Verjaardagsgroet
Een kaart valt op de mat
Happy Birthday staat er op te lezen
Wie had aan mij gedacht?
Een kaart valt op de mat
‘Je dacht toch niet dat tante Betsy je vergat?’
Was in bibberend handschrift geschreven
Een kaart viel op de mat
Happy Birthday stond er op te lezen
Ik fiets elke dag fluitend naar mijn werk. Het klinkt voor geen meter. Soms ben ik stil en heb alleen een liedje in mijn hoofd. Deze week ging het maar door over: loving you is a losing game. Niemand die het hoorde maar ik ging er wel harder van fietsen.
Fluitend naar je werk gaan, of voor mijn part luid zingend, dat wil toch iedereen? Alleen, soms lukt dat niet. Je maakt je misschien zorgen en stelt jezelf allerlei vragen: Zit ik nog wel op de goede plek? Hoe vind ik een betere balans tussen mijn werk en privé? Op welke manier kan ik het leuk houden tot mijn pensioen?
Dan is het goed even stil te staan bij wie je echt bent en wat je talenten zijn. Ik weet uit ervaring dat dat werkt. De keren dat ik niet fluitend naar mijn werk ging, kon ik even stilstaan. Ik mocht van mijn werkgever meedoen aan een training persoonlijke ontwikkeling of ik kon terecht bij een coach. Eigenlijk zou iedereen dat moeten kunnen doen. Het is fijn om te ontdekken dat je niet gek bent, maar dat je leven zich bevindt in een fase met nieuwe vragen en nieuwe antwoorden.
Over mijn nieuwe antwoord, als oudere werknemer collega’s coachen in het vak en in het leven, schreef ik in: Ik ben een ananas. Wat ik daarin niet noemde is dat ik bij de gemeente Zoetermeer talentversneller ben. Iedereen die bij ons werkt, mag de test van Gallup, CliftonStenghts, doen. Na de test weet je wat jouw top tien aan talenten is. De talentversnellers, met mij nog ongeveer twaalf collega’s laten je ontdekken wat je met jouw unieke talenten hebt te brengen.
Het kunnen inzetten van je talenten in je werk geeft meer energie. Iedere dag merken je dat en niet alleen op het werk. Het maakt dat je staat voor je eigen uniekheid en de uniekheden van de ander beter weet te waarderen.
Je hoeft niet in Zoetermeer te werken om de test Cliftonstrenghts te doen. Hij kost op dit moment 50 dollar. Je krijgt een uitgebreid rapport waarmee je ook zonder coach aan de slag kunt. Je kunt natuurlijk ook in Zoetermeer langs komen.
Wat heb ik allemaal in mijn portemonnee aan klantenkaarten, zegeltjes en stempelkaarten? Ik spaar me suf om korting te krijgen bij een volgend bezoek of een gratis kopje koffie. Ik plak alles keurig in een boekje om tegen een kleine bijbetaling die mooie handdoeken of die handige bewaardoosjes te bemachtigen. Of ik ga die laatste week van de actie nog een rondje extra door de supermarkt.
En zeg eens eerlijk, heb jij ook niet een set kristallen glazen die in de kast blijven staan, want onhandig omdat ze niet in de vaatwasser kunnen? Of heb je ergens nog vergeten dinerbonnen liggen van 2018?
Het kan zijn dat jij hier helemaal geen last van hebt maar ik zwicht regelmatig. Al was het maar om mijn nichtje een plezier te doen.
Dat bedacht ik allemaal bij het lezen van het boek: Geld en gedrag, van Dan Ariely en Jeff Kreisler. Een meeslepend verhaal over hoe wij onszelf voor de gek houden als het gaat om geld. Dat we de waarde van geld en wat we er voor moeten doen om het te verdienen steeds minder ervaren door de digitalisering van het betalingsverkeer. Je knippert met je ogen en je hebt iets gekocht. We denken dat we rationeel handelen maar ons brein houdt ons steeds voor de gek.
Een mooi voorbeeld daarvan is dat we eerder bereid zijn te betalen voor incompetentie dan voor kunde. Dat komt omdat we de inspanningen zien, het druk rondrennen van adviseurs, de zweetdruppeltjes en het volhardend blijven sleutelen. De echte vakman of vrouw heeft in een oogopslag gezien wat er aan de hand is en de boel gefixt. Daar ga je toch niet zo veel voor betalen?
Deze kennis kun je trouwens morgen inzetten op het werk, gewoon meer drukte maken. De waardering voor jouw bijdrage schiet omhoog.
Marketeers zijn er erg goed in het gebruiken van de juiste taal. We krijgen een goed gevoel over ons zelf als we iets aanschaffen dat bijdraagt aan een goed doel, het milieu, eerlijke handel of dierenwelzijn. In het boek noemen ze dat: Goedgekeurd door de Commissie van Goede Dingen die u Blij Maken.
Een ander voorbeeld is dat als we ons zelf in de toekomst voorstellen ons voorbeeldig gedragen. We staan vroeg op, sparen voor ons pensioen en houden ons braaf aan een dieet. Ja toch? Alles we zullen nooit in de toekomst leven, er is alleen maar een heden en in dat heden maken emoties ons vatbaar voor verleidingen. Van ons voornemen om te sparen voor later komt niets terecht.
Iets makkelijker wordt het als we ons er een datum bij voorstellen, bijvoorbeeld: ’18 oktober 2039’ in plaats van ‘over twintig jaar’. Een exacte datum maakt het al concreter. De schrijvers van het boek stellen voor technologie te ontwikkelen om in gesprek te gaan met een door de computer gegenereerde toekomstige ik. Dat maakt het nog concreter. De beste strategie is echter een keer de beslissing te nemen om automatisch te sparen voor je pensioen. In wezen is dit een irrationele strategie maar wel effectief.
Gelukkig kiezen we in dit land vaak voor pensioen sparen en we zouden dat moeten blijven doen, ook als ZZP-er, omdat we nu eenmaal geen rationele beslissingen over geld nemen. Misschien moeten we iets doen met zegeltjes en een cadeau?
Stukje lezen in het boek Geld en Gedrag?
Ik pak de steen die het dichtste bij ligt. Hij heeft een grillige vorm. Mijn vingers strelen over de groeven en de scherpe randen. Toch voelt de steen zijdezacht aan. Ik sluit mijn ogen en zie voor mij hoe de steen los breekt van een granieten rots en in een bergstroom belandt. Onderweg naar beneden stoot hij, door het geweld van het water, tegen andere stenen aan. Aangekomen in het dal belandt de steen op de oever en ik vind hem.
Ik schilder op de steen een verbeelding van mijn toekomst. Wat ga ik doen als ik later groot ben? Vier jaar geleden dacht ik daar over na. Met als resultaat dat ik met de vierjarige opleiding tot kunstzinnig dynamisch coach begon. En nu ben ik bijna klaar. Alleen de eenpresentatie nog. Het is omgevlogen. Maar dat voelt natuurlijk altijd zo als je aan het eind van iets bent gekomen. Onderweg denk je er regelmatig anders over.
Hoewel, elke lesdag op de Kleine Tiki was een cadeautje. Ik herontdekte het spelende kind in mezelf, kon heerlijk aan de slag met kunstzinnige opdrachten en met coachen. Ik kan het iedereen aanraden, je hoeft niet de hele opleiding te doen en ook niet allemaal achter elkaar.
Meer weten: www.dekleinetiki.nl
Op zondag 19 mei en op zondag 23 juni zijn er open dagen in Breda.
Op zondag 26 mei is er een open dag in Assen.
Weet je welke week het is, deze week?
Boekenweek toch?
Ja ook, maar wat nog meer?
Geen idee
Het is de week van geld
Nooit van gehoord.
Op veel scholen doen ze dan leuke dingen over geld in de les.
Dat zouden ze het hele jaar moeten doen. Jong geleerd, oud gedaan.
Zeg dat wel, wist je dat een op vijf huishoudens in Nederland te maken heeft met geldproblemen?
Nee, dat is best veel.
Zo veel dat je je er niet meer voor hoeft te schamen.
Ik ga jou niet vertellen hoe het zit met mijn geld.
Sorry hoor, ik wil het niet eens weten. Als je maar weet waar je terecht kunt met vragen over geld.
Bij de gemeente toch?
Dat weet je dan weer wel.
Zei de wethouder net toch, in dat filmpje.h
Mag je als schrijver wat vinden van de vertaling van de titel van je boek? Ik vroeg het me af bij de titel van het boek van Barbera Ehrenreich, Natural Causes. De titel in het Nederlands: Oud genoeg om dood te gaan, dekt niet helemaal de lading van de boodschap. Die is: We kunnen van alles ondernemen om langer en gezonder te leven, maar het helpt niet Uiteindelijk gaan we allemaal gewoon dood. Maak er liever iets moois van en geniet in goed gezelschap van het leven. Samen met de hemelsblauwe cover waarop een gezellig omaatje, zittend op een stapel felgekleurde pillen, te zien is, levert het hoge verkoopcijfers op. Waarschijnlijk meer dan met een titel als: Natuurlijke doodsoorzaak.
Nee dus
Het is geen thriller maar spannend is het boek wel. Vooral de beschrijving van hoe het eigen immuunsysteem zich tegen ons keert. Macrofagen, een type immuuncel, veroorzaakt het uitzaaien van kanker. Positief denken en goed voor jezelf zorgen zoals kankerpatiënten wordt voorgehouden, helpt je dan geen ene moer. Terwijl jij je best doet en je schuldig voelt als het niet lukt, helpt een goed getraind leger in je lijf de kankercellen een handje.
Blame the victim
Is een ander belangrijk thema in het boek. Het ligt altijd aan jezelf, jij kan niet stoppen met ongezond eten, roken of te veel geld uitgeven. Dat dat makkelijk praten is vanuit een hoge sociaal-economische positie, vergeten we voor het gemak even. Uit onderzoek komt naar voren dat hoe lager je positie op de sociaal-economische ladder, hoe meer stress je ervaart in je leven. In de Verenigde Staten daalt bijvoorbeeld de levensverwachting van laagopgeleide witte mannen. Dit wordt geweten aan een gebrek aan discipline en onverstandige leefgewoonten. In de ogen van de wetenschappers plegen arme Amerikanen dus zelfmoord. Barbara Ehrenreich heeft hierover al eerder geschreven in De achterkant van de Amerikaanse droom. Voor haar werk ontving zij in 2018 de Erasmusprijs.
Werkende armen
In ons land is het gelukkig nog niet zo ver maar we zijn wel hard op weg. Steeds meer mensen hebben te maken met onzekerheid over hun bestaan in een bureaucratische wereld die als je laag bent opgeleid behoorlijk ingewikkeld is. Dat las ik allemaal terwijl ik thuis lustig doortrapte op de hometrainer omdat ik vind dat ik aan mijn gezondheid moet werken. En ik dacht: wat ben ik bevoorrecht.
Morgen is het weer zo ver. Dan is het Blue Monday, de meest depressieve dag van het jaar. Maandagen zijn sowieso moeizame dagen, zo na het weekend. Maar deze maandag is speciaal. De feestdagen zijn al weer weken geleden, het duurt nog erg lang voordat het voorjaar is en het is duidelijk dat we geen superhelden zijn. Ons optimisme over het nieuwe jaar en dat alles anders en beter zal gaan, is hard geland op de hardnekkigheid van oude gewoontes. In 2015 gaf ik al eens vijf tips om deze dag door te komen.
De Britse psycholoog Cliff Arnall bedacht in 2005 een wetenschappelijk verantwoorde formule, waarmee je kan berekenen hoe erg de derde maandag van het jaar zal uitpakken voor jou:
W staat voor het weer, D voor schulden, d voor je inkomen, T voor hoe lang geleden het kerst was, Q staat voor hoe goed je nog de goede voornemens volhoudt, M voor het motivatieniveau en Na voor het gevoel om actie te ondernemen.
De man is om deze formule ontslagen. Dat zag ik op Wikipedia. Kennelijk had zijn baas geen gevoel voor humor.
Met een goed voornemen kun je trouwens elke dag beginnen. Bijvoorbeeld met ervoor zorgen dat de D van je schulden kleiner wordt dan de d van je inkomen. Kijk maar eens hoe Jeroen Dijsselbloem dat doet in zijn nieuwe baan.
Of als je in Zoetermeer woont op:
https://www.startpuntgeldzaken.nl/zoetermeer
Blue Monday of een gewone maandag, morgen wordt in ieder geval een zonnige dag, succes!
Maar Black Friday was vrijdag en vandaag is het al weer zondag en ik leef nog, dus: waarom zou ik dit stukje moeten lezen?
Gesteld dat jij daar groot gelijk in had, dan zou ik toch verder lezen. Black Friday schijnt een hele week te duren, tenminste de je-bent-dom-als-je hier-niet-op-ingaat aanbiedingen blijven binnenstromen.
Je bedoelt: dit is je allerlaatste kans en de verzendkosten zijn ook nog eens gratis?
Niets is gratis
Ja, ja, je hebt als altijd weer gelijk. En weet je wat het ergste is, heb je deze hindernis overleefd, staart de goedheiligman je smekend aan of nog erger, zijn neef uit Finland.
Voor je het weet begin je het nieuwe jaar in het rood. Misschien heb je wat je aan de geldplannen van het Nibud. Als jouw gemeente meedoet kun je een plan invullen wat het beste bij je past, bijvoorbeeld: Beter rondkomen, sparen voor als je kinderen gaan studeren of voor je pensioen. Het mooie is: ze zijn helemaal gratis. Voor jou dan, je gemeente betaalt er voor.
Eerst lekker de feestdagen, dan zien we wel weer.
Moet jij weten, ik weet liever waar ik aan toe ben. Dat feest een stuk leuker.
Cijfers zijn zo saai, dat is meer voor de maand januari, die is ook zo eindeloos saai.
Ook goed.
Ik weet het, ze lagen al vanaf de zomer in de winkels. Toch heb ik ze deze week pas weer ontdekt. De kruidnootjes met een chocolade jasje. Puur, melk of wit.
Ik had ze meegenomen als troost voor een collega met pech. Hoe groot haar pech ook was, we kregen de zak niet in één middag leeg. Het restant ging dus mee naar huis. Weggooien is zonde.
En nu is het hek van de dam.
Ik neem er een bij de koffie. Een is niks. Op een been kun je niet lopen zei mijn moeder altijd om ons aan te sporen meer te eten. Twee boterhammen, twee aardappelen.
Twee witte gaan tegelijk in mijn mond. Je moet de smaken wel uit elkaar houden. Dan twee met melkchocolade. De kruidnootjes met pure chocolade moeten ook op.
Met de uitdrukking: op één been kun je niet lopen, moedig je iemand aan nog een drankje te nemen. Eén enkel glaasje is niet genoeg. Een bekende bierbrouwer gebruikte het als slogan om alcoholvrij maltbier aan te prijzen (1992).
Als je de uitdrukking gebruikt in je eigen hoofd, zoals ik dat doe, is het om je geweten te sussen. Nee, ik ben niet verslaafd. Op één been kan ik gewoon niet lopen.
