Geplaatst in fietsen, Huis, tuin en keuken

Het zoetste lekkers komt uit Pijnacker

In de Telstar riep de gemeente deze week bewoners van Pijnacker-Nootdorp op een leuke fiets- of wandelroute te maken. Voor de mooiste routes zijn cadeaubonnen beschikbaar. Insturen kan tot 12 oktober.

In mijn hoofd zat al langer een idee om alle stalletjes langs de weg in kaart te gaan brengen. Op weg van mijn werk, neem ik onderweg vaak groente of fruit mee van zo’n stalletje. Ik weet precies waar ze zijn en wat er zoal te koop is.

De route begint en eindigt bij de Soete Suikerbol in Pijnacker. Je kunt dus zelfs voordat je op de fiets stapt op het terras al genieten van pannenkoek of gewoon een kopje koffie nemen met iets lekkers. Wij hebben dat thuis al gedaan en slaan het terras over en gaan door het poortje en linksaf het fietspad op richting het wijkpark. Aan het einde van het pad ga je rechts en daarna direct weer naar links richting de Groenzoom. Aan het einde van het pad ga je naar rechts en volg je het fietspad totdat je naar links kunt afslaan.

Groenzoom, gekleurde gedachten, Karien Damen
Je fietst onder een soort poort door: Welkom in het natuurgebied De Groenzoom! Dit gebied is pas aangelegd en deze zomer officieel geopend. Heel veel watervogels hebben deze plek al veel eerder gevonden. Links en rechts van je zie je ze op of er overheen scheren. Pas op voor vogelaars, die kunnen zo enthousiast raken over wat ze zien dat ze slingerend over het fietspad gaan.

Aan dit fietspad ligt aan de linkerkant een theetuin. Hier kun je ook kano’s huren. In de Groenzoom is veel water en op verschillende plekken zijn steigers aangelegd. Je kunt vanaf hier dus leuke tochten over het water maken. Maar wij gaan genieten van een kopje thee met wat lekkers.

Groenzoom, gekleurde gedachten, Karien Damen

Recht tegen over de theetuin ligt een fietspad. Over dat fietspad vervolgen we onze weg en; verrassing, even verderop is er weer een theetuin. Hier worden ook kruiden verkocht. Je kunt ze zelf plukken. Ik heb niet voor niets een grote fietstas meegenomen. Maar een handgemaakt insectenhotel, die ze hier ook hebben, past er helaas niet in. We fietsen verder.
Net voordat we de Pastoor Verburghweg bereiken slaan we rechtsaf een fietspad in. Dat brengt ons al slingerend onder de N470 door. Na de tunnel slaan we rechtsaf. Iets verder op nemen we het fietspad aan de linkerkant. Aan het einde van het fietspad gaan we linksaf, de Keulseweg op.

Groenzoom, gekleurde gedachten, Karien DamenEen stukje verder aan de linkerkant zie je een soort bushokje. Hierin staat een fruitautomaat. Wij gaan vandaag voor de bessen, die zien er lekker uit. De fietstas raakt al voller. Aan het einde van de Keulseweg slaan we linksaf. We zijn nu op de Molenlaan, achtereenvolgens kun je hier scharreleieren en paprika’s kopen.

Aan het einde van de weg gaan we naar rechts en direct weer naar links. Hier op de Kleihoogt kun je aan de rechterkant lekkers voor je paard of pony kopen of hortensia’s voor je schoonmoeder. We gaan de brug over N470 over en slaan direct daarna rechtsaf. Dit fietspad fietsen we tot we weer rechtsaf kunnen richting Tolhek en de Soete Suikerbol.

Ik heb nu een route gemaakt voor ongeveer twaalf kilometer. Dat is niet genoeg voor een echte fietstocht. Ik zal hem dus moeten verlengen, wil ik een kans maken bij de prijsvraag. Maar eerst gaan we de oogst van vandaag opeten.

 

 

 

 

 

Geplaatst in Nieuws en politiek

Zomergeluk is te vinden in Zoetermeer

Er is geen ontkomen aan, vandaag is het zondag. Op de fiets ga ik richting de Dorpsstraat in Zoetermeer. We hebben om half twee afgesproken zodat we elkaar nog moed kunnen inspreken. Vanaf twee uur stappen we op de bezoekers van Zondag in het Park af met de vraag: Geef mij een woord en ik maak een gedicht of verhaal voor je?

De eerste is het moeilijkst. Niet te veel nadenken, zeg ik tegen me zelf. Gaandeweg krijg ik de smaak te pakken. Ik heb hele gesprekken met wildvreemden en met bekenden. Ik ontmoet de de Urban Sketchers uit Den Haag. Zij maken tekeningen van het publiek. Dat is net zo spannend als er voor schrijven. Iemand vraagt mij na ontvangst van mijn gedicht: ‘En wat krijg je nu van mij?’

Niets, je lach was mijn beloning.

Rond een uur of vier heb ik negen gedichten geschreven en besluit ik te gaan genieten van het optreden van René van Kooten.

 

Zomergeluk

Het overkomt je niet alleen in de zomer
Zon, zee en je liefste is genoeg
Waar komt het gevoel vandaan?
Het overkomt je niet alleen in de zomer
Opeens is het daar
Je moet het gewoon niet te veel willen
Het overkomt je niet alleen in de zomer
Zon, zee en je liefste is genoeg

Zomergeluk in Zoetermeer, gekleurde gedachten, Karien Damen

De oude boom

Al eeuwenlang staat hij daar
Donker, robuust en zwijgzaam
Wat heeft de oude boom allemaal gezien?
Al eeuwenlang staat hij daar
Een gulp die open gaat gevolgd door een straal
Een verlegen lach en monden vinden elkaar
Al eeuwenlang staat hij daar
Donker, robuust en zwijgzaam

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Reizen

Drenthe, je moet er geweest zijn

Drenthe, je moet er geweest zijn, Karien Damen, gekleurde gedachten

Heide, schapen, hunebedden, maar ook TT, Cuby en the Blizzards en Enzo Knol. We zijn in Drenthe, om precies te zijn op de Hondsrug. We fietsen bijna elke dag en stippelen ’s morgens een route uit via de knooppunten. In het begin is het voor ons even wennen. De bordjes zitten niet altijd op een plek waar je ze verwacht. Maar omkeren en zoeken daar doen we niet aan. Vanuit de gedachte dat een pad altijd ergens naar toe gaat, fietsen we stug door.

Regenpak aan, slush, slush. Regenpak uit, krunk, krunk.

De tocht gaat naar Westerbork omdat ik graag het voormalige kamp wil bezoeken. Het blijkt helemaal niet zo dicht bij het dorp te liggen als de naam doet vermoeden. We volgen vanuit Westerbork nog een lange route richting Hooghalen. Het is wel logisch dat het kamp dichter bij Hooghalen ligt. Dit plaatsje ligt aan de spoorlijn. Wat ik niet wist was dat het kamp in 1938 is opgezet als vluchtelingenopvang voor joden die voor het nazie regime in Duitsland gevlucht waren. De Duitse bezetter heeft het in 1942 heel cynisch ingericht als doorgangskamp. Eerst moest men vanaf Hooghalen lopen met alle bagage naar het kamp, zo’n vijf kilometer. De Duitsers hebben de gevangenen een spoorlijn laten aanleggen. Dat was gemakkelijker om er te komen maar ook voor het vertrek. De route van de spoorlijn naar het kamp is nu gemarkeerd door 97 bielzen, evenveel als er transporten zijn geweest naar vernietigingskampen, voornamelijk naar Auschwitz.
Maar eerst liepen we het bijbehorende museum in. In de gang staan koffers, ze staan voor elke grote groep vluchtelingen die naar Nederland kwamen, met als laatste groep de Syriërs. Er zijn meer momenten dat ik aan nu denk. De lijst met beperkingen die aan joden werden opgelegd in de loop der jaren doen vrezen welke beperkingen als een glijdende schaal aan andersdenkenden opgelegd kan worden.
Van het kamp staat feitelijk niets meer overeind. Eén barak is teruggeplaatst. Het heeft een tijdlang dienst gedaan als schuur bij een boer. Deze heeft het bouwsel geschonken aan het museum. Aan het einde van het terrein bevindt zich het monument. Een spoorlijn die eindigt in het niets, als teken van wanhoop.
Het gebied rond het kamp ziet er tegenwoordig heel anders uit dan ten tijde van de oorlog. Direct na de oorlog is staatsbosbeheer begonnen met de aanleg van een productiebos. Het is nu moeilijk voor te stellen dat de gevangenen uitkeken over een desolate vlakte.

Tring, tring, pas op hier kom ik aan.

Drenthe, je moet er geweest zijn, Karien Damen, gekleurde gedachten

We gaan harder dan de meeste andere fietsers, ook de e-bikers. We zijn op weg naar een plek waar de prehistorie levend is gemaakt, rond het hunebed in Borger. In het museum krijg je uitgelegd hoe die grote stenen in het Drentse landschap hier terecht zijn gekomen en hoe ze ons vertellen waar ze vandaan komen. Rondom het museum zijn boerderijen uit verschillende tijdperken uit de prehistorie nagebouwd. Ook kun je zien wat er toen verbouwd werd en hoe ijzer werd gewonnen. Indrukwekkend om te zien waar toe mensen in die tijd met weinig middelen en techniek in staat waren.

krunk, krunk verder gaat het weer.

Drenthe, je moet er geweest zijn, Karien Damen, gekleurde gedachten

Ik heb zadelpijn, vandaag dus een lange wandeling bij het buitencentrum Boomkroonpad van staatsbosbeheer. Het boomkroonpad laat je op 22 meter hoogte ervaren wat eekhoorntjes zien. Aan het eind van de reis langs de boomtoppen kun je kiezen uit verschillende wandelroutes, door het bos over de heide of langs vennen en moeras.

Woesj, woesj, windkracht vijf vandaag.

Een route met op de terugweg windje mee dan maar. We gaan naar Assen. De hoofdstad van de provincie Drenthe heeft 67.000 inwoners, iets meer dan Pijnacker-Nootdorp en dat is een dorp. Niet groot maar toch is Assen een echte stad met een mooi historisch centrum. We bezoeken het Drents museum, het heeft een mooie collectie archeologie en hedendaagse kunst. Op dit moment loopt de tentoonstelling over de Maya’s. Het mooiste in het museum vind ik het Het Grootste Poppenhuis van Nederland. Het huis van de belastingontvanger in Drenthe is opnieuw ingericht en één van de bewoners leidt je rond. Het mooiste is dat je aan tafel mag aanschuiven, doosjes en kasten kunt openmaken en een blik kunt werpen in een boek.

Drenthe, ik ben er geweest.

 

Drenthe, je moet er geweest zijn, Karien Damen, gekleurde gedachten
Ik was er

 

 

 

 

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Nieuws en politiek

Pluche en roze wolken

Het komt steeds dichterbij. Op zondag 14 augustus is het zo ver. In het park bij de Nicolaaskerk in Zoetermeer maak ik op verzoek van bezoekers een gedicht of zeer kort verhaal. Ik doe dat samen met andere leden van de prozagroep. Een paar weken geleden leek het me wel stoer voorbij elke gêne te gaan, maar nu de datum dichterbij komt krijg ik buikpijn.

Hoe ga ik dat aanpakken?
Gelukkig kan ik nog oefenen. Misschien vinden mensen het leuk om een portret mee te krijgen, van hun zelf of van een geliefde. Ik denk aan een triolet.

Wat is een triolet eigenlijk?
Een triolet, een rondeau simple of een rondelet is een Franse dichtvorm uit het begin van de 14e eeuw. Eigenlijk is het een rondeel van acht versregels, rijmschema ABaAabAB. De benaming ‘triolet’ dateert uit de 16e eeuw en slaat op de drie versregels 1, 4 en 7 die identiek zijn. De versregels 2 en 8 zijn eveneens identiek.
Mijn triolet wordt met het beantwoorden van de volgende vragen eigenlijk een portrelet.

1. Iets waar de persoon voor staat

2. Iets over het uiterlijk van de persoon

3. Een vraag die je wilt stellen

4. = 1

5. Wat zei deze persoon

6. Wat is je bijgebleven

7. = 1

8. = 2

Laat ik beginnen met Femke Halsema. Ik heb net het boek pluche van haar gelezen. Deze week maakte ze bekend dat ze stopte met twitteren. De laatste stap uit de Haagse schijnwerpers. Het tweede portrelet gaat over een andere mooie vrouw; mijn schoonzus Heleen Vaessen die net een eigen verloskundige praktijk is begonnen in Pijnacker.

 

Femke Halsema

Je bedreef integere politiek

Met je stralende ogen en donkere krullen

Was je echt niet gehecht aan het pluche?

Je bedreef integere politiek

‘Het belangrijkste is de democratische rechtsstaat’

Paars plus had het moeten worden voor jou

Je bedreef integere politiek

Met je droevige ogen en donkere krullen

Heleen Vaessen

Helpt je bevallen vanuit eigen kracht

Een sterke vrouw met zachte ogen

Bestaan roze wolken echt?

Helpt je bevallen op eigen kracht

‘Je weet zelf het beste hoe het moet’

Vroedvrouw vanuit passie

Helpt je bevallen vanuit eigen kracht

Een sterke vrouw met zachte ogen

 

Afbeeldingen zijn van Heleen Vaessen

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Zomers schrijven

Driezinnenverhaaltjes, is een schrijfoefening uit het boekje van Zoete meren en bruisende woorden. In mijn hoofd speel ik er al de hele week mee. In drie zinnen beschrijf je heel compact een volledig basisverhaal met een kop, een midden en een staart. Simpel toch, de hele dag komen verhalen vanzelf langs. Een stel dat ons stuurs kijkend voorbij fietst. Ik fantaseer dan over wat er hand zou kunnen zijn tussen die twee. Voor de hand ligt dat ze het oneens zijn geworden over de route. Er zijn verwijten geweest als:

Jij moet altijd je zin hebben.

Maar het zou natuurlijk ook heel goed kunnen dat ze net bij een familielid vandaan komen dat slecht nieuws heeft gehad over zijn gezondheid of dat een kind is komen vertellen dat ze gaat scheiden. En dat dan opschrijven in drie zinnen en niet alles tegelijk. Of in het gangpad van een winkel als je een flard opvangt van een gesprek.

Ik zei tegen haar dat ze daar niet aan toe moet geven.

En ik zie een luie puber op de bank liggen of een onbetrouwbare vriend die haar laat zitten. Of zou het de onbedwingbare neiging van hun vriendin zijn om alle dagen magnums te eten? Ik kan er natuurlijk ook een ergere verslaving van maken.
Of als we tijdens onze wandeling een stukje meenemen van het Pieterpad. Een jonge vrouw loopt ons tegemoet en groet ons lachend.

Weten jullie waar het centrum van het dorp is?

Er ontspint zich een verhaal in mijn hoofd.

Ze heeft haar man verteld dat ze een etappe van het Pieterpad gaat lopen met een vriendin.

Hij heeft zijn jeugdliefde teruggevonden via het internet en een afspraak met haar weten te maken.

Op pagina vier van de krant staat dat een man en een vrouw getroffen zijn door een blikseminslag tijdens het noodweer gisteren. 


Zomers schrijven, Karien Damen

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Net gegeten

Ik volg het gebakje op de schaal met mijn ogen. De jarige is bijna bij mij aangekomen. Niemand heeft mijn gebakje gekozen. Ik doe mijn ogen dicht en beeld me in dat ik de eerste hap neem. Ik ruik de gebrande suiker en zie de druppeltjes karamel glinsteren in het stukje schuim dat ik met de vork naar mijn mond breng. Zacht smelt het stukje gebak op mijn tong. Ik proef nu ook hazelnoot.

Schuimgebak

Ik open mijn ogen. De jarige houdt mij  de schaal voor en kijkt mij verwachtingsvol aan. Ik neem een bordje van haar aan en kijk naar de schaal met gebak. Ik kan alleen nog kiezen uit een tompouce of een abrikozenvlaatje.

‘Nee, dank je, toch maar niet. Ik heb net gegeten.’

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Tuinieren is vooruit kijken

De tuin groeit ons een beetje boven het hoofd. E. stelt voor volgend jaar een hovenier te vragen alles te komen snoeien want zelfs met de snoeigiraffe lukt het niet meer de laurier in bedwang te houden. Lommerrijk, zo zou ik nu onze tuin omschrijven. Op elk moment van de dag kun je ergens in de schaduw zitten en als je wil ook in de zon. Het is nu twaalf jaar geleden dat we hier kwamen wonen en de tuin hebben aangelegd. Een mooi moment om foto’s van de eerste jaren op te zoeken en vanaf hetzelfde punt opnieuw een foto te maken.
Tuinieren is voor uit kijken. Bij de inrichting van je tuin moet je er rekening mee houden dat alles groter groeit en hoe het er dan uit ziet. Het is mooi om dat in beeld te brengen.

Karien Damen
De tuin april 2006
Tuin gekleurde gedachten
juli 2016

 

Ik vind maar één foto uit die beginperiode. Verder nog wat foto’s van de tuin bedekt met sneeuw. Er moeten toch meer zijn? Het was net de tijd dat we van analoog naar digitaal fotograferen over gingen. In de fotoboeken vind ik geen foto’s terug van ons huidige huis laat staan van de tuin. In dozen op zolder liggen nog foto’s die ik ooit ga inplakken. Ze zitten nog in de oorspronkelijke mapjes waarin je ze ophaalde na het ontwikkelen. Op geen van de mapjes staat ons huidige adres. Niet alleen tuinieren is voor uit kijken, er over schrijven ook.

Karien Damen
De tuin in november 2012

 

Karien Damen
juli 2016
Geplaatst in Nieuws en politiek, Werk

Veilig wonen voor Ton en Miep

Geo Congres MRDH 2016Een goed idee past op de achterkant van bierviltje. Dat was het uitgangspunt van een workshop op het Geocongres in Zoetermeer. Donderdag verzamelden zich zo’n 150 deskundigen op het terrein van geo-informatie voor dit congres in de Dutch Innovation Factory. Introducees op het terrein van zorg en welzijn waren welkom. Ik mocht mee met mijn collega’s van het GIS en de ICT.

In de workshop van het bierviltje kwam namelijk samen wat geo-informatie kan betekenen voor zorg en welzijn: Wat er nodig is om Ton en Miep in staat te stellen langer zelfstandig te wonen. Maar dat komt straks, eerst een vraag beantwoorden.

Wat is nu eigenlijk geo-informatie?

Geo-informatie is de term voor informatie met een ruimtelijke component. Alle informatie die terug te leiden is naar een locatie, een plekje op aarde dus. ‘Geo’ is de afkorting van geografisch.

Ongeveer 80% van alle informatie heeft een ruimtelijke component. Dat betekent dat informatie over bijvoorbeeld aantallen ouderen te koppelen is aan een locatie. Dat kan een adres, een wijk of een gemeente  zijn.

Geo-informatie kan enorm helpen bij het maken van keuzes waar voorzieningen nodig zijn in een stad.

Terug naar veilig wonen voor Ton en Miep.

De congresgangers kregen vooraf een storymap over het leven van Ton en Miep en nog wat achtergrond toegestuurd. De vraag was: Hebben jullie een goed idee waarmee het zelfstandig wonen van Ton en Miep veilig blijft? Voor het beste idee was een prijs beschikbaar. Een gouden twitter vogel.
Via #geoidee kwamen op twitter vele ideeën binnen. Op het congres heb ik gesprekken aangeknoopt met aanwezigen om ideeën los te peuteren. Deze werden opgeschreven op een bierviltje. Er kwamen slimmere bankjes voorbij, toegankelijke openbare toiletten, rollators uitgerust met GPS maar de twitter vogel ging naar:

Een terechte winnaar, we worden steeds vitaler oud en kunnen heel lang probleemloos voor ons zelf zorgen. Een mooi voorbeeld hiervan las ik in Metronieuws.

Zelf vond ik deze ook heel mooi. Goede informatie over wat er in een wijk speelt is goed, maar een gesprek met de bewoners over wat ze als goede oplossingen zien, is minstens zo belangrijk.

De volgende is mij uit het hart gegrepen. Voorzieningen en appartement-complexen zijn vaak omgeven door beton en steen. Dat inspireert niet echt uit om eens lekker buiten te gaan bewegen. Parken en openbaar groen kunnen ook meer uitnodigen om actief te worden.

Veel ideeën dus, in totaal 51. Dinsdag ga ik met mijn collega’s aan de slag om te bekijken welk idee snel uitvoerbaar is.

Geplaatst in Recepten

De Reünie

maaltijdsalade van couscous en kipfiletWe hadden elkaar al weer twee weken niet gezien. Het was dus tijd voor een reünie van klas 1 D van de Kleine Tiki. We kozen hiervoor een mooie zomeravond uit. Soms heb je die zomaar. Iedereen had een gerecht meegenomen. Ik koos voor een maaltijdsalade van couscous en kipfilet.

 

 

Wat heb je nodig?

150 gr. couscous
150 cc. bouillon
1 eetl. olijfolie
1 of 2 pommodorie (in blokjes gesneden, andere tomaten zijn ook goed)
1 halve komkommer (gesneden, ontzaad en in plakjes gesneden)
2 tot 3 lenteuitjes (in ringetjes gesneden)
1 theel. citroenrasp
2 eetl. gehakte peterselie
1 eetl. gehakte koriander
1 eetl. gehakte mint
1 kipfilet
Handje gedroogde abrikozen
Voor de dressing: 3 eetl. olijfolie
 1½ eetl. citroensap (balsamico is ook lekker)
 zout en peper

Hoe maak je het klaar?

Snij de kipfilet in fijne stukjes. Bak in een koekenpan de stukjes kipfilet in wat olijfolie zachtjes gaar. Snij ondertussen de gedroogde abrikozen in kleine stukjes en voeg ze op het laatst toe aan de kippenfilet. Laat het geheel afkoelen.

Breng in een pannetje de bouillon met 1 eetlepel olijfolie aan de kook, zet het vuur uit en voeg de cous-cous toe. Roer even goed, zet een deksel erop en laat 10 minuten staan tot het vocht goed door de couscous is opgenomen.
Snijd ondertussen de tomaten. Schil de komkommer en snij hem doormidden. Schep met een lepel de zaadlijsten er uit (hierdoor is de komkommer minder vochtig) snij de komkommer tot slot in plakjes. Snij de lenteuitjes en maak de dressing. Voeg tomaten, komkommer, lenteui, citroenrasp, verse kruiden en dressing toe aan de couscous in een slakom. Roer alles goed door elkaar en proef of er nog kruiden toegevoegd moeten worden. Meng de kipfilet en de abrikozen door de salade.

Heerlijk als maaltijdsalade of als bijgerecht bij een stoofschotel. Eventueel kun je dan de kipfilet weglaten.