Werk van medecursisten op het CKC in Zoetermeer rond het thema Macht en Pracht. Dit zijn de werken in textiel en hangen op de tweede verdieping. Samen met mijn kussen.
De telefoon gaat. Ik ben een middagje thuis. Wie zou dat kunnen zijn, zo overdag? Ik neem op en zeg: “Met Karien Damen”.
Rollator in landschap
“Dag mevrouw, ik ben van de firma Beenhakker en bel u in verband met uw bestelling van een rollator”.
Ik geef toe, het klinkt wat vreemd, dat iemand die Beenhakker heet voor deze bedrijfstak kiest. In de Haagse regio is dat niet vreemd en zijn we daar bijna aan gewend. Maar dat is een zijpad.
Ik vertel mevrouw Beenhakker dat ik geen rollator besteld heb en dat er sprake moet zijn van een vergissing. “Spreek ik dan niet met mevrouw van den Heuvel?”
“Nee”, zeg ik, “daar spreekt u niet mee, er wordt wel heel vaak voor haar gebeld maar dat is nog nooit juist geweest en ook vandaag niet”.
Sinds we hier wonen, al weer bijna tien jaar, worden we regelmatig gebeld voor mevrouw van den Heuvel. Dat zijn meestal instanties in de hulpverlening. De ene keer is het een huisartsenpraktijk, de andere keer een pensioenfonds of apotheek. Het beeld dat ik daardoor heb van mevrouw van den Heuvel is dat van een hoogbejaarde vrouw.
In het begin vond ik die telefoontjes alleen maar storend. Nu ben ik blij dat er af en toe gebeld wordt. Het zegt dat mevrouw van den Heuvel nog steeds leeft. Gelukkig.
Wat denken jullie, is het erg vreemd als ik de volgende keer aan een mevrouw Beenhakker vraag hoe het gaat met mevrouw van den Heuvel of dat ik vraag dat ze de groeten wil overbrengen?
“Wat klink jij beroerd”, zei mijn baas, “ik kan wel horen dat je er morgen ook nog niet bent”. Ik deed er niet eens mijn best voor. “Goed uitzieken hoor”, kreeg ik nog als goede raad mee. Daarin proefde ik ook een beetje eigen belang. Niemand heeft zin om aangestoken te worden door een collega. Laat staan al je medewerkers in de drukste periode van het jaar. Ik heb de griep en val na dit telefoontje direct weer in een lichte slaap.
Goed uitzieken, is gemakkelijker geadviseerd dan gedaan. Want niemand wil ziek zijn en het moet snel over zijn met die flauwekul. Maar als je te vroeg aan de slag gaat, blijf je een hele tijd kwakkelen en je beroerd voelen bij de minste inspanning. Ik spreek uit ervaring.
Laat het los fase
Geef toe dat je ziek bent en duik je bed in. Weg met het schuld- en schaamtegevoel dat je niet bent waar je hoort te zijn. Natuurlijk was het je stille wens om die lezing niet te hoeven geven of niet bij de vergadering te hoeven zijn. Toch zal niemand je daar van verdenken. En zeg nu zelf, je er naar toe slepen en halverwege je verhaal publiekelijk instorten staat niet erg professioneel.
Zweef weg van hier fase
Dit is de fase van echt ziek zijn. Je slaapt af en aan. In de verte hoor je je telefoon piepen dat je een afspraak hebt. Het afdelingsoverleg begint. Dat zijn andere mensen in een ver weg wereld. Niet iets waar jij je druk over hoeft te maken en je zakt alweer weg in een koortsdroom. Hierin worden al je problemen op een wonderlijke wijze opgelost en mensen die je jaren niet gezien hebt helpen daarbij.
Prinsessenfase
In bed voel je je kiplekker en je geniet van de aandacht van huisgenoten of dierbaren aan de telefoon. Buiten schijnt de zon en wolken drijven rustig voorbij. Naast bed sta je te wiebelen op je benen. Doe dus een simpel karweitje als planten water geven. Duik net voordat je duizelig wordt je bed in. Sta stil bij de geweldige prestatie die je net hebt geleverd.
wolken drijven rustig voorbij
Irritatie fase
Je begint je te vervelen en weet niet meer hoe je moet liggen. Het plafond van je slaapkamer ken je uit je hoofd en ook het patroon van de gordijnen heeft geen geheimen meer. Je ziet ineens dat de ramen nodig gezeemd moeten worden. In de keuken heeft zich een enorme afwas verzameld. Je hebt daarvoor geen energie en je valt daarom uit naar wie maar in de buurt is. Met andere woorden je bent aan de beterende hand.
Verkenningsfase
Het wordt tijd voor een kleine opdracht buiten de deur. Doe dat kalm en met aandacht. Als je merkt dat je echt even moet gaan zitten omdat het zweet je uitbreekt, doe dat dan ook. Kijk er bij alsof je altijd al op een paaltje in de berm hebt willen genieten van het uitzicht op een elektriciteitshuisje. Zijn de boodschappen in huis of de brief op de post, dan is het tijd om te gaan denken: Morgen ga ik weer aan het werk.
Juichend wordt het verteld op de radio. Voor het eerst verdienen jonge vrouwen meer dan jonge mannen. Ze zijn hoger opgeleid, studeren sneller en halen hogere cijfers. Nog even wachten tot na de reclame en dan komt de minister van emancipatie zaken het zelf vertellen in de studio.
En ik maar denken dat deze minister al jaren geleden was afgeschaft. Het is bijna 8 maart en ieder zichzelf respecterend nieuwsmedium doet iets aan “vrouwen”.
Brood en Rozen, Internationale vrouwendag, 8 maart
Op 8 maart 1908 vond in New York de eerste staking door vrouwen plaats. De staking was gericht tegen de slechte arbeidsomstandigheden in de textielindustrie en is beroemd geworden door onder meer de poëtisch verwoorde eis van de vrouwen: “brood en rozen”. Over de hele wereld wordt 8 maart als internationale vrouwendag gevierd.
Wat leert het nieuws rond 8 maart 2014 ons zoal? Fragmenten uit het weekendnieuws:
“Per uur verdienen Nederlandse vrouwen gemiddeld 18,5 % minder dan mannen. Vrouwen kiezen voor banen die minder opleveren, werken korter en onderhandelen minder vaak over hun salaris. Bijna de helft van de Nederlandse vrouwen is niet economisch zelfstandig.”
“In Rusland hebben de vrouwen de meeste kans op een topfunctie.”
Het advies dat de journalist bij dit stukje geeft: Je te laten adopteren door Russische ouders, zou ik niet opvolgen. Nederland is in het rijtje na Japan de laatste.
“In Europa is eenderde van de vrouwen slachtoffer van fysiek of seksueel geweld. Meestal is dat geweld gepleegd door partners, familieleden en bekenden. Veel Nederlandse mannen vinden dat ze hun vrouw een klap kunnen verkopen”. Dat zegt onderzoeker Reneé Römkes.
“De geschiedschrijvers hebben Juliana neergezet als een huismoeder die zich in Canada vooral bezig hield met de opvoeding van de prinsesjes. De werkelijkheid is dat ze een stevige en zelfstandige vrouw was die zich in de oorlogsjaren inzette voor steun vanuit de VS.” Dat heeft onderzoeker Jolande Withuis ontdekt bij het schrijven van een biografie over Juliana.
Nog een wereld te winnen, daar kunnen we wel wat pep bij gebruiken.
Nog twee weken en dan is het verkiezingen. Deze keer zien de borden met verkiezingsposters er perfect uit. De vorige verkiezingen en vele keren daarvoor was dat niet het geval. Met emmertje en behangselplak moesten we zelf op pad. Wie in het voorbijgaan alles in zich op willen nemen, moet opletten. Met zoveel partijen om uit te kiezen heb je al gauw een aanrijding. In Zoetermeer hebben ze daar wat op gevonden. Hier zijn trotters neergezet op plekken waar mensen rustig voorbij wandelen.
Actiekaart van de AbvaKabo in het kader van complimentendag
Gisteren ben ik weinig mensen tegengekomen. Gelukkig maar, een gewone werkdag was een dag vol voetangels en klemmen geweest. De eerste dag van maart is namelijk uitgeroepen tot internationale complimentendag. Dat van internationaal weet ik niet zeker, maar ik sluit het niet uit. Commercieel gezien kan zo’n dag namelijk tot iets heel interessants uitgroeien. Wat we niet durven zeggen, drukken we uit met een kaartje of cadeautje.
Zowel het geven als het ontvangen van complimenten vind ik een mijnenveld. Daarom doe ik vandaag een test of ik de dag van morgen door kom. Mocht je nog tips hebben, dan hoor ik dat graag.
Ik werk in een team met veel vrouwen. Het geven van complimenten onderling gaat ons goed af. Meestal gaan ze over de buitenkant. Vrouwen begrijpen van elkaar goed hoe onzeker de ander ’s ochtends van huis kan gaan. Een compliment over je uiterlijk maakt dat je de wereld weer aan kan. Voor het geven van een compliment over het uiterlijk hoef ik alleen maar mijn ogen goed de kost te geven en vertellen wat me opvalt.
Check✔️
Er valt vast nog wel te sleutelen aan de wijze waarop ik mijn complimenten formuleer. Ik neem me voor mijn woordkeus te gaan variëren. Want alles is leuk als je het mij vraagt. Leuk is daarmee ernstig aan inflatie onderhevig en niet meer geloofwaardig. Als ik preciezer ben in wat er nu zo leuk is, gaat mijn compliment aan kracht winnen. “Wat heb je een leuke jurk aan”, wordt: “Wat een leuke jurk, die kleur rood maakt dat je er stralend uit ziet.”
Check✔️
Met een compliment geeft een ander mij een cadeautje. Daarom wil ik de indruk geven dat ik blij verrast ben met het compliment. Zelfs mijn gezichtsuitdrukking is dan van belang. Dat maakt dat ik prompt niet meer weet hoe ik moet kijken. Gelukkig vinden sommige gevers dat weer charmant. Dus daar red ik me nog wel uit.
Check✔️
Ik weet ook dat ik mijn eerste reactie bij een compliment moet onderdrukken. Dat is namelijk mijn spontane neiging om het compliment direct een kopje kleiner te maken. Dat zijn de opmerkingen als: “Dat heb ik in de uitverkoop gevonden”, “dat heb ik al heel lang” of “dat stelde niets voor, het was zo gedaan.” Deze is al moeilijker want de gever van het compliment kijkt me op dat moment vragend aan. Even ademhalen en mezelf de tijd geven om het compliment binnen te laten komen helpt. Meestal kan ik dan vanuit mijn hart reageren.
Check✔️
Omgekeerd, kan ik, als ik een compliment geef, de ander helpen door er een vraag achteraan te stellen. De neiging om de geroemde eigenschap of prestatie kleiner neer te zetten krijgt dan geen kans. De ontvanger voelt zich gedwongen op mijn vraag in te gaan.
Check✔️
Zo bezien, valt het eigenlijk best wel mee. Nu alleen nog oefenen met het complimenteren van wildvreemden op straat of in een winkel. Ik ben dan bang voor gek te worden aangezien en hou mijn mond. Daarmee onthoud ik mezelf en een ander een vrolijke dag. Dus: voor gek te worden versleten is altijd beter dan als kleurloos te worden gezien.
Vorige week heb ik bij wijze van experiment een digitale tekenles op iPads gegeven in groep 4 van basisschool De Parkiet. Omdat we op school bezig zijn met een project over religie, heb ik er een verhaal over het Ichthus-teken van de Christenen aan verbonden. Het viel niet mee om zowel de kinderen met als de kinderen zonder iPad (die liet ik een vis schilderen) goed te begeleiden. Ik werd bestookt met vragen en het was erg druk. De resultaten zijn echter heel behoorlijk vind ik.
Ik had een gestoomde als voorbeeld makreel meegenomen. De kinderen konden, als ze dat wilden een foto van de makreel maken, om vervolgens op de foto te tekenen. Zo heb ik het ook bij mijn voorbeeld gedaan.
In een interview zegt Yvette van Boven, schrijfster van kookboeken:
“Ik ben geen kunstenaar. Ik maak iets met mijn handen. Ik heb een kader nodig. Duidelijke grenzen waarbinnen ik zelf oplossingen moet zoeken. Beperkingen maken me creatiever. Je moet mij niet alle tijd, alle materialen en alle ruimte geven. Dan gaat het bergafwaarts met me en kom ik tot niets”.
Ik vond dat zo herkenbaar, ik heb veel ideeën in mijn hoofd, weinig komt tot uitvoering. En al helemaal niet als ik alle tijd van de wereld heb. Er komt wat uit mijn handen als ik weinig tot mijn beschikking heb. De beperkingen leiden bij mij tot creativiteit. Daarom ben ik zo blij met mijn cursus op Centrum voor Kunst en Cultuur (CKC) in Zoetermeer. Elk jaar is er een opdracht. Dit jaar was dat: Maak iets rond het thema Macht en Pracht.
Op gevoel
Kies een gebouw of object waarbij je dat overweldigende gevoel krijgt als je er voor staat en er naar kijkt
Zoek naar afbeeldingen, eigen foto’s
Laat jezelf verrassen en ontdek spannende details. Het beeld hoeft niet direct herkenbaar te zijn voor anderen.
Als eerste stap maak ik een moodboard. Dat is uit tijdschriften beelden knippen en scheuren die voor je gevoel iets te maken hebben met in dit geval macht en pracht en hiervan een collage maken. Ook schrijf ik associaties op de woorden macht en pracht op. Deze woorden brengen mij bij kerk en alles wat daar mee samen hangt. Pracht vanuit macht.
Gebrandschilderde ramen
Tussen mijn foto’s vond ik er een van een kerk van Cuypers, de heilige Antonius van Padua, vlak bij Vorden. Tegenwoordig is hierin het heiligenbeeldenmuseum gevestigd, over macht en pracht gesproken. Direct wist ik, dit moet een pentekening worden. Op glanzende stof heb ik dat op de naaimachine geprobeerd dat na te bootsen. De gebrandschilderde ramen zijn snippers van een oud sjaaltje. Het eindresultaat is een kussen.
De opdracht Macht en Pracht geldt voor meerdere disciplines. De cursisten van edelsmeden of schilderen komen met heel andere resultaten, dan wij van mode en textiel. Dat maakt de expositie na afloop zo leuk, al die variaties op hetzelfde thema en het grote scala aan creatieve vondsten. De expositie in het CKC wordt in de week na de voorjaarsvakantie geopend. Als ik meer weet over datum en tijdstip meld ik dat hier direct.
