Het is de eerste avond van de wandelvierdaagse. Ik sta met mijn fiets tegenover het dorpshuis: De Pekhoeve in Ulvenhout om alvast dagkaarten te gaan halen voor morgen.
“Wilt u oversteken?”
Voordat ik deze vraag kan beantwoorden, houden de twee verkeerregelaars het verkeer al tegen. Bij zoveel enthousiaste inzet kan ik alleen maar netjes met mijn fiets aan de hand naar de overkant schrijden.
Zelfs op deze hele warme dinsdagavond springen voor De Pekhoeve kinderen heen en weer, vol ongeduld om te beginnen aan hun route. Binnen is het al een stuk rustiger. Met een vriendelijke lach word ik geholpen aan kaarten. Ik sta snel weer buiten.
“Tot morgen”
De volgende dag is de Annevilleroute aan de beurt. We zijn een beetje aan de late kant. We kunnen dus simpel achter de rest aan lopen. Via de Chaamse weg gaan we de snelweg over, vrijwel direct daarna linksaf door het landelijke gebied en zelfs dwars door het weiland. Uiteindelijk komen we aan op de Annevillelaan.
Dat smaakt naar meer. Vrijdag melden we ons rond kwart over zes weer op De Pekhoeve. Deze dag staat de Jumboroute op het programma. Dat is een slinger door het dorp waarbij we op de parkeerplaats bij de Jumbo belanden. De kaart zegt: rechtsaf. Alleen, rechts is de ingang van de winkel. Je kunt het toch niet maken zomaar naar binnen te lopen? En, misschien volgt de rest van de wandelaars ons gewoon, wat dan?
“Komt u hier maar naar binnen.”
Een medewerker wenkt ons naar de deur, dat helpt. We aarzelen niet langer: Hup door het poortje, richting de broodafdeling en dan naar links. In de wand waar de wijn staat, zit ook een deur. Die leidt ons naar het magazijn. Even later staan we op de parkeerplaats waar normaal de vrachtwagens staan te laden en te lossen. Vandaag is het laden en lossen van ijsjes voor de deelnemers.
Een lekker waterijsje geeft ons genoeg energie voor het laatste stukje van de wandeling. De Pekhoeve komt in zicht. Het is er al erg druk. Daarom stel ik voor maar direct door te lopen naar huis, het is allemaal niet voor grote mensen bedoelt. “Juist gezellig joh”, zeggen mijn wandelmaatjes. En dat is het inderdaad. We lopen door een soort erehaag van opa’s, oma’s, vaders en grote zussen naar de boerderij.
“Goed gedaan”
Ik zie buren met bloemen, snoepjes en zelfs met een medaille klaar staan. Die wachten natuurlijk op hun kleinkinderen of nichtjes en neefjes. Maakt niet uit, wij voelen ons ook kwampioenen door hun hartelijke ontvangst.
Dat was vorige week en nu kijk ik uit naar volgend jaar. Ik blok dan mijn agenda zodat ik alle dagen mee kan lopen.
