Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

Een cadeautje

Bij de deur drukt Janny een gekreukt kaartje in mijn handen.

‘Hier, jij mag ook op mijn partijtje komen.’

Blij en trots loop ik van school naar huis. Ik ben benieuwd wat mijn moeder zal zeggen.

‘Oh wat leuk, maar dat is al wel over twee dagen. Weet je wat Janny graag wil hebben?’

Daar had ik niet aan gedacht. Naar een verjaarspartijtje neem je een cadeautje mee. Ik draai aan de bedeltjes van mijn armband. Mijn moeder zucht.

‘Weet je wat, ik fiets morgen wel naar Visser in de stad en koop een pak viltstiften. Vind je dat leuk?’

Ik knik. Met een hand strijkt ze over mijn haar.

‘Op zolder ligt nog een lap ribfluweel van tante Jo. Daar kan precies een overgooier uit voor jou. Dat doe ik vanavond. Ga maar gauw kijken.’

Ik ren naar boven.

 

Woensdagmiddag precies op tijd bel ik aan. De moeder van Janny doet open. ‘

Dag, kom maar snel binnen.’

Ze gaat me voor door een lange gang naar een grote keuken achter in het huis. De andere kinderen zijn er al en spelen indiaantje. Ik kijk of ik Janny zie. Dan botst er iemand tegen mij op. Mijn cadeautje valt op de grond.

‘Kun je niet uitkijken joh.’

Wim draait zich om en gaat voor me staan. Hij bekijkt me van onder naar boven.

‘Kijk zelf uit joh. Als Yvonne niet ziek was geweest had Janny jou echt niet gevraagd. Ze vindt dat je stinkt.’

Hij rent weer verder als ik met mijn handen over mijn nieuwe overgooier strijk. De stof ruikt nieuw.

‘Kom kinderen even rustig nu. We gaan zo taartjes eten, maar eerst zingen we voor Janny.’

Ze zet in:

‘Lang zal ze leven.’

Ik kijk naar Janny schuin voor mij. Zal ik de stiften maar zelf houden?

Het verhaal achter, Jacqueline van Zwieteren

Het verhaal achter de foto is een initiatief van Jacqueline van Zwieteren en Carla van Vliet.
Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

Held op klompen

‘Hier,’ zei mijn moeder, ‘deze zijn voor jou.’ Ze drukte de klompen van mijn vader in mijn handen. Ik staarde naar de klompen. Ze zijn geel geschilderd en vrij groot. Mijn vader had maat 44. Op de wreef hebben ze in rood een rechthoekige schildering met zwarte belijning en rondjes, alsof je ze met veters dicht kunt knopen. Ik denk dat het de bedoeling was ze op echte schoenen te laten lijken. Aan de onderkant is het hout blank en versleten. Mijn vader deed een jaar met een paar klompen. Mijn moeder had er duidelijk een bedoeling mee om ze aan mij te geven. Ik had alleen geen idee welke bedoeling maar nam ze braaf mee. Thuis kregen ze een ereplek in onze slaapkamer onder het stoeltje met de beer.

Held op klompen, gekleurde gedachten, Karien Damen

Een paar maanden later bezocht ik een prachtige voorstelling van Nilgun Yerli. Hij had als titel: Held op blote voeten, en ging over haar overleden vader en haar relatie met hem. Het podium lag vol met schoenen. In Turkije is het gebruikelijk dat je na het overlijden van iemand zijn of haar schoenen buiten zet. Als er dan iemand langs komt die ze passen, gaan de schoenen van je overleden geliefde verder de wereld in.
Ik dacht aan mijn klompen onder het stoeltje. Nu wist ik wat mijn moeders bedoeling was en wat mij te doen stond. Zelf kon ze het vast niet over haar hart verkrijgen. Dezelfde avond nog heb ik de klompen buiten naast de voordeur gezet. In het dorp waar ik woon is vast wel een tuinder met maat 44.

Geplaatst in Kunst en Cultuur

Een goed verhaal ligt op straat #verhalensafari

Mijn telefoon en mijn opschrijfboekje doe ik in mijn tas. Het is mijn lunchpauze en ik ben klaar voor de tweede etappe van de verhalensafari.

‘Steeds meer grand café’s, restaurants en hotels gebruiken verhalen als wandversiering. Winkels passen verhalende teksten toe op hun ramen. Of ze zetten borden neer met verhalen.’

Ik ga dus op zoek naar een geschreven verhaal en ik verwacht dat ik dat in de Dorpsstraat in Zoetermeer kan vinden. Ik heb daar een intrigerend kunstwerk gezien met teksten er op. Het is voor de oude kerk. Ik heb er alleen nooit durven stilstaan om het eens goed te bekijken. Maar nu ik op ben op safari ben, is het gerechtvaardigd me als toerist te gedragen. Het kunstwerk is een soort potkachel met een boom als schoorsteen. Er staat inderdaad een tekst op:

Zoetermeer warm van aarde

IMG_0490 Kunst in Zoetermeer, turfkachel

 

 

 

 

 

 

Op het bankje naast de kachel zit een vrouw.

‘Heeft u er bezwaar tegen als ik een foto van het kunstwerk maak? Ik zorg er voor dat u er niet op staat.’

Ze heeft er geen bezwaar tegen en geeft mij aanwijzingen vanuit welke hoek ik het beste een foto kan maken. Ze vraagt of ik uit Zoetermeer kom. Als ik ontkennend antwoord, begint ze te vertellen dat ze vaker op dit bankje zit omdat ze zo goed zicht heeft op het kruispunt en wie er allemaal voorbij komen.

‘Vroeger ging ik op dinsdag naar de markt. Maar die is naar Oosterheem verhuisd. Ik mis het niet echt. In de Dorpsstraat kun je fijn boodschappen doen en de laatste jaren stelde de markt toch niet veel meer voor.’

We zitten nog even samen op het bankje en ik vertel dat ik op zoek ben naar teksten op muren of borden.

‘Dan moet je nog even verder doorlopen, naar een straatje rechts. Daar hebben ze pas geleden van alles opgehangen. Het gaat ook over kunst.’

Ik denk te weten wat ze bedoelt en loop in de aangegeven richting. Ik ben nog maar net op pad als een echtpaar mij aanspreekt.

‘Weet u hoe lang je hier mag parkeren met een blauwe kaart? We staan achter de kerk op die tijdelijke parkeerplaats.’
‘Volgens mij drie uur, maar stond er geen bord bij de parkeerplaats? Even verderop bij het CKC weet ik zeker dat het drie uur is.’

Ze vertellen me dat ze aan het winkelen waren in de Dorpsstraat en willen nog even naar het Stadshart voor een cadeau voor hun kleinkind. Zelf wonen ze tegenwoordig in een appartement in Den Haag, maar hun dochter is in Zoetermeer blijven wonen met haar gezin. Het is hier groen en rustig, ideaal als je kleine kinderen hebt. Ze besluiten via de parkeerplaats naar het stadshart te lopen, want een bon is toch echt wel zonde van het geld.

De aankondiging van Zondag in het park, van terra art projects heb ik daarna zo gevonden. Het is misschien niet helemaal wat met de opdracht van de safari werd bedoeld. Hoewel, het bewijst maar weer dat als je je ogen en oren open hebt de verhalen vanzelf naar je toe komen.

ZoetermeerKunst in Zoetermeer, terra arts projects, Zondag in 't Park

 

 

 

 

 

 

Ik doe mee aan de verhalensafarie van Sigrid van Iersel. Dit is de tweede etappe.

 

Geplaatst in Boeken, Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

Gesteld, je hebt een schaap verdriet gedaan

Gesteld, je hebt een schaap verdriet gedaanGesteld, je hebt een schaap verdriet gedaan.

(Gesteld betekent: denk maar dat het kan.)

Gesteld, het schaap is in de hoek gaan staan

en is beledigd. Ja, wat dan?

Zeg dan wat liefs, al is het ook maar weinig.

Je kunt hem ook over zijn vacht gaan aaien.

Vraag niet: ‘Waarom ben jij toch zo sjagrijnig?’

Alleen maar lief zijn, dat-ie bij kan draaien.

Kom nou niet aan met: ‘Ik woon in de stad,

dus het bestaat niet dat ik ruzie krijg met schapen.’

Gesteld dat jij daar groot gelijk in had,

dan zou ‘k er tóch een nachtje over slapen.

Een aardig woord valt in de smaak.

Dat geldt voor schapen, en geldt overal.

En schapen vind je zo ontzettend vaak.

Heus niet alleen in de wei of de stal.

(Waar dan nog meer?)

Dit is één van mijn favoriete gedichten. Het is van Robert Gernhardt en werd voorzien van mooi tekeningen door zijn vrouw Almut Gernhardt. Willem Wilmink vertaalde het naar het Nederlands (in de bundel: Ik zie ik zie wat jij niet hoort).Ik kreeg het gedicht als wijze boodschap cadeau van een vriendin op mijn trouwdag. Het mooie is, het blijft waar, in het groot en in het klein. Geloof je het niet, dan zou ik er toch een nachtje over slapen.

 

 

 

Drie kleine kleutertjes

Drie kleine kleutertjes

Hé, kom je met mij spelen?

Kijk, ik heb een bal.

Een getal onder de drie.

Hé, mag ik ook mee doen?

Alleen als je hem bent.

Ja, alleen als je hem bent.

Niet kijken.

Nee, niet kijken.

Waar zijn jullie?

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

De kleur van mijn masker

Hoe kom ik hier uit? Ik voel een tinteling in mijn ledematen en het bloed stijgt naar mijn hoofd. Ik probeer rustig adem te halen en aan iets anders te denken. Ik wil niet onderuit gaan. Maar waar kan ik aan gaan denken? Aan wat ik morgen zal koken? Misschien een stampot van rode kool met chipolata worstjes? Hoe ging dat ook al weer? Ik ga een mooie rode kool uitzoeken. Die moet ik fijn snijden. Ik kan de gladde buitenkant bijna voelen. Er zijn nog genoeg aardappelen. Ik weet alleen niet meer of ze kruimig koken. Nou ja, elke aardappel krijg je wel platgestampt. Met de rode kool er door wordt het mooi lila. Lees verder “De kleur van mijn masker”

Inzicht

Ik hoef niet anders te worden,

Ik hoef me alleen maar te herinneren

wie ik werkelijk ben.

Basis van klei

 

Tekst: Spirituele inzichtskaart van Dick Nijssen

Geplaatst in Kunst en Cultuur

Liefde is vergankelijk

gedicht over de geliefdenDe geliefden

Ik vind een tarotkaart onder mijn stoel. Op de kaart zie je twee mensen, Adam en Eva. Boven hen zweeft een engel. Ze geven zich hieraan over. De engel beschermt hen. Achter Eva zie je de boom der wijsheid en de slang. De Geliefden staat voor de keuze van het hart, het volmondig ja-zeggen, een beslissing, liefde, liefdeservaring, verbinding. Het gaat om de verbinding of het evenwicht tussen mannelijke en vrouwelijke eigenschappen. De engel brengt klaarheid, realiteit. Lees verder “Liefde is vergankelijk”