Auteur: Karien Damen

kerstkaart
Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Recepten

Kerst in drie blunders en een oudejaarsbonus

Gepost op door Karien Damen
kerstkaartBakbonen is dat soms Surinaams?

Er bleef geen kruimel van over van mijn witte chocolade taart, ik kan het nu dus wel bekennen. Het boodschappenlijstje bij het recept vermeldde onder andere 500 gram bakbonen. Ik heb alle schappen doorzocht, bij de gedroogde bonen, de groenten in potten en blik en bij de bakspullen, maar geen bakbonen. Het stond zo vanzelfsprekend vermeld in het recept dat ik wel erg dom was dat ik de bakbonen niet kon vinden. Ergens had ik een culinaire afslag gemist, richting Suriname of de Cariben? In de winkel durfde ik daarom er ook niet om te vragen. Google bood uitkomst, bakbonen zijn speciale stenen bolletjes die je op de bodem van je taart legt tijdens het bakken. Later vervang je de bolletjes door de echte vulling. AH heeft trouwens de bakbonen nu uit het recept gewist. Je kunt namelijk ook heel goed gedroogde peulvruchten gebruiken.

Dronken van de lucht?

Domme dingen doen met kerst. Ik heb het vaker gedaan. Jaren geleden wilde ik mijn familie een traditioneel kerstmaal voorzetten. Zo één als ik me voorstel bij het boek A Christmas Carol of geserveerd op Downtown Abby. Op het menu stonden kalkoen en cranberry saus en natuurlijk een plumpudding. In een echte plumpudding gaat veel sterke drank. Zeker als je net als ik het recept niet goed omrekent. Er ging daarom tien keer zoveel drank in dan de bedoeling was. Terwijl de taart zeven uur lang gaar stond te dampen, was ik bezig met het bereiden van de rest van het diner. Zingend stond ik in de pannen te roeren. Hoe de avond verder verlopen is heb ik alleen maar van horen zeggen.

Anonieme wensen?

Het doen van domme dingen beperkt zich niet tot avonturen in de keuken. Op een goede dag vond ik dat ik zelfgemaakte kerstkaarten moest versturen. Dat zou mijn wensen nog persoonlijker maken. Met gekleurd papier maakte ik zo’n veertig kerstlandschapjes. Door het papier te scheuren ontstonden er witte randen, die moesten de sneeuw voorstellen. Ik heb het kunstwerkje gisteren digitaal nagemaakt, ziet er best geniaal uit. Alleen, door het vele werk zag ik één ding over het hoofd, het vermelden van de afzender. Als je het plaatje herkent, het waren ooit mijn goede wensen voor jou.

Frisse lakens?

In ons eerste huisje en onze eerste kerst samen gingen we natuurlijk zelf oliebollen bakken. Een hele zaterdag lang hebben we staan bakken. Echt ronde bollen lukte ons niet, maar de werelddelen en prehistorische insecten smaakten perfect. We hebben er nog lang van kunnen genieten. In onze bakijver hadden we over het hoofd gezien dat de was hing te drogen aan een rekje in het trapgat. De mechanische ventilatie in een premie A-woning is niet top. De schone lakens later op het bed brachten een oliebollenlucht de slaapkamer in.

 

 

 

 

 

Geplaatst in Boeken, Huis, tuin en keuken

Feest! Honderdste blogpost

Gepost op door Karien Damen
honderd boogberichten
Foto: Hans Damen

De teller staat op 99 berichten en als ik dit bericht publiceer wordt dat honderd. Honderd berichten op WordPress en alweer zo’n vier jaar aan het bloggen. Eerst op een zelf geknutselde website van google, daarna op Blogger. Om dit te vieren:

  1. heb ik mijn allereerste blogpost afgestoft. Zie hieronder
  2. krijgen trouwe lezers een gratis e-book: De Verhalenfabriek. Helemaal onderaan
Mijn eerste blogpost: Familie (september 2011)

Vorige week zaterdag had ik een familiefeest, een tante en oom waren 50 jaar getrouwd. Familie van mijn vaders kant. Dat vierden ze met een boottocht vanuit Drimmelen door de Biesbos via Gorinchem en Dordrecht, terug via het Hollands Diep naar de Biesbos. Het was prachtig weer en bijna iedereen zat op het dek.

Ik heb genoten van het mooie weer met een heerlijke bries zoals je alleen maar op het water kunt hebben en van het mooie uitzicht. Toch dwaalden mijn ogen steeds weer af naar de gezichten van mijn neven en nichten. Ik kon er eerlijk gezegd geen genoeg van krijgen. We hadden elkaar soms wel jaren niet gezien en toch keek ik in een vertrouwd gezicht. Waar was het kind dat ik goed gekend had in dat gezicht gebleven, vroeg ik me af. En wat zijn de familietrekjes want misschien zie ik eerder hun vader of hun moeder terug dan henzelf.

In de gesprekken komt het ook op familietrekken. Iemand zegt: ‘wat lijkt je zus op jullie moeder’. Als reactie komt er een wedervraag reactie: ‘Bedoel je qua uiterlijk of gedrag.’ ‘Nou uiterlijk’, is dan het beetje aarzelende antwoord, want je bent niet helemaal zeker van de verhoudingen die in de loop van de jaren zijn ontstaan. Je wil niemand op zijn tenen trappen met een antwoord. En als iedereen blijft zitten ondanks het geopende buffet is het: ‘dat is toch wel iets van onze kant van de familie, we haten in de rij staan.’

En dan de neuzen, als lid van de familie heb je dus een mooi rond neusje zoals mijn zus of een flinke met een bobbel op de brug, zoals mijn broers of ik zelf. In de discussie daarover komen we er niet uit, te veel genen hebben hun invloed gehad.

In het toilet van de kajuit kijk naar mezelf in de spiegel. Ik duw mijn kin naar voren en trek een grijns, zoals mijn vader kon doen. Kijk daar is gelijk mijn vader. Goedemiddag pap, wat lijkt je dochter op jou. Jammer dat je er niet bij bent.

Gratis E-book

De Verhalenfabriek heb ik gebundeld tot een klein boekje. Een prentenboek voor grote mensen. Je kunt het hier gratis downloaden als E-book.

Gratis E-book

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Nieuws en politiek

Doe-het-zelf burger in de zorg

Gepost op door Karien Damen

De participatiesamenleving is volgens onze regering een feit. Ik ga me daar maar eens naar gedragen. De eerste gelegenheid dient zich gelijk aan. Aan het einde van het jaar bepaalt elke volwassen Nederlander zelf welke zorgverzekering hij of zij afsluit. Tot 31 december heb ik de tijd om uit te zoeken of ik naar een andere verzekering overstap of bij dezelfde blijf en alleen kijk of het goedkoper kan.

Goedkoper

Dat laatste heb ik vorig jaar gedaan, ik heb toen voor een goedkoper pakket gekozen bij mijn eigen verzekering. Ik voelde me een zeer verantwoordelijke burger die zelf de regie in handen nam. Zo hoort dat in onze participatiesamenleving. Dit jaar moet ik dat natuurlijk proberen te overtreffen. Op zijn minst moet ik verschillende verzekeringen vergelijken en de voor mij beste er uit zien te halen. Gelukkig zijn hiervoor vergelijkingssites gemaakt. Ik pak die van de consumentenbond erbij. De consumentenbond komt al jarenlang voor onze belangen op. Ik verwacht daarom dat het advies over de zorgverzekeringen onafhankelijk en betrouwbaar is. Bovendien heeft de site als voordeel dat je met één klik direct over kunt stappen.

Hoe kan ik hier uit kiezen?
Hoe kan ik hier uit kiezen?

 

Keuzestress

Ik vul mijn gegevens en mijn wensen in. Er rollen 135 verzekeringen uit die voldoen aan mijn criteria. Hoe kan ik hier nu uit kiezen? De goedkoopste of die het beste scoort op klanttevredenheid? Ha, ik kan ook nog een vergelijking maken met mijn huidige verzekering. Dat is handig. Volgens de site ga ik voor mijn eigen verzekering meer betalen dan mijn verzekeraar zelf aangeeft. Zelfs als ik de korting van mijn werkgever niet meereken. Hoe kan dat nu?

Grotere wensen

Ik zie het al, ik heb grotere wensen ingevuld dan ik nu verzekerd heb. Ben ik nu dan niet goed verzekerd? De twijfel slaat toe. Waar zitten die verschillen dan in? Dat gaat me te veel tijd kosten. De journalist Louis Stiller rekent ons, in een herkenbaar opiniestuk in het NRC, voor hoeveel tijd het kost om Algemene Voorwaarden te doorgronden. Hij komt per document op zo’n acht uur uit. Een hele werkdag dus en dat in mijn geval 135 keer.

Tevreden

Ik laat het hier bij. Ik ben tevreden over mezelf als doe-het-zelf burger. Vorig jaar heb ik mijn verzekering goedkoper gemaakt, dit jaar heb ik een vergelijkingssite bezocht. Niet alles tegelijk, volgend jaar ga ik misschien overstappen. Als ik dan één van de grote vier verzekeraars kies kan ik me niet echt een buil vallen.

 

Geplaatst in Nieuws en politiek

Heel de wereld

Gepost op door Karien Damen
Istock photo, 2009
Istock photo, 2009

Beelden uit West-Afrika, ontredderde mensen, hulpverleners in maanpakken. De beelden worden begeleid door een stem. Een stem die vertelt over kinderen die hun ouders kwijt zijn geraakt, terwijl heel de wereld toekijkt.
Het is vast niet de bedoeling van de makers van dit filmpje voor de Nationale actie Stop de ebola-ramp en ook niet de mijne, maar mijn aandacht is in één keer weg. Dat komt door dat heel de wereld.

Ik vind heel de wereld niet klinken, zeg liever de hele wereld. De e’s blijven in het woord hele tenminste netjes als e’s klinken. In het woord heel, worden de e’s meer de schreeuw van een zeemeeuw. Nu ben ik niet zo eigenwijs dat ik denk dat wat ik mooi vind ook het juiste is.
Ik ben dus gaan zoeken op taalsites of het nu heel of hele moet zijn.
Zowel heel de wereld als de hele wereld is correct. Heel de wereld is wat expressiever dan de hele wereld, zegt het Taaluniversum. Expressiever wil zeggen meer spreektaal, vooral als heel benadrukt wordt.
Onze taal heeft geen advies op mijn vraag, maar snijdt in de kwestie heel of hele wel een andere interessante vraag aan, is het een heel fijne of een hele fijne vakantie? In dit geval is heel meer de schrijftaal vorm. Hele mag ook, maar dan zou je het ook over een halve vakantie kunnen hebben.

Volgens het stijlboek van de NRC wordt heel in schrijftaal niet verbogen als het ‘zeer’ of ‘erg’ betekent: een heel mooie film (niet: een hele mooie film); een heel andere kwestie (niet: een hele andere kwestie). Bij ‘een hele mooie film’ is hele een bijvoeglijk naamwoord. Het geeft niet de gradatie van mooi aan, maar zegt iets over de film; het is geen halve film.

Het maakt dus niet uit of het de hele of heel de wereld is, als er maar actie komt om mensen in nood te helpen. Het kan nog steeds op giro 555. Tot nu toe is er meer dan 9 miljoen euro binnengekomen. Een record, van toekijken is geen sprake meer. Iedereen is van heel de wereld en de hele wereld is van iedereen (vrij naar The Scene).

 

 

 

 

 

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Genomineerd voor The Sunshine Award!

Gepost op door Karien Damen

10-sunshineaward

Deze week zou ik schrijven over een taalkwestie. Tenminste, dat was de bedoeling. Ik had al informatie verzameld op het internet en een mooie toepasselijke foto gevonden. Gisteren keek ik nog even op de blogtrommel, van Ben Sharp, voor tips over het plaatsen van foto’s en auteursrechten. Zie ik dat hij genomineerd is voor de Sunshine Award, een welverdiend compliment voor zijn constante stroom aan informatie en leuke weetjes over bloggen. Door zijn enthousiasme blog ik nu op wordpress.

En nu ben ik dus aan de beurt. Als je de spelregels van de Award leest begrijp je hoe dat komt.

  1. Post het logo van de Award. Net als Ben gebruik ik het logo dat Kathleen heeft gemaakt. Mooi gemaakt met die vergrijsde letters en oranjerode banner er op. CHECK
  2. Link naar de blogger die jou heeft genomineerd. CHECK
  3. Deel zeven willekeurige weetjes over jezelf. CHECK
  4. Nomineer 15 andere bloggers en link ze in je blogbericht. Ben benieuwd of dat gaat lukken, deze Award gaat als een virus als er elke keer 15 anderen hem toebedeeld krijgen. CHECK
  5. Laat de genomineerde bloggers weten dat je ze genomineerd hebt. CHECK
Linkshandig

Ik heb weleens gelezen dat linkshandige mensen altijd aardige mensen zijn, vaak heel creatief zijn en eerder dood gaan dan gemiddeld. Die eerste twee beweringen zijn helemaal waar. Dat laatste komt, denk ik, omdat de wereld voor ons verkeerd is ingericht. Stap maar eens aan de linkerkant van je fiets bij een stoplicht. Waar sta je dan? Juist, waar het verkeer rakelings langs je heen raast.
Mijn naam kon ik al voordat ik naar school ging schrijven. Het was alleen van rechts naar links en in spiegelbeeld. Geen mens die het snapte.

Rokken

Ik heb iets met mode en kleding, iets wat ik deel met veel vrouwen. Op mijn vijftiende heb ik besloten alleen maar rokken te gaan dragen, tenzij barre omstandigheden maken dat ik een lange broek aan moet. Ik heb zelfs geschaatst met een rok aan, het was een wijd wollen geval. Trouwens, nu ik er over nadenk, ooit heb ik met een rok aan op een paard gezeten. Dat was tijdens een teambuilding. Ik had de uitnodiging niet goed gelezen. We vormden wel een mooi ensemble: het paard blond met lichte manen en ik met een lichtblauwe stroken rok, donkerblauw vest en korenblauwe pumps.

Zwemmen

Binnen drie maanden had ik mijn zwemdiploma. Ik had blijkbaar talent en werd lid van zwemvereniging De Baronie. Een tijdlang lag ik elke dag in het water. Schoolslag, borstcrawl en rugcrawl en een keerpunt trainen tot in perfectie. In het weekend met de bus naar een wedstrijd. Ik herinner me nog bevroren haarpunten in de winter. Die staken onder mijn muts vandaan op de fiets op weg naar huis. Eenmaal puber hield ik dat trainen niet meer vol.

Appelstroop

Door de week maakt mijn man altijd het ontbijt, terwijl ik onder douche sta. Een boterham met appelstroop, een cracker met kaas, een uitgeperste sinaasappel en een kopje thee. Alles staat op tafel klaar als ik beneden kom. Met de krant van gisteren er bij, we hebben een avondkrant, heb ik een relaxed begin van een nieuwe dag.

Zakdoek

Zonder een zakdoek in mijn hand kan ik niet slapen. Dat doe ik al mijn hele leven lang. Een zakdoek in mijn hand stelt gerust. Ik denk dat ik als kind bang ben geweest dat ik ’s nachts wakker zou worden omdat ik een snotneus had. Mijn neus snuiten in het laken is geen optie, mijn moeder zou het niet goed hebben gevonden. Vroeger moest er ook nog een glaasje water naast het bed, maar daar ben ik kennelijk ongemerkt over heen gegroeid.

Aristocats

Ik ben dol op tekenfilms, ik ga er net als een achtjarige helemaal in op. De Aristocats is de mooiste aller tijden voor mij. Dat heeft te maken met mijn liefde voor katten, maar ook met de humor en de vaart die in deze film zit. Als ik een scene voor de geest haal voel ik al een giechel in mijn buik. De waggel van de zussen gans kan ik nog steeds perfect imiteren. De liefde voor tekenfilms betekent wel dat de videorecorder voorlopig het huis niet uit kan.

Lezen

Ik heb alleen maar ongevaarlijke hobby’s, een beetje saai, zoals lezen, tuinieren en koken. Hoewel ongevaarlijk, over bijna elk onderwerp dat je aansnijdt in een gesprek met mij, heb ik weleens iets gelezen. Als je de pech hebt dan in mijn huis te zijn ga ik direct naar de boekenkast om het op te zoeken. Voor je het weet ben je bedolven onder nutteloze informatie.

EN DAN NU HET SPANNENDSTE

Ik nomineer:

Zowiezo

JoostCurious

Lealariekoek

Henk038

Elsje schrijft

Wiebeltjes 

Appelig

Marijke Stuiver

Pink Shoes

Door Suzanne

Geplaatst in Nieuws en politiek

Samen in Zoetermeer, over de participatiesamenleving en meer

Gepost op door Karien Damen
social sofa Zoetermeer
De raadssofa aan de Dobbe in Zoetermeer

Het was een plaatje op vrijdagavond. Mijn gezelschap had dit beeld niet verwacht in Zoetermeer. We stonden op de hoek van de Delftse wallen en de Dorpstraat bij de hervormde kerk. De kerstverlichting boven de straat was aan en omdat het koopavond was straalde uit de winkels verwelkomend licht. We waren op weg naar het restaurant 1892 om een dagje Zoetermeer af te sluiten.

Deze vrijdag heb ik enkele collega griffiers en plaatsvervangers Zoetermeer laten zien. Samen hebben we in 2009 de leergang voor griffiers van de Bestuursacademie gevolgd. We zien elkaar sindsdien ongeveer twee keer per jaar. Tussendoor wisselen we op de mail tips en beantwoorden elkaars vragen vanuit de praktijk. De omvang van de groep is wel wat geslonken, zo doet de deelnemer die wethouder is geworden en een ander die nu communicatieadviseur is, niet meer mee. Maar de rest is behoorlijk trouw gebleven en nu vieren we ons lustrum.

Decentralisaties

Het thema was de decentralisatie in het sociale domein. Drie nieuwe wetten geven de gemeenten veel nieuwe verantwoordelijkheden en taken. Het gaat om de Wet Maatschappelijke Ondersteuning, de Jeugdwet en de Participatiewet. De kranten hebben er vol over gestaan en nog. Het betekende voor ons griffiers van alles organiseren samen met gemeenteraden om goede besluiten te kunnen nemen. En dat alles in een hele korte tijd. De afgelopen maanden is er in alle gemeenten wat afvergaderd. Themabijeenkomsten, hoorzittingen, rondetafelgesprekken, commissievergaderingen en raadsinformatieavonden. We zijn dus vooral binnenskamers en met veel stukken bezig geweest. Daarom was mijn idee: ik laat mijn collega’s wat zien van de participatiesamenleving in de praktijk, in de wijk Palenstein.

Palenstein

Palenstein verrees als één van de eerste wijken met hoogbouw bij de het dorp Zoetermeer. Den Haag had in de jaren 60 te weinig ruimte voor zijn bewoners en liet het oog vallen op de polders rond Zoetermeer. De wijk krijgt nu een grondige opknapbeurt. Dat betekent dat mensen moeten verhuizen, dat er gesloopt wordt en nieuwe woningen er voor in de plaats komen. Kortom, een wijk in beweging, genoeg te participeren dus.

Koffie en gebak

Met koffie en gebak werden we ontvangen in het participatiecentrum. Het gebak hadden we te danken aan een gelukkige bewoner. Hij had twee taarten gebracht omdat zijn woning zo keurig behangen was door de klussendienst van het participatiecentrum. Mensen met een grote afstand tot de arbeidsmarkt kunnen terecht in het participatiecentrum om werkritme en ervaring op te doen. De medewerkers kijken heel secuur naar wat iemand kan en graag wil en zoeken daar passende werkzaamheden bij. Als het goed gaat komt een volgende stap in beeld, bijvoorbeeld een opleiding. Er is een fietsreparatiewerkplaats, er worden computerlessen gegeven en er worden klussen gedaan voor bewoners uit de wijk. Wij spraken trotse deelnemers, het centrum betekent veel voor hun groei. Dat bleek wel uit de plannen die ze maakten voor de toekomst.

Een kasteel

Vanuit het oude schoolgebouw waarin het participatiecentrum is gevestigd wandelden we naar het wijkcentrum Castellum. Dit is een prachtig nieuw complex met scholen, sportvoorzieningen, een bibliotheek, kinderopvang en nog veel meer. Ook de stichting Piëzo heeft activiteiten in dit centrum, en daarvoor kwamen we op bezoek. In de participatiesamenleving is vraaggericht werken het credo. Maar dat blijkt al jaren gemakkelijker gezegd dan gedaan, er wordt nog steeds te veel gedacht vanuit instituties

Unieke talenten

Stichting Piëzo heeft wel een oplossing. Piëzo stimuleert iedereen die binnenkomt zijn eigen ‘oplossing’ te bedenken. Die oplossing is gericht op de inzet van het eigen unieke talent. Het uitgangspunt is dat mensen beseffen wat ‘goed’ voor hen is en wat goed is voor de samenleving. Als je je inzet voor jezelf maar ook voor de samenleving, kom je tot bloei. Dat is in het kort de Piëzo-methode. Ook hier ontmoeten we weer bijzondere deelnemers en vrijwilligers met een eigen verhaal. Zo is er de marketeer die vrouwen uit de wijk helpt bij het maken van een persoonlijk ontwikkelingsplan en de restauranteigenaar die met vrijwilligers kookt voor de vele gasten van het centrum. We kregen een heerlijke lunch.

Zoetermeer heeft overtuigend laten zien dat met liefde en aandacht het wel goed komt met de participatiesamenleving. Lekker eten kun je er trouwens ook en je struikelt er over de social sofa’s.

 

 

 

 

 

Geplaatst in Kunst en Cultuur

Een elfje op woensdag, een schriftelijke cursus dichten, deel 1

Gepost op door Karien Damen

Tuin november 2014Een regenachtige dag, zo’n dag om binnen te blijven en samen iets te doen. Woensdag was zo’n dag. Het plan was om na school gedichten te schrijven en daarbij een tekening te maken. We begonnen met een elfje. Bij een elfje denk je eerst aan zo’n doorzichtig wezentje met vleugels uit sprookjes. Maar dat was het niet. Een elfje is een gedicht dat bestaat uit elf woorden.
De eerste zin bestaat uit één woord, de tweede uit twee, de derde uit drie, de vierde uit vier en dan de laatste zin weer uit één woord. De woorden moeten met elkaar te maken hebben en het hoeft niet te rijmen. Je kunt afspreken dat het over een bepaald thema gaat of dat bijvoorbeeld de laatste zin bestaat uit een woord dat het hele gedicht samenvat.
Iedereen die kan schrijven kan het. De jongste schrijfster op woensdagmiddag was 9, de oudste 55 jaar. Kijk maar eens naar het resultaat.

Wolk
Drijft over
Of barst los?
Regen, sneeuw, hagel, mist?
OnweerBos

Het groen
Het groene bos
De bomen zijn groen
Groen

Sinterklaas
Sint komt
Sint is blij
En voelt zich vrij
Piet

Telefoon
Suzanne belt
Het zijn icoontjes
Dolfijnen, Beren, koekjes en taartjes
Hi

flora
Flor flore
flora a fauna
flora, fauna a latin
fauna

Karien

 

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Wat zou jij doen in mijn plaats?

Gepost op door Karien Damen

appelkruimelBij de bakker vraag ik of ze ook wat lekkers hebben zonder suiker. Zondag komt namelijk I. op visite en zij mag geen suiker. Het is dan een sport om toch iets voor haar te vinden en haar blij verraste gezicht te zien. Mijn bakker had de vorige keer van alles zonder suiker in de vriezer. Ook deze keer komt er van alles uit. Ik kan kiezen uit apfelstrudel, iets met ananas, abrikoos, of een kruimelvlaaitje. De verkoopsters laat ze één voor één zien. Ik kies voor het kruimelvlaaitje. Ze slaat alles aan op de kassa. Ik reken af, het bedrag valt me reuze mee voor twee broden, speculaasjes, een cake en het vlaaitje.

 

 

Heb je de koekjes er ook bij gezet?

Vraag ik aan de verkoopster

Ja, ik heb vier dingen op de bon staan.

Thuis krijg ik het gevoel dat het toch niet helemaal goed is gegaan. Ja, hoor, op het bonnetje ontbreekt de cake. Ik verfrommel de bon en gooi hem in de prullenbak.

Had ze maar beter op moeten letten.

Ineens denk ik aan die keer dat ik bij Albert Hein erg schrok van het bedrag dat ik af moest rekenen. Wat bleek, twee kratten bier met statiegeld stonden op de bon. De caissière had in plaats van twee preien twee die twee kratten bier aangeslagen. Met veel excuses kreeg ik het geld direct terug.
Ik was er als de kippen bij toen ik teveel betaalde en nu het omgekeerde het geval is, hou ik mijn mond. Met een schuldig gevoel haal ik het bonnetje weer uit de prullenbak. Ik strijk het glad en denk aan de bakker die in deze tijd moet zien te overleven in een duur pand in het winkelcentrum. Zal ik dan volgende week die cake dan toch maar gaan betalen?

Dat is veel te braaf

Maar stel dat de verkoopster zelf ook in de gaten heeft gekregen dat er iets niet klopte. Ik kom er wel elke week om brood te kopen. Dan ziet ze elke keer die mevrouw die niets zei toen ze vergat de cake af te rekenen.

Geplaatst in Kunst en Cultuur, Reizen

Gelukkig hebben we het weer

Gepost op door Karien Damen

Sallandse heuvelrug

De hele week heb ik genoten van het mooie herfstweer. We waren op de Sallandse heuvelrug. De ene dag scheen de zon op de warme kleuren van het herfstbos. Soms zag je een enkel vergeeld blad naar beneden dwarrelen. De andere dag legde een natte mist een mysterieus deken over het landschap heen. Het vocht vormde dikke druppels op de bladeren. Bij een windvlaag druppelden die naar beneden. Wat een geluk te leven op een deel van de aarde waar je seizoenen hebt en het weer elke dag een verrassing is.

Hotel de Uitkijk, Hellendoorn

Altijd iets om naar te verlangen

Aan het eind van de zomer kijk ik uit naar de herfst en de winter, naar natte bladeren, pepernoten en gezelligheid, naar vriesluchten en warme wanten. Midden in de winter kan ik ineens ontzettend verlangen naar zon en warmte en lange avonden in de tuin. In de herfst fantaseer ik over het prille groen aan de bomen en de knoppen van de seringen. Het is te warm of te koud, te droog of te nat. Altijd iets wat beter kan en altijd een gespreksonderwerp als je het even niet meer weet in de lift.

Het allermooiste aan het verlangen naar beter weer of een ander seizoen is dat het ook vanzelf komt, elke keer weer.

Nooit het zelfde

Ik stel me voor hoe het zou zijn als ik ’s morgens wakker word en niet hoef na te denken over wat ik aan zal doen: Kan ik zonder kousen op pad of is het toch te fris. Moet ik toch een vest aan doen of is het daarvoor te warm? Dat het weer altijd zo hetzelfde is dat er niet eens een woord voor hoeft te zijn.
Hoeveel kunstwerken, muziek en poëzie hadden we dan wel niet gemist? Een nieuwe lente, een nieuw geluid, de beroemdste beginregel uit de de Nederlandse literatuur, Mei van Herman Gorter. Zelfs onze weermannen en vrouwen zijn poëtisch als ze ons uitleggen wat we morgen kunnen verwachten.

Vanuit de Uitkijk, Hellendoorn

Nooit meer klagen

Ik neem me plechtig voor, ik ga vanaf nu genieten van elk weer. Een nat pak draag ik in stilte. Als de mussen van het dak vallen, ga ik fluitend over straat. Fietsend in een storm trap ik gewoon wat harder. Juichend ontvang ik een hagelbui op mijn hoofd. Mij zul je niet horen.