Geplaatst in Boeken, Kunst en Cultuur

Een man in Baghdad en huwelijksgeluk

Schriftelijke cursus dichten, deel 3 

Twintig jaarIk ken hem nog steeds uit mijn hoofd, de eerste limerick die ik ooit las, ging over een man in Baghdad:

Een zekere Achmad in Baghdad
Lag plat met z’n gat op z’n badmat,
Zo las hij z’n dagblad
En iedereen zag dat,
’t is raar, maar in Baghdad daar mag dat!

Hij is van Alex van der Heiden, dat was ik vergeten, maar dat staat in het boekje: Beknopt overzicht van de woordkunst, H.van Wamelen en J.M. van der Valk. Dit boekje gebruikte wij op de middelbare school bij Nederlands. Het is nog steeds verkrijgbaar, tweedehands, voor twee euro. Dat is niet veel voor alle kennis die je nodig hebt over de Nederlandse woordkunst.

IMG_0136Maar wat is nu een limerick?
Een limerick is een kort versje met het rijmschema A-A, B-B, A. In de eerste regel wordt meestal een persoon of dier geïntroduceerd met een plaatsnaam. Een limerick heeft vaak een dubbelzinnige inhoud. De laatste regel bevat de clou of de pointe.

Dank zij Harrij Smit, dacht ik weer eens aan Achmad op zijn badmat. Op zijn blog publiceert hij regelmatig fraaie limericks. Ze lijken heel simpel tot dat je het zelf eens probeert, zoals ik hieronder:

 

Een jonge dame woonachtig te Kralingen,
Had genoeg van haar amoureuze dwalingen.
Ze zocht haar geluk,
Bij een econoom uit één stuk.
Al meer dan twintig jaar delen zij bank en betalingen.

De eerste regels waren er snel. Regel twee en drie kostten al meer moeite. Over de laatste regel peinsde ik meer dan een dag en tevreden ben ik nog niet.

IMG_0503 (1) De Ster van Kralingen

 

Geplaatst in Kunst en Cultuur, Mode

Sorry Chuck Taylor

 

Op eens zie ik ze overal; de All Stars van Converse. Ik zie ze aan peutervoetjes, aan de voeten van een jonge man. Een oudere vrouw draagt ze onder een zwarte designer jurk. Ze zijn dan uiteraard zwart en in de lage variant. Twee giechelende meiden dragen ze in felle kleuren onder een skinny jeans.

Ze vallen me ineens op omdat ik er over gelezen heb op een modeblog. De All Stars gaan al bijna honderd jaar mee en zijn nog steeds hip. Of liever gezegd ze zijn weer hip. Ik droeg ze eind jaren 80. Ik had een lila en een blauw paar. Het zijn niet zomaar schoenen, het is de essentie van gympen. Een kind zou ze zo kunnen tekenen, met de bekende witte cirkels van rubber precies op de enkels en de witte veters.

De Converse Rubber Shoe Company, opgericht door Marquis M. Converse, begon net na de tweede wereldoorlog met het maken van schoenen voor sporters. Toen de basketbalspeler Chuck Taylor zich met de verkoop en het ontwerp ging bemoeien werden ze wereldberoemd. Al snel stond zijn handtekening in het logo. Chuck Taylor zou zijn hele leven bij Converse blijven werken. Hij overleed in 1969.

Toen ik de All Stars droeg was het merk al op zijn retour. Adidas en Nike wisten hun sneakers veel beter aan de man te brengen. Converse was met zijn All Stars de underdog  tegenover multinationals en dat sprak mij in die tijd erg aan. Uiteindelijk ging Converse in 2001 failliet en werd overgenomen door de grote concurrent Nike.

En nu worden er per jaar weer zo’n 50 miljoen All Stars verkocht. Converse pakt dat slim aan. Beginnende muzikanten krijgen veel gerichte steun. Converse heeft zelfs een speciale studio laten bouwen, de Rubber Tracks Studio. Hier kan gratis gebruik van gemaakt worden. Door die verbinding met jonge muzikanten weet het bedrijf zijn wat tegendraadse imago te behouden en dat slaat aan. Want wie wil dat nu niet ook zijn?

Ik dacht dus aan een donkerrood paar All Stars of klassiek blauwe toen ik de schoenenwinkel binnen stapte. Ze zaten alleen een stuk minder lekker dan de dertien in een dozijn sneakers van Esprit die ik ook paste. Het spijt me Chuck.IMG_0299

Geplaatst in Kunst en Cultuur

Een elfje op woensdag, een schriftelijke cursus dichten, deel 1

Tuin november 2014Een regenachtige dag, zo’n dag om binnen te blijven en samen iets te doen. Woensdag was zo’n dag. Het plan was om na school gedichten te schrijven en daarbij een tekening te maken. We begonnen met een elfje. Bij een elfje denk je eerst aan zo’n doorzichtig wezentje met vleugels uit sprookjes. Maar dat was het niet. Een elfje is een gedicht dat bestaat uit elf woorden.
De eerste zin bestaat uit één woord, de tweede uit twee, de derde uit drie, de vierde uit vier en dan de laatste zin weer uit één woord. De woorden moeten met elkaar te maken hebben en het hoeft niet te rijmen. Je kunt afspreken dat het over een bepaald thema gaat of dat bijvoorbeeld de laatste zin bestaat uit een woord dat het hele gedicht samenvat.
Iedereen die kan schrijven kan het. De jongste schrijfster op woensdagmiddag was 9, de oudste 55 jaar. Kijk maar eens naar het resultaat.

Wolk
Drijft over
Of barst los?
Regen, sneeuw, hagel, mist?
OnweerBos

Het groen
Het groene bos
De bomen zijn groen
Groen

Sinterklaas
Sint komt
Sint is blij
En voelt zich vrij
Piet

Telefoon
Suzanne belt
Het zijn icoontjes
Dolfijnen, Beren, koekjes en taartjes
Hi

flora
Flor flore
flora a fauna
flora, fauna a latin
fauna

Karien

 

Geplaatst in Kunst en Cultuur, Reizen

Gelukkig hebben we het weer

Sallandse heuvelrug

De hele week heb ik genoten van het mooie herfstweer. We waren op de Sallandse heuvelrug. De ene dag scheen de zon op de warme kleuren van het herfstbos. Soms zag je een enkel vergeeld blad naar beneden dwarrelen. De andere dag legde een natte mist een mysterieus deken over het landschap heen. Het vocht vormde dikke druppels op de bladeren. Bij een windvlaag druppelden die naar beneden. Wat een geluk te leven op een deel van de aarde waar je seizoenen hebt en het weer elke dag een verrassing is.

Hotel de Uitkijk, Hellendoorn

Altijd iets om naar te verlangen

Aan het eind van de zomer kijk ik uit naar de herfst en de winter, naar natte bladeren, pepernoten en gezelligheid, naar vriesluchten en warme wanten. Midden in de winter kan ik ineens ontzettend verlangen naar zon en warmte en lange avonden in de tuin. In de herfst fantaseer ik over het prille groen aan de bomen en de knoppen van de seringen. Het is te warm of te koud, te droog of te nat. Altijd iets wat beter kan en altijd een gespreksonderwerp als je het even niet meer weet in de lift.

Het allermooiste aan het verlangen naar beter weer of een ander seizoen is dat het ook vanzelf komt, elke keer weer.

Nooit het zelfde

Ik stel me voor hoe het zou zijn als ik ’s morgens wakker word en niet hoef na te denken over wat ik aan zal doen: Kan ik zonder kousen op pad of is het toch te fris. Moet ik toch een vest aan doen of is het daarvoor te warm? Dat het weer altijd zo hetzelfde is dat er niet eens een woord voor hoeft te zijn.
Hoeveel kunstwerken, muziek en poëzie hadden we dan wel niet gemist? Een nieuwe lente, een nieuw geluid, de beroemdste beginregel uit de de Nederlandse literatuur, Mei van Herman Gorter. Zelfs onze weermannen en vrouwen zijn poëtisch als ze ons uitleggen wat we morgen kunnen verwachten.

Vanuit de Uitkijk, Hellendoorn

Nooit meer klagen

Ik neem me plechtig voor, ik ga vanaf nu genieten van elk weer. Een nat pak draag ik in stilte. Als de mussen van het dak vallen, ga ik fluitend over straat. Fietsend in een storm trap ik gewoon wat harder. Juichend ontvang ik een hagelbui op mijn hoofd. Mij zul je niet horen.

 

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

Digitaal tekenen, een verbetering? Een kleine test

Deze zomer heb ik bijna elke dag een tekening gemaakt, onderweg buiten of in de tuin. Eén van die tekeningen heb ik op verschillende manieren uitgewerkt.

Eerst traditioneel op papier. Met mijn aquarelpotloden en een penseel met wat water heb ik hem ingekleurd. Ik heb een scan gemaakt van deze tekening, dat gaat heel goed, zoals je kunt zien.

Daarna ben ik aan de slag gegaan op de Ipad. Tot voor kort vond ik dat maar behelpen. Sinds ik heb ontdekt dat je met twee vingers de tekening kunt vergroten en dan veel fijner kunt werken, ben ik helemaal enthousiast over de mogelijkheden. Met de app Sketchbook pro heb ik de twee andere tekeningen gemaakt. De eerste door met voorgeprogrammeerde blaadjes, takjes, en bloemen, die ik op het palet van de app vond, te strooien. De tweede door de penselen en potloden te gebruiken die de app biedt in allerlei soorten en maten. Het ‘echte’ tekenwerk zeg maar. Aan die laatste tekening heb ik de meeste tijd besteed, de andere twee waren allebei binnen een uurtje klaar. Ik vind ze spontaner ogen en daarom beter dan de laatste tekening. Deze is wat vlak geworden en een beetje saai.

Mijn conclusie: digitaal tekenen geeft net zoveel plezier als traditioneel tekenen. Pluspunt, met een tekenapp kan ik ook foto’s bewerken. Minpunt, er is niet overal een stopcontact of wifi voorhanden.

Een scan van de tekening op papier, ingekleurd met aquarelpotloden.
Een scan van de tekening op papier, ingekleurd met aquarelpotloden.
De eerste digitale versie met behulp van voorgeprogrammeerde blaadjes en takken
Een digital versie met behulp van voorgeprogrammeerde blaadjes en takken
De oorspronkelijke tekening
De oorspronkelijke tekening
IMG_0204
De tweede digitale versie, gemaakt met ScketchBook pro
Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

Koop een kleurdoos deze zomer

Caran d' Ache
Mijn prismalo’s

Meer dan veertig jaar heb ik ze al. Ik denk dat ik ze cadeau heb gekregen voor mijn tiende verjaardag, maar het zou ook mijn eerste communie geweest kunnen zijn. Toch weet ik pas sinds kort dat ze een fantastische eigenschap hebben, mijn Caran d’ Ache kleurpotloden. Met een penseel en wat water maak ik er een aquarel van.

Ze hebben jarenlang als weeskinderen in hun doosje gezeten. Het Zwitserse bedrijf Caran d’ Ache heeft de prismalo’s ongeveer tachtig jaar geleden uitgevonden. Je kunt ze nog steeds kopen. Ze zitten in een karakteristieke metalen doos waarop een afbeelding prijkt van een berglandschap. Tegenwoordig is dat de Matterhorn tegen een strak blauwe hemel. Op dat van mij staat het Chateau du Chillon aan het meer van Geneve. Ik heb er een verstekeling in zitten, het zwarte potlood is van Tom Tas. Verder zit er een enorme zwarte vlek op de onderkant van gemorste oostindische inkt.

Helemaal blij ga ik kleurend de zomer in. Volwassenen die kleuren dat is de nieuwste trend. Op NRC-lux.nl kun je bijvoorbeeld een prachtig kleurboek bestellen en een doos kleurpotloden, uiteraard van Caran d’ Ache. Zelf ga ik voorlopig door met mijn gehavende doosje.

Geplaatst in Kunst en Cultuur, Nieuws en politiek

Kleefliedjes

 

Kleefliedje op zoek naar slachtoffer
Kleefliedje op zoek naar slachtoffer

De hele week zit het liedje al in mijn hoofd. Ergens opgelopen tijdens een autoreclame volgens mij. Happy van Pharell Williams. Het is zo’n liedje dat aan je vastgekleefd raakt. Op onverwachte momenten dwarrelt het door mijn hoofd, onder de douche, tijdens een bespreking op het werk en als ik ’s nacht wakker wordt. Het is een leuk liedjes maar na een dag of wat heb ik er toch echt wel genoeg van.

Niet alle liedjes zijn goede kleefliedjes, het is een speciale eigenschap die ze zo hardnekkig maakt. Besmettelijk zijn ze ook. Komt er iemand zingend met zo’n liedje langs, negen van de tien keer neem ik het over. Jaren geleden was de film Sneeuwwitje van Disney opnieuw uitgebracht. Maandagochtend zong iedereen op kantoor: “he ho, he ho, je krijgt het niet cadeau”, sommigen deden er zelfs een dwergenloopje bij. Maar mijn ergste ervaring is met Costa del Sol, daar sloeg mijn hartje op hol, van de Zangeres zonder naam. Op dat deuntje begeleidde ik mezelf met mijn fietsbel op weg naar mijn werk.

 

 

Happy Pharell WilliamsDe kracht van het liedje Happy is zo groot dat het wereldnieuws werd van de week. De Iraanse regering arresteerde zes jongen mensen omdat ze hun versie van Happy op youtube hadden gezet. De islamitische waarden waren in het geding. Dansen en laten zien dat je gelukkig bent is tegen het zere been van de ayatollahs. Of zouden ze chagrijnig geworden zijn omdat het liedje dat zich ook in hun hoofd heeft vastgezet?

Ik ben wel benieuwd naar andere kleefliedjes, als ik dan van een liedje genoeg heb kan ik het inruilen voor een ander liedje. Wie wil Happy met me ruilen?

 

 

 

 

 

Macht en pracht in het CKC Zoetermeer IMG_0160 IMG_0158 IMG_0155 IMG_0154 IMG_0153 IMG_0152 IMG_0151

Werk van medecursisten op het CKC in Zoetermeer rond het thema Macht en Pracht. Dit zijn de werken in textiel en hangen op de tweede verdieping. Samen met mijn kussen.

 

Macht en pracht in het CKC Zoetermeer

Geplaatst in Kunst en Cultuur

Doe het met wat je hebt

Beperkingen leiden tot creativiteit

In een interview zegt Yvette van Boven, schrijfster van kookboeken:

“Ik ben geen kunstenaar. Ik maak iets met mijn handen. Ik heb een kader nodig. Duidelijke grenzen waarbinnen ik zelf oplossingen moet zoeken. Beperkingen maken me creatiever. Je moet mij niet alle tijd, alle materialen en alle ruimte geven. Dan gaat het bergafwaarts met me en kom ik tot niets”.

Ik vond dat zo herkenbaar, ik heb veel ideeën in mijn hoofd, weinig komt tot uitvoering. En al helemaal niet als ik alle tijd van de wereld heb. Er komt wat uit mijn handen als ik weinig tot mijn beschikking heb. De beperkingen leiden bij mij  tot creativiteit. Daarom ben ik zo blij met mijn cursus op Centrum voor Kunst en Cultuur (CKC) in Zoetermeer. Elk jaar is er een opdracht. Dit jaar was dat: Maak iets rond het thema Macht en Pracht.

Op gevoel

  • Kies een gebouw of object waarbij je dat overweldigende gevoel krijgt als je er voor staat en er naar  kijkt
  • Zoek naar afbeeldingen, eigen foto’s
  • Laat jezelf verrassen en ontdek spannende details. Het beeld hoeft niet direct herkenbaar te zijn voor anderen.

Als eerste stap maak ik een moodboard. Dat is uit tijdschriften beelden knippen en scheuren die voor je gevoel iets te maken hebben met in dit geval macht en pracht en hiervan een collage maken. Ook schrijf ik associaties op de woorden macht en pracht op. Deze woorden brengen mij bij kerk en alles wat daar mee samen hangt. Pracht vanuit macht.

Gebrandschilderde ramen

Tussen mijn foto’s vond ik er een van een kerk van Cuypers, de heilige Antonius van Padua, vlak bij Vorden. Tegenwoordig is hierin het heiligenbeeldenmuseum gevestigd, over macht en pracht gesproken. Direct wist ik, dit moet een pentekening worden. Op glanzende stof heb ik dat op de naaimachine geprobeerd dat na te bootsen. De gebrandschilderde ramen zijn snippers van een oud sjaaltje. Het eindresultaat is een kussen.

De opdracht Macht en Pracht geldt voor meerdere disciplines. De cursisten van edelsmeden of schilderen komen met heel andere resultaten, dan wij van mode en textiel. Dat maakt de expositie na afloop zo leuk, al die variaties op hetzelfde thema en het grote scala aan creatieve vondsten. De expositie in het CKC wordt in de week na de voorjaarsvakantie geopend. Als ik meer weet over datum en tijdstip meld ik dat hier direct.

Macht en Pracht
Macht en Pracht