Ik heb een nieuwe oven. Ik ben zo blij. zit een hele nieuwe keuken om heen maar de oven is wel het fijnste. Het is een echte oven, niet zo’n combimagnetron waar je net een schaaltje in kunt schuiven. Nee, zo één die groot genoeg is voor de oude braadslee van mijn moeder. Hierin maakte ze bami met spruitjes. Ik zal haar eens naar het recept vragen. Ook mijn terracotta römertopf past er in. Groente blijft hier zo lekker knapperig in.
Gelukkig werkt hij niet op gas. De oven bij ons thuis moest je met een lucifer aan steken en dat werkte niet altijd goed. De vlammetjes gingen uit maar het gas bleef stromen. Bij het openen van de deur kreeg je dan een enorme steekvlam. Ook herinner ik me een keer dat ik een pizza in de oven had gedaan en dacht: dat duurt twintig minuten precies genoeg om de hond even uit te laten. Maar die wilde niet verder mee dan de hoek van de straat. Ik kreeg hem niet in beweging. Bij thuiskomst bleek dat hij de slimste van ons twee was. De keuken stond vol rook. Er zat nog karton aan de onderkant van de pizza en dat was gaan smeulen.
Mijn eerste baksel is een plaattaart met knolselderij, witlof, peer en gorgonzola. Niet al te ingewikkeld en de combinatie van zoete peer met pittige kaas is in elk recept goed. Maar eerst de oven gebruiksklaar maken, deze keer geen zwarte rook. De plaattaart doe ik voor de zekerheid op een plaat met opstaande rand en dubbel bakpapier. De groente met kaas maakt hem erg nat. Na een half uur serveer ik mijn taart, zonder zwart geblakerde randjes.
Schrijf een opstel van maximaal 200 woorden naar aanleiding van onderstaande foto, staat op het blaadje dat mevrouw Andriessen van Nederlands uitdeelt. ‘Let op, hiervoor krijgen jullie maar 30 minuten.’
Dolf zucht, het enige wat bij hem naar boven komt is A message in a bottle, van The Police. Het heeft zich in zijn hoofd vastgezet:
Sending out an S.O.S,
Sending out an S.O.S.
Echt zo’n liedje dat de hele dag in je hoofd blijft zitten. Zijn moeder noemt dat een kleefliedje. Soms blijft het wel een week hangen. Maar hoe komt hij daar nu vanaf?
Hij kijkt schuin naar achter en ziet Liesbeth van Kesteren druk pennen. Ze heeft haar tong tussen haar lippen geklemd en blosjes op haar wangen. Zij zal weer een pracht van een verhaal schrijven. Mevrouw Andriessen gaat dit als eerste voorlezen en de halve klas gaat van verrukking zitten zuchten. En hij, hij zit met dat stomme liedje in zijn hoofd.
Wacht even, dat is het. Dat is zijn wraak voor deze stomme opdracht, alleen goed voor meisjes. Hij probeert zich zo goed mogelijk te herinneren hoe het liedje gaat en begint te schrijven.
‘Ben je al klaar?’ Mevrouw Andriessen staat voor hem om zijn blaadje in ontvangst te nemen. ‘Oh, ik ben zo benieuwd naar jullie verhalen,’ roept ze in de richting van de klas. Wacht maar tot je dit gelezen hebt, denkt Dolf tevreden.
Deze keer is het mij gelukt. Als het steeds vroeger donker wordt, wil ik een rem op de zomer zetten. Ik wil blijven genieten van buiten zijn. De zomer duurde dit jaar tot in oktober.
Toch gaat ook in mijn hoofd op een gegeven moment de knop om. Waardoor dat komt weet ik niet, maar ineens heb ik zin in warme truien, in knus binnen zitten of om in de storm te gaan wandelen.
waar in een onverbiddelijk gericht
de zomer langzaam voor het najaar zwicht,*
Herfst ruikt naar dood en verderf. Herfst geeft een pracht aan warme kleuren en heldere blauwe luchten. Herfst kan ook een dichte mist zijn waarin de wereld verstild. Je zou er dichterlijk van worden.
De wind schuift in de glazen wolken
lichtende wakken hemel open**
Kom maar op met die herfst en doe straks de winter er ook maar bij.
Zonder herfst is er geen verlangen naar de lente en de zomer.
*) Herfst van Hanny Michaelis
uit ‘Verzamelde gedichten’
Van Oorschot 2006
**) Herfst van Maria Vasalis,
uit: Parken en woestijnen
Stols 1940
Bij de deur drukt Janny een gekreukt kaartje in mijn handen.
‘Hier, jij mag ook op mijn partijtje komen.’
Blij en trots loop ik van school naar huis. Ik ben benieuwd wat mijn moeder zal zeggen.
‘Oh wat leuk, maar dat is al wel over twee dagen. Weet je wat Janny graag wil hebben?’
Daar had ik niet aan gedacht. Naar een verjaarspartijtje neem je een cadeautje mee. Ik draai aan de bedeltjes van mijn armband. Mijn moeder zucht.
‘Weet je wat, ik fiets morgen wel naar Visser in de stad en koop een pak viltstiften. Vind je dat leuk?’
Ik knik. Met een hand strijkt ze over mijn haar.
‘Op zolder ligt nog een lap ribfluweel van tante Jo. Daar kan precies een overgooier uit voor jou. Dat doe ik vanavond. Ga maar gauw kijken.’
Ik ren naar boven.
Woensdagmiddag precies op tijd bel ik aan. De moeder van Janny doet open. ‘
Dag, kom maar snel binnen.’
Ze gaat me voor door een lange gang naar een grote keuken achter in het huis. De andere kinderen zijn er al en spelen indiaantje. Ik kijk of ik Janny zie. Dan botst er iemand tegen mij op. Mijn cadeautje valt op de grond.
‘Kun je niet uitkijken joh.’
Wim draait zich om en gaat voor me staan. Hij bekijkt me van onder naar boven.
‘Kijk zelf uit joh. Als Yvonne niet ziek was geweest had Janny jou echt niet gevraagd. Ze vindt dat je stinkt.’
Hij rent weer verder als ik met mijn handen over mijn nieuwe overgooier strijk. De stof ruikt nieuw.
‘Kom kinderen even rustig nu. We gaan zo taartjes eten, maar eerst zingen we voor Janny.’
Ze zet in:
‘Lang zal ze leven.’
Ik kijk naar Janny schuin voor mij. Zal ik de stiften maar zelf houden?
In mijn verbeelding zag ik een hond, een jonge herder met gespitste oren. Hij keek mij afwachtend aan. Zijn oren waren gespitst en zijn lijf alert. Ik hoefde het maar te zeggen en hij ging het blijmoedig doen. Met acrylverf heb ik hem op papier gezet.
Het lijkt wel een kat.
Ik moest meteen denken aan die keer dat ik trots thuis kwam van school. Ik denk dat ik zeven of acht jaar was. ‘Kijk eens mama wat ik gemaakt heb.’ Ik liet haar mijn plakwerk zien. ‘O, wat een mooi poesje heb je gemaakt.’
Het was een hondje.
Een hond is trouw en loyaal, een kat eigenzinnig en op zichzelf. Wat maakt het uit, het past allebei bij mij.
Zal ik twee van die zwarte schriftjes nemen of neem ik er ook één met een kartonnen kaft?
Verderop liggen ook nog exemplaren met meer kleur. Ik ben in de Hema en krijg een nostalgisch gevoel, eigenlijk altijd in deze tijd van het jaar. Het is het spannende gevoel dat aan het eind van de zomervakantie komt: Weer terug naar school in een nieuwe klas met nieuwe frisse spulletjes en toch ook weer terug naar normaal. Het ritme van roosters en taken, van elke ochtend vroeg op staan en het normale ritueel afwerken.
Voor mijn werk koop een zwart schriftje, met een soepel leerachtig kaftje. Er zit een elastiekje aan de zijkant. Hier kun je een pen insteken. Ziet er keurig uit, een vintage notebook. Ik kan er mijn aantekeningen makkelijk in terug vinden en de batterij hoeft niet opgeladen te worden.
Voor de opleiding aan de Kleine Tiki koop ik een schriftje met een harde kaft van bruin karton. Het oogt erg saai, maar in mijn hoofd zie ik al de pasteltekening die ik er op ga maken. Dit schriftje ziet er na een paar maanden heel anders uit. Het gaat mee in een tas met nog natte kunstwerken en kleiopdrachten.
Beide schriftjes vervullen dus een beetje de functie die een schoolagenda had. In de brugklas gebruikte ik de agenda die we van school hadden gekregen. Ik had toen nog niet in de gaten dat dat niet erg cool is.
Met je schoolagenda liet je zien wie je was.
Van latere jaren herinner ik mij een roze agenda van Ryam die ik bewerkt had met inkt en een zwarte popagenda. Jammer dat ik ze niet meer heb want ze fungeerden ook een beetje als dagboek. Uiteindelijk vond ik het juist weer cool om met een suffe agenda van de school rond te lopen. Houding:
het kan mij niet schelen wat je van me denkt.
Met een blij gevoel en met mijn nieuwe schriftjes ga ik naar huis. Back to school, een blij terug naar normaal gevoel totdat het weer normaal is. Dat duurt bij mij tegenwoordig nog maar een week.
In de Telstar riep de gemeente deze week bewoners van Pijnacker-Nootdorp op een leuke fiets- of wandelroute te maken. Voor de mooiste routes zijn cadeaubonnen beschikbaar. Insturen kan tot 12 oktober.
In mijn hoofd zat al langer een idee om alle stalletjes langs de weg in kaart te gaan brengen. Op weg van mijn werk, neem ik onderweg vaak groente of fruit mee van zo’n stalletje. Ik weet precies waar ze zijn en wat er zoal te koop is.
De route begint en eindigt bij de Soete Suikerbol in Pijnacker. Je kunt dus zelfs voordat je op de fiets stapt op het terras al genieten van pannenkoek of gewoon een kopje koffie nemen met iets lekkers. Wij hebben dat thuis al gedaan en slaan het terras over en gaan door het poortje en linksaf het fietspad op richting het wijkpark. Aan het einde van het pad ga je rechts en daarna direct weer naar links richting de Groenzoom. Aan het einde van het pad ga je naar rechts en volg je het fietspad totdat je naar links kunt afslaan.
Je fietst onder een soort poort door: Welkom in het natuurgebied De Groenzoom! Dit gebied is pas aangelegd en deze zomer officieel geopend. Heel veel watervogels hebben deze plek al veel eerder gevonden. Links en rechts van je zie je ze op of er overheen scheren. Pas op voor vogelaars, die kunnen zo enthousiast raken over wat ze zien dat ze slingerend over het fietspad gaan.
Aan dit fietspad ligt aan de linkerkant een theetuin. Hier kun je ook kano’s huren. In de Groenzoom is veel water en op verschillende plekken zijn steigers aangelegd. Je kunt vanaf hier dus leuke tochten over het water maken. Maar wij gaan genieten van een kopje thee met wat lekkers.
Recht tegen over de theetuin ligt een fietspad. Over dat fietspad vervolgen we onze weg en; verrassing, even verderop is er weer een theetuin. Hier worden ook kruiden verkocht. Je kunt ze zelf plukken. Ik heb niet voor niets een grote fietstas meegenomen. Maar een handgemaakt insectenhotel, die ze hier ook hebben, past er helaas niet in. We fietsen verder.
Net voordat we de Pastoor Verburghweg bereiken slaan we rechtsaf een fietspad in. Dat brengt ons al slingerend onder de N470 door. Na de tunnel slaan we rechtsaf. Iets verder op nemen we het fietspad aan de linkerkant. Aan het einde van het fietspad gaan we linksaf, de Keulseweg op.
Een stukje verder aan de linkerkant zie je een soort bushokje. Hierin staat een fruitautomaat. Wij gaan vandaag voor de bessen, die zien er lekker uit. De fietstas raakt al voller. Aan het einde van de Keulseweg slaan we linksaf. We zijn nu op de Molenlaan, achtereenvolgens kun je hier scharreleieren en paprika’s kopen.
Aan het einde van de weg gaan we naar rechts en direct weer naar links. Hier op de Kleihoogt kun je aan de rechterkant lekkers voor je paard of pony kopen of hortensia’s voor je schoonmoeder. We gaan de brug over N470 over en slaan direct daarna rechtsaf. Dit fietspad fietsen we tot we weer rechtsaf kunnen richting Tolhek en de Soete Suikerbol.
Ik heb nu een route gemaakt voor ongeveer twaalf kilometer. Dat is niet genoeg voor een echte fietstocht. Ik zal hem dus moeten verlengen, wil ik een kans maken bij de prijsvraag. Maar eerst gaan we de oogst van vandaag opeten.
Heide, schapen, hunebedden, maar ook TT, Cuby en the Blizzards en Enzo Knol. We zijn in Drenthe, om precies te zijn op de Hondsrug. We fietsen bijna elke dag en stippelen ’s morgens een route uit via de knooppunten. In het begin is het voor ons even wennen. De bordjes zitten niet altijd op een plek waar je ze verwacht. Maar omkeren en zoeken daar doen we niet aan. Vanuit de gedachte dat een pad altijd ergens naar toe gaat, fietsen we stug door.
De tocht gaat naar Westerbork omdat ik graag het voormalige kamp wil bezoeken. Het blijkt helemaal niet zo dicht bij het dorp te liggen als de naam doet vermoeden. We volgen vanuit Westerbork nog een lange route richting Hooghalen. Het is wel logisch dat het kamp dichter bij Hooghalen ligt. Dit plaatsje ligt aan de spoorlijn. Wat ik niet wist was dat het kamp in 1938 is opgezet als vluchtelingenopvang voor joden die voor het nazie regime in Duitsland gevlucht waren. De Duitse bezetter heeft het in 1942 heel cynisch ingericht als doorgangskamp. Eerst moest men vanaf Hooghalen lopen met alle bagage naar het kamp, zo’n vijf kilometer. De Duitsers hebben de gevangenen een spoorlijn laten aanleggen. Dat was gemakkelijker om er te komen maar ook voor het vertrek. De route van de spoorlijn naar het kamp is nu gemarkeerd door 97 bielzen, evenveel als er transporten zijn geweest naar vernietigingskampen, voornamelijk naar Auschwitz.
Maar eerst liepen we het bijbehorende museum in. In de gang staan koffers, ze staan voor elke grote groep vluchtelingen die naar Nederland kwamen, met als laatste groep de Syriërs. Er zijn meer momenten dat ik aan nu denk. De lijst met beperkingen die aan joden werden opgelegd in de loop der jaren doen vrezen welke beperkingen als een glijdende schaal aan andersdenkenden opgelegd kan worden.
Van het kamp staat feitelijk niets meer overeind. Eén barak is teruggeplaatst. Het heeft een tijdlang dienst gedaan als schuur bij een boer. Deze heeft het bouwsel geschonken aan het museum. Aan het einde van het terrein bevindt zich het monument. Een spoorlijn die eindigt in het niets, als teken van wanhoop.
Het gebied rond het kamp ziet er tegenwoordig heel anders uit dan ten tijde van de oorlog. Direct na de oorlog is staatsbosbeheer begonnen met de aanleg van een productiebos. Het is nu moeilijk voor te stellen dat de gevangenen uitkeken over een desolate vlakte.
Tring, tring, pas op hier kom ik aan.
We gaan harder dan de meeste andere fietsers, ook de e-bikers. We zijn op weg naar een plek waar de prehistorie levend is gemaakt, rond het hunebed in Borger. In het museum krijg je uitgelegd hoe die grote stenen in het Drentse landschap hier terecht zijn gekomen en hoe ze ons vertellen waar ze vandaan komen. Rondom het museum zijn boerderijen uit verschillende tijdperken uit de prehistorie nagebouwd. Ook kun je zien wat er toen verbouwd werd en hoe ijzer werd gewonnen. Indrukwekkend om te zien waar toe mensen in die tijd met weinig middelen en techniek in staat waren.
krunk, krunk verder gaat het weer.
Ik heb zadelpijn, vandaag dus een lange wandeling bij het buitencentrum Boomkroonpad van staatsbosbeheer. Het boomkroonpad laat je op 22 meter hoogte ervaren wat eekhoorntjes zien. Aan het eind van de reis langs de boomtoppen kun je kiezen uit verschillende wandelroutes, door het bos over de heide of langs vennen en moeras.
Woesj, woesj, windkracht vijf vandaag.
Een route met op de terugweg windje mee dan maar. We gaan naar Assen. De hoofdstad van de provincie Drenthe heeft 67.000 inwoners, iets meer dan Pijnacker-Nootdorp en dat is een dorp. Niet groot maar toch is Assen een echte stad met een mooi historisch centrum. We bezoeken het Drents museum, het heeft een mooie collectie archeologie en hedendaagse kunst. Op dit moment loopt de tentoonstelling over de Maya’s. Het mooiste in het museum vind ik het Het Grootste Poppenhuis van Nederland. Het huis van de belastingontvanger in Drenthe is opnieuw ingericht en één van de bewoners leidt je rond. Het mooiste is dat je aan tafel mag aanschuiven, doosjes en kasten kunt openmaken en een blik kunt werpen in een boek.
Gekleurde Gedachten 