Auteur: Karien Damen

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Lang leve de bibliotheek, 3 redenen om lid te worden

Gepost op door Karien Damen

Een paar jaar geleden dacht ik dat de bibliotheek stilletjes zou verdwijnen naar een hoekje in de geschiedenis. Alleen kinderen en ouderen maakten naar mijn idee nog gebruik van de bibliotheek. De eersten omdat ze moesten van school en de laatsten omdat ze dat nu eenmaal gewend waren. Het digitale tijdperk leek helemaal langs de bibliotheek heen te gaan.

1

Ik heb me vergist. Ik was op zoek naar een schrijfcursus voor dit najaar, bij mij in de buurt. Al zoekende op internet kwam ik bij de bibliotheek terecht. Veel bibliotheken organiseren activiteiten voor wie van schrijven en lezen houdt. Om mee te kunnen doen aan een schrijfgroep ben ik weer lid geworden. Dat is de eerste goede reden.

2

Enthousiast werd ik vervolgens van de mogelijkheid om e-boeken te lenen met je lidmaatschap. Je kunt kiezen uit een heleboel titels, als boeken maar zes maanden of ouder zijn. Je hoeft alleen maar een account aan te maken en de bibliotheekapp op je tablet te zetten. Na precies drie weken is het boek weer verdwenen. Plannen om voor het lenen van e-books geld te vragen zijn voorlopig van de baan. Het kost je dus alleen het abonnementesgeld. En, pluspunt, het geeft een beter gevoel dan het lezen van een illegale kopie. Schrijvers kunnen nu eenmaal niet gratis leven.

3
Toon Tellegen
“Op een dag liepen de eekhoorn en de olifant door het bos.”

Helemaal enthousiast werd ik, tot slot, van een nieuwe ontdekking. Op zoek naar een jeugdboek, kreeg ik op de eerste pagina als eerste boek, een boek van Toon Tellegen voor mijn neus. Ik had nog nooit wat van hem gelezen. Al op de eerste bladzijde van het boek: Bijna iedereen kon omvallen, was ik verkocht. Toon Tellegen schrijft kinderboeken voor grote mensen. Zijn verhalen gaan over dieren met herkenbare karakters en dicht bij huis avonturen. Ondertussen ben ik drie boeken verder en ligt er een dik echt exemplaar op mijn nachtkastje. Eén verhaaltje voor het slapen gaan.

Daarom, lang leve de bibliotheek. Je maakt er kennis met de wereld van verhalen. Wat is er nu leuker, elke keer een ander avontuur beleven en er niet deur voor uit te hoeven.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

Digitaal tekenen, een verbetering? Een kleine test

Gepost op door Karien Damen

Deze zomer heb ik bijna elke dag een tekening gemaakt, onderweg buiten of in de tuin. Eén van die tekeningen heb ik op verschillende manieren uitgewerkt.

Eerst traditioneel op papier. Met mijn aquarelpotloden en een penseel met wat water heb ik hem ingekleurd. Ik heb een scan gemaakt van deze tekening, dat gaat heel goed, zoals je kunt zien.

Daarna ben ik aan de slag gegaan op de Ipad. Tot voor kort vond ik dat maar behelpen. Sinds ik heb ontdekt dat je met twee vingers de tekening kunt vergroten en dan veel fijner kunt werken, ben ik helemaal enthousiast over de mogelijkheden. Met de app Sketchbook pro heb ik de twee andere tekeningen gemaakt. De eerste door met voorgeprogrammeerde blaadjes, takjes, en bloemen, die ik op het palet van de app vond, te strooien. De tweede door de penselen en potloden te gebruiken die de app biedt in allerlei soorten en maten. Het ‘echte’ tekenwerk zeg maar. Aan die laatste tekening heb ik de meeste tijd besteed, de andere twee waren allebei binnen een uurtje klaar. Ik vind ze spontaner ogen en daarom beter dan de laatste tekening. Deze is wat vlak geworden en een beetje saai.

Mijn conclusie: digitaal tekenen geeft net zoveel plezier als traditioneel tekenen. Pluspunt, met een tekenapp kan ik ook foto’s bewerken. Minpunt, er is niet overal een stopcontact of wifi voorhanden.

Een scan van de tekening op papier, ingekleurd met aquarelpotloden.
Een scan van de tekening op papier, ingekleurd met aquarelpotloden.
De eerste digitale versie met behulp van voorgeprogrammeerde blaadjes en takken
Een digital versie met behulp van voorgeprogrammeerde blaadjes en takken
De oorspronkelijke tekening
De oorspronkelijke tekening
IMG_0204
De tweede digitale versie, gemaakt met ScketchBook pro
Geplaatst in Boeken, Huis, tuin en keuken

Een onrechtmatige daad

Gepost op door Karien Damen

artikel 1401 burgerlijk wetboekEen wasmand en een boodschappenkrat vol. Een heel verleden heb ik de deur uit gedaan. Alle boeken die ik in mijn studietijd heb verzameld zijn door mijn handen gegaan. Veel kon er weg. Het is verouderd of ooit weggelegd voor later. Dat later, zo heb ik nu besloten, zal na meer dan dertig jaar nooit komen. Ik heb het bijvoorbeeld over twee complete jaargangen van de internationale spectator, nooit gelezen. Heldring was de hoofdredacteur, het blad bestaat nog steeds. Een dik rapport over Eritrea in het Engels. Ik kocht het van een vluchteling. De opbrengst was bedoeld om de vrijheidsstrijd te bekostigen. In 1991 werd Eritrea onafhankelijk en erkend door de Verenigde Naties. Niet dat ze daar door meer voorspoed hebben gekregen.

Duur

Toch heb ik iets wat volstrekt verouderd is laten staan. Mijn Kluwer losbladige studenteneditie van de Nederlandse wetgeving.
Hij was verschrikkelijk duur, zeker voor een kersverse rechtenstudent. Bij de prijs was een abonnement inbegrepen. Het was een losbladig systeem en het idee was dat je bij elke wetswijziging een supplement ontving. Oude tekst er uit en de nieuwe er in, en je was weer helemaal bij.

Simpel toch?

Ik vond het een saai werkje en de enveloppen met supplementen stapelden zich op. Ongeopend lagen ze op de schoorsteenmantel in mijn studentenkamer. Totdat het weer tentamentijd was. Een lichte paniek beving mij dan, want stel je voor dat er net wat gewijzigd was in een wet waar een tentamen over ging. Het was een hele kunst om de goede volgorde aan te houden met die grote stapel supplementen. Het papier was erg dun, rijstpapier, ik weet zeker dat ik soms een blaadje te veel heb weggegooid. Het werd meestal nachtwerk, op de grond voor de kachel, de vloer bezaaid met papier.
Ik weet er nog steeds de weg in, in een mum ben ik bij artikel 1401 van het burgerlijk wetboek, de onrechtmatige daad. Het ezelsbruggetje ken ik nog steeds.
1401 gaat alleen
1402 doet niet mee
1403 kind op de knie
1404 door een dier
1405 een gebouw op het lijf
1406 kasje zes
1407 blijft in leven
1408 naam verkracht

Het ging er om dat je aansprakelijk was voor de gevolgen als er door jou toe doen  of nalaten schade was ontstaan. Een hele belangrijke bepaling in het Nederlandse recht.
Herinneringen dus, maar wat nog belangrijker is, is dat ik altijd het gevoel heb gehad dat ik me had laten belazeren door Kluwer. Een dure uitgave waar je vervolgens ook nog veel werk aan hebt. Dat gevoel werd versterkt toen mijn broertje ging studeren. Hij schafte een serie goedkope pockets aan met alle wetgeving en zei tegen mij:

Dit is veel goedkoper en vlak voor een tentamen koop ik gewoon een nieuwe druk. Wil jij soms de oude versie hebben?

Geplaatst in Mode, Nieuws en politiek

Dwaze dagen met Purdey

Gepost op door Karien Damen

Pickwickthee

Het grote publiek kent haar als Patsy Stone, maar voor mij is ze Purdey. Ik heb het over de actrice Joanna Lumley. Eind jaren 70 wilde elk meisje een kapsel hebben als Purdey, de vrouwelijke hoofdpersoon uit de Wrekers die samen met John Steed spioneerde voor het Britse koninkrijk. Ze had een fenomenale vechttechniek en ondanks alle actie zat haar haar altijd goed.

Deze week was ze in Nederland om de drie dwaze dagen van de Bijenkorf te openen. Ze is inmiddels in de 70 maar nog steeds een stijlicoon. De Bijenkorf heeft het goed begrepen, een groot deel van de omzet wordt bepaald door hippe oma’s.

De marketeers van televisiereclames hebben het veel minder goed begrepen. In een artikel in de krant, geschreven ter gelegenheid van 25 jaar commerciële televisie, stond dat de adverteerders zich richten op De Boodschapper. Dat is de kijker, meestal een vrouw tussen 20 en 49 jaar, die in het huishouden het geld uitgeeft.
Het klopt dat voor gezinnen met kinderen grote hoeveelheden boodschappen ingekocht moeten worden. In dat geval gaat het om vrouwen grofweg tussen de 20 en 49 jaar. Als je eenmaal de vijftig bent gepasseerd, ben je merkvast, is de redenering.  Met andere woorden, drink je op je vijftigste pickwickthee, dan blijf je dat doen tot je laatste snik. Reclame richten op jou heeften hun ogen geen zin meer. Dat klopt toch van geen kant.
Ik denk dat die marketeers niet in de gaten hebben dat 60 het nieuwe 40 is. Ze veronachtzamen een groeiende groep ouderen die behoorlijk wat te besteden heeft. Waarschijnlijk zorgen ze er met hun reclame uitingen zelfs voor dat hun stelling bewaarheid wordt. Want wie voelt zich straks nog aangesproken om wat voor thee dan ook te drinken?
Ik niet, gekleed in mijn nieuwe jeans en leren jasje hef ik mijn glas champagne, cheers Joanna.

Geplaatst in Nieuws en politiek

Feest der herkenning

Gepost op door Karien Damen
Photo by S. Bruens
Photo by S. Bruens
Op bezoek bij de griffie van Lansingerland

Op het eerste gezicht ligt het niet voor de hand. Toch zoeken de gemeentebesturen van Lansingerland, Pijnacker-Nootdorp en Zoetermeer elkaar al enige tijd op. Zoetermeer is een stad met meer dan 100.000 inwoners. Lansingerland en Pijnacker-Nootdorp zijn fusiegemeenten van een aantal kleinere dorpen. De eerste in de Rotterdamse regio en de laatste in de Haagse regio en hebben allebei nog geen 60.000 inwoners. Wat houdt die samenwerking zoal in? Zoetermeer en Pijnacker-Nootdorp hebben bijvoorbeeld de uitvoering van sociale zaken samen gevoegd. Lansingerland en Zoetermeer werken samen in Bleizo. Dat gaat om de ontwikkeling van het gebied langs de A12 tussen Zoetermeer en Bleiswijk. Hier komt een verkeersknooppunt met een NS station en ruimte voor vernieuwende bedrijven en indoor recreatie. 

Buren

Dat komt allemaal omdat we buren zijn. Maar er is meer, binnenkort worden de Rotterdamse en Haagse regio samengevoegd tot een metropool. Dan is het wel handig als je aan de uiterste oostkant van het gebied elkaar weet te vinden en je krachten bundelt. De gemeentebesturen en de ambtelijke organisaties hebben op regelmatige basis contact. Alleen, de griffies van Lansingerland, Pijnacker-Nootdorp en Zoetermeer hadden elkaar nog niet ontmoet. Het was er domweg nog niet van gekomen, totdat de griffier van Lansingerland ons spontaan uitnodigde om een kijkje te komen nemen op het nog bijna nieuwe gemeentehuis langs de Boterdorpseweg.

Glas

We werden ontvangen en rondgeleid door het prachtige gebouw. Veel glas, dat past wel in deze omgeving met veel glastuinbouw. Alles is daardoor heel open, je kunt zelfs het college zien vergaderen. We waren er op een dinsdag en hebben het met eigen ogen gezien. Ondanks al dat glas en beton voelt het gebouw heel prettig en warm. Dat komt door de warme kleuren en materialen, zachte vloerbedekking onder je voeten. Ik zou er zo willen werken. En bijzonder, degenen die er werken zijn nog steeds erg blij.

Lansingerland
Photo by S. Bruens
Voor herhaling vatbaar

Toch hadden we maar kort aandacht voor het gebouw. Het Grote Uitwisselen begon direct. Als griffie ben je binnen de ambtelijke organisatie een beetje een vreemde eend. We werken niet voor het college maar voor de raad en dat maakt echt verschil. Kom je collega’s van andere griffies tegen dan is er een feest der herkenning en is het:

Hoe doen jullie dat?

Welk systeem gebruiken jullie daarvoor?

niet van de lucht. Het gaat dan over het werken met rekenkamers, het vergadermodel, het systeem waarmee je de vergaderingen uitzendt, het volgsysteem voor moties. Alles waar de gemiddelde ambtenaar op het gemeentehuis niet veel mee te maken heeft, maar voor ons van levensbelang. Bijna dan.

Geplaatst in Boeken

Rust Roest

Gepost op door Karien Damen

rollator in de regen“Het is heel mooi geworden. Hij woont er nu een paar weken. Ze kunnen er zelf koken maar ook met elkaar eten. Er is een wasmachine en een ruimte om te strijken. Dat is natuurlijk heel goed voor zijn zelfstandigheid.”

Al pratende met haar vriendin stapte ze voor mij de metro in. Ik werd helemaal enthousiast van haar woorden. Zou het niet geweldig zijn als ik oud was en niet meer zelfstandig kon wonen in zo’n voorziening terecht kon. Een woning waar ik toch voor mezelf kon koken of als het zo uitkwam met anderen samen mee kon eten. Gezelligheid als ik daar behoefte aan had. Mijn was zou ik er zelf ook nog kunnen doen. Maar dan wel zo dat iemand oplet dat het goed gaat. Dat ik het strijkijzer niet vergeet uit te zetten. Doen wat ik nog kan, geestelijk en lichamelijk blijf ik fit. Misschien is er ook wel een tuin bij, waarin ik dan kon helpen. Ik zag het al helemaal voor mij. Een plek waar altijd de zon schijnt.

Schuin achter mij, twee bankjes verder, werd het gesprek vervolgd. “Ik denk dat hij alleen nog maar thuis komt in de weekenden vlak voor zijn tentamens.”

Met één klap was ik weer in een metro met beregende ramen. Het gesprek ging niet over haar vader maar over haar zoon. Die was kennelijk net in een nieuwe studentenflat gaan wonen.

Dat mijn gedachten zo op hol waren geslagen, komt omdat ik het boek van Rudi Westendorp: Oud worden zonder het te zijn, aan het lezen was. Ik heb het net uit, maar het laat me niet los. Het maakt dat ik met optimisme oud ga worden. Ik ben van plan minstens 90 jaar te worden en er wat van te maken. De boodschap van Rudi Westendorp is dat oud worden voor een deel geluk en goede genen is, maar ook actief blijven en gezond leven. Nu we met z’n allen zoveel ouder worden als onze grootouders moeten we niet alleen zelf, maar ook als samenleving invulling geven aan dat langere leven. Dat betekent anders gaan denken over werken, wonen en pensionering. Niet meer uitkijken naar de dag waarop je met pensioen gaat met het vooruitzicht dat je het kalm aan gaat doen en gaat genieten. Dertig jaar lang, als het meezit, of tegen zit? Rust roest, geen e-bike voor mij en ik neem de trap naar boven.

Geplaatst in Nieuws en politiek

Nee is nee, ook voor bezorgers

Gepost op door Karien Damen

nee/nee stickerIk beloer je vanachter mijn voordeur. Als je een folder in mijn brievenbus durft te gooien dan achtervolg ik je tot het einde van de straat. Ik bestook je opdrachtgever met mails en telefoontjes, tot er huilend excuses worden aangeboden en mijn huis vol bloemen staat.

Kinderachtig?

Ik heb een sticker op mijn brievenbus geplakt die zegt dat ik geen ongeadresseerde post wil en ook geen huis-aan-huis-blad. Folders vind ik zonde van het papier en milieu. Ik lees ze niet, ze gaan direct bij het oud papier. Het huis-aan-huis-blad wil ik ook niet meer, dat werd volgepropt met losse folders. Zonder sticker levert de post één week één kilo papier. Ondanks die duidelijke sticker, gebeurt het regelmatig dat ik ongevraagd folders krijg. Het zijn niet de de bezorgers van commerciële reclame die het doen. Die hebben strikte opdracht dat vooral te laten, want je verliest er klanten mee.

Chagrijnig?

Het zijn de goedwillende amateurs die het doen. Deze week kreeg ik bijvoorbeeld een flyer van een goed doel met daaraan vastgeplakt een plastic zak. De organisatie wilde kleding inzamelen om daarmee geld binnen te halen. Ook kreeg ik een uitnodiging van een beginnend yogalerares voor een proefles. Nu was ik net mijn kledingkast aan het opruimen en dacht ik er over in het najaar met yoga te beginnen. Nee, de organisatie van dit goede doel krijgt niets en ik zoek een andere yogaschool.

Zeurkous?

Een keer was ik thuis toen de brievenbus klepperde. Het was nog te vroeg voor de krant. Ja hoor, een folder over hoeveel geld ik kon verdienen met mijn gouden sieraden. Ik dacht niet na, opende de voordeur en rende achter de bezorger aan. “He, wacht eens even”, en ik gaf hem de folder terug. Hij was te verbaasd om te weigeren. Hij liep wel snel door, misschien was dat gekke mens wel gevaarlijk.
Ik kreeg geen kans om hem uit te leggen dat ik graag wil dat mijn wens om geen ongewenste post te ontvangen gerespecteerd wordt. Dat ik niet zit te wachten op mensen die eventjes voor mij bedenken dat ik hun fantastische aanbieding niet wil missen.

Nee

Doorgaans ben ik best aardig en ongevaarlijk, maar wil wel serieus genomen worden.

Geplaatst in Nieuws en politiek

Boekje lezen?

Gepost op door Karien Damen
Boekje lezen
Foto van Margot Damen, bewerking Karien Damen

Na mijn bevestiging dribbelde ze naar het lage kastje waar haar boekjes staan. Ze trok er één uit. Samen nestelden we ons op de bank en sloegen het boek open. Het was de bedoeling dat ik ging voorlezen. En dat doe ik graag.
Geen heerlijker moment dan dicht bij elkaar een fantasie delen met mijn nichtje. Ik daag haar een beetje uit bij de plaatjes. Zij wijst met haar vingertje. En dan is het boekje uit. Gelukkig, er staan er nog genoeg in het kastje. Vaak komt ze met hetzelfde boekje weer terug. We lezen het samen weer opnieuw alsof het de eerste keer is. Geen punt bij tante. Meestal is het verhaal ook net weer iets anders. Ik krijg het namelijk bijna nooit voor elkaar de tekst precies zoals hij is geschreven voor te lezen. Als woorden me niet bevallen of zinnen te lang zijn, maak ik er zelf wat van. Ik merk aan het kind waarmee ik lees of iets klopt of niet. Als het kind geen opa heeft dan is er in het verhaal ook geen opa. Dan is het gewoon haar oom, mijn man, die in het verhaal opduikt. Altijd succes, een bekende die ineens zijn opwachting maakt in een verhaal.

Hoe zouden andere tantes, vaders en moeders dat eigenlijk doen?

Ik heb het nog nooit aan iemand gevraagd. Bij mij is het eigenlijk begonnen toen ik als grote zus mijn broertjes voorlas uit de boekjes van Flipje uit Tiel. Flipje was een braaf rood mannetje met een hele schare aan herkenbare vriendjes. Alleen, de teksten waren op rijm en het ritme klopte vaak niet. Ik struikelde er regelmatig over bij het voorlezen. Ik vond dat zo irritant dat ik ben gaan improviseren. Of het er opvoedkundig mee door kan, weet ik niet. Goed voorlezen is namelijk belangrijk voor de ontwikkeling van de woordenschat van het kind en ik rommel maar wat aan. Pret hebben we wel.

Ze staat met een boekje voor mijn neus, het vijfde al weer. De rest ligt om ons heen. We zakken samen weer terug in de kussens op de bank. ‘Nu jij,’ zeg ik tegen haar. Even is het stil, dan klinkt heel beslist: ‘Nee jij, moet boekje lezen. Ik moet me wel aan de regels houden. Verder heb ik nooit klachten gehad.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Verhalenfabriek #4

Gepost op door Karien Damen

De vertelmachine

We zijn in de kamer waar het allemaal gebeurt. Hier staat de vertelmachine. De grote hoorn aan het apparaat is om alle verhalen van de wereld op te vangen. De mond aan het buisje komt zachtjes bij mijn oor als ik achter het toetsenbord ga zitten. Ik hoef alleen maar op te schrijven wat me ingefluisterd wordt. Zoals je ziet zit er ook een spellingscontrole op.

De bestellingen

Kijk, hier komen de verhalen te voorschijn. Kant en klaar voor de klant die ze besteld heeft. Je vraagt je af waarom ik niet controleer of het juiste verhaal in het juiste mandje is gevallen. Dat de bakker niet het verhaal krijgt dat voor de buurvrouw geschreven is. Het maakt niet uit welk verhaal je krijgt, want elk goed verhaal gaat over de lezer zelf.

The end

Einde

 

elk einde is een nieuw begin en als je dat niet gelooft lees je het nog een keer.