Reacties op de rode roos
O, wat leuk, die is van mijn kleinzoon. Ik ga hem gelijk bellen……
….Nee, ik begrijp er niets van, van wie zou dat kunnen zijn?
Nog twee dagen
Zoveel tijd heb je nog, als degene die je wil verrassen op Valentijnsdag in Pijnacker-Nootdorp woont. Want daar organiseert de lokale afdeling van de PvdA een Valentijnsactie. Tot en met maandag 10 februari kun je een roos bestellen. Vrijwilligers van de lokale afdeling van de PvdA bezorgen deze dan op vrijdag 14 februari bij hem of haar. Gratis en zonder verdere verplichtingen.
Hoe gaat dat in zijn werk?
Op de website van de afdeling vind je een link naar een formulier. Hierop kun je aangeven waar je roos bezorgd moet worden. Ook kun je aangeven welke boodschap je op het kaartje wil laten zetten. Tot slot kun je ook invullen wie de afzender is. Het is ook mogelijk de roos anoniem te laten bezorgen.
Mooie boodschappen
Het is de tweede keer dat de PvdA in Pijnacker-Nootdorp deze actie organiseert. Vorig jaar was het een groot succes. Vrijwilligers bezorgden meer dan 100 rozen op adressen in Pijnacker, Nootdorp, Delfgaauw en een enkele zelfs in Delft. Toch zat het meeste succes in de mooie boodschappen en de blije gezichten van de ontvangers.
Gratis maar onbetaalbaar
Zelf heb ik vorig jaar geholpen bij het vastmaken van alle kaartjes aan de rozen. Zodoende las ik alle hartverwarmende teksten waarmee onze inwoners hun buurvrouw, moeder, oppasopa, neef en een enkele stille liefde wilden verrassen. Sommige waren echt ontroerend en maken dat je weer weken blij bent met de samenleving. Geen reaguurder op deze leuke actie, kan me daar van afbrengen. Een leuke actie dus. En voor wie geen roos krijgt bezorgd als troost deze mooie versie van My Funny Valentine van Chet Baker.
Olifantenpaadjes
Deze week dacht ik ineens aan het fenomeen olifantenpaadjes. Op de fietsroute naar mijn werk is in korte tijd veel veranderd. Het fietspad langs de N470 is helemaal klaar. Ik heb het gevoel dat ik nu over de kortst mogelijke weg fiets, lekker snel. Dat gaat goed tot in het centrum van Zoetermeer zelf. Hier legt de gemeente een wijkpark aan. Het wordt vast heel mooi, maar de meest efficiënte route voor fietsers is nog ver te zoeken.
Scherpe bochten, onduidelijk voorrangssituaties en onverwachte obstakels vind ik op mijn pad.
Vandaar dat ik aan olifantenpaadjes dacht. Jaren geleden legde een stedenbouwkundige mij uit wat dat was. De kortste route van A naar B is een rechte lijn.
Ontwerpers van wijken houden hier doorgaans geen rekening mee. Belangrijker is het esthetisch verantwoorde beeld van straten en plantsoenen in de wijk. De uitvoerders van het plan hebben ook liever iets waar vierkante tegels en rechte stenen in gebruikt kunnen worden.
Zodoende ontstaat er iets waar de gebruiker, dat zijn wij, te voet of op de fiets, geen boodschap aan heeft. Als het maar enigszins mogelijk is snijden wij routes af en ontstaat er een logisch pad van A naar B. Op de foto een olifantenpaadje vlak bij mij in de buurt. Ik voorspel je, nu weet je weet wat het is, ga je ze overal zien. Ik hou me aanbevolen voor mooie voorbeelden.
Waarom wordt de kennis over olifantenpaadjes niet gebruikt bij het ontwerpen van onze wijken? Ik dacht dat het kwam omdat het een vrij onbekend fenomeen is. Op Google stuitte ik op een grote hoeveelheid materiaal over olifantenpaadjes. Er is zelfs, niet eens zo lang geleden, een fotoboek aan gewijd en een korte film. De auteur Jan Dirk van der Burg zat in mei 2011 aan tafel bij Matthijs van Nieuwkerk in De Wereld Draait Door. In dit aanstekelijke interview kwam ook de vraag op waarom de overheid er geen rekening mee houdt. Sterker nog, het tegenwerkt. Niemand aan tafel die het wist. Olifantenpaadjes, laten we ze koesteren.
Voor mij bestemd
Tussen de middag liep ik in het Stadshart van Zoetermeer een kledingzaak binnen. Op zoek naar een jasje in de uitverkoop. Niet dat ik een jasje nodig heb, maar eerder die week was ik een mooi jasje misgelopen en dat schiep een behoefte.
Dat mooie jasje was een petrol blue colbert van babyrib, bij V&D, afgeprijsd en ook nog in mijn maat. Omdat ik niet genoeg tijd had besloot ik de volgende dag terug te komen en het te passen. Als het er nog zou hangen was het voor mij bestemd. De volgende dag hing het er niet meer.
De kledingzaak waar ik tussen de middag binnen liep, had ook mooie jasjes in de aanbieding. Ik vond er een naar mijn smaak met wel 70% korting. Een klant voor mij bij de kassa, rekende net dolgelukkig een wit wollen vest af. Ze had weken gewacht tot er nog meer korting werd gegeven. Ik zei tegen haar: ‘Dan heeft u wel geluk gehad, want een ander had u voor kunnen zijn’. Ze reageerde laconiek: ‘Dan was het gewoon niet voor mij bestemd geweest’.
Dat was het dus met het blauwe jasje, het was gewoon niet voor mij bestemd. Wat een heerlijke levensfilosofie. Als ik een bepaalde baan of liefde niet krijg komt het simpelweg doordat die niet voor mij bestemd is. Die gedachte is veel prettiger dan het grondige zelfonderzoek waaraan ik mezelf onderwerp als iets mislukt.
Met zo’n instelling kun je je schouders rechten en opgewekt verder leven. Vervolgens komt er van zelf wat anders op je pad, bijvoorbeeld een grijs jasje.
Wat zal ik aan doen?
Mijn kledingkast
Niemand had het gezien of er iets van gezegd. Ik kwam er zelf achter dat ik onder mijn blauwe jurk geen blauwe kousen had aangetrokken maar groene. In deze tijd van het jaar is het verschil ’s morgens nauwelijks te zien. Reden waarom ik de zwarte kousen in een apart bakje in mijn kast heb liggen.
Er zijn tijden geweest dat ik bij het ontdekken van zo’n vergissing spoorslags naar huis zou gaan of direct na openingstijd naar de Hema rende. Of het nu ging om een ladder, een haal, een vergeten ceintuur of een verkeerde kleur van wat voor kledingstuk dan ook. Ook heb ik altijd naald en garen bij me.
Wat een drukte om zoiets wat totaal onbelangrijk is, denk je misschien. Maar, voor mij, en ik denk veel andere vrouwen, geldt: als ik zeker ben over wat ik aan heb, kan ik alles aan. Daarom ben ik ook geïnteresseerd in alles wat over mode gaat en wat kleding voor je kan doen. Zo stond er laatst een interessant artikel in de NRC * over wat je op kantoor wel en niet kunt dragen. Tips die je kunt gebruiken of naast je neerleggen. Zo zal ik never nooit een vleeskleurige panty dragen.
Is het door deze onzekerheid dat dit soort artikelen zo gretig worden gelezen en de programma’s en boeken van Trinny Woodall en Susannah Constantine zo populair zijn? Volgens de columnist Arjen van Veelen wel. Vrouwen laten zich onzekerheden aanpraten die dan door dit soort programma’s en artikelen worden ‘opgelost’. In zijn reactie op het NRC-artikel heeft hij de betere beautytip: wordt nooit een paspop. Naar zijn mening zou het recht om zelf te bepalen wat je draagt grondwettelijk verankerd moeten worden. Baas in eigen kledingkast, zogezegd. Maar wat heb ik aan dat recht op die ochtend dat ik in vertwijfeling voor mijn kast sta. Wat moet ik aan?
* Dit artikel was verdeeld over meerdere pagina’s, voor wie het wil lezen, daarom deel 1 en deel 2
Hoe het ging maandag
Maandagochtend mocht er niemand meer door. Het fietspad was afgezet. Omdat Nederlanders zich daar meestal vrij weinig van aantrekken stond er ook een stevige agent te posten aan weerszijde van het pad. Er was geen ontkomen aan, linksom langs de Osijlaan of rechtsom door de Dorpsstraat. Er zat niets anders op.
Ook dinsdag was er fysiek toezicht. Toen ik tussen de middag, bij daglicht, een kijkje ging nemen, zag ik wat de werkelijke taak van de politie was. Eerst hielpen ze een vrouw met een rollator naar de overkant en daarna sleepten ze een kinderwagen over de brug.
Lang leve de sterke arm.
Ik ben maandag wat later
Eerst was het half oktober, daarna half november en toen werd het half december. Deze week stond er op het bord aan de Leidsewallen in Zoetermeer: Vanaf 13 januari 2014, vervalt deze fietsroute definitief. Omdat er nu een datum staat en dat ook nog eens op een maandag is, ben ik geneigd het te gaan geloven. De fietsroute die ik gewend ben te fietsen naar mijn werk zal er anders uit zien. Vanaf maandag is het zo ver. In Zoetermeer is er dan een nieuwe verbinding tussen het stadshart en de wijk Palenstein. Deze is speciaal voor voetgangers en fietsers en loopt door een nieuw wijkpark.
Je kijkt er maanden, soms wel jaren naar uit, volgt de bouwactiviteiten en kunt je niet voorstellen hoe de nieuwe werkelijkheid er uit gaat zien. En ineens is het dan zover. Ik moet er in het begin altijd aan wennen en raak nogal eens de weg kwijt. Na een tijdje komt het moment dat ik niet beter weet en zelfs geen beeld meer heb van hoe het er vroeger uit zag. Stonden hier nu die bomen of toch daar?
Maar in dit geval heb ik toch twijfels of het morgen inderdaad zover is. De nieuwe fietsbrug eindigt nog ergens in een zandvlakte. In de richting van de Dorpsstraat zie ik alleen nog een zandpad. Er ligt een mooi fietspad langs de rand van het park. Alleen, dat eindigt in de bouwhekken. Het zou kunnen dat ik maandag wat later ben.
- Een fietspad naar nergens
Hoe bij vriendelijk is mijn tuin?
„Heb jij een goed voornemen?”, vroeg mijn nichtje van tien mij op nieuwjaarsdag. Ze had duidelijk net ontdekt dat volwassenen goede voornemens hebben en was nieuwsgierig naar de achtergrond hiervan. Gelukkig had ik een antwoord dat haar goedkeuring kon wegdragen. Hoewel haar gezicht zei dat ze een ander antwoord had verwacht.
Ik wil namelijk mijn tuin bij vriendelijker maken dit jaar. Mijn nichtje kon zich daar van alles bij voorstellen. Vervolgens stelden we samen vast dat er dan ook meer vlinders zouden komen. Hierna was ze direct bereid een steentje bij te dragen. We gaan dus samen in het voorjaar naar het tuincentrum.
Hoe kwam ik aan dit voornemen? Een paar weken geleden hoorde ik een item op de radio waarin werd vastgesteld dat de bijenstand in Nederland dramatisch terugloopt. Bijen zijn de bestuivers van bloemen en planten en daarmee belangrijk voor ons voedsel. Als belangrijke oorzaak voor de terugloop werden onze stenige tuinen genoemd. Nu heb ik niet echt een tegeltuin, maar vroeg me toch af of kon helpen bij het redden van het bijenvolkje. In ieder geval van dat in mijn achtertuin.
Op google vond ik direct bruikbare informatie over een bij vriendelijke tuin. Het jaar 2012 bleek namelijk het jaar van de bij te zijn geweest. Nu had ik dat even gemist, maar beter laat dan niet. Volgens de test in de bijenkrant definitief LoRes, scoort mijn tuin redelijk. Er kunnen nog een paar planten toegevoegd worden en een fruitboompje. Ik ben benieuwd hoe bij vriendelijk jouw tuin of balkon is. Voor wie van plan is daar werk van te maken heb ik een Belgische site gevonden, met duidelijke foto’s. Ik kan je verzekeren, dat zoekt een stuk makkelijker als je in de intratuin bent.
Naast wat meer variatie aan planten ontbreekt in mijn tuin ook nog een bijenhotel. In de meeste tuincentra hebben ze die niet in het assortiment. Op internet zijn ze te bestellen in diverse uitvoeringen, al vanaf acht euro. Ik kan er natuurlijk ook één voor mijn verjaardag vragen, of nog beter aan echtgenoot cadeau doen. Die is al in maart jarig.
Nog twee dagen
En dan denderen we op de klanken van Bohemian Rhapsody van Queen 2014 in. Tenminste als je net als ik naar de Top 2000 kijkt of luistert.
En dan is ook de tijd van de lijstjes over werkelijk van alles weer voorbij. Elk zichzelf respecterend nieuwsmedium heeft een eigen jaaroverzicht. Die van de Telstar, de krant van Pijnacker-Nootdorp en omstreken, heb ik trouwens nog niet gezien. Een bijzonder lijstje kwam ik tegen in de NRC, een laatste eerbetoon aan dertien bijzondere doden. Beetje macaber misschien, maar het zijn dertien bijzondere portretten met mooie uitspraken. Ook het lijstje met de beste oliebollenbakker van het land is belangrijk. Die lijstjes zijn het ritueel om het oude jaar af te sluiten en fris aan het nieuwe jaar te kunnen beginnen.
Maar het mooiste lijstje is wat mij betreft de Top 2000. De beste traditie om het het jaar te besluiten.
Ik zet de radio aan wanneer het uitkomt en luister naar al die plaatjes die herinneringen naar boven brengen. Liedjes die horen bij mijn eerste verliefdheden of bij klein en groot verdriet. Muziek waarop ik ooit een dans heb ingestudeerd of waar ik spontaan op wil dansen, zoals het nummer Dancing in the Street van Mick Jagger en David Bowie. De eerste keer dat ik dat hoorde was op de roltrap in de Bijenkorf. Ik ging swingend de winkel uit. Er komt ook veel nieuws voorbij. Als dat me raakt wil ik het direct hebben.
Dat is ongeveer de stemming waardoor de Top 2000 zo’n groot succes is, al jaren. Het gaat om nostalgie. Muziek brengt alles bij me terug en niet alleen bij mij. Ik kan het het beste omschrijven als een mengeling van blijdschap en verdriet tegelijk. Blijdschap vanwege mijn herinnering die door de tijd een gouden randje heeft gekregen. Verdriet omdat dat moment voorbij is gegaan: 2014, Je ne sais quoi et toi?
