Gekleurde Gedachten

Mode

Wat zal ik aan doen?

Gepost op 19 januari 201413 oktober 2022 door Karien Damen

Niemand had het gezien of er iets van gezegd. Ik kwam er zelf achter dat ik onder mijn blauwe jurk geen blauwe kousen had aangetrokken maar groene. In deze tijd van het jaar is het verschil ’s morgens nauwelijks te zien. Reden waarom ik de zwarte kousen in een apart bakje in mijn kast heb liggen.

Er zijn tijden geweest dat ik bij het ontdekken van zo’n vergissing spoorslags naar huis zou gaan of direct na openingstijd naar de Hema rende. Of het nu ging om een ladder, een haal, een vergeten ceintuur of een verkeerde kleur van wat voor kledingstuk dan ook. Ook heb ik altijd naald en garen bij me.

Wat een drukte om zoiets wat totaal onbelangrijk is, denk je misschien. Maar, voor mij, en ik denk veel andere vrouwen, geldt: als ik zeker ben over wat ik aan heb, kan ik alles aan. Daarom ben ik ook geïnteresseerd in alles wat over mode gaat en wat kleding voor je kan doen. Zo stond er laatst een interessant artikel in de NRC * over wat je op kantoor wel en niet kunt dragen. Tips die je kunt gebruiken of naast je neerleggen. Zo zal ik never nooit een vleeskleurige panty dragen.

Is het door deze onzekerheid dat dit soort artikelen zo gretig worden gelezen en de programma’s en boeken van Trinny Woodall en Susannah Constantine zo populair zijn? Volgens de columnist Arjen van Veelen wel. Vrouwen laten zich onzekerheden aanpraten die dan door dit soort programma’s en artikelen worden ‘opgelost’. In zijn reactie op het NRC-artikel heeft hij de betere beautytip: wordt nooit een paspop. Naar zijn mening zou het recht om zelf te bepalen wat je draagt grondwettelijk verankerd moeten worden. Baas in eigen kledingkast, zogezegd. Maar wat heb ik aan dat recht op die ochtend dat ik in vertwijfeling voor mijn kast sta. Wat moet ik aan?

* Dit artikel was verdeeld over meerdere pagina’s, voor wie het wil lezen, daarom deel 1 en deel 2

Huis, tuin en keuken

Hoe het ging maandag

Gepost op 15 januari 201417 januari 2014 door Karien Damen

De huidige brug met direct daar achter de nieuwe brug

Maandagochtend mocht er niemand meer door. Het fietspad was afgezet. Omdat Nederlanders zich daar meestal vrij weinig van aantrekken stond er ook een stevige agent te posten aan weerszijde van het pad. Er was geen ontkomen aan, linksom langs de Osijlaan of rechtsom door de Dorpsstraat. Er zat niets anders op.

Ook dinsdag was er fysiek toezicht. Toen ik tussen de middag, bij daglicht, een kijkje ging nemen, zag ik wat de werkelijke taak van de politie was. Eerst hielpen ze een vrouw met een rollator naar de overkant en daarna sleepten ze een kinderwagen over de brug.

Lang leve de sterke arm.

Ik ben maandag wat later

Gepost op 12 januari 201412 januari 2014 door Karien Damen

Eerst was het half oktober, daarna half november en toen werd het half december. Deze week stond er op het bord aan de Leidsewallen in Zoetermeer: Vanaf 13 januari 2014, vervalt deze fietsroute definitief. Omdat er nu een datum staat en dat ook nog eens op een maandag is, ben ik geneigd het te gaan geloven. De fietsroute die ik gewend ben te fietsen naar mijn werk zal er anders uit zien. Vanaf maandag is het zo ver. In Zoetermeer is er dan een nieuwe verbinding tussen het stadshart en de wijk Palenstein. Deze is speciaal voor voetgangers en fietsers en loopt door een nieuw wijkpark.

Je kijkt er maanden, soms wel jaren naar uit, volgt de bouwactiviteiten en kunt je niet voorstellen hoe de nieuwe werkelijkheid er uit gaat zien. En ineens is het dan zover. Ik moet er in het begin altijd aan wennen en raak nogal eens de weg kwijt. Na een tijdje komt het moment dat ik niet beter weet en zelfs geen beeld meer heb van hoe het er vroeger uit zag. Stonden hier nu die bomen of toch daar?

Maar in dit geval heb ik toch twijfels of het morgen inderdaad zover is. De nieuwe fietsbrug eindigt nog ergens in een zandvlakte. In de richting van de Dorpsstraat zie ik alleen nog een zandpad. Er ligt een mooi fietspad langs de rand van het park. Alleen, dat eindigt in de bouwhekken. Het zou kunnen dat ik maandag wat later ben.

Richting CKC en Dorpsstraat

Een fietspad naar nergens

Richting CKC en Dorpsstraat

Een fietspad naar nergens

Huis, tuin en keuken

Hoe bij vriendelijk is mijn tuin?

Gepost op 5 januari 201419 januari 2014 door Karien Damen

„Heb jij een goed voornemen?”, vroeg mijn nichtje van tien mij op nieuwjaarsdag. Ze had duidelijk net ontdekt dat volwassenen goede voornemens hebben en was nieuwsgierig naar de achtergrond hiervan. Gelukkig had ik een antwoord dat haar goedkeuring kon wegdragen. Hoewel haar gezicht zei dat ze een ander antwoord had verwacht.

images-8

Ik wil namelijk mijn tuin bij vriendelijker maken dit jaar. Mijn nichtje kon zich daar van alles bij voorstellen. Vervolgens stelden we samen vast dat er dan ook meer vlinders zouden komen. Hierna was ze direct bereid een steentje bij te dragen. We gaan dus samen in het voorjaar naar het tuincentrum.

Hoe kwam ik aan dit voornemen? Een paar weken geleden hoorde ik een item op de radio waarin werd vastgesteld dat de bijenstand in Nederland dramatisch terugloopt. Bijen zijn de bestuivers van bloemen en planten en daarmee belangrijk voor ons voedsel. Als belangrijke oorzaak voor de terugloop werden onze stenige tuinen genoemd. Nu heb ik niet echt een tegeltuin, maar vroeg me toch af of kon helpen bij het redden van het bijenvolkje. In ieder geval van dat in mijn achtertuin.

Op google vond ik direct bruikbare informatie over een bij vriendelijke tuin. Het jaar 2012 bleek namelijk het jaar van de bij te zijn geweest. Nu had ik dat even gemist, maar beter laat dan niet. Volgens de test in de bijenkrant definitief LoRes, scoort mijn tuin redelijk. Er kunnen nog een paar planten toegevoegd worden en een fruitboompje. Ik ben benieuwd hoe bij vriendelijk jouw tuin of balkon is. Voor wie van plan is daar werk van te maken heb ik een Belgische site gevonden, met duidelijke foto’s. Ik kan je verzekeren, dat zoekt een stuk makkelijker als je in de intratuin bent.

Naast wat meer variatie aan planten ontbreekt in mijn tuin ook nog een bijenhotel. In de meeste tuincentra hebben ze die niet in het assortiment. Op internet zijn ze te bestellen in diverse uitvoeringen, al vanaf acht euro. Ik kan er natuurlijk ook één voor mijn verjaardag vragen, of nog beter aan echtgenoot cadeau doen. Die is al in maart jarig.

Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

Nog twee dagen

Gepost op 29 december 201330 december 2013 door Karien Damen

ID-10022439 — Afbeelding van http://www.FreeDigitalPhotos.net

En dan denderen we op de klanken van Bohemian Rhapsody van Queen 2014 in. Tenminste als je net als ik naar de Top 2000 kijkt of luistert.

En dan is ook de tijd van de lijstjes over werkelijk van alles weer voorbij. Elk zichzelf respecterend nieuwsmedium heeft een eigen jaaroverzicht. Die van de Telstar, de krant van Pijnacker-Nootdorp en omstreken, heb ik trouwens nog niet gezien. Een bijzonder lijstje kwam ik tegen in de NRC, een laatste eerbetoon aan dertien bijzondere doden. Beetje macaber misschien, maar het zijn dertien bijzondere portretten met mooie uitspraken. Ook het lijstje met de beste oliebollenbakker van het land is belangrijk. Die lijstjes zijn het ritueel om het oude jaar af te sluiten en fris aan het nieuwe jaar te kunnen beginnen.

Maar het mooiste lijstje is wat mij betreft de Top 2000. De beste traditie om het het jaar te besluiten.

Ik zet de radio aan wanneer het uitkomt en luister naar al die plaatjes die herinneringen naar boven brengen. Liedjes die horen bij mijn eerste verliefdheden of bij klein en groot verdriet. Muziek waarop ik ooit een dans heb ingestudeerd of waar ik spontaan op wil dansen, zoals het nummer Dancing in the Street van Mick Jagger en David Bowie. De eerste keer dat ik dat hoorde was op de roltrap in de Bijenkorf. Ik ging swingend de winkel uit. Er komt ook veel nieuws voorbij. Als dat me raakt wil ik het direct hebben.

Dat is ongeveer de stemming waardoor de Top 2000 zo’n groot succes is, al jaren. Het gaat om nostalgie. Muziek brengt alles bij me terug en niet alleen bij mij. Ik kan het het beste omschrijven als een mengeling van blijdschap en verdriet tegelijk. Blijdschap vanwege mijn herinnering die door de tijd een gouden randje heeft gekregen. Verdriet omdat dat moment voorbij is gegaan: 2014, Je ne sais quoi et toi?

Huis, tuin en keuken

Wat is nu tien euro?

Gepost op 22 december 2013 door Karien Damen

ID-10048638 — By digital art, from FreeDigitalPhotos.net

Ik kreeg een mail van een vriendin waar ik niet goed raad mee wist. Zij vroeg voor iemand anders, een medestudente van haar, om geld. Ik schrik altijd een beetje van een mail waarin om geld wordt gevraagd. Ik ben dan bang ergens in te tuinen waar verder geen ander in zou tuinen. Ik was dus bijna geneigd nee te zeggen. Alleen, omdat de vraag kwam van een hele lieve en altijd betrokken vriendin lukte dat niet. Ik heb haar hoog zitten en ga er van uit dat ze niet zomaar iets vraagt. Ja zeggen, aan de andere kant, was me ook weer te gemakkelijk. Dat zou ik dan doen om mijn vriendschap niet op het spel te zetten.

Geloven in jezelf

Een medestudente van mijn vriendin is op zoek naar geld om haar studie voort te kunnen zetten. Het gaat om een particuliere en dus kostbare opleiding. Mijn vriendin had bedacht: “Ik ga tien mensen om tien euro vragen. Tien euro is niet zo’n groot bedrag en ik ken genoeg mensen in mijn omgeving die weten hoe belangrijk een opleiding is om je verder te kunnen ontwikkelen.” Die tien keer tien euro is bij lange na niet genoeg om die opleiding te betalen. Daar ging het mijn vriendin ook niet om. Het ging haar om het gebaar naar haar medestudente. Wanneer wildvreemde mensen zomaar bereid zijn je een bijdrage te geven dan stimuleert je dat weer in jezelf te geloven.

Bij het geven van cadeaus staat geluk op het spel

Ik besloot de vraag als een zoektocht te zien naar mijn drijfveren om wel of niet te geven. Een Scrooge redenering kwam direct naar boven: zijn er geen instanties die deze medestudente kunnen helpen? Er zijn hiervoor toch allerlei fondsen in het leven geroepen? Zou het niet beter zijn als die medestudente haar zaken zelf oplost? Zou ik ook drie geesten nodig hebben om tot inkeer te komen, of had Scrooge domweg gelijk?

Mijn vriendin had natuurlijk ook een risico genomen om mij en anderen om geld te vragen. Hoe zou ze zich voelen als ik zou weigeren? Hoe zou de medestudente zich voelen bij deze ongevraagde actie? Ontvangen is, net als geven, een kunst.

Ik besloot te vertrouwen op mijn vriendin en te geven. Tien euro brengt heel wat te weeg.

Nieuws en politiek

Plofklas

Gepost op 15 december 201325 december 2013 door Karien Damen

Op de radio hadden ze het van de week over plofklassen. Er waren onderwijzers van basisscholen in actie gekomen tegen teveel kinderen in een klas. Ze hadden voldoende handtekeningen verzameld, meer dan 40.000, om een burgerinitiatief te kunnen indienen. Het aantal leerlingen per klas zou niet meer mogen zijn dan 24. Het indienen van het burgerinitiatief bij de Tweede Kamer ging gepaard met veel publiciteit. De indieners hadden gezorgd voor een glazen plofklas op het binnenhof en Den Haag. De hele dag door namen tweede kamerleden en pers plaats in de schoolbankjes. Ook lijn 1 was er bij, voor wie het gemist heeft, hier is de uitzending van die ochtend.

Schoolfoto

Het hele verhaal bracht mij terug bij mijn eigen schooltijd en deze schoolfoto. Ik sta in de achterste rij helemaal links. Ik had die dag mijn matrozenjurk aan, die vond ik zelf het allermooist. Het is de tweede klas van juffrouw Van Hooijdonk van de Mariaschool in Ulvenhout. Ik tel 37 leerlingen, 37 meisjes. De jongens zaten op de Jozefschool. Zo was dat in het katholieke zuiden in de jaren zestig. Het schooljaar na deze foto waren we uiteindelijk met 50 kinderen in de klas. De nieuwe kinderen hadden bijna allemaal een vader die bij Philips werkte. Philips had een fabriek geopend in Breda en ons dorp werd uitgebreid met nieuwbouw. Op de gedenkwaardige dag dat het vijftigste kind in de klas kwam kregen we allemaal een lolly van de inspecteur. Ik herinner me dat mijn vader het helemaal niet zo’n feestelijke gebeurtenis vond. Hij zou het burgerinitiatief een goed idee hebben gevonden.

Vrije uitloopkinderen

Wij werden veel meer gedisciplineerd dan de huidige jeugd. Als de bel ging stelden we ons op in rijen, netjes twee aan twee. Per klas gingen we vervolgens naar binnen. In de bankjes zaten we met de armen over elkaar totdat we iets moesten doen voor de les. Als ik nu mijn nichtjes eens breng of haal ziet het er allemaal veel speelser en ongedwongener uit. Kinderen zijn ook veel vrijer. Een leerkracht zal dus altijd alert moeten zijn.
Niemand is tegen goed onderwijs. In een kleinere klas is er meer aandacht per kind. Maar of dat alleen mogelijk is in een klas met 24 of minder kinderen, iemand een idee?

Reactie fractie PvdA

Omdat ik het zo stil vond worden na het indienen van het initiatief heb ik bij de fractie van de PvdA nagevraagd wat ze van het initiatief vonden. Ik kreeg de volgende reactie:

Wij vinden het goed dat Leraren in Actie aandacht heeft gevraagd voor te
grote klassen. Dat zoveel leraren aangeven dat zij problemen hebben met
de grootte van de klas geeft ook aan dat het goed is dat de politiek
hierover spreekt. Wij willen geen te grote klassen, omdat dan niet ieder
kind voldoende aandacht kan krijgen. Wij zijn echter geen voorstander
van een maximum aantal leerlingen per klas (Leraren in Actie wil 24
leerlingen). Omdat niet alleen de grootte van de klas, maar met name de
samenstelling daarvan van belang is. Een klas van 23 vmbo’ers in een
achterstandswijk kan moeilijker zijn dan 28 vwo’ers in Amsterdam Zuid.
Daarnaast valt of staat de kwaliteit van de lessen ook bij de kwaliteit
van de docent. Deze kabinetsperiode wordt fors geïnvesteerd in de
kwaliteit van het onderwijs om de kwaliteit van docenten te verbeteren.

Ik hoop je hiermee voldoende te hebben geïnformeerd.

Met vriendelijke groet,

Afdeling Voorlichting PvdA

Huis, tuin en keuken

Een gewone boterham

Gepost op 8 december 201311 december 2013 door Karien Damen

Vers brood ruikt heerlijk. Bij het zien van de foto komt bij mij de geur al boven. Een gewone boterham, lekker met een likje boter en jonge kaas of met hagelslag. Brood, elke keer bij de bakker neem ik wat anders. Tijgerbrood, wit of volkoren, een Allison, vloerbrood met

pitten en zaden of zo’n stevig speltbroodje. Alleen, van de laatste eetgoeroe’s mag het niet.

Kris Verburgh bijvoorbeeld zet in zijn boek, De voedselzandloper, over afvallen en langer jong blijven, uiteen dat brood, maar ook pasta, aardappelen en rijst niet goed voor ons is. Waarom dat zo is, kan ik niet vinden in interviews of op zijn site. Helaas, ik zal het boek moeten bestellen om een antwoord te vinden.

Volgens een andere dokter, William Davis, is tarwe de bron van al het kwaad. Brood maakt dik en het is ook nog eens ongezond, zegt hij in zijn boek Broodbuik. Zijn boek is vooral in Amerika een rage. De overtreffende trap in deze rage is het oerdieet, van Mitchel van Duuren. Hij stelt dat wij van oorsprong jagers en verzamelaars zijn. Dat zit nog steeds in ons DNA. Weg dus met dat bewerkte brood.

Deze boeken staan al maanden in de bestsellerslijsten. Waarschijnlijk hebben velen een exemplaar in de schoen gekregen met een chocoladeletter er bij. Puur, want dat mag van Kris Verburgh. Het zal wel weer overwaaien, want zijn er nog mensen die Sonja Bakkeren? In mijn omgeving in ieder geval niet. Hoewel, bij verjaardagen wordt er nog gretig op eierkoek getrakteerd. Dat zal Sonja deugd doen.

Mode

De prijs van een jurkje

Gepost op 1 december 2013 door Karien Damen

De AIVD kijkt mee op internetfora. De Rabobank jongens konden jarenlang hun gang gaan. Maar het mooiste nieuwsartikel dit weekend ging over een jurk. De wereldeconomie samengevat in de prijs van een kledingstuk. Journaliste Milou van Rossum van de NRC, beantwoordt in het artikel de vraag, waarom een jurkje van Primark zoveel goedkoper is dan een jurkje Saint Laurent. Er is meer aan de hand dan de uitbuiting van arbeiders in Bangladesh en ze legt dat helder uit, aan de hand van 10 punten en mooie voorbeelden. De hoeveelheid die van een kledingstuk wordt gemaakt is heel bepalend voor de prijs. De gebruikte materialen en natuurlijk de loonkosten spelen een belangrijke rol. Ook het merk is van belang. Wat ik bijvoorbeeld niet wist was dat designertassen aangeboden kunnen worden voor een prijs tussen de 300 en 700 euro. Maar, omdat wij er 1500 euro voor over hebben, liggen ze voor die prijs in de winkel. Ze bevestigt mijn vermoeden dat het niet wijs is om aan het begin van het seizoen kleding kopen. Het aantal stuks dat straks met flinke korting verkocht wordt is in de prijs verwerkt.
Leuk artikel, maar mijn oog was er om een heel andere reden op gevallen. Ik zag een foto van een jurkje dat ik al kende. Ik heb het namelijk een keer gemaakt voor de kerst. Het stofje kwam van de markt en kostte denk ik 10 euro. Het patroon is van de Knippie. Wat ik er voor terug kreeg is onbetaalbaar.

Delen? Tuurlijk!

Delen? Tuurlijk!

Delen? Tuurlijk!

Delen? Tuurlijk!

Delen? Tuurlijk!

Delen? Tuurlijk!

Delen? Tuurlijk!

Delen? Tuurlijk!

Delen? Tuurlijk!