Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Gevleugelde gasten

Gisteren hebben we de laatste schroeven ingedraaid. Onze B&B met drie gastenverblijven kan worden geopend. Alle verblijven kijken uit op het zuiden en hebben een luifel boven de ingang. Ik kan bijna niet wachten tot onze eerste gasten arriveren. Ik stel mezelf gerust met het idee dat het seizoen nog niet echt is begonnen. Mijn collega’s kunnen gerust zijn, voorlopig ga ik er niet rijk van worden.

B&B geopend

We hebben er lang over nagedacht, maar ik was er van overtuigd dat we onze gasten wat hebben te bieden, een rustpunt in een jachtig leven. Ons dorp staat niet bekend om zijn natuurschoon, maar onze gasten hoeven de tuin eigenlijk niet te verlaten. Er is voor elk wat wils, de hele zomer lang. Nu verspreidt de klimroos rosa new dawn zijn zachte geuren net als de jasmijn. Straks vechten de vlinderstruik en de hortensia’s om aandacht. Om het nog aantrekkelijker te maken heb ik dit voorjaar ook nog een appelboompje geplant.

Mijn man zag er wat tegen op. Hij was bevreesd dat we tijdens onze maaltijden, vooral als we buiten eten, zouden worden gestoord. Hij wil in alle rust van zijn maaltijd kunnen genieten. Augustus, als wespen onze tuin bezoeken, is dan ook niet echt zijn maand.

In ieder geval heb ik nu mijn goede voornemen van 2014 ingelost. Ik wilde mijn tuin bijvriendelijker maken. Begin dit jaar kon ik geen bijenhotel vinden bij de tuincentra. De afgelopen maanden is er iets gebeurd wat ik heb gemist, maar insectenhotels zijn hot. Ze zijn nu te koop in alle soorten en maten. Die van mij zijn van Natuurmonumenten. Ik heb er nu drie in in de tuin hangen, vlinders, bijen en lieveheersbeestjes zijn meer dan welkom. Ik heb wel een verzoek aan de bijen. Zorg voor kruisbestuiving en bezoek ook eens de overheerlijke appelboom bij onze buren. Hij staat linksachter net voorbij de aardbeien en de Buddleja davidii ‘White Profusion’ .

Natuurmonumenten
B&B voor vlinders

 

Geplaatst in Kunst en Cultuur, Nieuws en politiek

Kleefliedjes

 

Kleefliedje op zoek naar slachtoffer
Kleefliedje op zoek naar slachtoffer

De hele week zit het liedje al in mijn hoofd. Ergens opgelopen tijdens een autoreclame volgens mij. Happy van Pharell Williams. Het is zo’n liedje dat aan je vastgekleefd raakt. Op onverwachte momenten dwarrelt het door mijn hoofd, onder de douche, tijdens een bespreking op het werk en als ik ’s nacht wakker wordt. Het is een leuk liedjes maar na een dag of wat heb ik er toch echt wel genoeg van.

Niet alle liedjes zijn goede kleefliedjes, het is een speciale eigenschap die ze zo hardnekkig maakt. Besmettelijk zijn ze ook. Komt er iemand zingend met zo’n liedje langs, negen van de tien keer neem ik het over. Jaren geleden was de film Sneeuwwitje van Disney opnieuw uitgebracht. Maandagochtend zong iedereen op kantoor: “he ho, he ho, je krijgt het niet cadeau”, sommigen deden er zelfs een dwergenloopje bij. Maar mijn ergste ervaring is met Costa del Sol, daar sloeg mijn hartje op hol, van de Zangeres zonder naam. Op dat deuntje begeleidde ik mezelf met mijn fietsbel op weg naar mijn werk.

 

 

Happy Pharell WilliamsDe kracht van het liedje Happy is zo groot dat het wereldnieuws werd van de week. De Iraanse regering arresteerde zes jongen mensen omdat ze hun versie van Happy op youtube hadden gezet. De islamitische waarden waren in het geding. Dansen en laten zien dat je gelukkig bent is tegen het zere been van de ayatollahs. Of zouden ze chagrijnig geworden zijn omdat het liedje dat zich ook in hun hoofd heeft vastgezet?

Ik ben wel benieuwd naar andere kleefliedjes, als ik dan van een liedje genoeg heb kan ik het inruilen voor een ander liedje. Wie wil Happy met me ruilen?

 

 

 

Geplaatst in Boeken, Nieuws en politiek

Stop een politicus in je vakantiekoffer

Maar liefst twee had ik er in mijn koffer, boeken geschreven door een voormalige politicus. Het lijkt op een geval van ernstige beroepsdeformatie, maar het ging om een roman, van Anneke van Dok, en een thriller, van Klaas de Vries. Liefde, moord en doodslag, ideale ingrediënten voor de vakantiekoffer.

Het jaar van de held van Anneke van Dok, uitgeverij Conserve

Boekomslag Het jaar van de held

Anneke van Dok was staatsecretaris in het het eerste paarse kabinet en in verschillende plaatsen burgemeester. Het verhaal speelt in de fictieve plaats Elft tijdens het herdenkingsjaar van de geboorte van Van Speyk in 2012. Die van dan nog liever de lucht in. Het herdenkingsjaar wordt uiteindelijk een rampjaar voor de gemeente Elft. We krijgen het verhaal voorgeschoteld door de ogen van de bode. Want een bode op het stadhuis weet alles.

De vorm waarin dit gebeurt belemmerde mij bij het lezen. Er zijn wisselend drie personen aan het woord, de burgemeester van Elft in de ik-vorm, via haar aantekeningen die ze aan de bode heeft gegeven, de bode in de ik-vorm en de bode als hij. En dat allemaal in dezelfde opmaak. Ik moest steeds terug bladeren om het verhaal te kunnen volgen. Wie is er nu weer aan het woord? Ik kreeg daardoor niet het gevoel dat het ging om mensen van vlees en bloed.
Toch geeft het boek een aardig inkijkje hoe het er op stadhuizen aan toe kan gaan. Als dit boek in je vakantiekoffer is belandt, gewoon lezen. Maar ik zou er niet speciaal voor naar de winkel rennen.

Operatie Vuurvogel van Klaas de Vries, uitgeverij Conserve

Boekomslag operatie vuurvogel

Op de achterflap van Operatie Vuurvogel, kijkt de schrijver me wat streng aan. Het is Klaas de Vries een bekend politicus en nog steeds actief, als lid van de Eerste Kamer. Met minister van Binnenlandse zaken en directeur van de VNG op je CV is je imago dat van een degelijke bureaucraat. Dat rijmt niet met de beeldrijke taal en het fantasierijke plot in Operatie Vuurvogel. Op een Italiaanse begraafplaats wordt het hoofd gevonden van een Nederlandse concertpianist, op het graf van Stravinsky. Een oude schoolvriend van de concertpianist bemoeit zich met het oplossen van deze moordzaak. Dat wordt hem bijna fataal. Toen ik me eenmaal over de verbazing had heen gezet, dat het Klaas de Vries is die dit verhaal vertelt, blijft er gewoon een ontzettend spannend boek over. Meenemen dus.

 

 

 

 

 

 

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Reizen

One Happy Island

Aruba
One happy Island

Bon Bini

Een echt welkom kregen we niet zaterdagochtend op Schiphol. Het regende dat het goot en het was koud, 11 graden. Maar gelukkig hadden we wat van de warmte van Aruba en Eddy meegenomen. In het Papiamento bestaat volgens mij geen woord voor het weer. Het is er altijd hetzelfde, rond de dertig graden, blauwe lucht met hier een daar een wolkje en een straffe noordoostenwind. We hebben dan ook bijna niets anders gedaan dan onder een rieten parasol liggen lezen. Meer heb je niet nodig op een date met Eddy na.

Aruba
De opgeknapte legertruck van Eddy Croes

Eddy is Eddy Croes, een bekendheid op Aruba en daarbuiten. Ergens heeft hij Zeeuws bloed, vandaar de naam Croes. Het zou dus heel goed kunnen dat een Nederlandse toerist in de verte familie is. Daarom wil hij ons, zijn neven en nichten het echte Aruba laten zien. Precies om 9.00 uur komt Eddy ons ophalen met een opgeknapte legertruck. Een avontuurlijke tocht met 20 andere neven en nichten volgt over, volgens Eddy, het beste eiland van Zuid-Amerika. Dat komt omdat de Nederlanders structuur hebben gebracht, een bestuurlijke organisatie en een onderwijssysteem. Want, volgens deze idealistische Arubaan, brengt kennis de wereld vooruit.

Aruba
Natuurlijke brug

Levenslessen van een neef uit het westen

Boven het geraas van de motor uit krijgen we alles te horen over de ontstaansgeschiedenis van het eiland en de gewoonten van zijn bewoners. We rijden langs mooie ongerepte stranden, door het dorre binnenland met rotsen en cactussen. Hij laat ons de ruige noordkust zien en de hondenbegraafplaats op het strand. Vanachter het stuur geeft hij ons daarbij ook nog levenslessen mee.

Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan. Wat heb je aan een zwembad bij je villa. Dan moet je nog vroeg op anders liggen er leguanen in te chillen als jij wil zwemmen. En waarom? De zee is vlakbij. Zelf woon ik vijf minuten lopen van het strand. Voor jullie Nederlanders is dat anderhalve minuut.

 

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Nieuws en politiek

De eerste keer #Koningsdag2014

koningsdag 2014
Vlag en wimpel

Gisteren heb ik gevlagd met een oranje wimpel. Ik word daar altijd heel blij van. Een wapperende vlag met frisse kleuren tegen een blauwe lucht. Ik ben helemaal niet zo van het koningshuis maar vlag graag. Misschien komt dat omdat bij ons thuis niet werd gevlagd en ik dat als kind erg jammer vond. Ik weet nog, op een dag kwam ik thuis uit school, we waren de hele dag bezig geweest met prinsessen en koetsen, ik denk dat de trouwdag van een van de prinsessen aanstaande was en dat ik vroeg waarom wij de vlag niet uithingen. Het antwoord van mijn vader schokte mijn geloof in sprookjes toen diep:

Niet iedereen is voor het koningshuis.

Het is voor iedereen wennen. Koningsdag klinkt heel anders dan koninginnedag. Serieus tegenover gezelligheid. Bij de hoofdrolspelers, Willem-Alexander en Beatrix zou je het juist andersom verwachten.
De beelden zagen er gisteren niet anders uit dan andere jaren. Vrolijke in oranje uitgedoste onderdanen in De Rijp en Amstelveen, die de koninklijke familie ontvingen.
Omdat ik de column van Youp had gelezen, keek ik vooral naar burgemeester. Waar ken ik die man van? Het eerste wat in mij opkwam was: Apeldoorn, er achteraan kwam: De commissie van in en uitgeleide. Vreemde casting voor deze eerste koningsdag.

lintjesregen
Welkom bij de lintjesregen in Zoetermeer

Ik laat me verder niet afleiden. Koningsdag valt, zoals gebruikelijk bij een oranjefeest, op juist die lentedag die de zomer aankondigt. De lucht is vol beloften van een nieuw seizoen. Ik trek mijn nieuwste jurk aan en mijn feestschoenen en ga het dorp in. Misschien kom ik wel een queenie tegen.

#koningsdag2014
Mijn feestschoenen

 

 

 

 

 

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Altijd wind mee hebben

RIH fiets
Mijn RIH

Ik heb een echte RIH. Een fiets die genoemd is naar het paard van Karl May. Als ik de banden goed oppomp is hij de snelste van alle fietsen. Bijna elke dag fiets ik er mee naar mijn werk. Het mooie van fietsen is dat ik de jaargetijden voorbij zie komen. Op dit moment is het heerlijk om door het fluitenkruid te fietsen en in de weilanden de lammetjes te zien. Op weg naar huis waait de wind alle muizenissen uit mijn hoofd.

Maar steeds vaker, stevig doortrappend op weg naar mijn werk, scheurt iemand me voorbij, moeiteloos. Als ik dan goed kijk, zie ik een verdikte achteras of framebuis. Daar zit een accu in. Iemand, meestal jonger dan ik fietst me op een e-bike voorbij. Vroeger herkende je deze fietsen aan een platte doos op de bagagedrager. Of met een bromfietsplaatje achterop. Daar wilde mijn moeder zelfs niet mee gezien worden.

Tegenwoordig is één op de vijf fietsen een elektrische. Op korte afstanden is het een gezond en milieuvriendelijk alternatief voor de auto. Maar wees dan een echte held en stap op een echte fiets. Tekenend vind ik dat je zo min mogelijk moet kunnen zien dat het een elektrische fiets is. Sparta gebruikt het als pluspunt in zijn reclame voor de nieuwste uitvoering. Geen SpartaMet maar een Sparta X de luxe.

Al die mooi weer fietsers willen niet weten dat ze met trapondersteuning fietsen.

Of ik jaloers ben? Welnee, ik voel me fit en gezond als ik kan fietsen. Hoewel, een enkele keer heb ik flink wind tegen en er zit een gemeen hellinkje in het nieuwe fietspad langs de N470. Dan vermaan ik mezelf: alles is beter dan op de sportschool op een band van niets naar nergens te lopen. Ik ga liever achter boeven aan.

 

 

 

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Nieuws en politiek

Happy Home

Bent u de nieuwe buurvrouw?

Ik ben in de voortuin van het nieuwe huis van mijn broer onkruid aan het wieden. Nadat ik de buurvrouw heb uitgelegd hoe het zit, kijken we samen peinzend naar het huis. Onze conclusie is, dat het mooi is dat het huis zich weer vult met leven. Het heeft een behoorlijke tijd leeg gestaan. Dat laat een huis direct merken. Hoe kan ik niet precies zeggen, maar het ziet er steeds treuriger uit.

Mijn broer en zijn gezin hebben dus een nieuw huis gekocht. Hun oude huis is vorige week ook verkocht. Zij zijn dit jaar niet de enige. De open huizen dag van vorige week trok een groot aantal kijkers. Het resulteerde in veel afspraken voor een tweede bezichtiging. Volgens een plaatselijke makelaar, een teken dat de nieuwsgierigen van afgelopen zaterdag serieuze plannen hebben.

Dat maakt deze lente extra zonnig. Alles komt weer in beweging. Nieuwe huizen krijgen een fris verfje en een nieuwe inrichting. Heel veel werklui lopen in en uit. Om de boel op te meten, te slopen, een keuken en een badkamer te plaatsen, te behangen en te stucen. De nieuwe huizen ogen direct weer vrolijker van al die aandacht.

Het herstel van de huizenmarkt is een teken dat de economie weer opkrabbelt. Dat is mooi voor ons allemaal. Maar het mooiste vind ik dat al die leegstaande huizen weer bewoners krijgen. Een huis kan er niets aan doen dat zijn eigenaar gaat scheiden, van baan verandert of gezinsuitbreiding krijgt. Ik voel mee met een leegstaand huis en zie er direct allerlei mogelijkheden in. Het is maar goed dat mijn man niet reageert op:

Is dat huis niet iets voor ons?

Huizenverkoop
Huizenverkoop neemt weer toe
Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Mode

Over rare hobby’s en mooie dromen

“We willen niet te laat naar huis gaan”, zegt Liesbeth, een vriendin van ons. “Want morgenavond moet ik ook nog naar school”. “Naar school?” reageren wij in koor. “Ja, ik zit op de kappersschool“. We hadden elkaar door familieomstandigheden al een tijdje niet gezien en deze zondagmiddag was bedoeld om bij te praten en tot besluit samen lekker te eten. Ze vertelt dat ze het knippen van mensen altijd leuk heeft gevonden en in haar studietijd er een bijverdienste aan had. Ze heeft al een pandje in de stad waar ze wonen op het oog. We worden helemaal enthousiast van haar verhaal. Het nodig mij uit om te vertellen over mijn nieuwste project, het maken van een corset. “Hoor je dat Hugo”, zegt Liesbeth, “en dan noem je mijn hobby raar”.

krulspelden
Image courtesy of Surachai / FreeDigitalPhotos.net

In haar vrije uren oefent Liesbeth het inzetten van rollers voor een permanent. In het dagelijkse leven is ze juriste en eigenaar van een adviesbureau. Ik ben in mijn vrije tijd bezig met textiel en doordeweeks gemeenteambtenaar. We zijn allebei van de generatie die begin jaren 80 moest kiezen voor een opleiding of een beroep. Van onze schooldecaan kregen we het dringende advies mee vooral iets te gaan doen waar je je brood mee kon verdienen. Het was crisis.

Het volgen van de pedagogische academie, de voorloper van de pabo, leidde op tot werkloosheid. Dus ging mijn zus een ander HBO- opleiding doen. Ze werd daar doodongelukkig van en stapte toch over naar de pedagogische academie. Ze werkt nu al jaren met veel plezier in het onderwijs. En is, voor zover ik dat kan beoordelen, een kei in haar vak. Mijn schoonzus werd jaar na jaar uitgeloot voor de opleiding tot verloskundige. Rondde zelfs een universitaire studie af. Maar is nu, je raadt het al, verloskundige. Zij hadden meer lef en maakten hun droom waar.

We zitten nu ook in een economische crisis en ik vraag me af hoe jonge mensen nu een keuze maken. Praten schooldecanen op hen in en durven ze dan niet meer te dromen? Of is deze generatie anders en kiest ze meer vanuit eigen overtuiging? Ik zou daar graag wat over horen.
Aan een rare hobby kun je trouwens veel lol beleven.

Geplaatst in Nieuws en politiek

39 nieuwe bazen

 

Gemeenteraad Zoetermeer
Gemeenteraad Zoetermeer 27 maart 2014, foto Robbert Moree

Bij thuiskomst viel mijn oog op een tekst op de voorpagina van de krant: Twaalf jaar slaap. Dat zou ik wel willen, maar dat stond er niet. Het was een advertentie voor de film: Twaalf jaar slaaf. De afgelopen dagen zijn erg druk geweest.

Verkiezingen
Op 19 maart kon iedereen, in zijn of haar gemeente, een stem uitbrengen op een kandidaat voor de gemeenteraad. Als alle stemmen zijn geteld en het aantal zetels is bepaald begint het werk van mij en mijn collega’s op de griffie.

Nu zie je verkiezingen al een tijdje aankomen, één keer in de vier jaar voor de gemeenteraad. We waren dus goed voorbereid. Toch hebben we het druk, in een paar dagen is er veel te regelen en in goede banen te leiden.

Afscheid
We organiseren het afscheid van de oude gemeenteraad. Sommige leden keren niet terug in de nieuwe gemeenteraad, omdat ze daar zelf voor gekozen hebben of vanwege de verkiezingsuitslag. Hoe dan ook, wij zorgen er voor dat die extra in het zonnetje kunnen worden gezet in de laatste raadsvergadering. Vier jaar lang hebben ze hun best gedaan voor de stad.

Raadsleden besteden gemiddeld meer dan 20 uur per week aan het raadswerk, vaak naast een betaalde baan en gezin. Ik vind ze de meest gemotiveerde ambassadeurs van onze stad. Naar eer en geweten nemen ze besluiten die bewoners ze niet altijd in dank afnemen.

Een nieuw begin
Vervolgens verwelkomen we de nieuwe raad. We bestoken ze met veel informatie in de hoop dat ze zich snel thuisvoelen en aan de slag kunnen. De installatievergadering is een plechtig moment. Deze was afgelopen donderdag. Alle 39 raadsleden leggen dan de eed of belofte af. 39 inwoners die zich vier jaar gaan inzetten voor hun stad. 39 mensen die hun energie en talent richten op een tijd verslindende maar mooie hobby: politiek.

We hebben weer een nieuwe gemeenteraad, 39 nieuwe werkgevers voor de griffie. We kunnen weer gewoon aan het werk. Misschien kan ik dan toch eens naar die film.

10 adviezen aan het nieuwe raadslid