Geplaatst in Werk

Regel je shit

En zo zag de pagina speciaal voor jongeren en hun ouders er uit.

Geplaatst in Boeken, Nieuws en politiek, Werk

Ik spaar dus ik ben

Wat heb ik allemaal in mijn portemonnee aan klantenkaarten, zegeltjes en stempelkaarten? Ik spaar me suf om korting te krijgen bij een volgend bezoek of een gratis kopje koffie. Ik plak alles keurig in een boekje om tegen een kleine bijbetaling die mooie handdoeken of die handige bewaardoosjes te bemachtigen. Of ik ga die laatste week van de actie nog een rondje extra door de supermarkt.

En zeg eens eerlijk, heb jij ook niet een set kristallen glazen die in de kast blijven staan, want onhandig omdat ze niet in de vaatwasser kunnen? Of heb je ergens nog vergeten dinerbonnen liggen van 2018?

Het kan zijn dat jij hier helemaal geen last van hebt maar ik zwicht regelmatig. Al was het maar om mijn nichtje een plezier te doen.

Geld en gedrag

Dat bedacht ik allemaal bij het lezen van het boek: Geld en gedrag, van Dan Ariely en Jeff Kreisler. Een meeslepend verhaal over hoe wij onszelf voor de gek houden als het gaat om geld. Dat we de waarde van geld en wat we er voor moeten doen om het te verdienen steeds minder ervaren door de digitalisering van het betalingsverkeer. Je knippert met je ogen en je hebt iets gekocht. We denken dat we rationeel handelen maar ons brein houdt ons steeds voor de gek.

Zweetdruppeltjes

Een mooi voorbeeld daarvan is dat we eerder bereid zijn te betalen voor incompetentie dan voor kunde. Dat komt omdat we de inspanningen zien, het druk rondrennen van adviseurs, de zweetdruppeltjes en het volhardend blijven sleutelen. De echte vakman of vrouw heeft in een oogopslag gezien wat er aan de hand is en de boel gefixt. Daar ga je toch niet zo veel voor betalen?

Gefeliciteerd met deze slimme aankoop

Deze kennis kun je trouwens morgen inzetten op het werk, gewoon meer drukte maken. De waardering voor jouw bijdrage schiet omhoog.
Marketeers zijn er erg goed in het gebruiken van de juiste taal. We krijgen een goed gevoel over ons zelf als we iets aanschaffen dat bijdraagt aan een goed doel, het milieu, eerlijke handel of dierenwelzijn. In het boek noemen ze dat: Goedgekeurd door de Commissie van Goede Dingen die u Blij Maken.

We zullen nooit in de toekomst leven

Een ander voorbeeld is dat als we ons zelf in de toekomst voorstellen ons voorbeeldig gedragen. We staan vroeg op, sparen voor ons pensioen en houden ons braaf aan een dieet. Ja toch? Alles we zullen nooit in de toekomst leven, er is alleen maar een heden en in dat heden maken emoties ons vatbaar voor verleidingen. Van ons voornemen om te sparen voor later komt niets terecht.

Irrationeel sparen voor later

Iets makkelijker wordt het als we ons er een datum bij voorstellen, bijvoorbeeld: ’18 oktober 2039’ in plaats van ‘over twintig jaar’. Een exacte datum maakt het al concreter. De schrijvers van het boek stellen voor technologie te ontwikkelen om in gesprek te gaan met een door de computer gegenereerde toekomstige ik. Dat maakt het nog concreter. De beste strategie is echter een keer de beslissing te nemen om automatisch te sparen voor je pensioen. In wezen is dit een irrationele strategie maar wel effectief.

Gelukkig kiezen we in dit land vaak voor pensioen sparen en we zouden dat moeten blijven doen, ook als ZZP-er, omdat we nu eenmaal geen rationele beslissingen over geld nemen. Misschien moeten we iets doen met zegeltjes en een cadeau?

Stukje lezen in het boek Geld en Gedrag?

Geplaatst in Werk

Het verhaal van de ananas

Er was eens…… zo beginnen alle verhalen en dus ook het verhaal van de ananas. Er was eens een ananas die woonde in Pijnacker. Nu zul je denken: Is dat niet een beetje vreemd, een ananas in een dorpje in Zuid-Holland? Dan heb je groot gelijk, dat is inderdaad vreemd. En wat nog vreemder was: de ananas had zelf niet in de gaten dat ze een ananas was.


De ananas dacht al een tijdje na over wat ze wilde worden als ze later groot was. Ze was al 55 jaar en had ondertussen van alles gedaan en meegemaakt. Ze ging om goede raad op bezoek bij een wijze heks, tegenwoordig heet dat een coach. Samen bedachten ze een plannetje. De ananas zou weer gaan doen waar ze altijd het meeste plezier aan had beleefd. En dat was beleid maken. Tegelijkertijd zou ze ze naar de Kleine Tiki in Breda gaan, om te leren hoe ze met haar kennis en ervaring, jonge collega’s op weg kon helpen. Ze wilde zelf een wijze heks worden.

Op een afdeling Beleid kon de ananas aan de slag als senior. Ze kon haar geluk niet op. Helaas klikte het niet met haar nieuwe bazen. Die waren gewend aan appels en peren. Een ananas had ze wel leuk geleken voor een keertje, zo vernieuwend en creatief. In de praktijk viel het ze echter ze tegen. De ananas begreep er niets van, altijd was ze geprezen om haar werk en haar inzet.

De twijfel knaagde aan haar: Ik kan het niet meer, ik heb ergens iets gemist. 

Maar ze werd ook boos: Ik zal ze eens wat laten zien, potdorie. 

Gedreven door haar woede werkte ze zich drie slagen in de rondte. Zelfs op kerstavond zat ze nog te werken, want alles moest perfect in orde zijn. Maar het hielp allemaal niets. Al het moois dat uit haar handen kwam, werd afgekeurd. Ze stuurden haar de laan uit. Helaas was er niet direct ander werk en toen werd de ananas ziek. De boosheid zat in haar lijf.


Ze mocht op proef komen op een andere afdeling. De ananas was nu een stuk kleiner en een beetje achterdochtig geworden. Elke dag vreesde ze dat ze haar weer zouden vertellen dat ze niet geschikt was voor het werk. Gelukkig gebeurde dat niet. Haar nieuwe collega’s waren blij met de ananas en noemde haar onze verbaasde kabouter. Ze groeide weer en werd talentversneller.


Ondertussen leerde ze op de Tiki om te gaan met alle verwarrende emoties. Onderwerpen genoeg uit het dagelijkse leven om kunstzinnig te verbeelden. De gesprekken met gelijkgestemde zielen, ontdooide haar hart. Alles viel op zijn plek. Het versnellen van talenten van collega’s en het kunstzinnig dynamisch coachen pasten perfect in elkaar. Groei ontstaat als je werkt vanuit kracht en je talenten aandacht geeft.

Kunnen vergeven is nog lastig voor de ananas. Op goede dagen lukt het haar. Maar soms komt er nog woede als een opvlieger naar boven. Maar ze weet: dat helpt haar niets. Het verleden wordt nooit beter, maar ze voelt zich wel held van het verhaal.

Maar

Een ananas staat fier overeind

Draagt een kroon

En is zoet van binnen




Geplaatst in Werk

Ik ben een ananas

Vanaf je vijfenveertig jaar ben je een oudere werknemer maar je mag blijven werken tot na je zevenenzestigste en nog wat bent. Dat is toch wel een heel groot gat. Zo lang werk ik nog niet eens.

We hebben het over hoe je met plezier aan het werk blijft, ook als je ouder bent. Een collega vertelt hoe hij jongere collega’s begeleidt in het werk en hoeveel plezier hij daar aan beleeft. Zo kan hij aan dat grote gat een zinvolle invulling geven. Zinvol voor de jonge collega’s die leren van zijn ervaring en rust, zelf blijft hij bij de tijd en de organisatie heeft gelukkige medewerkers. Helaas is die ruimte er niet overal. Het vraagt om bewust beleid. De gemeente Den Haag heeft daarom bijvoorbeeld een vitaliteitspact voor haar medewerkers.

Het vraagt ook om managers die niet bang zijn. Niet iedere leidinggevende weet goed om te gaan met een oudere eigenwijze medewerker die alles al meegemaakt en gezien heeft en het soms inderdaad beter weet dan jij.

Het ligt aan de oudere medewerker zelf die is star en niet bereid iets nieuws te leren.

Zelf heb ik ook nagedacht hoe ik er voor zorg dat langer doorwerken een beetje leuk blijft. Een paar jaar geleden ben ik daarom begonnen aan een opleiding. Een die kunstzinnig werken combineert met coachen. Binnenkort mag ik mezelf kunstzinnig dynamisch coach noemen. Een eigen praktijk kan ik volhouden tot en met mijn negentigste verjaardag. Dat is het idee, maar ik merk ook wat een verrijking mijn opleiding is in het dagelijkse werk. Niet alleen ik zelf heb er plezier van. Pas geleden ontving ik uit het niets een kaart met een ananas erop in de brievenbus van twee jonge collega’s. Zo blij waren ze met mijn steun.

Be a pineapple:
stand tall,
wear a crown
and be sweet
on the inside

Dan wil iedereen toch een ananas zijn?

Geplaatst in Nieuws en politiek, Werk

De week van wat? #wegmetgeldzorgen

Weet je welke week het is, deze week?

Boekenweek toch?

Ja ook, maar wat nog meer?

Geen idee

Het is de week van geld

Nooit van gehoord.

Op veel scholen doen ze dan leuke dingen over geld in de les.

Dat zouden ze het hele jaar moeten doen. Jong geleerd, oud gedaan.

Zeg dat wel, wist je dat een op vijf huishoudens in Nederland te maken heeft met geldproblemen?

Nee, dat is best veel.

Zo veel dat je je er niet meer voor hoeft te schamen.

Ik ga jou niet vertellen hoe het zit met mijn geld.

Sorry hoor, ik wil het niet eens weten. Als je maar weet waar je terecht kunt met vragen over geld.

Bij de gemeente toch?

Dat weet je dan weer wel.

Zei de wethouder net toch, in dat filmpje.h

Gekleurde gedachten, Karien Damen
Geplaatst in Werk

De brug of de kracht van een metafoor

Een brug is een fantastische uitvinding. De bouw van een brug leidt er toe dat stukken land verbonden worden met elkaar en de mensen die wonen aan weerszijden gemakkelijker elkaar kunnen bezoeken.

Een brug (bouwwerk) is een vaste of beweegbare verbinding voor het verkeer, tussen twee punten die gescheiden zijn door een rivier, kanaal, kloof, dal, weg, spoorweg of een ander obstakel. (Wikipedia)

Een brug is ook een mooie metafoor. Een nieuwe manager moet een bruggenbouwer zijn. Scheidende partners moeten hun verschillen kunnen overbruggen in het belang van hun kinderen. De dominee gebruikt de brug om de overgang van leven naar door dood behapbaar te maken. Het vorige kabinet ging optimistisch bruggen slaan. Maar dat laatste was misschien een brug te ver.

Wie een brug legt;
naar een ander;
kan altijd heen;
en terug.

(Jana Beranová)

Je kan de metafoor van de brug heel goed gebruiken in de coachingspraktijk en hem dan ook letterlijk inzetten. Bruggen genoeg in Nederland. Zelf heb ik dat ervaren toen ik op zoek was naar wat ik wilde worden als ik later groot was. Ik was net 56 geworden. Na een paar gesprekken maakt ik een lange wandeling met mijn coach op het landgoed Elswout bij Haarlem. Ik ging letterlijk een brug over ergens in dat sprookjesachtige bos. Ik schreef me daarna in voor de opleiding tot Kunstzinnig Dynamisch Coach en ging bij de gemeente Zoetermeer weer beleidswerk doen.

Ik heb geleerd dat een lange wandeling en een rustig gesprek een geweldige combinatie is als je een brug wilt bouwen.
(Seth Godin)

Tijdens de lessen in Breda loop ik met medecursisten vaak door het Zaartpark, of zitten we met mooi weer langs het riviertje de Aa te oefenen in het coachen. Afgelopen zomer stond ik daar op een brug samen met C. over het water uit te kijken. En weer ging het over een stap zetten op een levenslooppad. De brug kwam als metafoor goed van pas. Maar ook de rivier die we zo overstaken. Deze stond voor het leven met de oevers als de stevige bedding.

De metafoor van de brug kon ik van de week gebruiken in een gesprek met een collega. M. dacht na over een volgende stap in zijn loopbaan, wist waar zijn talenten lagen, had alleen nog een duwtje nodig om in beweging te komen. We zijn tijdens een wandeling in de lunchpauze midden op een brug gaan staan. Aan de overkant lag zijn nieuwe baan, we verkende waar hij nu stond en wat de volgende stap was die hij ging zetten. Toen was het hem snel duidelijk.

Drie ervaringen hoe krachtig een metafoor kan zijn als je hem letterlijk inzet, in een goed gesprek, want dat is coachen in de eerste plaats.

Meer inspiratie: Coachen met metaforen van Frits van Kempen.

Geplaatst in Werk

Willem of Louis?

Het zijn namen van koningen of prinsen, maar ik heb het over Willem van Hanegem en Louis van Gaal. Deze week is er veel aandacht in de media voor Willem van Hanegem. Iedereen uit zijn tijd als voetballer en trainer komt weer voorbij. Woensdag wordt hij 75 jaar.

Ik moest denken aan filmpje dat ik jaren geleden zag tijdens een training voor het werk. Het ging, geloof ik, over coachen en leiderschap. Twee elftallen van jochies en een enkel meisje speelden een wedstrijd tegen elkaar. Louis trainde uiteraard de kinderen in Ajax shirtjes en Willem was voor Feyenoord. Ik was gelijk verkocht.

Kijk zelf maar eens naar dit lieve filmpje. De beide heren zijn volkomen zichzelf. Wie zou jij willen als coach of als leidinggevende en waarom?

Louis geeft ruiterlijk toe dat hij slecht tegen zijn verlies kan, legt halverwege nog eens de strategie uit aan zijn clubje. Je ziet een knulletje onzeker kijken: ‘Dat kan ik nooit.’

Willem strikt veters, veegt een neus af aan zijn eigen mouw. Zegt alleen maar dat ze het geweldig doen en dat hij trots op ze is. Hij geeft ze het gevoel dat ze goed zijn zoals ze zijn. Ik krijg weer tranen in mijn ogen.

Gefeliciteerd Willem!

Geplaatst in Nieuws en politiek, Werk

Wat zouden we volgens jou nu moeten gaan doen?

The Meaning of the Idiom “Million Dollar Question” The phrase “the million dollar question” is used in colloquial speech in many parts of the English speaking world. … It’s used when the speaker wants to signal that this particular question is the one that needs an answer to resolve a make-or-break situation.

Je hebt van die uitdrukkingen en woorden, die zo vaak gebruikt worden dat je je schouders er bij ophaalt. Het zegt je niets totdat je er ineens keihard tegen aan loopt en het kwartje valt. Tenminste zo ging het bij mij van de week. Ik kreeg een vraag van mijn leidinggevende naar aanleiding van mijn blog over armoede en schulden.

One million dollar question

Een vraag die me de kans gaf om nu echt te vertellen wat er moet gebeuren. De kans van mijn leven, mijn one million dollar question. De stress en verlamming sloegen toe, want mijn antwoord moest in een keer goed zijn. In mijn hoofd formuleerde ik allerlei vergezichten over een betere wereld.

Stop, terug naar de essentie, Damen. Die lieve leidinggevende van je vraagt wat we kunnen doen. Hij en jij en misschien jullie collega’s als je ze weet te inspireren. Gewoon op het werk, binnen je eigen team.

Weer rustig geworden, ging ik mijn eigen verhaal herlezen, wat was de essentie ervan? Wat ik wilde zeggen zit in vier zinnen.

Het leven van mensen met weinig geld of schulden is knap ingewikkeld.

Alle instanties waar mensen die hulp nodig hebben mee te maken krijgen, hebben het zo ingewikkeld gemaakt om die hulp te krijgen dat je een HBO-opleiding nodig hebt. Laten we als medewerkers van een gemeente speuren naar elke drempel in ons eigen huis en dan de vraag stellen: Kan dit niet slimmer?

Doen we de goede dingen, kijken we naar waar het beter kan en blijven we doorgaan met wat is afgesproken?

Dit is een gewetensvraag: houd ik me bezig met zaken die echt belangrijk zijn voor onze inwoners of is het mijn hobby geworden? Of ben ik alleen maar bezig met het etaleren van mijn eigen genialiteit?
Dat betekent elke ochtend voor het werk in de spiegel kijken: Doe ik de goede dingen, kijk ik waar het beter kan en blijf ik doen wat ik heb afgesproken?

De rationele benadering; voorlichting geven en werken aan bewustwording, is zinloos.

We kunnen bij de gemeente dus maar beter ophouden met het maken van mooie folders en voorlichtingsmateriaal of er in ieder geval niet veel van verwachten. Er zijn andere manieren om mensen in beweging te krijgen, manieren die slim inspelen op angsten en behoeften. ‘Je wilt toch niet dat je kind iets misloopt?’ Hiervoor kunnen we slim gebruik maken van wat de Amazons en Bol.coms van deze wereld al lang weten.

Ga het persoonlijke contact aan en ga op zoek naar verdwenen klanten.

Dat is wat de ombudsman al eerder zei en dat hebben we ons aangetrokken. We nodigen iedereen die zich meldt uit voor een gesprek. Daarna komen de formulieren pas en zonodig vullen we die samen in. We bellen, mailen en appen achter iedereen aan die daarna niet meer komt opdagen. In een enkel geval gaat iemand op huisbezoek. Meer aandacht werkt. We zouden er alleen meer tijd voor willen hebben.

Wat zouden we volgens jou nu moeten gaan doen?

 

Geplaatst in Kunst en Cultuur, Nieuws en politiek, Werk

Hoe kom je aan geld voor een goed doel?

‘Waar zit je vandaag?’

Een collega had een boekje voor mij, maar op een flexkantoor kun je elkaar niet zomaar vinden. Het boekje was het fondsenboek. Dat zat zo, maanden geleden waren we samen op een bijeenkomst van een vrijwilligersorganisatie in onze stad. Het ging over de wonderlijke wereld van de fondsenwerving. De spreker had het over een stichting die ooit opgericht was om:

‘geldelijke steun te verleenen aan in Nederland wonende ongehuwde dochters van predikanten, die ziekte, lichaam- of zielsgebreken of andere rampspoedige omstandigheden niet, of niet voldoende in staat zijn in haar levensonderhoud te voorzien.’

Dat wilde ik weleens met eigen ogen zien. Mijn collega had dat in zijn oren geknoopt en zo stond ik op maandagochtend met een boekje van meer dan één kilo in mijn handen.

Het fondsenboek wordt jaarlijks uitgegeven door de Vereniging van Fondsen in Nederland. Het kost ongeveer 50 euro. Niet veel voor zo’n dik boek waarin zo’n 700 fondsen worden beschreven. Oude fondsen, zoals Fonds 1818 in onze regio, jonge fondsen zoals de in 1998 opgerichte Start Foundation voor mensen zonder baan. Fondsen klein of groot in bedoeling, met veel of weinig jaarlijks uit te geven. Bekende fondsen zoals het Cultuurfonds, onbekende fondsen zoals:

Nederlands Kinderfonds Dappere Dodo’s

Veruit de prachtigste naam die ik tegenkwam. Het Eigenheimer fonds gericht op het cultureel erfgoed in Noord-Groningen is een goede tweede. Ze staan allemaal in het fondsenboek. Het fonds voor de ongehuwde dochters van predikanten vond ik op bladzijde 319. Het gaat om de Marsbach Fröhefeldt Stichting, opgericht in 1938.

Ook als je geld over hebt, kan het boek je inspireren. Het cultuurfonds beheert bijvoorbeeld een heleboel kleinere fondsen. Zo te zien allemaal nalatenschappen van bekende en minder bekende Nederlanders. Hoe mooi is dat, een fonds met mijn eigen naam om iets in de kunst te steunen?

photo credit: Happip, Piggies! via photopin.com, creativecommons.org