Auteur: Karien Damen

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Nieuws en politiek

Pluche en roze wolken

Gepost op door Karien Damen

Het komt steeds dichterbij. Op zondag 14 augustus is het zo ver. In het park bij de Nicolaaskerk in Zoetermeer maak ik op verzoek van bezoekers een gedicht of zeer kort verhaal. Ik doe dat samen met andere leden van de prozagroep. Een paar weken geleden leek het me wel stoer voorbij elke gêne te gaan, maar nu de datum dichterbij komt krijg ik buikpijn.

Hoe ga ik dat aanpakken?
Gelukkig kan ik nog oefenen. Misschien vinden mensen het leuk om een portret mee te krijgen, van hun zelf of van een geliefde. Ik denk aan een triolet.

Wat is een triolet eigenlijk?
Een triolet, een rondeau simple of een rondelet is een Franse dichtvorm uit het begin van de 14e eeuw. Eigenlijk is het een rondeel van acht versregels, rijmschema ABaAabAB. De benaming ‘triolet’ dateert uit de 16e eeuw en slaat op de drie versregels 1, 4 en 7 die identiek zijn. De versregels 2 en 8 zijn eveneens identiek.
Mijn triolet wordt met het beantwoorden van de volgende vragen eigenlijk een portrelet.

1. Iets waar de persoon voor staat

2. Iets over het uiterlijk van de persoon

3. Een vraag die je wilt stellen

4. = 1

5. Wat zei deze persoon

6. Wat is je bijgebleven

7. = 1

8. = 2

Laat ik beginnen met Femke Halsema. Ik heb net het boek pluche van haar gelezen. Deze week maakte ze bekend dat ze stopte met twitteren. De laatste stap uit de Haagse schijnwerpers. Het tweede portrelet gaat over een andere mooie vrouw; mijn schoonzus Heleen Vaessen die net een eigen verloskundige praktijk is begonnen in Pijnacker.

 

Femke Halsema

Je bedreef integere politiek

Met je stralende ogen en donkere krullen

Was je echt niet gehecht aan het pluche?

Je bedreef integere politiek

‘Het belangrijkste is de democratische rechtsstaat’

Paars plus had het moeten worden voor jou

Je bedreef integere politiek

Met je droevige ogen en donkere krullen

Heleen Vaessen

Helpt je bevallen vanuit eigen kracht

Een sterke vrouw met zachte ogen

Bestaan roze wolken echt?

Helpt je bevallen op eigen kracht

‘Je weet zelf het beste hoe het moet’

Vroedvrouw vanuit passie

Helpt je bevallen vanuit eigen kracht

Een sterke vrouw met zachte ogen

 

Afbeeldingen zijn van Heleen Vaessen

Zomers schrijven, Karien Damen
Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Zomers schrijven

Gepost op door Karien Damen

Driezinnenverhaaltjes, is een schrijfoefening uit het boekje van Zoete meren en bruisende woorden. In mijn hoofd speel ik er al de hele week mee. In drie zinnen beschrijf je heel compact een volledig basisverhaal met een kop, een midden en een staart. Simpel toch, de hele dag komen verhalen vanzelf langs. Een stel dat ons stuurs kijkend voorbij fietst. Ik fantaseer dan over wat er hand zou kunnen zijn tussen die twee. Voor de hand ligt dat ze het oneens zijn geworden over de route. Er zijn verwijten geweest als:

Jij moet altijd je zin hebben.

Maar het zou natuurlijk ook heel goed kunnen dat ze net bij een familielid vandaan komen dat slecht nieuws heeft gehad over zijn gezondheid of dat een kind is komen vertellen dat ze gaat scheiden. En dat dan opschrijven in drie zinnen en niet alles tegelijk. Of in het gangpad van een winkel als je een flard opvangt van een gesprek.

Ik zei tegen haar dat ze daar niet aan toe moet geven.

En ik zie een luie puber op de bank liggen of een onbetrouwbare vriend die haar laat zitten. Of zou het de onbedwingbare neiging van hun vriendin zijn om alle dagen magnums te eten? Ik kan er natuurlijk ook een ergere verslaving van maken.
Of als we tijdens onze wandeling een stukje meenemen van het Pieterpad. Een jonge vrouw loopt ons tegemoet en groet ons lachend.

Weten jullie waar het centrum van het dorp is?

Er ontspint zich een verhaal in mijn hoofd.

Ze heeft haar man verteld dat ze een etappe van het Pieterpad gaat lopen met een vriendin.

Hij heeft zijn jeugdliefde teruggevonden via het internet en een afspraak met haar weten te maken.

Op pagina vier van de krant staat dat een man en een vrouw getroffen zijn door een blikseminslag tijdens het noodweer gisteren. 

Zomers schrijven, Karien Damen

Schuimgebak
Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Net gegeten

Gepost op door Karien Damen

Ik volg het gebakje op de schaal met mijn ogen. De jarige is bijna bij mij aangekomen. Niemand heeft mijn gebakje gekozen. Ik doe mijn ogen dicht en beeld me in dat ik de eerste hap neem. Ik ruik de gebrande suiker en zie de druppeltjes karamel glinsteren in het stukje schuim dat ik met de vork naar mijn mond breng. Zacht smelt het stukje gebak op mijn tong. Ik proef nu ook hazelnoot.

Schuimgebak

Ik open mijn ogen. De jarige houdt mij  de schaal voor en kijkt mij verwachtingsvol aan. Ik neem een bordje van haar aan en kijk naar de schaal met gebak. Ik kan alleen nog kiezen uit een tompouce of een abrikozenvlaatje.

‘Nee, dank je, toch maar niet. Ik heb net gegeten.’

Karien Damen
Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Tuinieren is vooruit kijken

Gepost op door Karien Damen

De tuin groeit ons een beetje boven het hoofd. E. stelt voor volgend jaar een hovenier te vragen alles te komen snoeien want zelfs met de snoeigiraffe lukt het niet meer de laurier in bedwang te houden. Lommerrijk, zo zou ik nu onze tuin omschrijven. Op elk moment van de dag kun je ergens in de schaduw zitten en als je wil ook in de zon. Het is nu twaalf jaar geleden dat we hier kwamen wonen en de tuin hebben aangelegd. Een mooi moment om foto’s van de eerste jaren op te zoeken en vanaf hetzelfde punt opnieuw een foto te maken.
Tuinieren is voor uit kijken. Bij de inrichting van je tuin moet je er rekening mee houden dat alles groter groeit en hoe het er dan uit ziet. Het is mooi om dat in beeld te brengen.

Karien Damen
De tuin april 2006
Tuin gekleurde gedachten
juli 2016

 

Ik vind maar één foto uit die beginperiode. Verder nog wat foto’s van de tuin bedekt met sneeuw. Er moeten toch meer zijn? Het was net de tijd dat we van analoog naar digitaal fotograferen over gingen. In de fotoboeken vind ik geen foto’s terug van ons huidige huis laat staan van de tuin. In dozen op zolder liggen nog foto’s die ik ooit ga inplakken. Ze zitten nog in de oorspronkelijke mapjes waarin je ze ophaalde na het ontwikkelen. Op geen van de mapjes staat ons huidige adres. Niet alleen tuinieren is voor uit kijken, er over schrijven ook.

Karien Damen
De tuin in november 2012

 

Karien Damen
juli 2016
Geo Congres MRDH 2016
Geplaatst in Nieuws en politiek, Werk

Veilig wonen voor Ton en Miep

Gepost op door Karien Damen

Geo Congres MRDH 2016Een goed idee past op de achterkant van bierviltje. Dat was het uitgangspunt van een workshop op het Geocongres in Zoetermeer. Donderdag verzamelden zich zo’n 150 deskundigen op het terrein van geo-informatie voor dit congres in de Dutch Innovation Factory. Introducees op het terrein van zorg en welzijn waren welkom. Ik mocht mee met mijn collega’s van het GIS en de ICT.

In de workshop van het bierviltje kwam namelijk samen wat geo-informatie kan betekenen voor zorg en welzijn: Wat er nodig is om Ton en Miep in staat te stellen langer zelfstandig te wonen. Maar dat komt straks, eerst een vraag beantwoorden.

Wat is nu eigenlijk geo-informatie?

Geo-informatie is de term voor informatie met een ruimtelijke component. Alle informatie die terug te leiden is naar een locatie, een plekje op aarde dus. ‘Geo’ is de afkorting van geografisch.

Ongeveer 80% van alle informatie heeft een ruimtelijke component. Dat betekent dat informatie over bijvoorbeeld aantallen ouderen te koppelen is aan een locatie. Dat kan een adres, een wijk of een gemeente  zijn.

Geo-informatie kan enorm helpen bij het maken van keuzes waar voorzieningen nodig zijn in een stad.

Terug naar veilig wonen voor Ton en Miep.

De congresgangers kregen vooraf een storymap over het leven van Ton en Miep en nog wat achtergrond toegestuurd. De vraag was: Hebben jullie een goed idee waarmee het zelfstandig wonen van Ton en Miep veilig blijft? Voor het beste idee was een prijs beschikbaar. Een gouden twitter vogel.
Via #geoidee kwamen op twitter vele ideeën binnen. Op het congres heb ik gesprekken aangeknoopt met aanwezigen om ideeën los te peuteren. Deze werden opgeschreven op een bierviltje. Er kwamen slimmer bankjes voorbij, toegankelijke openbare toiletten, rollators uitgerust met GPS maar de twitter vogel ging naar:

Een terechte winnaar, we worden steeds vitaler oud en kunnen heel lang probleemloos voor ons zelf zorgen. Een mooi voorbeeld hiervan las ik in Metronieuws.

Zelf vond ik deze ook heel mooi. Goede informatie over wat er in een wijk speelt is goed, maar een gesprek met de bewoners over wat ze als goede oplossingen zien, is minstens zo belangrijk.

De volgende is mij uit het hart gegrepen. Voorzieningen en appartement-complexen zijn vaak omgeven door beton en steen. Dat inspireert niet echt uit om eens lekker buiten te gaan bewegen. Parken en openbaar groen kunnen ook meer uitnodigen om actief te worden.

Veel ideeën dus, in totaal 51. Dinsdag ga ik met mijn collega’s aan de slag om te bekijken welk idee snel uitvoerbaar is.

maaltijdsalade van couscous en kipfilet
Geplaatst in Recepten

De Reünie

Gepost op door Karien Damen

maaltijdsalade van couscous en kipfiletWe hadden elkaar al weer twee weken niet gezien. Het was dus tijd voor een reünie van klas 1 D van de Kleine Tiki. We kozen hiervoor een mooie zomeravond uit. Soms heb je die zomaar. Iedereen had een gerecht meegenomen. Ik koos voor een maaltijdsalade van couscous en kipfilet.

 

 

Wat heb je nodig?

150 gr. couscous
150 cc. bouillon
1 eetl. olijfolie
1 of 2 pommodorie (in blokjes gesneden, andere tomaten zijn ook goed)
1 halve komkommer (gesneden, ontzaad en in plakjes gesneden)
2 tot 3 lenteuitjes (in ringetjes gesneden)
1 theel. citroenrasp
2 eetl. gehakte peterselie
1 eetl. gehakte koriander
1 eetl. gehakte mint
1 kipfilet
Handje gedroogde abrikozen
Voor de dressing: 3 eetl. olijfolie
 1½ eetl. citroensap (balsamico is ook lekker)
 zout en peper

Hoe maak je het klaar?

Snij de kipfilet in fijne stukjes. Bak in een koekenpan de stukjes kipfilet in wat olijfolie zachtjes gaar. Snij ondertussen de gedroogde abrikozen in kleine stukjes en voeg ze op het laatst toe aan de kippenfilet. Laat het geheel afkoelen.

Breng in een pannetje de bouillon met 1 eetlepel olijfolie aan de kook, zet het vuur uit en voeg de cous-cous toe. Roer even goed, zet een deksel erop en laat 10 minuten staan tot het vocht goed door de couscous is opgenomen.
Snijd ondertussen de tomaten. Schil de komkommer en snij hem doormidden. Schep met een lepel de zaadlijsten er uit (hierdoor is de komkommer minder vochtig) snij de komkommer tot slot in plakjes. Snij de lenteuitjes en maak de dressing. Voeg tomaten, komkommer, lenteui, citroenrasp, verse kruiden en dressing toe aan de couscous in een slakom. Roer alles goed door elkaar en proef of er nog kruiden toegevoegd moeten worden. Meng de kipfilet en de abrikozen door de salade.

Heerlijk als maaltijdsalade of als bijgerecht bij een stoofschotel. Eventueel kun je dan de kipfilet weglaten.

Geplaatst in Nieuws en politiek, Werk

Niets veranderd

Gepost op door Karien Damen 
Is er dan helemaal niets veranderd?

Twintig jaarDat vroeg ik mij af vrijdag toen ik bij de voorbereidingen op een congres las dat de vergrijzing de komende jaren enorm zal toenemen en dan vooral de dubbele vergrijzing. Dat betekent voor de samenleving een enorme opgave omdat al die ouderen zo lang mogelijk zelfstandig thuis willen wonen.

Vijfentwintig jaar geleden had ik nagenoeg hetzelfde opgeschreven in mijn eerste beleidsnota. Ik was net begonnen als beleidsmedewerker bij de gemeente Dordrecht. Van keukentafelgesprekken had nog niemand gehoord. Wel vonden we toen ook al dat ouderen zo lang mogelijk zelfstandig moesten kunnen blijven wonen. Woningen moesten drempelloos gebouwd worden. Zorg moest meer thuis geboden worden in plaats van in een instelling.

Na die eerste nota ouderenbeleid vijfentwintig jaar geleden, heb ik van alles gedaan binnen de lokale overheid. De tekst die ik vrijdag las kwam daarom hard binnen. Alsof als die inspanningen van mij en mijn collega’s weinig opleveren.

Is er dan helemaal niets veranderd?

In ieder geval ligt de leeftijd van de ouderen waar we het over hebben een flink stuk hoger. Deze is opgeschoven van 75+ naar bijna 85+. We blijven dus met z’n allen veel langer vitaal. De gezondheidszorg heeft enorme sprongen gemaakt en technologische ontwikkelingen maken het mogelijk langer thuis te blijven wonen en voor je zelf te zorgen.

De wijze waarop zo’n beleidsnota tot stand komt is niet zo veel veranderd. We hadden toen geen internet. Met mijn kamergenoot op kantoor deelde ik een computer en een telefoon. Alles is wat vluchtiger geworden en moet sneller klaar zijn. En dat kan ook omdat je informatie sneller met elkaar kunt delen. De grootste verandering is wat de spiegel mij laat zien. De dertiger die nog een heel leven voor zich heeft, heeft rimpels bij haar mond en ogen. Mijn haar is grijs.

Vijfentwintig jaar ambtenaar en ik zeg wat echtparen zeggen als de burgemeester hen komt feliciteren met hun gouden huwelijksjubileum.

De tijd is omgevlogen, het is geen verdienste, het ging vanzelf.

Dat is natuurlijk niet waar. Nu ik terug kijk lijkt dat alleen maar zo. Ik ben de reorganisaties, de nieuwe bazen, de verkiezingen, de vertrekkende collega’s, die maakten dat alles weer anders moest, vergeten. Nee, er is helemaal niets veranderd.

Karien Damen
Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Help, een geval van acute identiteitscrisis

Gepost op door Karien Damen

Iedereen noemde mij Karientje. Mijn tantes hadden het naar goed Brabants gebruik over: ‘Ons Karientje.’ Ik heette dus Karientje tot de eerste dag in de brugklas. Dat was een spanningsvolle dag, ik ging voor het eerst helemaal op de fiets naar Breda en kwam voor het eerst met jongens in een klas. Iedereen moest zijn naam noemen en ik zei dat ik Karientje heette, Karientje Damen. Er werd gelachen. Ik kreeg het warm en de gedachten dat ik daar met een rood hoofd zat, maakte het nog erger. Ik had weer eens iets doms gedaan zonder goed in de gaten te hebben wat. Sinds die dag heet ik Karien. Ik vind het wel een stoere naam met die K aan het begin en maar tweelettergrepen.

Vandaag ben ik eens gaan kijken wat er nu eigenlijk op mijn geboortekaartje staat, Karientje of Karien.

Met grote vreugde geven wij U kennis van de geboorte van onze dochter
Catharina
Bij het H. Doopsel ontving zij de namen: Catharina Anna Maria

Karien Damen

Meer niet, geen: ‘en wij noemen haar’ of “haar roepnaam is’, niets. Ik kan er niets anders van maken, ik heet Catharina.

Held op klompen, gekleurde gedachten, Karien Damen
Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

Held op klompen

Gepost op door Karien Damen

‘Hier,’ zei mijn moeder, ‘deze zijn voor jou.’ Ze drukte de klompen van mijn vader in mijn handen. Ik staarde naar de klompen. Ze zijn geel geschilderd en vrij groot. Mijn vader had maat 44. Op de wreef hebben ze in rood een rechthoekige schildering met zwarte belijning en rondjes, alsof je ze met veters dicht kunt knopen. Ik denk dat het de bedoeling was ze op echte schoenen te laten lijken. Aan de onderkant is het hout blank en versleten. Mijn vader deed een jaar met een paar klompen. Mijn moeder had er duidelijk een bedoeling mee om ze aan mij te geven. Ik had alleen geen idee welke bedoeling maar nam ze braaf mee. Thuis kregen ze een ereplek in onze slaapkamer onder het stoeltje met de beer.

Held op klompen, gekleurde gedachten, Karien Damen

Een paar maanden later bezocht ik een prachtige voorstelling van Nilgun Yerli. Hij had als titel: Held op blote voeten, en ging over haar overleden vader en haar relatie met hem. Het podium lag vol met schoenen. In Turkije is het gebruikelijk dat je na het overlijden van iemand zijn of haar schoenen buiten zet. Als er dan iemand langs komt die ze passen, gaan de schoenen van je overleden geliefde verder de wereld in.
Ik dacht aan mijn klompen onder het stoeltje. Nu wist ik wat mijn moeders bedoeling was en wat mij te doen stond. Zelf kon ze het vast niet over haar hart verkrijgen. Dezelfde avond nog heb ik de klompen buiten naast de voordeur gezet. In het dorp waar ik woon is vast wel een tuinder met maat 44.