Karien Damen

Mister Green Boots

Gepost op 22 maart 201522 maart 2015 door Karien Damen

De jongeman kijkt lachend en vol zelfvertrouwen naar de fotograaf. Hij heeft zijn uitrusting al aan. Klaar om de Mount Everest te gaan beklimmen. Op de achtergrond zie ik een schitterend berglandschap, de lucht is blauw, de zon schijnt fel. Op de volgende foto zie ik de achterkant van een vaalrood jack in de sneeuw. Het is een foto van dezelfde jongeman. Hij heeft de top gehaald, maar de weg er naar toe was moeizaam en duurde veel te lang. Daardoor had hij te weinig zuurstof over en moest hij in de nacht aan de afdaling beginnen. Op het punt waar hij nog steeds ligt was hij zo moe dat hij tegen een rots aan wilde rusten. Volledig uitgeput is hij doodgevroren.

Hij ligt daar al tientallen jaren, gewoon op de route naar de top. Ze hebben hem Mister Green Boots genoemd, vanwege de opvallende kleur van zijn schoenen. In de loop der tijd is hij een beetje verschoven zodat klimmers niet over hem heen hoeven te stappen. Ik kwam de foto’s tegen toen ik op zoek was naar informatie over alpinisme en op het artikel The twenty most famous deads on the Mount Everest klikte. Sindsdien krijg ik hem niet meer uit mijn hoofd. Vooral de opmerking in het artikel dat andere klimmers hem in die ongelukkige nacht hebben moeten hebben horen huilen, laat me niet los. Waarschijnlijk waren ze er zelf ook niet al te best aan toe. Hoe zou je je voelen als je een mens in nood niet kunt helpen? Dat er maar ėėn ding nog telt en dat is je eigen leven.

Ik verplaats me in zijn moeder. Zij zou niets liever willen dan dat haar kind thuis komt en daar niet als een vale vlek hoeft te blijven liggen. Waarschijnlijk kan hij daar niet weggehaald worden. Een helikopter schijnt in de ijle lucht op 8000 meter hoogte niet te kunnen vliegen. Als ik iemand zie lopen in een rood gewatteerd jack denk ik meteen aan Mister Green Boots. Een andere onfortuinlijke klimmer, een Amerikaanse vrouw, werd tenminste nog door andere klimmers bedenkt met een vlag.

Deze week begint het klimseizoen weer. Velen maken zich op om hun droom waar te maken en gaan in een bijna file-achtige optocht de helling op. Ze wanen zich net zo onsterfelijk als Mister Green Boots op de eerste foto.

Huis, tuin en keuken

Hoog bezoek

Gepost op 15 maart 201515 maart 2015 door Karien Damen

Het huis is extra gestofzuigd en de kussens op de bank zijn opgeschud. De appeltaart staat op het aanrecht af te koelen. Het hoge bezoek kan komen, wij zijn er klaar voor. Mijn tante T, de jongste zus van mijn vader, komt met haar man op de thee. Ze wilden weleens met eigen ogen zien hoe mijn broers en ik op die vooruitgeschoven post van de familie in de randstad woonden. Ze planden een tournee van een dag door Pijnacker. Eerst gaan ze op de koffie bij mijn jongste broer en zijn gezin, daarna lunchen bij mijn andere broer en tot slot komen ze bij ons theedrinken.

Ik vind het geweldig dat ze dit zo bedacht hebben, mijn tante en oom zijn in de tachtig. Wij, de kinderen van haar broer, zijn ook al geruime tijd volwassen. Het warme gevoel blijft hetzelfde. Ik ging graag logeren bij mijn tante, voor haar was niets te gek en ze had overal tijd voor. Ze droeg prachtige slingbacks met hoge hakjes en lakte haar teennagels. Ze woonde met haar gezin in Zeeuws Vlaanderen en de reis er heen was op zichzelf al een avontuur. Met de pont van Kruiningen naar Perkpolder of door de tunnel in Antwerpen. Ik waande me in het buitenland.

Ik overweeg nog even om de vlag uit te hangen. Het is tenslotte een feestelijke dag. Het is alleen geen koninklijk feest en bovendien zondag. Mijn oom zal daarom misschien niet zo gecharmeerd zijn van een vlag. Hij was wat strenger. Tenminste, dat was zo in mijn herinnering. Daarom vormden ze samen zo’n goed koppel. Verder in mijn herinneringen afdwalen lukt niet meer, er stopt een auto voor de deur.

Ze ogen jonger dan tachtig, mijn tante nog steeds op hakjes. De derde rondleiding van de dag volbrengen ze moeiteloos. Het tweede stuk appeltaart van die dag wordt aanvaard, een klein coördinatiefoutje van onze kant. Als de koetjes en kalfjes op zijn gaan we over op herinneringen en familieverhalen. De middag is in een mum om. We zwaaien tot ze aan het einde van de straat zijn.

Nieuws en politiek

Een nieuwe baan, een nieuwe taal

Gepost op 8 maart 20158 maart 2015 door Karien Damen

De eerste week in mijn nieuwe baan zit er op. Een hele week nieuwe gezichten en nieuwe gewoonten. Een hele week waarin ik me een beetje dom voelde, maar ook verbaasd. Waarom doen jullie dat hier eigenlijk zo?

Zelfregie

Mijn nieuwe werkterrein is de zorg. Gemeenten moeten sinds 1 januari van dit jaar zelf regelen dat inwoners de juiste zorg krijgen. Samen met instellingen ga ik uitzoeken hoe we in elke wijk dagbesteding kunnen organiseren. Mensen die dat nodig hebben moeten er binnen kunnen lopen, zich op hun gemak voelen en als ze dat willen ergens aan mee kunnen doen, creatief, sportief of gewoon gezellig. Het gaat om ouderen, mensen met een handicap of met een psychiatrische achtergrond.
Om me in te werken lees ik er veel stukken over. Voortdurend struikel ik over jargon en onbegrijpelijke afkortingen. Zo kom ik op elke bladzijde het woord zelfregie tegen. Iemand heeft bedacht dat het woord regie niet duidelijk genoeg is om te zeggen dat mensen hun eigen leven vorm moeten kunnen geven. Het woord zelf werd er voor geplakt en iedereen vond dat fantastisch en nam het over. Ergens in hetzelfde stuk lees ik ZZP. Maar hier wordt niet een zelfstandige zonder personeel bedoeld. Het verhaal gaat namelijk over de financiering van de zorg. Even verder op vind ik gelukkig de betekenis: Zorg Zwaarte Pakket. Vanzelfsprekend toch, als je het weet? Ook de afkorting VG die ik verderop tegenkom, zegt me niets. Ik googel deze letters en wat blijkt, ze bedoelen verstandelijk gehandicapten.

Stress

Ik geef het toe, in de wereld van de griffie kennen we ook jargon. Wat zijn bijvoorbeeld schriftelijke vragen? Vragen op papier of tegenwoordig per mail denk je misschien? Nee, het gaat om politieke vragen, gesteld door een raadslid aan het college. Het raadslid wil met het stellen van die vragen laten zien dat hij bovenop de actualiteit zit. Vergelijk het met Kamervragen. Van schriftelijke vragen raakt een ambtelijke organisatie in de stress. De vragen moeten namelijk binnen 30 dagen beantwoord worden en als dat niet goed gebeurt komt je wethouder in de problemen. Schriftelijke vragen worden vaak verward met technische vragen die ook op papier of per mail worden gesteld door raadsleden. Het raadslid wil dan alleen maar feitelijke informatie over een onderwerp.

Van Dale

Ik geef nog meer toe. Zelf heb ik ook weleens een woord bedacht. Lang geleden, ik hield me bezig met zorg voor ouderen in Dordrecht, was me opgevallen dat de verzorgingshuizen daar teveel keukencapaciteit hadden. Of er werd teveel gekookt elke dag of een deel van de keukens stond ongebruikt. Ik heb dat toen overbekeukening genoemd. Duidelijk toch? Helaas heeft het de Van Dale niet gehaald.

Ieder vak zijn eigen taal. Ik neem me voor er aan te wennen, maar er niet aan mee te doen. Ben benieuwd of dat gaat lukken?

Huis, tuin en keuken, Mode

How to: every day make up in six steps

Gepost op 1 maart 20151 maart 2015 door Karien Damen

Belofte maakt schuld. Ik heb Ann-Sophie uit Leuven beloofd te schrijven over hoe ik me elke dag opmaak. Ik vond haar blogpost op My Name is Blonde namelijk zo leuk gedaan dat ik het ook wilde proberen. Ik ben al een paar dagen bezig met de vraag hoe ik die schuld ga inlossen.

1 Een schoon gezicht

Ik heb eerst een tekening gemaakt van mijn eigen gezicht. Een paar rimpels er op getekend en een beetje kleur meegegeven. Precies zoveel als ik heb als ik opsta. Na het douchen en een beetje voedende dag crème van Albert Hein ben ik klaar voor het dagelijkse ritueel. Het kost me nog geen drie minuten.

2 De basis

Ik gebruik voor mijn hele gezicht een concealer, die de fabrikant Max Factor aan prijst met All Day Flawless. Wie wil dat nu niet zijn de hele dag? Ik heb de kleur Golden 75 gekozen, die ligt dicht bij mijn eigen kleur, het gaat er vooral om dat je de vlekjes niet meer ziet.

3 Kleur op de wangen

Met een grote kwast van de Bodyshop maak ik wat poeder los uit een doosje van Bourjois, 03 Brun Cuivrė en verspreid dat over mijn jukbeenderen. Met een grote kwast ziet dat er natuurlijk uit.

4 De ogen

Eerst breng ik met een kleiner kwast van de Bodyshop oogschaduw aan. Op dit moment is dat Smoky 306 van L’Oreal. Daarna trek ik een lijntje met superliner ook van L’Oreal, vanaf de binnenkant van mijn iris naar buiten. Dat maakt dat het lijkt of je ogen verder uit elkaar staan. Tot slot gebruik ik mascara voor de wimpers boven. Aan de onderkant doe ik dat niet, ik wil geen poppenogen.

5 De wenkbrauwen

Met een kohlpotlood teken ik mijn wenkbrauwen een beetje bij. Hier en daar zitten littekens van de waterpokken. Met een eybrow gel van de Hema zorg ik dat alle haartjes dezelfde lijn volgen en dat de hele dag blijven doen.

6 De lippen

Mijn lippen vergeet ik meestal. Af en toe schaf ik een nieuwe lippenstift aan en ben dan helemaal blij. Ik gebruik hem een dag of drie en dan verdwijnt hij roemloos in een tas of jaszak. Deze is van Lookx en slordig opgedaan.

Een carrière als beauty blogger zal er niet van komen. Hoewel, waarom is het alleen iets voor jonge vrouwen?

Mode

Een stel goede benen

Gepost op 22 februari 201522 februari 2015 door Karien Damen

Meer dan vijftig jaar oud zijn en dan toch nog jeugdig ogen. Dat doet de minirok. Het AD weidde er deze week een artikel aan. Ik kreeg het toegeschoven door een collega. Echt iets voor jou zei ze erbij. En gelijk had ze. Het artikel maakte in mijn hoofd gelijk van alles los.

Zelf was ik in de tijd van de eerste minirok nog een kind. Van de opwinding over de korte rokjes of erger over de lange blote benen er onder, heb ik weinig meegekregen. Wel herinner ik me de geschokte reacties bij de komst van de hotpants. Ook een uitvinding van Mary Quant. De hotpants was een strak kort broekje, eronder droeg je lange laarzen of kousen tot over de knie. Na veel zeuren kreeg ik een bruin exemplaar, erboven droeg ik een kort truitje met bruine, gele en oranje streepjes. Het geheel werd compleet met mais gele kousen die tot aan mijn dijen reikten.

Mary Quant was een fenomeen. Ze wilde kleding waarin ze kon rennen om de bus te halen. Omdat ze die niet kon kopen ging ze ze zelf ontwerpen. Eind jaren vijftig begon ze haar eigen boetiek Bazaar aan de King’s Road. Een winkel met een ruim aanbod aan betaalbare, altijd hippe kleding en spraakmakende etalages en modeshows. In het filmpje kun je zien hoe fris het nog steeds oogt. Het liep dan ook als een trein, de jeugd had voor het eerst in de geschiedenis zelf wat te besteden. Haar initiatief kreeg veel navolging in de swingende stad. Londen werd voor even het episch centrum van de mode.

Uiteindelijk sierde haar logo, een gestileerde madelief, make-up, schoenen en kousen en nog veel meer. Ik heb zelfs nog een modepopje, Daisy genaamd en een doosje vol met door Mary Quant ontworpen kleertjes.

Geschiedenis en nostalgie, maar de wens van jongeren om eigen kleding te kunnen kopen die past bij hun gevoel blijft. Dat je een lange neus maakt naar ouders en verkoopsters van middelbare leeftijd in kledingzaken is een leuke bijkomstigheid, als je de H&M of de Primark binnen wandelt.

Wat ook blijft is de minirok zelf. Iedereen kan ze dragen. Je bent er niet te dik of te oud, als je maar een stel goede benen hebt.

Huis, tuin en keuken

Een gelukkig ongeluk

Gepost op 15 februari 201515 februari 2015 door Karien Damen

Een foto met daarop twee playmobil poppetjes met in hun handjes de stekkers van telefoonopladers. Die foto was de reden dat ik direct het bijbehorende artikel in de krant ben gaan lezen. Het artikel ging over vondsten waar men niet naar op zoek was geweest maar die wel ontzettend handig bleken te zijn. Zo zijn lege petflessen multi-inzetbaar, bijvoorbeeld voor het scheiden van eieren. Het is allemaal te vinden op internet. Dat met die playmobil poppetjes lukte mij niet, ze bleven omvallen, maar ik had wel een reden gevonden om over een van de allermooiste woorden die ik ken te schrijven.

Serendipiteit

De gave om toevallig ontdekkingen te doen, het doen van ongezochte vondsten. Dat zegt het woordenboek van Koenen uit 2006. In de versies van 1972 en 1985 komt het woord nog niet voor.
Dat het woord serendipiteit in de Nederlandse taal terecht is gekomen, komt door een film uit 2001. Het gaat om een romantische komedie in de beste Hollywood tradities.

Serendipity

Het is bijna kerstmis. In de warenhuizen van New York is het een drukte van belang. Sara (Kate Beckinsale) en Jonathan (John Cusack) zijn allebei op zoek naar het laatste cadeau voor hun geliefden. Op de afdeling handschoenen lopen ze elkaar tegen het lijf. Wat volgt is een romantische avond in een sfeervol Manhattan. Sara wil dat het lot hun toekomst bepaalt dus gaan ze allebei naar huis, naar hun eigen leven. Jarenlang zien ze elkaar niet. Als ze allebei op het punt staan om te trouwen slaat de twijfel toe en begint een race tegen de klok om de ander te vinden.

Een gelukkig ongeluk

Wat serendipiteit precies betekent is het beste uit te leggen aan de hand van de post-it briefjes. De welbekende gele plakbriefjes die zelfs een digitale versie hebben gekregen. De producent 3M zou zonder dit product misschien niet meer bestaan. De ontdekker was op zoek naar een nieuwe lijmsoort. Zijn vondst voldeed niet, je kon het zo weer lostrekken.
Om er vervolgens toch iets van te maken is een gave. Een gave die je bij jezelf kunt ontwikkelen. Zorg er voor dat je altijd rondkijkt en inspiratie opzoekt. Leef niet met oogkleppen op en wie weet kom je dan de liefde van je leven tegen of heb je een leuk onderwerp voor een blog.

Nieuws en politiek

Een beetje sterven

Gepost op 8 februari 20158 februari 2015 door Karien Damen

C’est mourir een peu, dat zit in mijn hoofd sinds ik weet dat ik een nieuw baan heb. Maar hoe begon dit citaat ook al weer?

Het komt uit het gedicht Rondel de I’adieu (1891) van de franse dichter Edmont Haraucourt (1857 – 1941).

Partir, c’est mourir un peu; c’est mourir à ce qu’on aime. On laisse un peu de soi-même en toute heure et dans tout lieu.

Afscheid nemen is een beetje sterven; sterven aan dat waarvan men houdt. Men laat een beetje van zichzelf achter in ieder uur en elke plaats.

Een beetje sterven omdat ik mijn collega’s achterlaat, na zes jaar lief en leed gedeeld te hebben op de griffie. Ik ga niet ver weg, ik ga naar een andere verdieping in hetzelfde gebouw met dezelfde ingang en dezelfde fietsenstalling. Ik hou hetzelfde telefoonummer en emailadres. Toch is het straks anders, ik kom nog eens langs voor een praatje maar al snel zal blijken dat de verbondenheid minder wordt. Onze dagelijkse werkelijkheid gaat uit elkaar lopen.

Een beetje sterven omdat ik een echt vak verlaat. Het vak griffier is nog jong, het dankt zijn bestaan aan de invoering van het dualisme bij gemeenten. In 2002 kreeg in Nederland de gemeenteraad bij wet zijn eigen ambtelijke ondersteuning. De pioniers in dit vak richtte een eigen beroepsvereniging op, de vereniging van griffiers, en zorgden er voor dat er gerichte opleidingen kwamen. Als griffier ken je de gemeentewet uit je hoofd en kun je je verplaatsen in wat politici drijft. Je staat voor de positie van de volksvertegenwoordigers tegenover de ambtelijke organisatie.

Een beetje sterven omdat ik minder contact zal hebben met die gepassioneerde en eigenzinnige raadsleden, onze werkgevers. Ik heb ze meer dan zes jaar van dichtbij kunnen volgen. Met enkelen heb ik intensief samengewerkt bij het voorbereiden van vergaderingen of andere activiteiten of ik heb naast ze gezeten terwijl ze een vergadering leidden. Ik ga ze missen.

Ik ga me bijna afvragen of ik er wel goed aan doe. Toch zet ik heel bewust een stap. Een beetje sterven is als het snoeien van een struik. Door wat takken weg te knippen komen er meer bloemen in en gaat de struik weer groeien. Ik word op 1 maart senior netwerkregisseur in het sociaal domein. Vroeger noemde ze dat senior beleidsmedewerker. Netwerk staat voor het onderhouden van contacten met instellingen in de stad en regisseur betekent dat ik wat zie en hoor ga vertalen naar voorstellen voor de politiek. Ik laat wat achter maar neem ook wat mee.

Boeken, Nieuws en politiek

Op zoek naar de poëet in je zelf

Gepost op 1 februari 201513 juli 2016 door Karien Damen

(Schriftelijke cursus dichten deel 2)

Het is de week van de poëzie, hoog tijd dus voor deel 2 van mijn schriftelijke cursus dichten. Tijdens een training van Publiek Domein maakte ik kennis met de zevenaar. De trainer Harry Slegh zette ons een uurtje aan het dichten en aan elkaar voorlezen. Juweeltjes werden het. Hoewel we geen van allen dichters waren, was het met een zevenaar heel simpel. Een zevenaar kent zeven regels:

1) Wanneer was het
2) Wat gebeurde er
3) Essentie
4) Uitbreiding van drie
5) Beeldende vergelijking
6) = 2
7) = 3

Tarik Z

Op een gewone donderdagavond
De nationale zender ging op zwart
Even geduld a.u.b.
Een bange jongen stond in studio tien
Als de laatste verdediger van onze dromen
De nationale zender ging op zwart
Even geduld a.u.b.

Zelf vind ik regel 5, een beeldende vergelijking, het moeilijkst.
Geen zin om zelf te dichten? Als je beschikt over een twitteraccount kun je het deze week aan een machine overlaten. Ga naar het begin scherm van Poetweet en vul je twitternaam in. Kies dan uit één van de drie dichtvormen: een sonnet, een rondel of een indrisso. Klik, een paar seconden wachten en je gedicht rolt vanzelf te voorschijn.

Lezen en kijken

Gedichten lezen kan natuurlijk ook. De bibliotheek heeft een app gelanceerd met een selectie dichtbundels waarin de roerselen van het hart centraal staan. Wie wil daar nu niet mee kennis maken?
Gedichten zijn ook om naar te kijken, de finalisten van de NK poetry slam dragen hun eigen werk voor in een filmpje.

Huis, tuin en keuken

De blog top drie tag

Gepost op 25 januari 201525 januari 2015 door Karien Damen

Fot met Jolanda, Karien en Marja, 1963 — Mijn nichtje Jolanda, ik zelf, mijn zusje Marja

Net in het nieuwe jaar nomineerde Harrij mij voor de Blog Top Drie Tag. Harrij is een enthousiaste volger, maar ook een enthousiaste schrijver. Als je zijn blog Gedacht & Gedicht leest geloof je niet dat hij nog maar twee maanden actief is als blogger. Ik neem zijn uitnodiging dus graag aan.

De regels van de Blog Top Drie Tag zijn als volgt:

Link naar deze blogpost, de post van bedenker Sylvia Kuijsten
Gebruik als illustratie je favo plaatje dat iets te maken heeft met het getal drie
Beantwoord de elf vragen op jouw manier
Nomineer twaalf andere bloggers en laat hen weten dat je ze genomineerd hebt

De vragen

1. Welke drie dingen zijn voor jou onmisbaar bij het bloggen?

Day One, dat is geweldige een app om een dagboek bij te houden en voor mij onmisbaar. Op mijn telefoon of op mijn Ipad kan ik daarin mijn gedachten opschrijven, waar ik ook ben. Op zondag orden ik alles tot één geheel. En dat is gelijk het tweede onmisbare, een vaste dag om mijn blog te schrijven en te publiceren. Deze tip en nog veel meer vond ik op blogtrommel. Eén keer in de week bloggen werkt voor mij het beste. Een stok achter de deur maar geen stress.
Het meest onmisbare is mijn nieuwsgierigheid, ik zie alles en mijn verbeelding doet de rest.

 2. Welke drie dingen mogen niet op een blog ontbreken?

Een ‘about’ pagina mag niet ontbreken. Ik ben nieuwsgierig naar de schrijver achter de blogger.
De mogelijkheid om een reactie of een waardering achter te laten mag ook niet ontbreken. Een knop om je te kunnen volgen als ik daar zin in heb is ook onmisbaar.

3. Over welke drie onderwerpen schrijf je het liefste?

Ik schrijf graag over wat ik zelf mee maak, over actuele gebeurtenissen en zaken die me verbazen.

4. Wat zijn de drie populairste posts op je blog?

Volgens de onvolprezen wordpress statistieken zijn dat:

5. Welke drie dingen wil jij uitstralen/bereiken met je blog?

Ik wil uitstralen dat je jezelf niet al te serieus moet nemen, verder hoop ik dat lezers zich herkennen in mijn blogs en er plezier aan beleven.

6. Via welke drie social media is jouw blog te volgen?

Mijn blog is te volgen via Twitter, Facebook en Tumblr.

7. Wat zijn drie voor- of nadelen van bloggen?

Ik zie geen nadelen of het zou moeten zijn dat ik rekening hou met wie mijn blog leest. Ik werk in een politieke omgeving en wil dat nog lang doen. Ik beleef veel plezier aan het schrijven zelf, het zoeken of maken van de bijpassende plaatjes en het speuren naar verwijzende linkjes. Het grote cadeau en daarmee het mooiste voordeel, is dat mijn blogs gelezen worden. Ik ben blij met alle reacties en waardeer het enorm dat iemand de tijd neemt mijn gedachten te lezen.

8. Welke drie lezers laten de meeste reacties achter?

Dat zijn Appelig, Elsje Veth en Chrissebie, drie bloggers die ik zelf met veel genoegen lees. Het is dus wederzijds leesplezier. Bij Appelig vind je trouwens ook mooie kunstwerkjes.

9. Wat zijn jouw drie favoriete blogs van andere bloggers?

Dat wisselt met de tijd. Er is zoveel moois te lezen en te bekijken, bijvoorbeeld:

Om te bekijken: Puttertje, of om te lezen: JoostCurious en Teiltjes en tegeltjes

10. Over welke drie onderwerpen lees je het liefste bij andere blogs?

Blogs die me doen lachen, me stemmen tot nadenken of die mij iets nieuws laten ontdekken, lees ik het liefst.

11. Welke drie blogtips heb jij voor andere bloggers?

Lange lappen tekst lees ik niet. Ik word graag meegenomen in een smakelijk verhaal met een duidelijke structuur en een prettige layout. Bloggen is hard werken, ik weet het.

Voel je genomineerd

Ik ga niemand nomineren. Het Nederlandstalige blog wereldje is niet zo groot. Als iedereen elke keer twaalf andere bloggers nomineert vergt het geen hogere wiskunde om te snappen dat bijna iedereen na vier weken aan de beurt is geweest. Ben je nog niet aan de beurt geweest dan nomineer ik je bij deze!