Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Nieuws en politiek

Black Friday, hoe overleef je dat?

Maar Black Friday was vrijdag en vandaag is het al weer zondag en ik leef nog, dus: waarom zou ik dit stukje moeten lezen?

Gesteld dat jij daar groot gelijk in had, dan zou ik toch verder lezen. Black Friday schijnt een hele week te duren, tenminste de je-bent-dom-als-je hier-niet-op-ingaat aanbiedingen blijven binnenstromen.

Je bedoelt: dit is je allerlaatste kans en de verzendkosten zijn ook nog eens gratis?

Niets is gratis

Ja, ja, je hebt als altijd weer gelijk. En weet je wat het ergste is, heb je deze hindernis overleefd, staart de goedheiligman je smekend aan of nog erger, zijn neef uit Finland.

Voor je het weet begin je het nieuwe jaar in het rood. Misschien heb je wat je aan de geldplannen van het Nibud. Als jouw gemeente meedoet kun je een plan invullen wat het beste bij je past, bijvoorbeeld: Beter rondkomen, sparen voor als je kinderen gaan studeren of voor je pensioen. Het mooie is: ze zijn helemaal gratis. Voor jou dan, je gemeente betaalt er voor.

Eerst lekker de feestdagen, dan zien we wel weer.

Moet jij weten, ik weet liever waar ik aan toe ben. Dat feest een stuk leuker.

Cijfers zijn zo saai, dat is meer voor de maand januari, die is ook zo eindeloos saai.

Ook goed.

 

Geplaatst in Nieuws en politiek

Op één been kun je niet lopen.

Ik weet het, ze lagen al vanaf de zomer in de winkels. Toch heb ik ze deze week pas weer ontdekt. De kruidnootjes met een chocolade jasje. Puur, melk of wit.

Ik had ze meegenomen als troost voor een collega met pech. Hoe groot haar pech ook was, we kregen de zak niet in één middag leeg. Het restant ging dus mee naar huis. Weggooien is zonde.

En nu is het hek van de dam.

Ik neem er een bij de koffie. Een is niks. Op een been kun je niet lopen zei mijn moeder altijd om ons aan te sporen meer te eten. Twee boterhammen, twee aardappelen.

Twee witte gaan tegelijk in mijn mond. Je moet de smaken wel uit elkaar houden. Dan twee met melkchocolade. De kruidnootjes met pure chocolade moeten ook op.

Met de uitdrukking: op één been kun je niet lopen, moedig je iemand aan nog een drankje te nemen. Eén enkel glaasje is niet genoeg. Een bekende bierbrouwer gebruikte het als slogan om alcoholvrij maltbier aan te prijzen (1992).

Als je de uitdrukking gebruikt in je eigen hoofd, zoals ik dat doe, is het om je geweten te sussen. Nee, ik ben niet verslaafd. Op één been kan ik gewoon niet lopen.

 

Geplaatst in Nieuws en politiek, Werk

Wat zouden we volgens jou nu moeten gaan doen?

The Meaning of the Idiom “Million Dollar Question” The phrase “the million dollar question” is used in colloquial speech in many parts of the English speaking world. … It’s used when the speaker wants to signal that this particular question is the one that needs an answer to resolve a make-or-break situation.

Je hebt van die uitdrukkingen en woorden, die zo vaak gebruikt worden dat je je schouders er bij ophaalt. Het zegt je niets totdat je er ineens keihard tegen aan loopt en het kwartje valt. Tenminste zo ging het bij mij van de week. Ik kreeg een vraag van mijn leidinggevende naar aanleiding van mijn blog over armoede en schulden.

One million dollar question

Een vraag die me de kans gaf om nu echt te vertellen wat er moet gebeuren. De kans van mijn leven, mijn one million dollar question. De stress en verlamming sloegen toe, want mijn antwoord moest in een keer goed zijn. In mijn hoofd formuleerde ik allerlei vergezichten over een betere wereld.

Stop, terug naar de essentie, Damen. Die lieve leidinggevende van je vraagt wat we kunnen doen. Hij en jij en misschien jullie collega’s als je ze weet te inspireren. Gewoon op het werk, binnen je eigen team.

Weer rustig geworden, ging ik mijn eigen verhaal herlezen, wat was de essentie ervan? Wat ik wilde zeggen zit in vier zinnen.

Het leven van mensen met weinig geld of schulden is knap ingewikkeld.

Alle instanties waar mensen die hulp nodig hebben mee te maken krijgen, hebben het zo ingewikkeld gemaakt om die hulp te krijgen dat je een HBO-opleiding nodig hebt. Laten we als medewerkers van een gemeente speuren naar elke drempel in ons eigen huis en dan de vraag stellen: Kan dit niet slimmer?

Doen we de goede dingen, kijken we naar waar het beter kan en blijven we doorgaan met wat is afgesproken?

Dit is een gewetensvraag: houd ik me bezig met zaken die echt belangrijk zijn voor onze inwoners of is het mijn hobby geworden? Of ben ik alleen maar bezig met het etaleren van mijn eigen genialiteit?
Dat betekent elke ochtend voor het werk in de spiegel kijken: Doe ik de goede dingen, kijk ik waar het beter kan en blijf ik doen wat ik heb afgesproken?

De rationele benadering; voorlichting geven en werken aan bewustwording, is zinloos.

We kunnen bij de gemeente dus maar beter ophouden met het maken van mooie folders en voorlichtingsmateriaal of er in ieder geval niet veel van verwachten. Er zijn andere manieren om mensen in beweging te krijgen, manieren die slim inspelen op angsten en behoeften. ‘Je wilt toch niet dat je kind iets misloopt?’ Hiervoor kunnen we slim gebruik maken van wat de Amazons en Bol.coms van deze wereld al lang weten.

Ga het persoonlijke contact aan en ga op zoek naar verdwenen klanten.

Dat is wat de ombudsman al eerder zei en dat hebben we ons aangetrokken. We nodigen iedereen die zich meldt uit voor een gesprek. Daarna komen de formulieren pas en zonodig vullen we die samen in. We bellen, mailen en appen achter iedereen aan die daarna niet meer komt opdagen. In een enkel geval gaat iemand op huisbezoek. Meer aandacht werkt. We zouden er alleen meer tijd voor willen hebben.

Wat zouden we volgens jou nu moeten gaan doen?

 

Geplaatst in Nieuws en politiek

Toeval of timing? Congres Schulden & Armoede

De nationale ombudsman publiceerde vrijdag zijn rapport over hoe gemeenten inwoners helpen bij de het oplossen van schulden. De kranten stonden vol over schulden wereldwijd omdat het tien jaar geleden is dat de kredietcrisis begon. En ik? Ik was onderweg naar het jaarcongres van Divosa voor het jaarcongres over schulden en armoede.

dweilen met de kraan open

brown wooden floor
Foto door Pixabay op Pexels.com

Het is als dweilen met de kraan open, stelde Erik Dannenberg, de voorzitter van Divosa: Waar begin je? Het leven van mensen met weinig geld of schulden is knap ingewikkeld. Met een beetje pech moet je communiceren met 26 instanties met allemaal eigen regels en formulieren. Zonder een HBO-diploma lukt dat niet. De economische crisis is voorbij maar dat merken we niet aan ons klantenbestand. Veel van onze klanten zijn laagopgeleid, een groot deel is laaggeletterd en heeft soms een licht verstandelijke beperking. Daar komt bij dat de arbeidsmarkt is veranderd en vooral voor hen onzeker is geworden door de flexibilisering en de afbouw van sociale zekerheden. Uit onderzoek is bekend dat problematische schulden leiden tot chronische stress, waardoor het ‘doen-vermogen’ achteruit gaat: Waarom arme mensen domme dingen doen. Maar volgens Erik Dannenberg geldt het omgekeerde ook, dat stress over het onzekere bestaan maakt dat mensen schulden maken. Hij ziet wel lichtpuntjes, gemeenten krijgen hier steeds meer oog voor en hij is ook blij met de beweging die het Rijk maakt. Deze week stond bijvoorbeeld in de krant dat de minister van financiën de praktijken van webwinkels gaat aanpakken bij het kopen op krediet.

Het is gewoon lekkerder dweilen als je weet dat ondertussen ten minste iemand probeert de kraan te repareren (Loesje).

adult business career clean
Foto door Pixabay op Pexels.com

Als iedereen verantwoordelijk is, is niemand er van. Dat was de achterliggende gedachte van Tamara van Ark, staatssecretaris van sociale zaken en werkgelegenheid om met een brede aanpak te komen. Het gaat niet om een revolutionaire ideeën maar om ons steeds af te vragen: doen we de goede dingen, kijken we waar het beter kan en blijven we doorgaan met wat is afgesproken? Vanuit de praktijk en met ruimte voor de professional. Je kunt het niet alleen, niet als staatsecretaris, niet als gemeente en niet als hulpverlener.

Guilt of debt?

In het Engels heb je twee woorden voor het begrip schuld. Je bent ergens schuldig aan: guilt, en je hebt een schuld in te lossen: debt. Omdat wij dat onderscheid niet kennen is de schaamte groter en praat men er liever niet over. Dat taboe zit ons behoorlijk in de weg bij de aanpak. In de zomervakantie liep Tamara van Ark stage bij een gemeente en ging mee op huisbezoek. Ondanks de vriendelijke vraag: 

Kan ik u misschien ergens mee helpen? 

gebeurde het vaak dat de deur voor hun neus werd dichtgegooid. De schuldhulpverlener vertelde haar later dat het regelmatig gebeurt dat mensen alsnog bij het wijkteam langskomen. Tijdens haar stage viel haar op ook hoe lastig het samenwerken is geworden met de komst van de AVG, de nieuwe regels rond de bescherming van de privacy. Ze wil kijken of de wet over de schuldhulpverlening door een aanpassing meer ruimte kan geven.

dscf0146

Dopamine stupid

Hersenonderzoeker Victor Lamme vertelde ons dat de vrije wil niet bestaat. Dat is wetenschappelijk vastgesteld. Het goede nieuws is dat we die wetenschap goed kunnen gebruiken ook in ons dagelijks werk als schuldhulpverlener. De rationele benadering; voorlichting geven en werken aan bewustwording, is zinloos. Je moet op andere knoppen in het brein drukken. Vanwege onze hebzucht denken we niet goed na en geloven in de gouden bergen van Bernard Madoff. We zijn bang om de boot te missen en doen mee aan de postcodeloterij. En omdat iedereen ze draagt, vinden we Uggs prachtig en kopen zelf ook een paar. Beloning is de motor waarop we lopen.

photo of head bust print artwork
Foto door meo op Pexels.com

Liever een glas vol

Voor de nationale ombudsman Reinier van Zutphen doet het er niet toe of het glas van de gemeentelijke inspanningen half vol of half leeg is. Voor de 1,4 miljoen huishoudens die in ons land in armoede leven zou het glas gewoon vol moeten zijn. We moeten ophouden met de illusie van de zelfredzaamheid van inwoners. Dat geldt niet altijd en overal en zeker niet voor iedereen. Evelien Tonkens kwam deze week met de resultaten van haar onderzoek naar de zorg in Nederland. De veronderstelling van de overheid dat mensen die zorg nodig hebben dat in hun eigen omgeving kunnen oplossen een fictie is. Een sociaal vangnet ontbreekt meestal. Voor mensen in armoede geldt dat ook. Renier van Zutphen roept gemeente daarom op vooral het persoonlijke contact aan te gaan, op zoek te gaan naar verdwenen klanten. Het niet betalen van rekeningen blijkt elke keer weer het duurste te zijn wat je kan doen, niet in de laatste plaats die van de overheid.

 

Geplaatst in Nieuws en politiek

Zo geniet je van de zomer #2: Zomer lezen

Plat op mijn buik op een matje in de zon of weggekropen onder een parasol met een goed boek. Dat is genoeg voor het vakantiegevoel. Maar wat maakt een boek een goed vakantieboek?

Romantiek

Je hebt het genre: een vrouw en een man lopen elkaar tegen het lijf en vinden elkaar direct onuitstaanbaar. Na heel veel misverstanden, al dan niet veroorzaakt door de tussenkomst van andere mannen en vrouwen, begrijpen ze eindelijk wat je als lezer al vanaf de tweede pagina door hebt, ze zijn voor elkaar bestemd. Vind ik heerlijk om bij weg te dromen, want ik ben natuurlijk zelf de heldin of een enkele keer de held.
Jane Austen schreef ze al aan het begin van de negentiende eeuw, helaas maar een paar. Ze zijn nog steeds het lezen waard, vol humor, levendige dialogen en rake observaties. Geen wonder dat al haar boeken verfilmd zijn.

Dit genre lijkt op dit moment niet populair, want ik zie ze niet in de top 10 van de boekwinkels. Als je er van houdt, kun je altijd terugvallen op Jill Mansell of Sophie Kinsella, voor een klein prijsje te krijgen.

Spanning

Je kan ook gaan voor een goede moord. Dat is een verhaal dat door je hoofd blijft spoken als je even niet verder kunt lezen omdat er gekookt, gegeten of geslapen moet worden. Langs vele dwaalsporen die allemaal logisch lijken, kom je bij de ontknoping. Soms zag je hem aankomen maar vaak ook niet. Dan blader ik meestal terug om te zien waar ik een aanwijzing gemist heb. Ook hier is de ware meester van het genre een Engelse schrijfster: Agatha Christie. Mijn favoriet is Elizabeth George, bekend van de inspector Lynley serie voor de televisie. Haar boeken zijn allemaal zeer Engels, maar de schrijfster zelf is Amerikaanse.
Van dit genre staan verschillende boeken op dit moment in de top 10, met Karin Slaughter, what’s in a name, bovenaan.

Helemaal voor niets

Heb je spijt dat je hiervan niets in je vakantiekoffer hebt meegenomen, je kunt van deze genres veel gratis lezen in de VakantieBieb. Zet de app op je e-reader of tablet en lezen maar. Boeken waar geen copyright meer op zit zoals die van Jane Austen of Agatha Christie, kun je gratis lezen in IBooks of via het Gutenbergproject.

Zomerlezen, Gekleurde Gedachten, Karien Damen

 

 

 

Geplaatst in Mijn tante Hetty, Nieuws en politiek

Mijn tante Hetty, deel 19: Een arrestatie

We staan in de studeerkamer van tante uit het raam te kijken. Hier boven kunnen we misschien iets zien van wat de agenten aan het doen zijn. Het raam kijkt uit op het huis van de buren en op een deel van de tuin. Het tuinhuis gaat net schuil achter de heg.

‘Denk je dat ze de tunnel al hebben gevonden?’

‘Ik denk het wel, volgens mij zijn ze al in het huis’ 

‘We zijn vergeten te vertellen dat de deur van de kelder op slot zit.’

‘De beste inbrekers zitten bij de politie, dat weet je toch?’

Ik knijp mijn ogen samen om te zien of ik in het huis iets zie bewegen. ‘Nee, dat weet ik niet.’ 

‘Je hoeft niet zo uit de hoogte te doen hoor, omdat je vader beroemd is.’

Net als ik iets terug wil zeggen, beweegt er iets in de tuin van de buren. Een man komt over het gras aanlopen. Hij kijkt om zich heen. We duiken allebei snel weg, bang dat hij een blik omhoog werpt.

‘Shit, Remco is terug, we moeten die agenten gaan waarschuwen.’

‘Nee Victor, dat is veel te gevaarlijk en ze zullen toch wel een seintje krijgen?’

‘Dat denk ik niet, ze letten alleen op die auto.’

‘Hoezo weet je dat hij niet in die auto zat?’

‘Omdat ie helemaal alleen vanachter kwam aangelopen.’ Victor rent naar de slaapkamer aan de voorkant. Ik loop achter hem aan. Geen auto te zien bij het huis van de buren. We kijken elkaar een seconde lang aan. ‘Ik ga,’ zegt Victor dan, ‘blijf jij maar hier.’

‘Je denkt toch niet dat ik hier alleen ga zitten wachten.’

‘Oké dan, we doen heel voorzichtig.’

Over het gras rennen we naar het gat in de heg. Victor steekt zijn hoofd er doorheen. ‘Snel, Remco is al naar binnen gegaan. Hij kijkt vast niet in de tuin.’ 

We rennen al naar het tuinhuisje, maar mijn hoofd wil terug naar het veilige huis van tante. Binnen staat het luik in de vloer nog open. De tunnel is al bijna vertrouwd terrein. Victor zet de zaklamp op zijn horloge weer aan. Daar zijn de rekken met wijnflessen al. Dan gaat het licht uit. 

‘Batterij leeg, jammer, maar we zijn er bijna Mara. Hier is het trapje naar boven al.’ Victor trekt mij mee naar boven en dan staan we te knipperen in het licht. Er is zo te zien niets veranderd in de kelder, alleen de deur bovenaan de trap staat open. 

‘Zo mooie jongen, dacht je ons te verrassen?’  Het is de stem van Ab die zo te horen alles onder controle heeft.

‘Nee, ik wilde alleen maar de kinderen komen bevrijden.’ Het klinkt bijna huilend.

‘Smoesjes, waarom liep je dan met een vuurwapen. Vooruit, lopen jij.’

Eerst komt Remco voorbij de kelderdeur gelopen. Zijn handen zijn geboeid. Dan volgt Ab die hem in zijn rug vooruit duwt. Gelukkig kijken geen van beiden naar beneden.

‘Zullen we snel terug gaan,’ fluister ik in het oor van Victor. Hij knikt. Net als we om willen draaien, klinkt er een enorme knal buiten. 

‘Politie, staan blijven,’ schreeuwt buiten iemand. De criminelen zijn terug en lopen om het huis.

Waar waren we ook al weer gebleven? Klik hier.

Of wil je bij het begin beginnen? Klik dan hier.

Geplaatst in Kunst en Cultuur, Nieuws en politiek, Werk

Hoe kom je aan geld voor een goed doel?

‘Waar zit je vandaag?’

Een collega had een boekje voor mij, maar op een flexkantoor kun je elkaar niet zomaar vinden. Het boekje was het fondsenboek. Dat zat zo, maanden geleden waren we samen op een bijeenkomst van een vrijwilligersorganisatie in onze stad. Het ging over de wonderlijke wereld van de fondsenwerving. De spreker had het over een stichting die ooit opgericht was om:

‘geldelijke steun te verleenen aan in Nederland wonende ongehuwde dochters van predikanten, die ziekte, lichaam- of zielsgebreken of andere rampspoedige omstandigheden niet, of niet voldoende in staat zijn in haar levensonderhoud te voorzien.’

Dat wilde ik weleens met eigen ogen zien. Mijn collega had dat in zijn oren geknoopt en zo stond ik op maandagochtend met een boekje van meer dan één kilo in mijn handen.

Het fondsenboek wordt jaarlijks uitgegeven door de Vereniging van Fondsen in Nederland. Het kost ongeveer 50 euro. Niet veel voor zo’n dik boek waarin zo’n 700 fondsen worden beschreven. Oude fondsen, zoals Fonds 1818 in onze regio, jonge fondsen zoals de in 1998 opgerichte Start Foundation voor mensen zonder baan. Fondsen klein of groot in bedoeling, met veel of weinig jaarlijks uit te geven. Bekende fondsen zoals het Cultuurfonds, onbekende fondsen zoals:

Nederlands Kinderfonds Dappere Dodo’s

Veruit de prachtigste naam die ik tegenkwam. Het Eigenheimer fonds gericht op het cultureel erfgoed in Noord-Groningen is een goede tweede. Ze staan allemaal in het fondsenboek. Het fonds voor de ongehuwde dochters van predikanten vond ik op bladzijde 319. Het gaat om de Marsbach Fröhefeldt Stichting, opgericht in 1938.

Ook als je geld over hebt, kan het boek je inspireren. Het cultuurfonds beheert bijvoorbeeld een heleboel kleinere fondsen. Zo te zien allemaal nalatenschappen van bekende en minder bekende Nederlanders. Hoe mooi is dat, een fonds met mijn eigen naam om iets in de kunst te steunen?

photo credit: Happip, Piggies! via photopin.com, creativecommons.org
Geplaatst in Nieuws en politiek

Open deur?

Vier jaar lang wachten mensen gemiddeld voordat ze zich melden aan het loket van de gemeente om wat aan hun schulden te doen. Vier jaar waarin de schuld oploopt tot zo’n 40.000 euro, de stress voortdurend aanwezig is en het handelend vermogen door die stress afneemt.

Daarmee begon het gesprek vrijdagochtend in De Alchemist in Utrecht. Uitgenodigd door Divosa zaten we met ongeveer vijftig beleidsambtenaren, schuldhulpverleners en ervaringsdeskundigen bij elkaar voor een discussie over het rapport: Open Deur? De ombudsman doet daarin verslag over de toegang tot de schuldhulpverlening. Mijn gemeente is één van de onderzochte gemeenten.

Niemand is tegen de aanbevelingen die de ombudsman daarin doet:

  • Laat iedereen ruimhartig toe tot de schuldhulpverlening.
  • Nodig iedereen die zich meldt in een persoonlijk gesprek zijn of haar situatie toelichten.
  • Beoordeel iedere aanbeveling individueel en integraal. Dat lijkt tegenstrijdig maar bedoelt wordt dat je altijd uitgaat van de persoonlijke omstandigheden en alle omstandigheden meeneemt. Schulden komen meestal niet alleen.
Zet meer deuren open

Iedereen die eindelijk zo ver is dat hij om hulp vraagt, verdient de aandacht van de gemeente. Toch is het in de praktijk wel lastig om dat allemaal goed te organiseren. We werpen onbedoeld drempels op. Gemeentelijke websites kunnen veel beter worden ingericht. Niet iedereen weet de weg op het internet, informatie moet dus op verschillende manieren beschikbaar zijn, op scholen, in de wachtkamer van de dokter. We werpen veel drempels op door meteen formulieren te laten invullen en te verwachten dat degene die om hulp vraagt zijn of haar administratie op orde heeft. Niet iedereen krijgt een eerlijke kans, mensen die een onderneming hebben, ook ZZP-ers, worden door veel gemeenten uitgesloten. De regels die we hanteren, stammen nog uit de tijd dat goldt: Eigen schuld, dikke bult. We zetten nu vraagtekens bij de zelfredzaamheid van een belangrijk deel van onze inwoners.

Schouders eronder

Maar, het inzicht, dat we niet van iedereen voldoende zelfredzaamheid kunnen verwachten, helpt wel bij het bedenken van slimmere manieren om ons werk te doen. Dat kan al met kleine dingen. Bijvoorbeeld door minder streng te zijn in onze brieven. We kunnen meer rekening houden met laaggeletterdheid en beperkte verstandelijke vermogens. Het niet ingewikkelder maken dan nodig, een boekhouder inhuren voor een ZZP-er kan wonderen verrichtten. In vijf uur tijd is de basis weer op orde. De grotere dingen vragen een langere adem. Daarom hebben landelijke organisatie de krachten gebundeld in een speciaal programma om gemeenten te ondersteunen: Schouders eronder. Leren, onderzoek doen en uitwisseling van ervaringen zijn bij elkaar gebracht om de schuldhulp effectiever te maken.

 

 

 

 

Geplaatst in Nieuws en politiek, Werk

Opgaven gestuurd werken en het verlangen naar de zee

Zacht en langzaam spreek ik de woorden nog eens voor mijzelf uit:

o-p-g-a-v-e-n  g-e-s-t-u-u-r-d  w-e-r-k-e-n

Nee, blij kan ik er niet van worden of erger, het lukt mij niet me er wat bij voor te stellen. Toch moet ik er snel achter zien te komen wat het is. De organisatie waarvoor ik werk, de gemeente Zoetermeer, gaat het namelijk invoeren.
Het heeft te maken met dat wij als medewerkers over onze afdelingsmuurtjes moeten gaan kijken en meer oog moeten hebben wat de buitenwereld van ons verwacht. Daar ben ik het best mee eens, maar dat opgaven gestuurd werken daarvoor de oplossing is, ik twijfel.

Opgaven doen mij denken aan die lastige wiskunde sommen die ik als huiswerk meekreeg op de middelbare school. Of aan de inwoners van een belegerde stad in oorlog die de strijd opgaven van honger en ellende.

opgave (zn): karwei, taak, opdracht, missie

Nog erger is het gesteld met het woord gestuurd. Ik werd naar mijn kamertje gestuurd als ik brutaal was geweest. Daar kwam geen zelfsturing of vrije wil bij kijken.

Je hebt gezocht op het woord: gestuurd.
stu·ren (stuurde, heeft gestuurd)
1. een bep. richting geven aan: het schip de haven in sturen
2. laten gaan; = zenden: iem. een brief sturen

Missie en het schip de haven in sturen, nu begin ik warm te worden. Ik denk aan de schrijver van De kleine prins, Antoine de Saint-Exupéry.

‘Als je een schip wil bouwen, roep dan geen mensen bij elkaar om hout te verzamelen, het werk te verdelen en orders te geven. In plaats daarvan, leer ze verlangen naar de enorme eindeloze zee.’

Mijn organisatie heeft een prachtige tekening gemaakt met aan de horizon een toekomstig Zoetermeer. Dat is het verlangen naar de enorme eindeloze zee.

Maar hoe bouwen we een boot?

Dat is het, daarvoor is natuurlijk het opgaven gestuurd werken uitgevonden! De gemeente Dordrecht heeft er een filmpje over gemaakt.

Opgaven gestuurd werken is het organiseren van focus op wat we willen bereiken voor Zoetermeer en het opbouwen van kennis en ervaring hoe we dat (met elkaar) doen.

Het team is het startpunt van opgaven gestuurd werken. Door die te bemensen met de combinatie van talenten, kennis en expertise die op dát moment nodig is om de opgave aan te kunnen.

Ik krijg zin om mee te doen.