Auteur: Karien Damen

Karien Damen
Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Tuinieren is vooruit kijken

Gepost op door Karien Damen

De tuin groeit ons een beetje boven het hoofd. E. stelt voor volgend jaar een hovenier te vragen alles te komen snoeien want zelfs met de snoeigiraffe lukt het niet meer de laurier in bedwang te houden. Lommerrijk, zo zou ik nu onze tuin omschrijven. Op elk moment van de dag kun je ergens in de schaduw zitten en als je wil ook in de zon. Het is nu twaalf jaar geleden dat we hier kwamen wonen en de tuin hebben aangelegd. Een mooi moment om foto’s van de eerste jaren op te zoeken en vanaf hetzelfde punt opnieuw een foto te maken.
Tuinieren is voor uit kijken. Bij de inrichting van je tuin moet je er rekening mee houden dat alles groter groeit en hoe het er dan uit ziet. Het is mooi om dat in beeld te brengen.

Karien Damen
De tuin april 2006
Tuin gekleurde gedachten
juli 2016

 

Ik vind maar één foto uit die beginperiode. Verder nog wat foto’s van de tuin bedekt met sneeuw. Er moeten toch meer zijn? Het was net de tijd dat we van analoog naar digitaal fotograferen over gingen. In de fotoboeken vind ik geen foto’s terug van ons huidige huis laat staan van de tuin. In dozen op zolder liggen nog foto’s die ik ooit ga inplakken. Ze zitten nog in de oorspronkelijke mapjes waarin je ze ophaalde na het ontwikkelen. Op geen van de mapjes staat ons huidige adres. Niet alleen tuinieren is voor uit kijken, er over schrijven ook.

Karien Damen
De tuin in november 2012

 

Karien Damen
juli 2016
Geo Congres MRDH 2016
Geplaatst in Nieuws en politiek, Werk

Veilig wonen voor Ton en Miep

Gepost op door Karien Damen

Geo Congres MRDH 2016Een goed idee past op de achterkant van bierviltje. Dat was het uitgangspunt van een workshop op het Geocongres in Zoetermeer. Donderdag verzamelden zich zo’n 150 deskundigen op het terrein van geo-informatie voor dit congres in de Dutch Innovation Factory. Introducees op het terrein van zorg en welzijn waren welkom. Ik mocht mee met mijn collega’s van het GIS en de ICT.

In de workshop van het bierviltje kwam namelijk samen wat geo-informatie kan betekenen voor zorg en welzijn: Wat er nodig is om Ton en Miep in staat te stellen langer zelfstandig te wonen. Maar dat komt straks, eerst een vraag beantwoorden.

Wat is nu eigenlijk geo-informatie?

Geo-informatie is de term voor informatie met een ruimtelijke component. Alle informatie die terug te leiden is naar een locatie, een plekje op aarde dus. ‘Geo’ is de afkorting van geografisch.

Ongeveer 80% van alle informatie heeft een ruimtelijke component. Dat betekent dat informatie over bijvoorbeeld aantallen ouderen te koppelen is aan een locatie. Dat kan een adres, een wijk of een gemeente  zijn.

Geo-informatie kan enorm helpen bij het maken van keuzes waar voorzieningen nodig zijn in een stad.

Terug naar veilig wonen voor Ton en Miep.

De congresgangers kregen vooraf een storymap over het leven van Ton en Miep en nog wat achtergrond toegestuurd. De vraag was: Hebben jullie een goed idee waarmee het zelfstandig wonen van Ton en Miep veilig blijft? Voor het beste idee was een prijs beschikbaar. Een gouden twitter vogel.
Via #geoidee kwamen op twitter vele ideeën binnen. Op het congres heb ik gesprekken aangeknoopt met aanwezigen om ideeën los te peuteren. Deze werden opgeschreven op een bierviltje. Er kwamen slimmere bankjes voorbij, toegankelijke openbare toiletten, rollators uitgerust met GPS maar de twitter vogel ging naar:

Een terechte winnaar, we worden steeds vitaler oud en kunnen heel lang probleemloos voor ons zelf zorgen. Een mooi voorbeeld hiervan las ik in Metronieuws.

Zelf vond ik deze ook heel mooi. Goede informatie over wat er in een wijk speelt is goed, maar een gesprek met de bewoners over wat ze als goede oplossingen zien, is minstens zo belangrijk.

De volgende is mij uit het hart gegrepen. Voorzieningen en appartement-complexen zijn vaak omgeven door beton en steen. Dat inspireert niet echt uit om eens lekker buiten te gaan bewegen. Parken en openbaar groen kunnen ook meer uitnodigen om actief te worden.

Veel ideeën dus, in totaal 51. Dinsdag ga ik met mijn collega’s aan de slag om te bekijken welk idee snel uitvoerbaar is.

maaltijdsalade van couscous en kipfilet
Geplaatst in Recepten

De Reünie

Gepost op door Karien Damen

maaltijdsalade van couscous en kipfiletWe hadden elkaar al weer twee weken niet gezien. Het was dus tijd voor een reünie van klas 1 D van de Kleine Tiki. We kozen hiervoor een mooie zomeravond uit. Soms heb je die zomaar. Iedereen had een gerecht meegenomen. Ik koos voor een maaltijdsalade van couscous en kipfilet.

 

 

Wat heb je nodig?

150 gr. couscous
150 cc. bouillon
1 eetl. olijfolie
1 of 2 pommodorie (in blokjes gesneden, andere tomaten zijn ook goed)
1 halve komkommer (gesneden, ontzaad en in plakjes gesneden)
2 tot 3 lenteuitjes (in ringetjes gesneden)
1 theel. citroenrasp
2 eetl. gehakte peterselie
1 eetl. gehakte koriander
1 eetl. gehakte mint
1 kipfilet
Handje gedroogde abrikozen
Voor de dressing: 3 eetl. olijfolie
 1½ eetl. citroensap (balsamico is ook lekker)
 zout en peper

Hoe maak je het klaar?

Snij de kipfilet in fijne stukjes. Bak in een koekenpan de stukjes kipfilet in wat olijfolie zachtjes gaar. Snij ondertussen de gedroogde abrikozen in kleine stukjes en voeg ze op het laatst toe aan de kippenfilet. Laat het geheel afkoelen.

Breng in een pannetje de bouillon met 1 eetlepel olijfolie aan de kook, zet het vuur uit en voeg de cous-cous toe. Roer even goed, zet een deksel erop en laat 10 minuten staan tot het vocht goed door de couscous is opgenomen.
Snijd ondertussen de tomaten. Schil de komkommer en snij hem doormidden. Schep met een lepel de zaadlijsten er uit (hierdoor is de komkommer minder vochtig) snij de komkommer tot slot in plakjes. Snij de lenteuitjes en maak de dressing. Voeg tomaten, komkommer, lenteui, citroenrasp, verse kruiden en dressing toe aan de couscous in een slakom. Roer alles goed door elkaar en proef of er nog kruiden toegevoegd moeten worden. Meng de kipfilet en de abrikozen door de salade.

Heerlijk als maaltijdsalade of als bijgerecht bij een stoofschotel. Eventueel kun je dan de kipfilet weglaten.

Geplaatst in Nieuws en politiek, Werk

Niets veranderd

Gepost op door Karien Damen 
Is er dan helemaal niets veranderd?

Twintig jaarDat vroeg ik mij af vrijdag toen ik bij de voorbereidingen op een congres las dat de vergrijzing de komende jaren enorm zal toenemen en dan vooral de dubbele vergrijzing. Dat betekent voor de samenleving een enorme opgave omdat al die ouderen zo lang mogelijk zelfstandig thuis willen wonen.

Vijfentwintig jaar geleden had ik nagenoeg hetzelfde opgeschreven in mijn eerste beleidsnota. Ik was net begonnen als beleidsmedewerker bij de gemeente Dordrecht. Van keukentafelgesprekken had nog niemand gehoord. Wel vonden we toen ook al dat ouderen zo lang mogelijk zelfstandig moesten kunnen blijven wonen. Woningen moesten drempelloos gebouwd worden. Zorg moest meer thuis geboden worden in plaats van in een instelling.

Na die eerste nota ouderenbeleid vijfentwintig jaar geleden, heb ik van alles gedaan binnen de lokale overheid. De tekst die ik vrijdag las kwam daarom hard binnen. Alsof als die inspanningen van mij en mijn collega’s weinig opleveren.

Is er dan helemaal niets veranderd?

In ieder geval ligt de leeftijd van de ouderen waar we het over hebben een flink stuk hoger. Deze is opgeschoven van 75+ naar bijna 85+. We blijven dus met z’n allen veel langer vitaal. De gezondheidszorg heeft enorme sprongen gemaakt en technologische ontwikkelingen maken het mogelijk langer thuis te blijven wonen en voor je zelf te zorgen.

De wijze waarop zo’n beleidsnota tot stand komt is niet zo veel veranderd. We hadden toen geen internet. Met mijn kamergenoot op kantoor deelde ik een computer en een telefoon. Alles is wat vluchtiger geworden en moet sneller klaar zijn. En dat kan ook omdat je informatie sneller met elkaar kunt delen. De grootste verandering is wat de spiegel mij laat zien. De dertiger die nog een heel leven voor zich heeft, heeft rimpels bij haar mond en ogen. Mijn haar is grijs.

Vijfentwintig jaar ambtenaar en ik zeg wat echtparen zeggen als de burgemeester hen komt feliciteren met hun gouden huwelijksjubileum.

De tijd is omgevlogen, het is geen verdienste, het ging vanzelf.

Dat is natuurlijk niet waar. Nu ik terug kijk lijkt dat alleen maar zo. Ik ben de reorganisaties, de nieuwe bazen, de verkiezingen, de vertrekkende collega’s, die maakten dat alles weer anders moest, vergeten. Nee, er is helemaal niets veranderd.

Karien Damen
Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Help, een geval van acute identiteitscrisis

Gepost op door Karien Damen

Iedereen noemde mij Karientje. Mijn tantes hadden het naar goed Brabants gebruik over: ‘Ons Karientje.’ Ik heette dus Karientje tot de eerste dag in de brugklas. Dat was een spanningsvolle dag, ik ging voor het eerst helemaal op de fiets naar Breda en kwam voor het eerst met jongens in een klas. Iedereen moest zijn naam noemen en ik zei dat ik Karientje heette, Karientje Damen. Er werd gelachen. Ik kreeg het warm en de gedachten dat ik daar met een rood hoofd zat, maakte het nog erger. Ik had weer eens iets doms gedaan zonder goed in de gaten te hebben wat. Sinds die dag heet ik Karien. Ik vind het wel een stoere naam met die K aan het begin en maar tweelettergrepen.

Vandaag ben ik eens gaan kijken wat er nu eigenlijk op mijn geboortekaartje staat, Karientje of Karien.

Met grote vreugde geven wij U kennis van de geboorte van onze dochter
Catharina
Bij het H. Doopsel ontving zij de namen: Catharina Anna Maria

Karien Damen

Meer niet, geen: ‘en wij noemen haar’ of “haar roepnaam is’, niets. Ik kan er niets anders van maken, ik heet Catharina.

Held op klompen, gekleurde gedachten, Karien Damen
Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

Held op klompen

Gepost op door Karien Damen

‘Hier,’ zei mijn moeder, ‘deze zijn voor jou.’ Ze drukte de klompen van mijn vader in mijn handen. Ik staarde naar de klompen. Ze zijn geel geschilderd en vrij groot. Mijn vader had maat 44. Op de wreef hebben ze in rood een rechthoekige schildering met zwarte belijning en rondjes, alsof je ze met veters dicht kunt knopen. Ik denk dat het de bedoeling was ze op echte schoenen te laten lijken. Aan de onderkant is het hout blank en versleten. Mijn vader deed een jaar met een paar klompen. Mijn moeder had er duidelijk een bedoeling mee om ze aan mij te geven. Ik had alleen geen idee welke bedoeling maar nam ze braaf mee. Thuis kregen ze een ereplek in onze slaapkamer onder het stoeltje met de beer.

Held op klompen, gekleurde gedachten, Karien Damen

Een paar maanden later bezocht ik een prachtige voorstelling van Nilgun Yerli. Hij had als titel: Held op blote voeten, en ging over haar overleden vader en haar relatie met hem. Het podium lag vol met schoenen. In Turkije is het gebruikelijk dat je na het overlijden van iemand zijn of haar schoenen buiten zet. Als er dan iemand langs komt die ze passen, gaan de schoenen van je overleden geliefde verder de wereld in.
Ik dacht aan mijn klompen onder het stoeltje. Nu wist ik wat mijn moeders bedoeling was en wat mij te doen stond. Zelf kon ze het vast niet over haar hart verkrijgen. Dezelfde avond nog heb ik de klompen buiten naast de voordeur gezet. In het dorp waar ik woon is vast wel een tuinder met maat 44.

Foto Hans Damen
Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Niet meer jarig verjaardag vieren dag

Gepost op door Karien Damen

Vanmiddag komen mijn familie en enkele vrienden langs om mijn verjaardag te vieren. Wat vier je eigenlijk als je jarig bent? Of, wat vier ik eigenlijk vandaag de dag na mijn verjaardag? Dat ik al weer een jaar ouder ben geworden? Dat gaat gewoon vanzelf. Dat het gisteren op de kop af 57 jaar geleden was dat ik geboren ben? Het blijft een bijzondere dag, dat wel. Maar het echte vieren is dat ik temidden van familie en vrienden voel dat ik bijzonder ben en zij voor mij bijzonder zijn. Ik ga er van genieten.

kijkdoos, bos, Karien Damen
Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Thuis komen, thuis zijn

Gepost op door Karien Damen

Maak een kunstzinnig werkstuk, gebruikmakend van materialen uit de natuur waarin je de stille plek in jezelf als levensbron verbeeld. Dat was de opdracht. Ik kon alleen maar denken aan de lange grassen onder hoge dennenbomen in het bos. Het is het Chaamse bos waar we op zondagen gingen spelen. Lekker rennen of juist als indianen onhoorbaar sluipen. Ik kan nog steeds het hars ruiken van de bomen en het hete zand voelen dat door mijn handen vloeit. In mijn jeugd was het altijd zomer. Ik ben een kind van het bos. Met een polder, rivierenlandschap of een stad heb ik weinig. Leuk om een keer te zijn maar niet om mij thuis te voelen.

De stille plek in jezelf is er altijd, je hoeft er alleen maar naar toe te gaan. In de stilte kun je contact hebben met je innerlijke landschap, dat je met nieuwe ogen kunt zien.*

Maar hoe ga ik het gevoel dat een bos mij geeft verbeelden? Op bezoek bij mijn moeder ben ik het bos ingelopen. Ik heb van alles verzameld wat bij een echt bos hoort. Weer thuis heb ik van een schoenendoos een kijkdoos gemaakt. Het is een huisje geworden met een raampje met gordijntjes, een deurtje en een dak. In de doos heb ik een boslandschap gemaakt. Als je door het raampje kijkt, kijk je niet naar binnen maar naar buiten, mijn bos in. Iedereen die een blik in mijn kijkdoos wil werpen krijgt eerst een koptelefoon op en hoort dan vogels zingen. Dit is mijn stille plek, mijn thuis.

Wat is jouw stille plek, geniet jij meer van de rust in de polder, tuur je liever over de rivier of voel je helemaal thuis bij het geluid van een levendige stad?

 

kijkdoos, bos, Karien Damen kijkdoos, bos, Karien Damen

 

 

 

 

*De stille plek in jezelf, Paula van Cuilenburg.
#verhalensafari Karien Damen
Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Op klaarlichte dag #verhalensafari

Gepost op door Karien Damen

#verhalensafari Karien Damen #verhalensafari Karien Damen

 

 

 

 

 

‘Wat heb je tot nu toe aan feiten verzameld, Koolmees?’
‘Het moet zijn gebeurd ergens tussen gisteravond negen uur en vanochtend tien uur. Iets over tien kregen wij de melding binnen dat er een stoffelijk overschot lag op het pad. Gisteravond bij het invallen van het duister lag er nog geen lijk. Dat beweert tenminste de getuige Mol. Hij woont naast het pad. Het slachtoffer is geplet door een groot voorwerp.’
‘Wat weten we van het slachtoffer zelf?
‘Het slachtoffer is geïdentificeerd door zijn familie. Het was een alleenstaande man. Hij was zojuist teruggekeerd van zijn overwintering.’
‘Wat is dat toch spijtig, net als de lente een beetje op gang komt, maakt één of andere bruut een einde aan je leven.’
‘We weten nog niet of er sprake is van een gerichte daad, chef. Het kan ook een noodlottig ongeval zijn.’
‘Oké, ga verder met de feiten. Waar is het slachtoffer het laatst gezien?’
‘We hebben deze foto van gisteravond. Hierop is het slachtoffer nog in leven.’
‘Wat is dat voor een vage foto Koolmees. Daar kunnen we toch niet veel uit afleiden.’
‘Toch wel chef, door zijn familie is hij herkend op deze foto.’
‘Ik zie het niet, dat soort lijkt allemaal op elkaar. Jij wel?’
‘Nee, ik zie het ook niet, maar dat heb ik niet gezegd waar de familie bij was. Voor je het weet word je voor een commissie gesleept.’
‘Wat zijn de resultaten van je sporenonderzoek?’
‘Ik heb de klompen van de eigenaren van het perceel onderzocht. Hierop zijn geen sporen te vinden.’
‘Weet je zeker dat je alle klompen onderzocht hebt?
‘Er wonen maar twee personen in het huis, chef.’
‘Denk eens na Koolmees, mensen kunnen toch wel meer dan één paar klompen bezitten?
‘Oké chef, ik stuur Merel er op af.’
‘Dat is goed en loop de getuigenissen nog eens na. Ze komen me niet helemaal betrouwbaar over. Misschien hebben we iets over het hoofd gezien.’

#verhalensafari Karien Damen
De laatste foto van het slachtoffer
#verhalensafari Karien Damen
Plaats delict

 

 

 

 

 

 

 

‘U had gelijk chef. De vrouw des huizes had nog een paar klompen. Onder de linker zijn resten van het slachtoffer gevonden. We nemen aan dat die gebruikt zijn bij het water geven gisteravond laat. Het slachtoffer was op het verkeerde moment op de verkeerde plaats.’

‘Een noodlottig ongeval dus?’
‘Ja, we nemen aan dat het geen opzet is.’
‘Wat sta je daar nog te wachten Koolmees, ga die vrouw ophalen voor verhoor.’
‘Dat is een beetje lastig chef, ze is niet thuis.’
‘Ja, ja laat ook maar. Wel jammer van die vette slak, dat was een lekker hapje geweest.

Dit is de de derde etappe van de verhalensafari van Sigrid van Iersel: Op zoek naar sporen.

 

#verhalensafari Karien Damen