Wil je dansen?
Je mag dansen.
Wil je stevig stappen?
Je mag stevig stappen.
Wil je verlangen?
Je mag verlangen.
Wil je geven?
Je mag geven.
Wil je ontvangen?
Je mag ontvangen.
Wil je rusten?
Je mag rusten.
Doe je ogen dicht
en rust lekker uit
Geniet van het zijn.
Op de grond.
Op de zachte aarde.
Kus.
Dit is een fragment van mijn nieuwe verhaal. Onder dit fragment staat een samenvatting van hele verhaal. Wordt vervolgd.
Het klopt wel dat ik graag bij tante Hetty ben. Later wil ik net als zij advocaat worden. Alleen ga ik niet roken. Ik ga nu naar het VWO en straks ga ik rechten studeren. Iedereen denkt dat dat heel saai is. Ik vind het niet saai. Je moet goed kunnen nadenken en alles willen weten. Een advocaat verdedigt misdadigers. De politie en de officier van justitie denken te weten hoe het zit en wie het heeft gedaan. Een advocaat vindt uit dat ze niet goed hebben nagedacht. Dan hebben ze geen bewijs meer en is jouw misdadiger vrij. Tante Hetty noemt haar misdadigers trouwens cliënten. Die zijn heel tevreden over haar. Als ze haar niet kunnen betalen krijgt ze cadeau’s en soms ook als ze haar wel kunnen betalen. Zo blij zijn ze. Alle cadeau’s krijgen een plek in haar huis, het zijn haar trofeeën. Ik vind ze niet allemaal mooi en sommige zijn echt griezelig. Langs de trap naar boven hangen Afrikaanse maskers. Als ik ’s nachts naar de w.c. moet, staren hun holle ogen me na. Ze prikken in mijn rug en ik ben blij als ik het lichtknopje gevonden heb en de deur op slot kan doen. Terug is minder erg, dan kan ik ze aankijken.
Ik hoef vandaag niet school. Mijn moeder is nu van alles aan het regelen om naar Nepal te kunnen. Straks brengt ze me naar tante Hetty. Ik hoef alleen maar een tas in te pakken. Mijn tekenspullen en mijn dagboek leg ik boven op.
Tante Hetty staat al bij de voordeur als we de auto de oprit naast het huis oprijden. ‘Hallo lieverds. Is dat alles wat je bij je hebt?’ Ze wijst vragend naar mijn tas. ‘Het is hopelijk maar voor een paar dagen,” zegt mijn moeder. ‘Als Mara iets nodig heeft kan ze het zo gaan halen. Dan kan ze gelijk naar de post kijken en de planten water geven.’ Ik breng de tas gelijk naar boven. Ik ben hier zo vaak. De logeerkamer is daarom een beetje mijn kamer. Tante Hetty heeft het bed al opengeslagen. Haar oude teddybeer kijkt me aan vanaf het nachtkastje. Met één oog, het andere hangt een beetje los en kijkt naar beneden.
Als ik weer beneden kom, zitten mijn moeder en tante Hetty aan de koffie. ‘Als je hulp nodig hebt, moet je het me onmiddellijk vertellen. Ik ken iemand die pas voor Human Right Watch in Nepal is geweest. Hij kent daar genoeg mensen.’ Tante Hetty kent altijd wel iemand die kan helpen. Altijd iemand die de weg weet en de regeltjes kent.
Ze kijken me nu allebei aan. ‘Tante Hetty heeft speciaal voor ons vandaag haar agenda leeg gemaakt, is dat niet ontzettend lief?’ ‘Wij gaan vandaag wat lekkers maken in de keuken en je moeder gaat alles en iedereen bellen om zo snel mogelijk naar Kathmandoe te kunnen. Maar eerst gaan wij tweetjes boodschappen doen.’ Boodschappen doen met tante Hetty is al een avontuur op zich weet ik uit ervaring.
Direct naar deel 4
Samenvatting: Het is zomer. Ik ga logeren bij tante Hetty. Mijn moeder moet namelijk naar Katmandoe. Daar ligt mijn vader in het ziekenhuis nadat hij gered is op de Lhotse een bergtop naast de Mount Everest. Mijn vader is alpinist. Ik kan niet mee want ik zit in de laatste schoolweken voor de zomervakantie.
Tante Hetty is advocaat en eigenlijk is ze de tante van mijn moeder. Ze is niet getrouwd, rookt en drinkt als een ketter. Mijn moeder blijft maar weg en de schoolvakantie begint.
Ik verveel me. Ik staar in het scherm van de computer en het lijkt me uit te nodigen. Een jongen verschijnt in beeld en nodigt me uit de virtuele wereld in te stappen. Ik wil dat helemaal niet totdat blijkt dat tante Hetty in gevaar is. Iemand uit de onderwereld heeft het op haar gemunt. Ik stap toch de virtuele wereld en samen met de jongen, die Victor heet, ontmasker ik de misdadigers.
Ze kijkt me gekwetst aan, maar ik houd voet bij stuk. Nee, ik heb geen belangstelling.
Maar ik heb maar één vraag!
Ik sluit de deur. Ik was vrijdag wat eerder thuis dan normaal. Ik had mijn jas nog niet opgehangen of er werd aangebeld. Een jonge vrouw met een identiteitsbewijs aan een keycord, stond voor de deur. Ik ben van het energiebedrijf waar u ooit klant bent geweest. Mag ik u wat vragen? Nee, dat mag u niet.
Voor iemand die als vriendelijk te boek staat is dat heel onaardig. Het is het gedrag van een schaamteloos nijlpaard. Uiteraard weet ik heel goed dat ik dat in mij heb, maar waarom ik dat uitleef op een arme colporteur, geen idee. Het kind doet ook maar haar werk. Net als die televerkoper die wil dat ik een abonnement ergens op neem. Of die bezorger die denkt dat die ene folder zo belangrijk is dat hij mijn nee – nee sticker moet negeren.
Is het de brutaliteit waarmee die colporteur, televerkoper of bezorger zomaar ongevraagd mijn wereld binnen treedt, dat ik zo lomp doe? Dat speelt zeker mee, maar het is eerder wantrouwen, waardoor al mijn stekels recht op gaan staan. Mijn eerste gedachte is dan: Ik moet zo iemand zo snel mogelijk de mond snoeren. Dus, voordat ze zelfs maar hebben kunnen ademhalen, zeg ik:
NEE.
Doe ik dat niet en ga ik ergens op in, dan hebben ze munitie om me in te pakken. Dat doen ze heel slim. Zonder hun product is het leven nutteloos.
Maar ik ben ze ook dankbaar. Waarom? Omdat ik dan weer weet dat ik heel goed in staat ben om nee te zeggen en voet bij stuk te houden. Mijn schaamteloze nijlpaard kreeg vrijdagavond een bundeltje vers gras.
Dit is een fragment van mijn nieuwe verhaal. Onder dit fragment staat een samenvatting van hele verhaal. Wordt vervolgd.
We kijken de rest van de avond samen naar de televisie. Ik zie hoofden met elkaar praten. Er komen woorden uit, dat hoor ik, maar heb geen idee waar ze het over hebben. Buiten is het nu helmaal donker en stil. Alle dagjesmensen zijn ondertussen veilig thuis. ‘Wil je niet liever bij mij in bed slapen, Mara?’ Dat wil ik zeker liever en samen met mama ga ik naar boven. Toen ik nog klein was kroop ik vaak bij haar in het grote bed. Dat mocht als ik eng gedroomd had, maar ik deed het ook als het koud was. Ik kroop tegen haar warme rug aan en luisterde naar haar ademhaling tot ik weer kon slapen. Maar dat is al lang geleden en het voelt nu een beetje raar om zo naast mijn moeder te liggen en slaap heb ik niet. Door mijn hoofd gaan allerlei vragen. Is de batterij van mama’s telefoon wel opgeladen? Hebben we wel genoeg bereik boven? Gedachten over wat er op de berg gaande is probeer ik weg te drukken.
Ik word wakker van de stem van mijn moeder aan de telefoon. Ze is beneden. Ze praat in het Engels, het zijn korte zinnen en dan weer lange stiltes. Een paar keer denk ik dat het gesprek is afgelopen, maar het gaat maar door. Dan is het ineens toch opgehouden en komt mijn moeder naar boven. Als ze de slaapkamer inloopt zie ik aan haar gezicht dat ze gerustgesteld is.
‘Dat was de politie in Katmandoe, ze hebben contact gehad met de reddingwerkers en iedereen is weer veilig op het basiskamp. Papa zat klem tussen de rotsblokken en heeft een paar ribben gebroken en een hersenschudding. Ook was hij onderkoeld. Zodra hij vervoerd kan worden brengen ze hem naar het ziekenhuis.” Mijn moeder ploft naast me op het bed en kust me. Ik ben zo blij Mara fluistert ze in mijn haar. Ik slik mijn tranen in en zeg, ‘ik ook mama.’ ‘Het betekent alleen Mara, dat ik naar Katmandoe moet om bij papa te zijn als hij naar het ziekenhuis gaat. Dat ga ik vandaag allemaal regelen. Wil jij bij tante Hetty logeren?’ Ik krijg het helemaal warm. ‘Nee, ik wil mee naar papa.’ Het klinkt bozer dan ik wil. Ik moet rustiger doen, wil ik mijn moeder over halen. ‘Het is toch al bijna vakantie, wat maken die paar dagen uit?’, zeg ik mijn liefste stemmetje. ‘Nee, Mara, het zijn een paar weken en je hebt er niets aan om daar te zijn.’ Ik voel dat ik mijn tranen niet meer kan tegenhouden. ‘Ach meisje,’ zegt mijn moeder nu zachter. ‘Ik begrijp heel goed dat je papa heel wil zien. Dat wil ik ook, maar het is gewoon niet handig. Ik weet niet hoe het daar zal gaan en dan heb ik ook nog zorgen om jou. Je vindt het toch altijd leuk bij tante Hetty.’ Ik kan er van alles tegen inbrengen maar aan haar stem hoor ik dat dat geen zin meer heeft. Mijn moeder heeft haar besluit genomen. Ik ga niet mee.
Direct naar deel 3
Samenvatting: Het is zomer. Ik ga logeren bij tante Hetty. Mijn moeder moet namelijk naar Katmandoe. Daar ligt mijn vader in het ziekenhuis nadat hij gered is op de Lhotse een bergtop naast de Mount Everest. Mijn vader is alpinist. Ik kan niet mee want ik zit in de laatste schoolweken voor de zomervakantie.
Tante Hetty is advocaat en eigenlijk is ze de tante van mijn moeder. Ze is niet getrouwd, rookt en drinkt als een ketter. Mijn moeder blijft maar weg en de schoolvakantie begint.
Ik verveel me. Ik staar in het scherm van de computer en het lijkt me uit te nodigen. Een jongen verschijnt in beeld en nodigt me uit de virtuele wereld in te stappen. Ik wil dat helemaal niet totdat blijkt dat tante Hetty in gevaar is. Iemand uit de onderwereld heeft het op haar gemunt. Ik stap toch de virtuele wereld en samen met de jongen, die Victor heet, ontmasker ik de misdadigers.
Een willekeurige kop van vandaag uit het NRC, of:
Onrustig in Brussel en Molenbeek
Een kop van teletekst. De redacties van nieuwssites zijn er in gespecialiseerd; het verzinnen van korte pakkende titels die nieuwsgierig maken. Zo nieuwsgierig dat de lezer er direct op klikt om te zien wat het verhaal is achter die titel. Zo’n titel moet dan wel weer de lading dekken anders komt een lezer maar één keer langs.
Elke keer een goede titel verzinnen voor mijn blog, dat is niet eenvoudig. Ik heb mijn verhaal af, plaatjes er bij gezocht en hyperlinks gemaakt naar interessante sites of blogs. Ik zucht tevreden en dan:
Help ik heb nog geen titel
Ik probeer de kunst af te kijken op nieuwssites of bij andere bloggers. Een titel met een getal er in doet het altijd goed:
10 tips voor belachelijk goed bloggen
Wedden dat een blogger of iemand anders die geïnteresseerd is in schrijven voor het web, hier op klikt. Die tien tips kun je trouwens gratis downloaden op de site van de Blogacademie. Net als een e-book voor het maken pakkende koppen.
Ook op de site Blogtrommel kijk ik voor tips bij het maken van titels. Ik blijf er meestal een tijdje hangen omdat er nog zoveel meer te lezen is over schrijven, iets wat ik liefste doe.
Het verzinnen van pakkende titels is net als schrijven:
Hoe meer je het doet, hoe beter het gaat
Ik ben dus aan het oefenen. Dat is maar goed ook want de titel boven deze blog slaat helemaal nergens op. Ik zet de lezer helemaal op het verkeerde been. Hij of zij krijgt niet wat ik beloof, een verhaal over mijn tuin. Vooruit, een beetje dan.
Dit is een fragment van mijn nieuwe verhaal. Onder het fragment staat een samenvatting van hele verhaal. Wordt vervolgd.
Op school denken ze dat ik een spannend leven heb omdat mijn vader alpinist is. Ik zal je verklappen: er is niets spannends aan. Mijn vader is bijna het hele jaar weg om een berg te beklimmen. Mijn moeder en ik zijn dus meestal alleen thuis. Ik vind dat helemaal niet erg. Ik ben het liefste thuis. We wonen in een klein maar gezellig huisje op een dijk. Een groter huis kunnen we ons niet veroorloven, al het geld is nodig voor de expedities van mijn vader. Je zou het niet denken, maar het beklimmen van een berg kost heel veel geld. Een paar stevige schoenen, een waterdichte rugzak met eten en water en een warme jas is nog maar een begin. Er komt nog veel meer bij kijken. Eerst moet een expeditie gepland worden. Wat is de beste tijd van het jaar om in dat gebergte die piek te gaan beklimmen? Dat hangt helemaal af van waar het gebergte is. Op het zuidelijk halfrond zijn de seizoenen anders dan bij ons. Dan moet de route worden uitgestippeld. Hoeveel dragers zijn er nodig? Waar moet er een kamp komen? De mensen die dat bedenken moeten betaald worden, maar ook de mensen die straks mee gaan om te helpen. Mijn vader is daarom voortdurend in de weer met sponsors. Dat zijn bedrijven die bijvoorbeeld waterdichte kleding maken en een foto van mijn vader op de top willen met een stoere jas aan met hun logo er op. Bedrijven betalen hem ook om nieuwe uitvindingen uit te proberen zoals tandpasta die niet bevriest. Dat is ook goed voor de foto’s op de top.
Ik hoef eigenlijk ook geen groot huis. Ik heb een kamer helemaal voor mezelf en daar ben ik nu. Aan de voorkant heb ik de rivier. In de winter is het niet zo druk, een enkele keer zie ik een rijnaak voorbij komen. Je weet wel zo’n lange boot met aan het eind een huisje. In dat lange gedeelte van de boot zit de vracht. Je kunt niet zien wat er in zit, meestal zijn het kolen die naar Duitsland gaan of nog verder weg. In het huisje op het dek is de stuurhut en de kajuit van de schipper. Meestal zijn ze met zijn tweeën, een man en een vrouw. Ik vraag me altijd af hoe dat zou zijn. Altijd thuis zijn lijkt me heel fijn maar steeds in een andere plaats aanleggen waar je niemand kent lijkt me weer helemaal niets. Ze hebben in ieder geval elkaar en die kajuiten zien er altijd knus uit.
In de zomer is het drukker op het water, zeker als het mooi weer is. Dan varen er ook plezierjachten en bootjes in allerlei maten. Dat gaat de hele dag door. Als ik in mijn bed lig met het raam open, luister ik naar het geluid van het water, het zachte gepruttel van de motoren en de flarden van gesprekken die voorbijkomen. Meestal is het heel gezellig op de bootjes en wordt er veel gelachen. Soms is er ruzie, iedereen is moe van een hele dag op het water en zijn ze veel verder gevaren dan de bedoeling was. Dan ben ik blij dat ik thuis in mijn eigen bed lig en weet dat mijn moeder beneden nog wat zit te lezen of de afwasmachine uitruimt.
Zoals vanavond, alleen is mijn moeder nu bezig met het aanbraden van het gehakt voor de pastasaus met tomaten en champignons. Morgen is het maandag en als ik dan uit school kom hoef ik alleen maar een pan water op te zetten en de sla aan te maken. Tegen de tijd dat mijn moeder thuiskomt kookt het water en gooi ik de macaroni schelpjes in de pan. Die vind ik het lekkerste. Samen dekken we de tafel. Als de macaroni gaar is maakt mijn moeder er met de saus een heerlijke pasta van met kaas.
Ik vergeet helemaal te vertellen hoe de achterkant van ons huis er uit ziet. Aan de achterkant is ons huis hoger. Ik kijk vanuit mijn kamer op de tuin met appelbomen. De tuin eindigt met een heg en daarachter is helemaal niets, eindeloze weilanden met slootjes ertussen. In de verte zie je een kerktoren en wat hoge gebouwen. Daar is de stad en daar fiets ik elke dag naar toe als ik naar school ga.
Ik krijg een beetje trek van de geur die uit de keuken komt. Misschien is er nog een stukje kaas voor me. Als ik op de overloop sta hoor ik de telefoon van mijn moeder. Ze neemt op. ‘Hallo met Margreet Nelemans, met wie spreek ik?’ Als ze dat zegt weet ik dat het geen bekende is. Even is het stil, dan begint mijn moeder in het Engels, ik kan het niet helemaal volgen want ze is de keuken uitgelopen. Ik hoor ‘accident’, ongeluk en ‘several hours’, enkele uren en ‘extreme bad weather’ erg slecht weer. Het gesprek gaat nog even verder, mijn moeder staat nu in de tuin en ik kan niet meer afluisteren. Ik ga maar op de trap zitten. Wie zou ze aan de telefoon hebben?
Na enkele minuten hoor ik dat mijn moeder de keuken weer in komt. ‘Mara, waar ben je,’ roept ze. ‘Ik ben op de trap, mama’. Mijn moeder verschijnt onder aan de trap. Ik weet niet wat er aan de hand is, maar ik zie aan haar gezicht dat het geen goed nieuws is. Met twee stappen ben ik beneden. Ze slaat haar armen om me heen. ‘Mara, er is iets heel ergs gebeurt. Papa is met zijn sherpa’s overvallen door een lawine. Ze zijn druk bezig om iedereen te zoeken.’ Ik voel me duizelig worden en druk me stevig tegen haar aan. Zo blijven we een tijdje staan. Ik weet zeker dat het in haar hoofd net zo stormt als in het mijne. Ik hoor de sherpa’s roepen, en papa, mijn papa, boven de storm uit. ‘We kunnen niets doen dan wachten,’ zegt mijn moeder. ‘Zo snel als ze meer weten zullen ze ons bellen, het is daar net dag geworden. Misschien horen we vannacht nog wat.’ We laten elkaar los. Ik ga op een keukenstoel zitten, ik heb helemaal geen trek meer in kaas. Mijn moeder gaat druk in de pan roeren op het fornuis. Ik kijk naar haar rug. Wachten is het ergste dat er is, dat weet ik nu al.
Direct naar deel 2
Samenvatting: Het is zomer. Ik ga logeren bij tante Hetty. Mijn moeder moet namelijk naar Katmandoe. Daar ligt mijn vader in het ziekenhuis nadat hij gered is op de Lhotse een bergtop naast de Mount Everest. Mijn vader is alpinist. Ik kan niet mee want ik zit in de laatste schoolweken voor de zomervakantie.
Tante Hetty is advocaat en eigenlijk is ze de tante van mijn moeder. Ze is niet getrouwd, rookt en drinkt als een ketter. Mijn moeder blijft maar weg en de schoolvakantie begint.
Ik verveel me. Ik staar in het scherm van de computer en het lijkt me uit te nodigen. Een jongen verschijnt in beeld en nodigt me uit de virtuele wereld in te stappen. Ik wil dat helemaal niet totdat blijkt dat tante Hetty in gevaar is. Iemand uit de onderwereld heeft het op haar gemunt. Ik stap toch de virtuele wereld en samen met de jongen, die Victor heet, ontmasker ik de misdadigers.
De waarheid is nooit precies zoals je denkt dat hij zou zijn.
– Cruijff, Johan
Ik ben een zin aan het schrijven en eindig met: ‘om je de waarheid te vertellen.’ Hoezo om de waarheid te vertellen? Ik heb daarvoor toch geen onwaarheid opgeschreven? Waarom wil ik dat dan toch zo schrijven. Is het soms méér waar dan de rest van mijn verhaal, de overtreffende trap van waarheid? Dat kan al helemaal niet. Iets is waar of iets is niet waar. Het is alsof ik me bij de lezer wil verontschuldigen voor mijn mening. Lees verder “Ik spreek altijd de waarheid”
Gesteld, je hebt een schaap verdriet gedaan.
(Gesteld betekent: denk maar dat het kan.)
Gesteld, het schaap is in de hoek gaan staan
en is beledigd. Ja, wat dan?
Zeg dan wat liefs, al is het ook maar weinig.
Je kunt hem ook over zijn vacht gaan aaien.
Vraag niet: ‘Waarom ben jij toch zo sjagrijnig?’
Alleen maar lief zijn, dat-ie bij kan draaien.
Kom nou niet aan met: ‘Ik woon in de stad,
dus het bestaat niet dat ik ruzie krijg met schapen.’
Gesteld dat jij daar groot gelijk in had,
dan zou ‘k er tóch een nachtje over slapen.
Een aardig woord valt in de smaak.
Dat geldt voor schapen, en geldt overal.
En schapen vind je zo ontzettend vaak.
Heus niet alleen in de wei of de stal.
(Waar dan nog meer?)
Dit is één van mijn favoriete gedichten. Het is van Robert Gernhardt en werd voorzien van een mooie tekening door zijn vrouw Almut Gernhardt. Willem Wilmink vertaalde het naar het Nederlands (in de bundel: Ik zie ik zie wat jij niet hoort).Ik kreeg het gedicht als wijze boodschap cadeau van een vriendin op mijn trouwdag. Het mooie is, het blijft waar, in het groot en in het klein. Geloof je het niet, dan zou ik er toch een nachtje over slapen.
Heb jij een goede tip voor Mieke? Dat vroeg mijn collega Marleen. Zij wil een afscheidsboekje maken voor onze collega Mieke die volgende week met pensioen gaat. Het is de bedoeling dat dat boek gevuld wordt met persoonlijke tips.
Een goede tip, terwijl ik helemaal geen ervaringsdeskundige ben en dat ook nog lang niet zal worden. Hoewel, nog niet zo heel lang geleden gingen collega’s op de leeftijd die ik dit jaar bereik, met de Vut. Lees verder “Hoe doe je dat, met pensioen gaan?”
