Categorie: Huis, tuin en keuken

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

Digitaal tekenen, een verbetering? Een kleine test

Gepost op door Karien Damen

Deze zomer heb ik bijna elke dag een tekening gemaakt, onderweg buiten of in de tuin. Eén van die tekeningen heb ik op verschillende manieren uitgewerkt.

Eerst traditioneel op papier. Met mijn aquarelpotloden en een penseel met wat water heb ik hem ingekleurd. Ik heb een scan gemaakt van deze tekening, dat gaat heel goed, zoals je kunt zien.

Daarna ben ik aan de slag gegaan op de Ipad. Tot voor kort vond ik dat maar behelpen. Sinds ik heb ontdekt dat je met twee vingers de tekening kunt vergroten en dan veel fijner kunt werken, ben ik helemaal enthousiast over de mogelijkheden. Met de app Sketchbook pro heb ik de twee andere tekeningen gemaakt. De eerste door met voorgeprogrammeerde blaadjes, takjes, en bloemen, die ik op het palet van de app vond, te strooien. De tweede door de penselen en potloden te gebruiken die de app biedt in allerlei soorten en maten. Het ‘echte’ tekenwerk zeg maar. Aan die laatste tekening heb ik de meeste tijd besteed, de andere twee waren allebei binnen een uurtje klaar. Ik vind ze spontaner ogen en daarom beter dan de laatste tekening. Deze is wat vlak geworden en een beetje saai.

Mijn conclusie: digitaal tekenen geeft net zoveel plezier als traditioneel tekenen. Pluspunt, met een tekenapp kan ik ook foto’s bewerken. Minpunt, er is niet overal een stopcontact of wifi voorhanden.

Een scan van de tekening op papier, ingekleurd met aquarelpotloden.
Een scan van de tekening op papier, ingekleurd met aquarelpotloden.
De eerste digitale versie met behulp van voorgeprogrammeerde blaadjes en takken
Een digital versie met behulp van voorgeprogrammeerde blaadjes en takken
De oorspronkelijke tekening
De oorspronkelijke tekening
IMG_0204
De tweede digitale versie, gemaakt met ScketchBook pro
Geplaatst in Boeken, Huis, tuin en keuken

Een onrechtmatige daad

Gepost op door Karien Damen

artikel 1401 burgerlijk wetboekEen wasmand en een boodschappenkrat vol. Een heel verleden heb ik de deur uit gedaan. Alle boeken die ik in mijn studietijd heb verzameld zijn door mijn handen gegaan. Veel kon er weg. Het is verouderd of ooit weggelegd voor later. Dat later, zo heb ik nu besloten, zal na meer dan dertig jaar nooit komen. Ik heb het bijvoorbeeld over twee complete jaargangen van de internationale spectator, nooit gelezen. Heldring was de hoofdredacteur, het blad bestaat nog steeds. Een dik rapport over Eritrea in het Engels. Ik kocht het van een vluchteling. De opbrengst was bedoeld om de vrijheidsstrijd te bekostigen. In 1991 werd Eritrea onafhankelijk en erkend door de Verenigde Naties. Niet dat ze daar door meer voorspoed hebben gekregen.

Duur

Toch heb ik iets wat volstrekt verouderd is laten staan. Mijn Kluwer losbladige studenteneditie van de Nederlandse wetgeving.
Hij was verschrikkelijk duur, zeker voor een kersverse rechtenstudent. Bij de prijs was een abonnement inbegrepen. Het was een losbladig systeem en het idee was dat je bij elke wetswijziging een supplement ontving. Oude tekst er uit en de nieuwe er in, en je was weer helemaal bij.

Simpel toch?

Ik vond het een saai werkje en de enveloppen met supplementen stapelden zich op. Ongeopend lagen ze op de schoorsteenmantel in mijn studentenkamer. Totdat het weer tentamentijd was. Een lichte paniek beving mij dan, want stel je voor dat er net wat gewijzigd was in een wet waar een tentamen over ging. Het was een hele kunst om de goede volgorde aan te houden met die grote stapel supplementen. Het papier was erg dun, rijstpapier, ik weet zeker dat ik soms een blaadje te veel heb weggegooid. Het werd meestal nachtwerk, op de grond voor de kachel, de vloer bezaaid met papier.
Ik weet er nog steeds de weg in, in een mum ben ik bij artikel 1401 van het burgerlijk wetboek, de onrechtmatige daad. Het ezelsbruggetje ken ik nog steeds.
1401 gaat alleen
1402 doet niet mee
1403 kind op de knie
1404 door een dier
1405 een gebouw op het lijf
1406 kasje zes
1407 blijft in leven
1408 naam verkracht

Het ging er om dat je aansprakelijk was voor de gevolgen als er door jou toe doen  of nalaten schade was ontstaan. Een hele belangrijke bepaling in het Nederlandse recht.
Herinneringen dus, maar wat nog belangrijker is, is dat ik altijd het gevoel heb gehad dat ik me had laten belazeren door Kluwer. Een dure uitgave waar je vervolgens ook nog veel werk aan hebt. Dat gevoel werd versterkt toen mijn broertje ging studeren. Hij schafte een serie goedkope pockets aan met alle wetgeving en zei tegen mij:

Dit is veel goedkoper en vlak voor een tentamen koop ik gewoon een nieuwe druk. Wil jij soms de oude versie hebben?

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Verhalenfabriek #4

Gepost op door Karien Damen

De vertelmachine

We zijn in de kamer waar het allemaal gebeurt. Hier staat de vertelmachine. De grote hoorn aan het apparaat is om alle verhalen van de wereld op te vangen. De mond aan het buisje komt zachtjes bij mijn oor als ik achter het toetsenbord ga zitten. Ik hoef alleen maar op te schrijven wat me ingefluisterd wordt. Zoals je ziet zit er ook een spellingscontrole op.

De bestellingen

Kijk, hier komen de verhalen te voorschijn. Kant en klaar voor de klant die ze besteld heeft. Je vraagt je af waarom ik niet controleer of het juiste verhaal in het juiste mandje is gevallen. Dat de bakker niet het verhaal krijgt dat voor de buurvrouw geschreven is. Het maakt niet uit welk verhaal je krijgt, want elk goed verhaal gaat over de lezer zelf.

The end

Einde

 

elk einde is een nieuw begin en als je dat niet gelooft lees je het nog een keer.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Verhalenfabriek #3

Gepost op door Karien Damen

Een kat

Een krokodil ontmoeten in je leven daar kun je wel wat steun bij gebruiken. Ik zal daarom een vriendje voor je tekenen. Alleen, ik ben niet zo goed in het tekenen van mensen. Ik denk dat het komt omdat ik er te veel heb gezien. Het is daarom deze kat geworden. Ook het tekenen van deze kat lukte niet in één keer. Ik heb ook veel meer katten gezien in mijn leven dan krokodillen. Gek dat dat het juist moeilijker maakt.
Zo, nu kunnen we in ieder geval verder met onze rondleiding. Eindelijk gaan we dan de trap op.

De kamer andersom

Nee wacht, kijk nog even door de linkerdeur. Dan zie je wat degene zien die met de klok mee gaan. Die denken niet na en nemen de linkerdeur naast de trap. Jij en ik weten nu wat ze missen. Onthou dus goed: Alles is goed zolang je het maar tegen de klok in doet. Maar we gaan verder.

 

De kast

Boven, aan het eind van de overloop boven staat een kast. Hij staat open en geeft een blik op een oneindige hoeveelheid mogelijkheden. Er zijn momenten dat ik de deur dicht moet doen. Dat is vooral ’s nachts het geval. De oneindige mogelijkheden voelen zich dan vergeten projecten en herinneringen en kunnen dan heftig om aandacht gaan vragen. Volgens mijn man liggen hier ook nog ergens de te declareren tandarts rekeningen tussen.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Verhalenfabriek #2

Gepost op door Karien Damen

De kamer

Je bent in de kweekkamer. Hier ontstaan mijn ideeën voor verhalen. Een kabelend beekje begeleidt muzikaal mijn gedachten. Soms heb ik meer zin in een ruisende zee onder de palmboom. Als je de kijker meeneemt naar de witte kast aan de andere kant van de kamer kun je naar de sterren kijken. Daar is het nu nacht. Stap maar over het bruggetje, maar let op er zit een krokodil tussen het riet. Meestal slaapt hij, maar helemaal zeker zou ik daar niet van zijn, als ik jou was.

Een krokodil
Je vindt het gevaarlijk, een krokodil in huis? Voordat je het weet ben je een been of arm kwijt, zeg je?
Maar weet je, hij doet het niet expres. Kijk maar, zie je die tranen, hij heeft er spijt van. Dat noemen ze niet voor niets, hoor ik je zeggen, krokodillentranen.

Het zou heel goed kunnen dat je daarin gelijk hebt, maar zonder vertrouwen kom je nergens in de wereld.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Verhalenfabriek #1

Gepost op door Karien Damen

De verhalenfabriek

Wat leuk dat je een kijkje komt nemen in mijn verhalenfabriek. Het is een oude fabriek, zoals je die wel meer ziet langs de Schie tussen Rotterdam en Delft. Je kunt aan de buitenkant niet zien wat er gemaakt wordt. De luiken zijn dicht, maar de poort staat open. Kom maar binnen.

De trap

Het is lekker koel in de hal en stil. Boven aan de trap staat een deur open. Licht straalt naar buiten en lijkt je welkom te heten, maar eerst gaan we door de deur rechts. Daar achter is namelijk de kweekkamer voor ideeën. En die moet je als eerste zien.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Het seksleven van een slak

Gepost op door Karien Damen
slippers
Het is reces

Het midden van het zomerreces is bereikt. Ik ben bijna de enige op kantoor. Elk karweitje rek ik op zodat ik de hele dag wat te doen heb. Mijn la met hangmappen is opgeruimd. De planken in de kast zijn afgestoft en oude dossiers weggegooid. Ik ben nu bezig met de digitale stofnesten van de griffie. Deze vallen minder op maar zijn in een jaar tijd aanzienlijk geworden.
Echt boeiend is het werk niet. Ik dwaal daarom digitaal een beetje rond. Zo kom ik uit bij informatie over slakken. In mijn tuin leven een heleboel slakken. Nadat ik de strijd tegen de slakken heb opgegeven ben ik me gaan afvragen wat voor leven slakken leiden. Wat slakken eten weet ik al, mijn hosta’s. Maar verder weet ik niets van slakken. Zo vond ik nogal veel lege slakkenhuisjes in de tuin. Ik stelde me voor dat zo’n slak uit zijn huisje gegroeid was en op zoek was gegaan naar een ruimere woning. Maar wat blijkt, een slakkenhuis is het externe skelet van een slak. Beetje treurig verhaal wordt het zo. Want wat ik vind in mijn tuin dat zijn de laatste resten van wat ooit een slak was. De slak is al lang dood. Hij heeft dan ook nog eens een niet erg opwindend leven achter de rug. Een seksleven van enige naam hebben slakken niet. De slak is tweeslachtig, sommige soorten slakken hebben niet eens partner nodig om zich voort te planten.
Nog even en dan is het weer september.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Ik ben een Zuid-Hollander

Gepost op door Karien Damen

IMG_0111Van de week fietste ik een andere route naar mijn werk en kwam zo voor mij op onbekende plekken in Zoetermeer. Midden in de stad, langs de Zegwaartse weg leek het of ik een vakantietochtje maakte. Het is was er prachtig, niet voor niets was er ook een bed & breakfast gevestigd. Dicht bij huis is veel moois te beleven

Ik woon al heel lang in Zuid-Holland. Eerst in Leiden en dan via Rotterdam en Vlaardingen, uiteindelijk in Pijnacker. Veel langer dan ik ooit in Brabant heb gewoond. Toch zeg ik dat ik een Brabantse ben. Ik heb trouwens nog nooit iemand horen zeggen dat hij of zij een Zuid-Hollander of Zuid-Hollandse is. Je bent een Leienaar, een Katwijker of een Rotterdamse. Sommige mensen noemen zich Hollander maar dan bedoelen ze toch iets anders dan dat ze inwoner zijn van de provincie Zuid of Noord Holland.

In Zuid-Holland bestaat niet echt een gevoel van een gedeelde regionale achtergrond. Het gevoel dat ik bijvoorbeeld deel met vele andere Brabanders. Als ik iemand met een Brabants accent hoor spreken voel ik me direct thuis, alsof iemand met een zachte g altijd aardig is. Meestal wel trouwens.
Zeeuwen, Limburgers en Drenten zullen dat gevoel onderling ongetwijfeld ook hebben. Over Friezen ga ik het niet eens hebben.

Wat is dat toch met Zuid-Holland? Zou het komen omdat het een gekunsteld gebied is. Pas in 1840 werd de provincie Holland opgesplitst in twee delen, noord en zuid. Het kan ook zijn dat de dichtstbevolkte provincie van Nederland vooral gevuld is met mensen die overal vandaan zijn gekomen om er te studeren of te werken. De verstedelijk maakt dan dat je je vooral wereldburger voelt. Of zou het komen dat al die wereldburgers die zijn komen aanspoelen in de randstad, vasthouden aan hun wortels om zich nog enigszins te onderscheiden?
Ik zou het wel eens van een echte Zuid-Hollander willen horen, er is genoeg om trots op te zijn.

 

 

 

 

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

Koop een kleurdoos deze zomer

Gepost op door Karien Damen
Caran d' Ache
Mijn prismalo’s

Meer dan veertig jaar heb ik ze al. Ik denk dat ik ze cadeau heb gekregen voor mijn tiende verjaardag, maar het zou ook mijn eerste communie geweest kunnen zijn. Toch weet ik pas sinds kort dat ze een fantastische eigenschap hebben, mijn Caran d’ Ache kleurpotloden. Met een penseel en wat water maak ik er een aquarel van.

Ze hebben jarenlang als weeskinderen in hun doosje gezeten. Het Zwitserse bedrijf Caran d’ Ache heeft de prismalo’s ongeveer tachtig jaar geleden uitgevonden. Je kunt ze nog steeds kopen. Ze zitten in een karakteristieke metalen doos waarop een afbeelding prijkt van een berglandschap. Tegenwoordig is dat de Matterhorn tegen een strak blauwe hemel. Op dat van mij staat het Chateau du Chillon aan het meer van Geneve. Ik heb er een verstekeling in zitten, het zwarte potlood is van Tom Tas. Verder zit er een enorme zwarte vlek op de onderkant van gemorste oostindische inkt.

Helemaal blij ga ik kleurend de zomer in. Volwassenen die kleuren dat is de nieuwste trend. Op NRC-lux.nl kun je bijvoorbeeld een prachtig kleurboek bestellen en een doos kleurpotloden, uiteraard van Caran d’ Ache. Zelf ga ik voorlopig door met mijn gehavende doosje.