Categorie: Huis, tuin en keuken

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Gevleugelde gasten

Gepost op door Karien Damen

Gisteren hebben we de laatste schroeven ingedraaid. Onze B&B met drie gastenverblijven kan worden geopend. Alle verblijven kijken uit op het zuiden en hebben een luifel boven de ingang. Ik kan bijna niet wachten tot onze eerste gasten arriveren. Ik stel mezelf gerust met het idee dat het seizoen nog niet echt is begonnen. Mijn collega’s kunnen gerust zijn, voorlopig ga ik er niet rijk van worden.

B&B geopend

We hebben er lang over nagedacht, maar ik was er van overtuigd dat we onze gasten wat hebben te bieden, een rustpunt in een jachtig leven. Ons dorp staat niet bekend om zijn natuurschoon, maar onze gasten hoeven de tuin eigenlijk niet te verlaten. Er is voor elk wat wils, de hele zomer lang. Nu verspreidt de klimroos rosa new dawn zijn zachte geuren net als de jasmijn. Straks vechten de vlinderstruik en de hortensia’s om aandacht. Om het nog aantrekkelijker te maken heb ik dit voorjaar ook nog een appelboompje geplant.

Mijn man zag er wat tegen op. Hij was bevreesd dat we tijdens onze maaltijden, vooral als we buiten eten, zouden worden gestoord. Hij wil in alle rust van zijn maaltijd kunnen genieten. Augustus, als wespen onze tuin bezoeken, is dan ook niet echt zijn maand.

In ieder geval heb ik nu mijn goede voornemen van 2014 ingelost. Ik wilde mijn tuin bijvriendelijker maken. Begin dit jaar kon ik geen bijenhotel vinden bij de tuincentra. De afgelopen maanden is er iets gebeurd wat ik heb gemist, maar insectenhotels zijn hot. Ze zijn nu te koop in alle soorten en maten. Die van mij zijn van Natuurmonumenten. Ik heb er nu drie in in de tuin hangen, vlinders, bijen en lieveheersbeestjes zijn meer dan welkom. Ik heb wel een verzoek aan de bijen. Zorg voor kruisbestuiving en bezoek ook eens de overheerlijke appelboom bij onze buren. Hij staat linksachter net voorbij de aardbeien en de Buddleja davidii ‘White Profusion’ .

Natuurmonumenten
B&B voor vlinders

 

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Reizen

One Happy Island

Gepost op door Karien Damen
Aruba
One happy Island

Bon Bini

Een echt welkom kregen we niet zaterdagochtend op Schiphol. Het regende dat het goot en het was koud, 11 graden. Maar gelukkig hadden we wat van de warmte van Aruba en Eddy meegenomen. In het Papiamento bestaat volgens mij geen woord voor het weer. Het is er altijd hetzelfde, rond de dertig graden, blauwe lucht met hier een daar een wolkje en een straffe noordoostenwind. We hebben dan ook bijna niets anders gedaan dan onder een rieten parasol liggen lezen. Meer heb je niet nodig op een date met Eddy na.

Aruba
De opgeknapte legertruck van Eddy Croes

Eddy is Eddy Croes, een bekendheid op Aruba en daarbuiten. Ergens heeft hij Zeeuws bloed, vandaar de naam Croes. Het zou dus heel goed kunnen dat een Nederlandse toerist in de verte familie is. Daarom wil hij ons, zijn neven en nichten het echte Aruba laten zien. Precies om 9.00 uur komt Eddy ons ophalen met een opgeknapte legertruck. Een avontuurlijke tocht met 20 andere neven en nichten volgt over, volgens Eddy, het beste eiland van Zuid-Amerika. Dat komt omdat de Nederlanders structuur hebben gebracht, een bestuurlijke organisatie en een onderwijssysteem. Want, volgens deze idealistische Arubaan, brengt kennis de wereld vooruit.

Aruba
Natuurlijke brug

Levenslessen van een neef uit het westen

Boven het geraas van de motor uit krijgen we alles te horen over de ontstaansgeschiedenis van het eiland en de gewoonten van zijn bewoners. We rijden langs mooie ongerepte stranden, door het dorre binnenland met rotsen en cactussen. Hij laat ons de ruige noordkust zien en de hondenbegraafplaats op het strand. Vanachter het stuur geeft hij ons daarbij ook nog levenslessen mee.

Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan. Wat heb je aan een zwembad bij je villa. Dan moet je nog vroeg op anders liggen er leguanen in te chillen als jij wil zwemmen. En waarom? De zee is vlakbij. Zelf woon ik vijf minuten lopen van het strand. Voor jullie Nederlanders is dat anderhalve minuut.

 

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Nieuws en politiek

De eerste keer #Koningsdag2014

Gepost op door Karien Damen
koningsdag 2014
Vlag en wimpel

Gisteren heb ik gevlagd met een oranje wimpel. Ik word daar altijd heel blij van. Een wapperende vlag met frisse kleuren tegen een blauwe lucht. Ik ben helemaal niet zo van het koningshuis maar vlag graag. Misschien komt dat omdat bij ons thuis niet werd gevlagd en ik dat als kind erg jammer vond. Ik weet nog, op een dag kwam ik thuis uit school, we waren de hele dag bezig geweest met prinsessen en koetsen, ik denk dat de trouwdag van een van de prinsessen aanstaande was en dat ik vroeg waarom wij de vlag niet uithingen. Het antwoord van mijn vader schokte mijn geloof in sprookjes toen diep:

Niet iedereen is voor het koningshuis.

Het is voor iedereen wennen. Koningsdag klinkt heel anders dan koninginnedag. Serieus tegenover gezelligheid. Bij de hoofdrolspelers, Willem-Alexander en Beatrix zou je het juist andersom verwachten.
De beelden zagen er gisteren niet anders uit dan andere jaren. Vrolijke in oranje uitgedoste onderdanen in De Rijp en Amstelveen, die de koninklijke familie ontvingen.
Omdat ik de column van Youp had gelezen, keek ik vooral naar burgemeester. Waar ken ik die man van? Het eerste wat in mij opkwam was: Apeldoorn, er achteraan kwam: De commissie van in en uitgeleide. Vreemde casting voor deze eerste koningsdag.

lintjesregen
Welkom bij de lintjesregen in Zoetermeer

Ik laat me verder niet afleiden. Koningsdag valt, zoals gebruikelijk bij een oranjefeest, op juist die lentedag die de zomer aankondigt. De lucht is vol beloften van een nieuw seizoen. Ik trek mijn nieuwste jurk aan en mijn feestschoenen en ga het dorp in. Misschien kom ik wel een queenie tegen.

#koningsdag2014
Mijn feestschoenen

 

 

 

 

 

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Altijd wind mee hebben

Gepost op door Karien Damen
RIH fiets
Mijn RIH

Ik heb een echte RIH. Een fiets die genoemd is naar het paard van Karl May. Als ik de banden goed oppomp is hij de snelste van alle fietsen. Bijna elke dag fiets ik er mee naar mijn werk. Het mooie van fietsen is dat ik de jaargetijden voorbij zie komen. Op dit moment is het heerlijk om door het fluitenkruid te fietsen en in de weilanden de lammetjes te zien. Op weg naar huis waait de wind alle muizenissen uit mijn hoofd.

Maar steeds vaker, stevig doortrappend op weg naar mijn werk, scheurt iemand me voorbij, moeiteloos. Als ik dan goed kijk, zie ik een verdikte achteras of framebuis. Daar zit een accu in. Iemand, meestal jonger dan ik fietst me op een e-bike voorbij. Vroeger herkende je deze fietsen aan een platte doos op de bagagedrager. Of met een bromfietsplaatje achterop. Daar wilde mijn moeder zelfs niet mee gezien worden.

Tegenwoordig is één op de vijf fietsen een elektrische. Op korte afstanden is het een gezond en milieuvriendelijk alternatief voor de auto. Maar wees dan een echte held en stap op een echte fiets. Tekenend vind ik dat je zo min mogelijk moet kunnen zien dat het een elektrische fiets is. Sparta gebruikt het als pluspunt in zijn reclame voor de nieuwste uitvoering. Geen SpartaMet maar een Sparta X de luxe.

Al die mooi weer fietsers willen niet weten dat ze met trapondersteuning fietsen.

Of ik jaloers ben? Welnee, ik voel me fit en gezond als ik kan fietsen. Hoewel, een enkele keer heb ik flink wind tegen en er zit een gemeen hellinkje in het nieuwe fietspad langs de N470. Dan vermaan ik mezelf: alles is beter dan op de sportschool op een band van niets naar nergens te lopen. Ik ga liever achter boeven aan.

 

 

 

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Nieuws en politiek

Happy Home

Gepost op door Karien Damen

Bent u de nieuwe buurvrouw?

Ik ben in de voortuin van het nieuwe huis van mijn broer onkruid aan het wieden. Nadat ik de buurvrouw heb uitgelegd hoe het zit, kijken we samen peinzend naar het huis. Onze conclusie is, dat het mooi is dat het huis zich weer vult met leven. Het heeft een behoorlijke tijd leeg gestaan. Dat laat een huis direct merken. Hoe kan ik niet precies zeggen, maar het ziet er steeds treuriger uit.

Mijn broer en zijn gezin hebben dus een nieuw huis gekocht. Hun oude huis is vorige week ook verkocht. Zij zijn dit jaar niet de enige. De open huizen dag van vorige week trok een groot aantal kijkers. Het resulteerde in veel afspraken voor een tweede bezichtiging. Volgens een plaatselijke makelaar, een teken dat de nieuwsgierigen van afgelopen zaterdag serieuze plannen hebben.

Dat maakt deze lente extra zonnig. Alles komt weer in beweging. Nieuwe huizen krijgen een fris verfje en een nieuwe inrichting. Heel veel werklui lopen in en uit. Om de boel op te meten, te slopen, een keuken en een badkamer te plaatsen, te behangen en te stucen. De nieuwe huizen ogen direct weer vrolijker van al die aandacht.

Het herstel van de huizenmarkt is een teken dat de economie weer opkrabbelt. Dat is mooi voor ons allemaal. Maar het mooiste vind ik dat al die leegstaande huizen weer bewoners krijgen. Een huis kan er niets aan doen dat zijn eigenaar gaat scheiden, van baan verandert of gezinsuitbreiding krijgt. Ik voel mee met een leegstaand huis en zie er direct allerlei mogelijkheden in. Het is maar goed dat mijn man niet reageert op:

Is dat huis niet iets voor ons?

Huizenverkoop
Huizenverkoop neemt weer toe
Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Mode

Over rare hobby’s en mooie dromen

Gepost op door Karien Damen

“We willen niet te laat naar huis gaan”, zegt Liesbeth, een vriendin van ons. “Want morgenavond moet ik ook nog naar school”. “Naar school?” reageren wij in koor. “Ja, ik zit op de kappersschool“. We hadden elkaar door familieomstandigheden al een tijdje niet gezien en deze zondagmiddag was bedoeld om bij te praten en tot besluit samen lekker te eten. Ze vertelt dat ze het knippen van mensen altijd leuk heeft gevonden en in haar studietijd er een bijverdienste aan had. Ze heeft al een pandje in de stad waar ze wonen op het oog. We worden helemaal enthousiast van haar verhaal. Het nodig mij uit om te vertellen over mijn nieuwste project, het maken van een corset. “Hoor je dat Hugo”, zegt Liesbeth, “en dan noem je mijn hobby raar”.

krulspelden
Image courtesy of Surachai / FreeDigitalPhotos.net

In haar vrije uren oefent Liesbeth het inzetten van rollers voor een permanent. In het dagelijkse leven is ze juriste en eigenaar van een adviesbureau. Ik ben in mijn vrije tijd bezig met textiel en doordeweeks gemeenteambtenaar. We zijn allebei van de generatie die begin jaren 80 moest kiezen voor een opleiding of een beroep. Van onze schooldecaan kregen we het dringende advies mee vooral iets te gaan doen waar je je brood mee kon verdienen. Het was crisis.

Het volgen van de pedagogische academie, de voorloper van de pabo, leidde op tot werkloosheid. Dus ging mijn zus een ander HBO- opleiding doen. Ze werd daar doodongelukkig van en stapte toch over naar de pedagogische academie. Ze werkt nu al jaren met veel plezier in het onderwijs. En is, voor zover ik dat kan beoordelen, een kei in haar vak. Mijn schoonzus werd jaar na jaar uitgeloot voor de opleiding tot verloskundige. Rondde zelfs een universitaire studie af. Maar is nu, je raadt het al, verloskundige. Zij hadden meer lef en maakten hun droom waar.

We zitten nu ook in een economische crisis en ik vraag me af hoe jonge mensen nu een keuze maken. Praten schooldecanen op hen in en durven ze dan niet meer te dromen? Of is deze generatie anders en kiest ze meer vanuit eigen overtuiging? Ik zou daar graag wat over horen.
Aan een rare hobby kun je trouwens veel lol beleven.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Hoe gaat het met mevrouw van den Heuvel?

Gepost op door Karien Damen

De telefoon gaat. Ik ben een middagje thuis. Wie zou dat kunnen zijn, zo overdag? Ik neem op en zeg: “Met Karien Damen”.

rollator
Rollator in landschap

“Dag mevrouw, ik ben van de firma Beenhakker en bel u in verband met uw bestelling van een rollator”.

Ik geef toe, het klinkt wat vreemd, dat iemand die Beenhakker heet voor deze bedrijfstak kiest. In de Haagse regio is dat niet vreemd en zijn we daar bijna aan gewend. Maar dat is een zijpad.

Ik vertel mevrouw Beenhakker dat ik geen rollator besteld heb en dat er sprake moet zijn van een vergissing. “Spreek ik dan niet met mevrouw van den Heuvel?”

“Nee”, zeg ik, “daar spreekt u niet mee, er wordt wel heel vaak voor haar gebeld maar dat is nog nooit juist geweest en ook vandaag niet”.

Sinds we hier wonen, al weer bijna tien jaar, worden we regelmatig gebeld voor mevrouw van den Heuvel. Dat zijn meestal instanties in de hulpverlening. De ene keer is het een huisartsenpraktijk, de andere keer een pensioenfonds of apotheek. Het beeld dat ik daardoor heb van mevrouw van den Heuvel is dat van een hoogbejaarde vrouw.

In het begin vond ik die telefoontjes alleen maar storend. Nu ben ik blij dat er af en toe gebeld wordt. Het zegt dat mevrouw van den Heuvel nog steeds leeft. Gelukkig.

Wat denken jullie, is het erg vreemd als ik de volgende keer aan een mevrouw Beenhakker vraag hoe het gaat met mevrouw van den Heuvel of dat ik vraag dat ze de groeten wil overbrengen?

 

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Goed uitzieken in vijf fasen

Gepost op door Karien Damen

“Wat klink jij beroerd”, zei mijn baas, “ik kan wel horen dat je er morgen ook nog niet bent”. Ik deed er niet eens mijn best voor. “Goed uitzieken hoor”, kreeg ik nog als goede raad mee. Daarin proefde ik ook een beetje eigen belang. Niemand heeft zin om aangestoken te worden door een collega. Laat staan al je medewerkers in de drukste periode van het jaar. Ik heb de griep en val na dit telefoontje direct weer in een lichte slaap.

Goed uitzieken, is gemakkelijker geadviseerd dan gedaan. Want niemand wil ziek zijn en het moet snel over zijn met die flauwekul. Maar als je te vroeg aan de slag gaat, blijf je een hele tijd kwakkelen en je beroerd voelen bij de minste inspanning. Ik spreek uit ervaring.

Laat het los fase

Geef toe dat je ziek bent en duik je bed in. Weg met het schuld- en schaamtegevoel dat je niet bent waar je hoort te zijn. Natuurlijk was het je stille wens om die lezing niet te hoeven geven of niet bij de vergadering te hoeven zijn. Toch zal niemand je daar van verdenken. En zeg nu zelf, je er naar toe slepen en halverwege je verhaal publiekelijk instorten staat niet erg professioneel.

Zweef weg van hier fase

Dit is de fase van echt ziek zijn. Je slaapt af en aan. In de verte hoor je je telefoon piepen dat je een afspraak hebt. Het afdelingsoverleg begint. Dat zijn andere mensen in een ver weg wereld. Niet iets waar jij je druk over hoeft te maken en je zakt alweer weg in een koortsdroom. Hierin worden al je problemen op een wonderlijke wijze opgelost en mensen die je jaren niet gezien hebt helpen daarbij.

Prinsessenfase

In bed voel je je kiplekker en je geniet van de aandacht van huisgenoten of dierbaren aan de telefoon. Buiten schijnt de zon en wolken drijven rustig voorbij. Naast bed sta je te wiebelen op je benen. Doe dus een simpel karweitje als planten water geven. Duik net voordat je duizelig wordt je bed in. Sta stil bij de geweldige prestatie die je net hebt geleverd.

griep
wolken drijven rustig voorbij
Irritatie fase

Je begint je te vervelen en weet niet meer hoe je moet liggen. Het plafond van je slaapkamer ken je uit je hoofd en ook het patroon van de gordijnen heeft geen geheimen meer. Je ziet ineens dat de ramen nodig gezeemd moeten worden. In de keuken heeft zich een enorme afwas verzameld. Je hebt daarvoor geen energie en je valt daarom uit naar wie maar in de buurt is. Met andere woorden je bent aan de beterende hand.

Verkenningsfase

Het wordt tijd voor een kleine opdracht buiten de deur. Doe dat kalm en met aandacht. Als je merkt dat je echt even moet gaan zitten omdat het zweet je uitbreekt, doe dat dan ook. Kijk er bij alsof je altijd al op een paaltje in de berm hebt willen genieten van het uitzicht op een elektriciteitshuisje. Zijn de boodschappen in huis of de brief op de post, dan is het tijd om te gaan denken: Morgen ga ik weer aan het werk.

Beterschap en sterkte.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Help, ik krijg een compliment

Gepost op door Karien Damen
Complimenten_kaarten_DEF6
Actiekaart van de AbvaKabo in het kader van complimentendag

Gisteren ben ik weinig mensen tegengekomen. Gelukkig maar, een gewone werkdag was een dag vol voetangels en klemmen geweest. De eerste dag van maart is namelijk uitgeroepen tot internationale complimentendag. Dat van internationaal weet ik niet zeker, maar ik sluit het niet uit. Commercieel gezien kan zo’n dag namelijk tot iets heel interessants uitgroeien. Wat we niet durven zeggen, drukken we uit met een kaartje of cadeautje.

Zowel het geven als het ontvangen van complimenten vind ik een mijnenveld. Daarom doe ik vandaag een test of ik de dag van morgen door kom. Mocht je nog tips hebben, dan hoor ik dat graag.

Ik werk in een team met veel vrouwen. Het geven van complimenten onderling gaat ons goed af. Meestal gaan ze over de buitenkant. Vrouwen begrijpen van elkaar goed hoe onzeker de ander ’s ochtends van huis kan gaan. Een compliment over je uiterlijk maakt dat je de wereld weer aan kan. Voor het geven van een compliment over het uiterlijk hoef ik alleen maar mijn ogen goed de kost te geven en vertellen wat me opvalt.

Check✔️

Er valt vast nog wel te sleutelen aan de wijze waarop ik mijn complimenten formuleer. Ik neem me voor mijn woordkeus te gaan variëren. Want alles is leuk als je het mij vraagt. Leuk is daarmee ernstig aan inflatie onderhevig en niet meer geloofwaardig. Als ik preciezer ben in wat er nu zo leuk is, gaat mijn compliment aan kracht winnen. “Wat heb je een leuke jurk aan”, wordt: “Wat een leuke jurk, die kleur rood maakt dat je er stralend uit ziet.”

Check✔️

Met een compliment geeft een ander mij een cadeautje. Daarom wil ik de indruk geven dat ik blij verrast ben met het compliment. Zelfs mijn gezichtsuitdrukking is dan van belang. Dat maakt dat ik prompt niet meer weet hoe ik moet kijken. Gelukkig vinden sommige gevers dat weer charmant. Dus daar red ik me nog wel uit.

Check✔️

Ik weet ook dat ik mijn eerste reactie bij een compliment moet onderdrukken. Dat is namelijk mijn spontane neiging om het compliment direct een kopje kleiner te maken. Dat zijn de opmerkingen als: “Dat heb ik in de uitverkoop gevonden”, “dat heb ik al heel lang” of “dat stelde niets voor, het was zo gedaan.” Deze is al moeilijker want de gever van het compliment kijkt me op dat moment vragend aan. Even ademhalen en mezelf de tijd geven om het compliment binnen te laten komen helpt. Meestal kan ik dan vanuit mijn hart reageren.

Check✔️

Omgekeerd, kan ik, als ik een compliment geef, de ander helpen door er een vraag achteraan te stellen. De neiging om de geroemde eigenschap of prestatie kleiner neer te zetten krijgt dan geen kans. De ontvanger voelt zich gedwongen op mijn vraag in te gaan.

Check✔️

Zo bezien, valt het eigenlijk best wel mee. Nu alleen nog oefenen met het complimenteren van wildvreemden op straat of in een winkel. Ik ben dan bang voor gek te worden aangezien en hou mijn mond. Daarmee onthoud ik mezelf en een ander een vrolijke dag. Dus: voor gek te worden versleten is altijd beter dan als kleurloos te worden gezien.

Check✔️