Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

Het verhaal van de oude boom

Ergens in een groot bos, stond een boom. Het was een mooie loofboom. Ze was krachtig en sterk. Niemand hoefde haar iets wijs te maken, zij zou het allemaal wel eventjes regelen. Zo stond ze stram langs een pad. Maar in de loop der jaren groeiden er steeds minder blaadjes aan haar. Met weemoed dacht ze terug aan vroeger toen ze nog niet zo boos was. Waar was het mis gegaan?

Een oude boom, gekleurde gedachten, Karien Damen
Ze sloot haar ogen en zag voor zich hoe ze pril haar eerste takken naar de hemel hief. Elke windvlaag deed haar blaadjes trillen van zacht genot. Misschien moet ik wat minder boos zijn en weer gaan luisteren naar de wind en mijn blaadjes meebewegen met het zonlicht.

Nu, jaren later staat de boom nog steeds in het bos. Hier een daar is er een tak afgebroken. De laatste storm heeft de top van de kruin weggevaagd. Maar overal zie je nieuw groen blad verschijnen. Als je langs het pad loopt, ga dan gerust tussen de wortels zitten en vertel je verhaal. De boom luistert naar jou.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

Inspiratie op doen op een buitengoed

Voor je ligt het onbekende
Je leert het nooit kennen als je niet gaat
Til een voet op en zet hem voor de andere
Als je in beweging komt ontstaat de weg vanzelf

Gekleurde gedachten, Karien Damen

Dit weekend logeerde ik in een heuse herberg met mijn schrijfgroepje. Nog geen tien kilometer van mijn huis vandaan, maar mijlen verwijderd van de bewoonde wereld, ligt buitengoed de Uylenburg. Een groene oase van rust vlak bij Delft. Het was voor mij de eerste keer dat ik met anderen op schrijfweekend was. Soms zat ik binnen aan een tafeltje in de opkamer, soms aan een grote tafel in het souterrain of lekker buiten als het zonnetje door de wolken brak.

 

Het was wat wennen om stil bij elkaar te zitten en soms lukte dat ook niet helemaal. Zaterdagavond hebben we drie uur lang zitten praten op harde houten stoeltjes in Café du Midi, maar dat leverde weer stof op voor nieuwe verhalen en een houten kont. Ik heb het verhaal over tante Hetty zoals het tot nu toe is, kunnen opschonen en zelfs een nieuw hoofdstuk kunnen schrijven, geïnspireerd op de kelder in de herberg. Wordt vervolgd!

Gekleurde gedachten, Karien Damen
Het huis van Mara
Geplaatst in Kunst en Cultuur

Zeven Zelfportretten

Het zit er op, mijn tweede Tiki jaar, het is omgevlogen. Gisteren hadden we de tweede ronde eindpresentaties. Het thema van het jaar, Ik en de Ander, leidde tot net zoveel interpretaties als er studenten zaten in mijn groep. Iedereen had zijn eigen creatieve weg bewandeld. Het was een feestje.

Ik heb mijn zelfportretten laten zien. Door het jaar heen hadden we die gemaakt als huiswerkopdracht. We zijn er speciaal voor naar Zwolle afgereisd om inspiratie op te doen. Het zijn er in totaal zeven geworden en brengen achtereenvolgens in beeld: eigenwaarde, gids zijn, innerlijke leiding, genieten van het kleine, schenken en ontvangen. Omdat ik er zoveel plezier aan beleefde heb ik er één extra gemaakt, met als titel: liefde voor mezelf, liefde voor de wereld.

De Kleine Tiki is een school voor kunst, coachen en persoonlijke ontwikkeling, met vestigingen in Breda en Assen. Ik volg er de opleiding tot kunstzinnig dynamisch coach. Je kunt nog een open dag bezoeken op zondag 25 juni 2017, in Breda, Langendijk 87 van 11.30 tot 15.30 uur.
Je kunt dan ook de tentoonstelling ‘Het land dat in mij woont’ zien, verzorgd door derdejaarsstudenten. Er is heel wat beeldend werk te bekijken en de makers ervan te spreken.

 

 

 

Geplaatst in Kunst en Cultuur

Zingen met passie

In deze tijd van het jaar zie je ze overal weer hangen. Affiches om naar een uitvoering te komen van de Matthäus Passion. Het lijkt of elk zichzelf respecterend dorp er één heeft. De helft van Nederland gaat er naar toe en praat er lyrisch over. Welke uitvoering ze de beste vonden. Welke beproevingen ze hebben onder gaan, een koude kerk of harde stoelen. De andere helft van Nederland heeft een hekel aan Bach of houdt niet van klassieke muziek. Die helft heeft het er gewoon niet over.

In welke categorie val ik? ik heb geen hekel aan Bach en hou wel van klassieke muziek. Toch heb ik nog nooit een uitvoering van de Mattheus Passion meegemaakt of welke andere passion dan ook, tot afgelopen donderdag in de Doelen.
Enkele weken daarvoor had ik mijn schoonzus horen oefenen. Het klonk prachtig. Het was voor de Matthäus, zei ze. Ja, er waren nog kaarten voor de uitvoering eind maart.

Drie uur lang, koren en orgelmuziek, zou ik dat volhouden? Ik besloot het over me heen te laten komen. Op een plaats bijna vooraan ging ik ontspannen zitten. Het orkest begon onder leiding van een gepassioneerde dirigent te spelen. Het koor zette in en ik was verkocht. Prachtig alsof het direct uit de hemel kwam. Vanaf dat moment zat ik helemaal in de muziek die me meevoerde langs verdriet, angst, verraad, vergiffenis en liefde. Bach schijnt gezegd te hebben dat hij de noten slechts speelde zoals ze er staan en dat God er muziek van maakte. Volgens hem was het niet zo ingewikkeld, als je maar op het juiste moment de juiste noten zingt of speelt. Zo klonk het donderdagavond in elke geval wel. Maar zo simpel is het niet. Het koor, de solisten en het orkest moesten hiervoor alles uit de kast halen. Ze deden dat met passie en kregen een staande ovatie.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

De stem van je hart

Gekleurde gedachten

Waarom heb ik in godsnaam toch bedacht dat ik vandaag nog naar de tempel zou gaan? Het is al veel te laat, als ik terugloop is het vast donker. Het is ook veel te nat op het pad. Ik voel de modder aan mijn schoenen zuigen. De geur van de herfst hangt in de lucht: Dood en Verderf. Het is mistig en de toppen van de heuvels zijn nauwelijks te zien. Ik trek mijn jas wat dichter om me heen en stap wat steviger door. Daar is de brug al. Mijn linkervoet slipt bijna weg als ik op de natte planken stap. Aan de overkant volg ik de oever van de rivier. In de verte zie ik de tempel al liggen. In de mist lijkt het wel een ijspaleis. Ik had warm drinken mee moeten nemen en wat te eten. Ik bereid me ook nooit eens goed voor. Ik ben er nu bijna, alleen nog het paadje naar de deur.

In de tempel klinkt zachte muziek en ruikt het kruidig. Ik maak mijn sjaal los en doe mijn jas uit. Het is hier binnen helemaal niet koud. Door het raam in de dakkoepel zie ik de donkere lucht. Ineens trekt de hemel open en zacht licht van de maan schijnt naar binnen. Ik kijk eens rond. Er staat een bankje. In sierlijke letters staat op de leuning mijn naam geschilderd. Ik ga er op zitten. Het lijkt wel of er zilver over mij heen wordt gestrooid. Ik sluit mijn ogen en luister naar de stemmen die zacht zingen. Ik kan het niet verstaan, maar de betekenis is mij direct duidelijk: Vertrouw op de stem van je hart. Als de stemmen zijn uitgezongen, doe ik voorzichtig mijn ogen open. De kruidige geur komt uit een aardewerken kan. Er staat een beker naast en een schaal met brood en gedroogde vruchten. Ik neem wat van de warme wijn en eet ook wat van het fruit. Langzaam verspreidt warmte zich door mijn hele lijf. Ik krijg zin om aan de nieuwe week te beginnen. Tijd om naar huis te gaan. Ik neurie het lied van de stemmen als ik de berg afloop richting het dorp.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

Ze bestaan, kerstsprookjes

Kerstsprookje 2017, gekleurde gedachten, Karien DamenEr was eens een verpleegster die naar de godin van de jacht was vernoemd. Haar vader en moeder hadden verwacht een kind te krijgen met lange blonde lokken, lange benen en een stralende lach. Ze kregen Diana, een plomp meisje met sluik haar van een onbestemde kleur. Lachen deed ze niet veel. Ze schaamde zich voor haar tanden. Gelukkig viel er niet veel te lachen in haar leven. Haar leven was saai en voorspelbaar. Ze zorgde voor zieke mensen, sopte hun bedden en veegde hun billen schoon.

Het liefste was ze zangeres geworden. Ze had een goede stem. De kapelaan zette haar vooraan in het koor. De andere meisjes konden zich dan aan haar optrekken. Alleen, haar vader vond het geen goed idee. Zingen was niets voor nette meisjes, eerder iets voor sloeries zoals Debbie van de overkant. Nee, ze kon beter een fatsoenlijk beroep kiezen waar ze een redelijk inkomen mee kon verdienen. Ze was per slot van rekening niet de knapste. Diana begreep zelf ook wel dat een echtgenoot er voor haar niet zou inzitten. Niet dat Diana daar zo’n behoefte aan had toen ze een meisje was. Het leek haar helemaal niets om met een man in één bed te liggen. Ze had de geluiden gehoord die op zondagmiddag van boven kwamen als haar vader en moeder een dutje deden. Ze moest er niet aan denken die zelf te moeten maken.

Toen ze vijftien was ging ze naar het Sint Joseph ziekenhuis voor de opleiding. Het ziekenhuis had gelukkig een eigen zangkoor. Diana werd direct ingelijfd. Nog niet zo lang geleden had het koor zelfs een CD gemaakt met liedjes uit de jaren vijftig. De cover hing ingelijst aan de muur van haar appartement in het zusterhuis. En nu was het kerstavond. Het was stil in het complex, de anderen bewoners hadden dienst of waren afgereisd naar familie. De radio speelde zacht: I am dreaming of a white Christmas. Diana neuriede zachtjes mee. Ze keek naar de envelop in haar handen. Zou ze wachten tot na de kerst of haar nu open maken en gelijk de hele beker leegdrinken?

De brief begon zoals gebruikelijk met een dankwoord voor haar deelname aan de auditie. Dit keer voor een rol in de musical over het leven van de zingende non. Het vervolg was anders: We zijn zeer onder de indruk van uw uitvoering van Dominique en nodigen u uit om nadere afspraken te maken omtrent een contract. Ze rende naar het raam, opende het wagenwijd en haalde diep adem. De koude nachtlucht deed pijn aan haar longen, maar ze zette stevig in: I am dreaming of a white Christmas. Haar zang galmde over de parkeerplaats achter de flat. Een man keek schichtig naar boven en stapte snel in zijn auto. ‘Ben je soms bang voor een sloerie?’ riep ze hem na. Wat kon het haar schelen. Ze zou nog lang en gelukkig leven.

 

 

Geplaatst in Kunst en Cultuur, Reizen

Ga de mens zien in Zwolle

De tentoonstelling Zie de Mens, in de fundatie in Zwolle kun je nog bezoeken tot en met 15 januari 2017. Honderd jaar in honderd gezichten, van 1917 tot aan nu. Ik was er zaterdag en heb mijn ogen uitgekeken.

Voor elk jaar één portret van één kunstenaar.

Zelfportret Oskar KokoschkaOp het eerste portret kijkt een jongeman mij gelaten aan. Het is een zelfportret van Oskar Kokochska, geschilderd nadat hij als soldaat in de eerste wereldoorlog gewond was geraakt. De schilder meldde zich vrijwillig aan voor het leger nadat zijn geliefde hun relatie had verbroken. Zijn rechterhand wijst naar de plek van zijn verwonding of naar zijn gebroken hart? Het werk markeert het begin van het expressionisme. De eerste wereldoorlog had duidelijk gemaakt tot welke gruwelijkheden de mensen in staat is en dat zocht een weg.

Wat je ziet of wie er kijkt?

Op de tentoonstelling heb ik twee keer naar de film I See A Woman Crying van Rineke Dijkstra gekeken. Je kijkt naar Engelse schoolkinderen die naar een portret van Picasso kijken, dat beschrijven en van commentaar voorzien. Eerst wil je weten wat ze zien maar na een tijdje doet het er niet meer toe. Hun blikken en uitdrukkingen zijn een verhaal op zichzelf. Ze stellen je de vraag of je als toeschouwer eigenlijk wel echt kunt begrijpen wat de kunstenaar bedoelde.

Wat raakte mij het meest?

Er is zoveel te zien en op het eerste gezicht lijkt er geen rode draad te zijn in de tentoonstelling. De samensteller Hans den Hartog Jager legt in een film uit wat zijn bedoeling was en dat helpt bij het kijken. En dan nog, kiezen is onmogelijk, er is veel dat raakt op verschillende manieren. Pas toen ik weer thuis was, wist ik het: de video Why I Never Became a Dancer, van Tracey Emin. Bibberende technicolor beelden vertellen over het leven van de kunstenaar als tiener in de Engelse badplaats Margate. Eindeloze verveling, het strand en seks met eindeloos veel jongens. Ze hoopt hieraan te ontsnappen door een danswedstrijd te winnen. Maar tijdens haar optreden jouwt de zaal haar uit: ‘slet, slet, slet’. De videobeelden van Margate maken plotseling plaats voor die van een appartement. Op You Make Me Feel Mighty Real danst een vrolijke sterke vrouw haar bitterzoete wraak. Het deed me aan mij zelf denken.

Zie de mens in Zwolle

 

 

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

Uit de droom

Jacqueline van Zwieteren

‘Waar heb je die foto gevonden?’
Mijn moeder kijkt me vragend aan. In mijn handen heb ik een foto met twee blote baby’s, een meisje met een krul boven op haar hoofd en en een jongetje dat elk moment in tranen uit kan barsten.
‘Ik was op zoek naar een foto van Peter om iets te maken voor zijn vijftigste verjaardag. Dit ben ik toch met Peter?’
Mijn moeder knikt: ’Het was voor een wedstrijd van Libelle. Jullie waren zo’n leuk stel samen. Jet en ik dachten dat we een goede kans zouden maken op een prijs. En wie weet, de hele wereld over zouden vliegen met onze mooie kindjes als fotomodellen.’
‘Dat is niet echt gelukt.’
‘Nee, die hele fotomiddag was hopeloos. De fotograaf wilde jullie persé naakt op de foto. Dat zou vertederend overkomen, maar het was er hartstikke koud. Peter plaste gelijk het decor onder.’
‘Denk je dat ik het kan maken om deze foto te gebruiken op zijn feest?’
‘Waarom niet, de foto is toch heel netjes. Je ziet helemaal niets.’
‘Nee, ik bedoel dat Peter het misschien niet leuk vindt dat iedereen hem ziet als huilerig kind.’
‘Dat ben jij hoor die daar zit te huilen. De fotograaf had net je knuffel afgepakt.’

 

Meedoen? Het verhaal achter de foto is een initiatief van Jacqueline van Zwieteren en Carla van Vliet.