeautje

Gepost op door Karien Damen

Bij de deur drukt Janny een gekreukt kaartje in mijn handen.

‘Hier, jij mag ook op mijn partijtje komen.’

Blij en trots loop ik van school naar huis. Ik ben benieuwd wat mijn moeder zal zeggen.

‘Oh wat leuk, maar dat is al wel over twee dagen. Weet je wat Janny graag wil hebben?’

Daar had ik niet aan gedacht. Naar een verjaarspartijtje neem je een cadeautje mee. Ik draai aan de bedeltjes van mijn armband. Mijn moeder zucht.

‘Weet je wat, ik fiets morgen wel naar Visser in de stad en koop een pak viltstiften. Vind je dat leuk?’

Ik knik. Met een hand strijkt ze over mijn haar.

‘Op zolder ligt nog een lap ribfluweel van tante Jo. Daar kan precies een overgooier uit voor jou. Dat doe ik vanavond. Ga maar gauw kijken.’

Ik ren naar boven.

 

Woensdagmiddag precies op tijd bel ik aan. De moeder van Janny doet open. ‘

Dag, kom maar snel binnen.’

Ze gaat me voor door een lange gang naar een grote keuken achter in het huis. De andere kinderen zijn er al en spelen indiaantje. Ik kijk of ik Janny zie. Dan botst er iemand tegen mij op. Mijn cadeautje valt op de grond.

‘Kun je niet uitkijken joh.’

Wim draait zich om en gaat voor me staan. Hij bekijkt me van onder naar boven.

‘Kijk zelf uit joh. Als Yvonne niet ziek was geweest had Janny jou echt niet gevraagd. Ze vindt dat je stinkt.’

Hij rent weer verder als ik met mijn handen over mijn nieuwe overgooier strijk. De stof ruikt nieuw.

‘Kom kinderen even rustig nu. We gaan zo taartjes eten, maar eerst zingen we voor Janny.’

Ze zet in:

‘Lang zal ze leven.’

Ik kijk naar Janny schuin voor mij. Zal ik de stiften maar zelf houden?

Het verhaal achter, Jacqueline van Zwieteren

Het verhaal achter de foto is een initiatief van Jacqueline van Zwieteren en Carla van Vliet.
Zomergeluk in Zoetermeer, gekleurde gedachten, Karien Damen
Geplaatst in Nieuws en politiek

Zomergeluk is te vinden in Zoetermeer

Gepost op door Karien Damen

Er is geen ontkomen aan, vandaag is het zondag. Op de fiets ga ik richting de Dorpsstraat in Zoetermeer. We hebben om half twee afgesproken zodat we elkaar nog moed kunnen inspreken. Vanaf twee uur stappen we op de bezoekers van Zondag in het Park af met de vraag: Geef mij een woord en ik maak een gedicht of verhaal voor je?

De eerste is het moeilijkst. Niet te veel nadenken, zeg ik tegen me zelf. Gaandeweg krijg ik de smaak te pakken. Ik heb hele gesprekken met wildvreemden en met bekenden. Ik ontmoet de de Urban Sketchers uit Den Haag. Zij maken tekeningen van het publiek. Dat is net zo spannend als er voor schrijven. Iemand vraagt mij na ontvangst van mijn gedicht: ‘En wat krijg je nu van mij?’

Niets, je lach was mijn beloning.

Rond een uur of vier heb ik negen gedichten geschreven en besluit ik te gaan genieten van het optreden van René van Kooten.

 

Zomergeluk

Het overkomt je niet alleen in de zomer
Zon, zee en je liefste is genoeg
Waar komt het gevoel vandaan?
Het overkomt je niet alleen in de zomer
Opeens is het daar
Je moet het gewoon niet te veel willen
Het overkomt je niet alleen in de zomer
Zon, zee en je liefste is genoeg

Zomergeluk in Zoetermeer, gekleurde gedachten, Karien Damen

De oude boom

Al eeuwenlang staat hij daar
Donker, robuust en zwijgzaam
Wat heeft de oude boom allemaal gezien?
Al eeuwenlang staat hij daar
Een gulp die open gaat gevolgd door een straal
Een verlegen lach en monden vinden elkaar
Al eeuwenlang staat hij daar
Donker, robuust en zwijgzaam

Zomers schrijven, Karien Damen
Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Zomers schrijven

Gepost op door Karien Damen

Driezinnenverhaaltjes, is een schrijfoefening uit het boekje van Zoete meren en bruisende woorden. In mijn hoofd speel ik er al de hele week mee. In drie zinnen beschrijf je heel compact een volledig basisverhaal met een kop, een midden en een staart. Simpel toch, de hele dag komen verhalen vanzelf langs. Een stel dat ons stuurs kijkend voorbij fietst. Ik fantaseer dan over wat er hand zou kunnen zijn tussen die twee. Voor de hand ligt dat ze het oneens zijn geworden over de route. Er zijn verwijten geweest als:

Jij moet altijd je zin hebben.

Maar het zou natuurlijk ook heel goed kunnen dat ze net bij een familielid vandaan komen dat slecht nieuws heeft gehad over zijn gezondheid of dat een kind is komen vertellen dat ze gaat scheiden. En dat dan opschrijven in drie zinnen en niet alles tegelijk. Of in het gangpad van een winkel als je een flard opvangt van een gesprek.

Ik zei tegen haar dat ze daar niet aan toe moet geven.

En ik zie een luie puber op de bank liggen of een onbetrouwbare vriend die haar laat zitten. Of zou het de onbedwingbare neiging van hun vriendin zijn om alle dagen magnums te eten? Ik kan er natuurlijk ook een ergere verslaving van maken.
Of als we tijdens onze wandeling een stukje meenemen van het Pieterpad. Een jonge vrouw loopt ons tegemoet en groet ons lachend.

Weten jullie waar het centrum van het dorp is?

Er ontspint zich een verhaal in mijn hoofd.

Ze heeft haar man verteld dat ze een etappe van het Pieterpad gaat lopen met een vriendin.

Hij heeft zijn jeugdliefde teruggevonden via het internet en een afspraak met haar weten te maken.

Op pagina vier van de krant staat dat een man en een vrouw getroffen zijn door een blikseminslag tijdens het noodweer gisteren. 

Zomers schrijven, Karien Damen

Mijn tante Hetty
Geplaatst in Boeken, Mijn tante Hetty

Mijn tante Hetty, deel 4: Boodschappen

Gepost op door Karien Damen

Dit is een fragment van mijn nieuwe verhaal. Onder dit fragment staat een samenvatting van hele verhaal. Wordt vervolgd.

‘Waar heb je trek in?’ vraagt ze als we de landrover instappen. ‘Een lekkere stoofschotel zal jullie goed doen.’ Ik denk helemaal niet aan eten maar knik toch. ‘Ja, dat zal ons goed doen.’ ‘Gooi die rommel maar op de achterbank.’ Tante Hetty kijkt in de buitenspiegel en geeft vol gas. Ik grijp me vast aan mijn stoel. De buitenkant van de auto zit vol met modder en je kunt alleen wat zien door de raampjes waar de ruitenwisser komt. Je zou denken dat we in het bos op jacht gaan naar voedsel maar we rijden gewoon naar het centrum van de stad. Parkeren is geen probleem voor tante Hetty, ze zet haar auto voor de winkel op de stoep. Ik hoop maar dat niemand van school ons ziet. De winkel is van een client van tante Hetty. Hij staat met een schort aan in de deuropening. Op het schort zitten roestige vlekken.‘Dag Hetty, je komt precies op het goede moment, de parkeerwacht is net de hoek om. ‘Als dat de kleine Mara niet is. Wat word jij groot, zeg!’ Ik haat dat, volwassenen die jou bijna nooit zien, maar wel denken iets van je te kunnen vinden.

‘Kom binnen meisjes, ik heb net lamsbouten gesneden.’ ‘Perfect voor mijn schotel, Bert. Je weet ook altijd precies wat ik nodig heb.’ We gaan achter hem aan de winkel in. Het is een oude delicatessen zaak. Het ruikt er naar kruiden en in de vitrines staan mooi opgemaakte schotels met lekker eten. Er is verder niemand in de winkel. Ik loop naar de kast met jam en chutney’s. Tante Hetty kijkt even naar mij, dan vraagt ze zachtjes aan Bert: ‘Heb je nog iets gehoord van je broer, is al bekend wanneer hij vrij komt?’ ‘Nee, dat duurt nog wel even, jij had hem ook moeten verdedigen. Dan was het heel anders gelopen.’ ‘Ja, dat spijt me, maar dat kon niet. Dat weet jij ook.’ Tante Hetty slaat in wat ze nodig heeft. Ze is snel klaar. We krijgen een plakje kaas en stappen met volle tassen naar buiten.
Als we de hoek om rijden zie ik tante Hetty in de achteruitkijkspiegel kijken. Haar ogen gaan steeds heen en weer van de voorruit naar de spiegel. Als ik een beetje vooroverbuig kan ik in de rechter buitenspiegel kijken. Hij is een beetje smerig maar ik kan net zien dat er een donkere auto achter ons rijdt. Tante Hetty ziet dat ik kijk. ‘Reed die auto daarstraks ook niet achter ons, Mara?’

Direct naar deel 5

Samenvatting: Het is zomer. Ik ga logeren bij tante Hetty. Mijn moeder moet namelijk naar Katmandoe. Daar ligt mijn vader in het ziekenhuis nadat hij gered is op de Lhotse een bergtop naast de Mount Everest. Mijn vader is alpinist. Ik kan niet mee want ik zit in de laatste schoolweken voor de zomervakantie.

Tante Hetty is advocaat en eigenlijk is ze de tante van mijn moeder. Ze is niet getrouwd, rookt en drinkt als een ketter. Mijn moeder blijft maar weg en de schoolvakantie begint.
Ik verveel me. Ik staar in het scherm van de computer en het lijkt me uit te nodigen. Een jongen verschijnt in beeld en nodigt me uit de virtuele wereld in te stappen. Ik wil dat helemaal niet totdat blijkt dat tante Hetty in gevaar is. Iemand uit de onderwereld heeft het op haar gemunt. Ik stap toch de virtuele wereld en samen met de jongen, die Victor heet, ontmasker ik de misdadigers.

Mijn tante Hetty
Geplaatst in Boeken, Mijn tante Hetty

Mijn tante Hetty, deel 3: Logeren

Gepost op door Karien Damen

Dit is een fragment van mijn nieuwe verhaal. Onder dit fragment staat een samenvatting van hele verhaal. Wordt vervolgd.

Het klopt wel dat ik graag bij tante Hetty ben. Later wil ik net als zij advocaat worden. Alleen ga ik niet roken. Ik ga nu naar het VWO en straks ga ik rechten studeren. Iedereen denkt dat dat heel saai is. Ik vind het niet saai. Je moet goed kunnen nadenken en alles willen weten. Een advocaat verdedigt misdadigers. De politie en de officier van justitie denken te weten hoe het zit en wie het heeft gedaan. Een advocaat vindt uit dat ze niet goed hebben nagedacht. Dan hebben ze geen bewijs meer en is jouw misdadiger vrij. Tante Hetty noemt haar misdadigers trouwens cliënten. Die zijn heel tevreden over haar. Als ze haar niet kunnen betalen krijgt ze cadeau’s en soms ook als ze haar wel kunnen betalen. Zo blij zijn ze. Alle cadeau’s krijgen een plek in haar huis, het zijn haar trofeeën. Ik vind ze niet allemaal mooi en sommige zijn echt griezelig. Langs de trap naar boven hangen Afrikaanse maskers. Als ik ’s nachts naar de w.c. moet, staren hun holle ogen me na. Ze prikken in mijn rug en ik ben blij als ik het lichtknopje gevonden heb en de deur op slot kan doen. Terug is minder erg, dan kan ik ze aankijken.

Ik hoef vandaag niet school. Mijn moeder is nu van alles aan het regelen om naar Nepal te kunnen. Straks brengt ze me naar tante Hetty. Ik hoef alleen maar een tas in te pakken. Mijn tekenspullen en mijn dagboek leg ik boven op.

Tante Hetty staat al bij de voordeur als we de auto de oprit naast het huis oprijden. ‘Hallo lieverds. Is dat alles wat je bij je hebt?’ Ze wijst vragend naar mijn tas. ‘Het is hopelijk maar voor een paar dagen,” zegt mijn moeder. ‘Als Mara iets nodig heeft kan ze het zo gaan halen. Dan kan ze gelijk naar de post kijken en de planten water geven.’ Ik breng de tas gelijk naar boven. Ik ben hier zo vaak. De logeerkamer is daarom een beetje mijn kamer. Tante Hetty heeft het bed al opengeslagen. Haar oude teddybeer kijkt me aan vanaf het nachtkastje. Met één oog, het andere hangt een beetje los en kijkt naar beneden.
Als ik weer beneden kom, zitten mijn moeder en tante Hetty aan de koffie. ‘Als je hulp nodig hebt, moet je het me onmiddellijk vertellen. Ik ken iemand die pas voor Human Right Watch in Nepal is geweest. Hij kent daar genoeg mensen.’ Tante Hetty kent altijd wel iemand die kan helpen. Altijd iemand die de weg weet en de regeltjes kent.
Ze kijken me nu allebei aan. ‘Tante Hetty heeft speciaal voor ons vandaag haar agenda leeg gemaakt, is dat niet ontzettend lief?’ ‘Wij gaan vandaag wat lekkers maken in de keuken en je moeder gaat alles en iedereen bellen om zo snel mogelijk naar Kathmandoe te kunnen. Maar eerst gaan wij tweetjes boodschappen doen.’ Boodschappen doen met tante Hetty is al een avontuur op zich weet ik uit ervaring.

Direct naar deel 4

Samenvatting: Het is zomer. Ik ga logeren bij tante Hetty. Mijn moeder moet namelijk naar Katmandoe. Daar ligt mijn vader in het ziekenhuis nadat hij gered is op de Lhotse een bergtop naast de Mount Everest. Mijn vader is alpinist. Ik kan niet mee want ik zit in de laatste schoolweken voor de zomervakantie.
Tante Hetty is advocaat en eigenlijk is ze de tante van mijn moeder. Ze is niet getrouwd, rookt en drinkt als een ketter. Mijn moeder blijft maar weg en de schoolvakantie begint.
Ik verveel me. Ik staar in het scherm van de computer en het lijkt me uit te nodigen. Een jongen verschijnt in beeld en nodigt me uit de virtuele wereld in te stappen. Ik wil dat helemaal niet totdat blijkt dat tante Hetty in gevaar is. Iemand uit de onderwereld heeft het op haar gemunt. Ik stap toch de virtuele wereld en samen met de jongen, die Victor heet, ontmasker ik de misdadigers.