Geplaatst in Nieuws en politiek

Wat heb je aan een talentversneller?

‘Eigenlijk is het geen goede naam.’
‘Hoezo niet?’
‘Nou, als ik je goed begrijp, versnel je geen talenten, maar sta je er juist bij stil.’
‘Als je het zo stelt, is het inderdaad geen goede naam. Maar door eerst stil te staan bij waar je goed in bent en waar je blij van wordt, ga je daarna wel harder.’

If you want to go fast, go slow

Ik vertelde een oude schoolvriendin over mijn werk als talentversneller bij de gemeente Zoetermeer. Iedereen die bij ons werkt, mag de test van Gallup, CliftonStenghts, doen. Na de test weet je wat jouw top tien aan sterke punten is. In een gesprek met een talentversnellers, krijg je zicht op wat je met jouw talenten te brengen hebt en wat je nodig hebt om ze te laten schitteren. Als je behoefte hebt aan meer verdieping op wat dit betekent voor je loopbaan, kunnen we je ook doorverwijzen naar een van de coaches die binnen onze gemeente werken.

We hebben het niet uitgevonden

Al veel langer gebruiken adviseurs voor organisatieontwikkeling en loopbaancoaches de talententest van CliftonStrenghts bij hun aanpak. Er zijn ook al enkele organisaties die CliftonStrenghts inzetten in hun strategisch personeelsbeleid. Er zijn al andere gemeenten, Zwolle en Amersfoort, die net als Zoetermeer talentontwikkeling centraal stellen. De uitkomsten helpen je bij persoonlijke ontwikkeling maar helpen ook bij het beter samenwerken in teams. Je begrijpt elkaar gewoon beter.

Unieke uitkomsten

De test is door miljoenen mensen over de wereld ingevuld en dat geeft een betrouwbare uitkomst. Hij wordt nog steeds verbeterd. Elk rapport is uniek. Je krijgt een overzicht te zien van jouw 34 talenten. De eerste vijf zijn uitvoerig beschreven maar hierin zit de rangorde van al je talenten verweven. Ik heb bijvoorbeeld verantwoordelijkheidsbesef op plaats 4 staan. Stel dat jij ook het talent verantwoordelijkheidsbesef in je top 5 hebt, dan is hij toch anders beschreven zelfs als je hem ook op plaats 4 hebt staan.

In de loop van 2018 zijn de talenversnellers zich ook gaan richten op het begeleiden van teams. Hiervoor hebben we een leuk interactief programma voor ontwikkeld. Zelf heb ik al vier sessies van een team mee mogen begeleiden. Elke keer ben ik verrast wat dat aan mooie gesprekken en inzichten oplevert.

Een beeld zegt meer dan 1000 woorden

Nieuw is het gebruik van een set foto’s bij de individuele talentgesprekken en bij de teamsessies. We geloven dat je met beelden een laag dieper kunt komen in het gesprek. Het gaat dan om vragen als: Verbeeldt de foto hieronder op de een of andere manier datgene waar jij energie van krijgt?

Foto door Brett Sayles op Pexels.com

Of: Wat roept de foto bovenaan dit blog op in relatie tot jouw talenten?

Je hoeft trouwen niet in Zoetermeer te werken om de test Cliftonstrenghts te doen. Hij kost op dit moment 50 dollar. Je krijgt een uitgebreid rapport waarmee je ook zonder coach aan de slag kunt. Je kunt natuurlijk ook in Zoetermeer komen werken.

‘Dus: door de uitkomsten van de test te bespreken met een collega die als talentencoach is getraind, ben je sneller en eerder in staat vanuit je talenten te gaan werken?’
‘Ja, precies, dus eigenlijk is talentversneller een perfecte benaming.’

Geplaatst in Nieuws en politiek, Werk

Slim samenwerken bij inburgering

Het valt bijna niet op in de grote berg aan taken die op gemeenten zijn afgekomen, zoals de jeugdzorg en de Wmo en straks de omgevingswet. Maar de uitvoering van de inburgering komt er ook aan. Op 1 januari 2021 moeten we als gemeente er helemaal klaar voor zijn. Natuurlijk, in vergelijking met die grote decentralisaties is het ook maar peanuts. De bedragen die er mee gemoeid zijn, zijn veel kleiner en het raakt ook minder mensen direct. Maar voor die kleine groep is het van levensbelang om goed thuis te raken in onze samenleving.

Maar hoe doe je dat?

Samen met collega ambtenaren uit het hele land was ik in Woerden om me daarin te verdiepen. Er waren ook veel deskundigen op het gebied van inburgering en taalonderwijs aanwezig.

Integratie gaat het beste als je werk hebt

Dat vertelde Arend Odé van de SER ons. Hij heeft begin dit jaar een rapport geschreven voor de regering over welke aanpak echt werkt. Op nummer één staat een ‘dedicated team’, in goed Nederlands: een toegewijd team. Een dedicated team heeft minder klanten en kan een inburgeraar dus meer tijd en aandacht geven. Het team heeft de ruimte om klanten langer te ondersteunen, er ontstaat vertrouwensband en deskundigheid. Zo simpel is het.

Zijn verhaal wordt op een prachtige manier ondersteund door de documentaire, Matchmakers in migratie, uitgezonden door Tegenlicht van de VPRO op 10 november. In het stadje Utica in de Verenigde Staten beschouwen de inwoners de toestroom van migranten als een oplossing in plaats van een probleem. De economie bloeit weer net als nooit tevoren, Hetzelfde geldt voor sociale leven in het stadje, dankzij de nieuwe inwoners en een yoghurtfabrikant.

If you want to go fast, go slow

De kortste weg naar duurzame participatie is volgens Elwine Halewijn van het kennisinstituut voor taalontwikkeling en Bas Schuiling zelfstandig consulent, is juist de tijd nemen om de motivatie van de inburgeraars warm te houden. Zij gebruiken daarvoor de uitgangspunten van het zogenaamde Zelfdeterminatie-model van Deci en Ryan. Mensen zijn gemotiveerd als ze zich autonoom voelen: Ik kan mijn leven in eigen hand nemen. Als ze zich competent voelen: Ik doe iets waar ik goed in ben en wat ik leuk vind en als ze zich verbonden voelen: Ik maak deel uit van een omgeving waarin ik mij veilig voel en vrij ben om te zijn wie ik ben.

Brugklas

Ze pleitten daarom voor een verlengde intake. Dat je niet vanaf het eerste moment een route vastlegt voor de inburgeraar maar regelmatig peilt of het juiste spoor nog gevolgd wordt of dat er bijgesteld moet worden. Er gebeurt heel veel in het leven van een inburgeraar. Mogelijkheden en wensen veranderen daarnaar. De kennis over de Nederlandse samenleving wordt groter en dus ook iemands horizon. Je moet afstemmen op wat op een bepaald moment nodig. Je zou eigenlijk kunnen denken aan een soort brugklas de eerste zes maanden.
Verder adviseerden ze ons als gemeenten, ook ons licht op te steken bij de huidige inburgeraars. Zij weten precies wat goed werkt en waar het niet lekker loopt. Wij kunnen er van leren en gaande de gesprekken ook ontdekken wat er voor deze groep nog mogelijk is om beter ingeburgerd te raken.

Foto door mentatdgt op Pexels.com
Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Vol verwachting klopt mijn hart

Ze zijn er weer, de dikke catalogussen vol speelgoed. Zelfs bol.com doet dit jaar mee. Ik snap dat wel. Sinterklaas is natuurlijk zo oud dat hij alleen maar overweg kan met een verlanglijstje op papier. Om je wensen goed duidelijk te maken, want de Sint kan zich zomaar vergissen, knip je de plaatjes uit en plak je ze op je lijstje.

Cadeaus geven en krijgen is ingewikkeld. Als kind begrijp je al snel dat als je een cadeau krijgt er ook iets van je verwacht wordt. Dat je laat blijken blij en verrast te zijn. Ik vond dat zo spannend dat ik vaak overdreef om maar dankbaar genoeg over te komen. Gever zijn is trouwens net zo moeilijk. Ik peil voorzichtig de reactie van de ander als hij of zij mijn cadeautje openmaakt. Ik wil het de ander niet te moeilijk maken als de inhoud tegenvalt. Aan de andere kant is er voor mij maar een reactie die telt.

Hoe wist je dat? Dit wilde ik altijd al hebben.

Het was precies wat ik wilde hebben. Het stond in het dikke boek van de schatkamer van de schatkamer van Sinterklaas. Ik had de bladzijde uitgescheurd en in mijn schoen gestopt. Sinterklaas kon er niet omheen. Dus waarom kreeg mijn zus die pop met die prachtige rode jurk? Ik kreeg er nog net uit: O, wat leuk! nadat zij het papier had losgerukt en haar trofee omhoog hield.

Mijn moeder had geen herinnering aan die Sinterklaas. Wel vertelde ze dat ik een keer een stapje had gekregen voor mijn verjaardag. Mijn zus mocht er van mij niet op. Om van het geruzie af te zijn, kocht mijn moeder voor haar ook een stepje. We hebben de hele zomer niet meer gestept.

Gelukkig voor mij bleek er nog een cadeau in de juten zak te zitten. Het was net zo’n pop als mijn zus had gekregen. Alleen, de jurk een ander kleurtje, mijn kleur: blauw. Sinterklaas wist heus wel wat hij deed. Jammer dat ik niet meer in hem geloof.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Warrige tijden

Het is zeven uur en ik ben al een uur wakker. Of is het acht uur? De wintertijd is vannacht ingegaan. Wacht, een uurtje extra slaap. Dat betekent dus de klok een uur vooruit zetten. Of achteruit?
De telefoon doet het gelukkig uit zichzelf, het is zes uur. Jammer van dat uurtje extra slaap waar ik me op verheugd had, die komt niet meer.

time I need some more time

Ik ben altijd op tijd. Sterker, ik ben meestal te vroeg. Hoe ik dat doe, weet ik niet precies maar het komt er op neer dat ik altijd zit te wachten op de anderen. Ik plan alles zo dat het helemaal klopt en op tijd aan kom. Ik begrijp niet waarom dat andere mensen niet lukt. Dat ze nog even iemand moeten bellen, nog even iets af moeten maken of nog even ergens langs moeten, terwijl ik zit te wachten. Als je op tijd bent, ben je ook weer op tijd klaar.

klok

a little more time a little delay

‘Zal ik het klokje van je auto even terugzetten?’
‘Nee, doe maar niet. Zo kom ik altijd eerder aan dan ik ben weggegaan.’
‘Weet je het zeker.?
‘Ja hoor, het wordt vanzelf weer zomertijd.’

klok

but the stars in the sky keep on turning

Joke Hermsen vertelt dat de oude Grieken voor het concept tijd op twee manieren uitlegden: chronos, de lineaire en inmiddels vereconomiseerde kloktijd, en kairos: de tijd van bezinning, creativiteit en stilte. „Die twee tijden moet je in balans hebben om gezond te blijven, zowel fysiek als geestelijk.” Goed nadenken, wijze besluiten nemen, moet je in alle rust kunnen doen. Stilte en het beperken van prikkels helpen. Wie te weinig kairos in zijn leven heeft, zegt Hermsen, wordt niet alleen minder creatief, maar ook minder empathisch.

Klok

turning my life away

Gisteren zat ik nog met mijn schoolvriendin Doortje op haar kamer. We draaiden platen. Ze had, zonder het te zeggen, een LP van haar grote zus geleend. Op de hoes stond een tekening van een rood busje dat in de richting van een berg met een kasteel erop reed. De rook van de wierook kringelde naar het plafond.

Refrein uit Jigsaw puzzel, nummer van CCC inc. tekst Joost Belinfante, muziek Joost Belinfante en Ernst Jansz.

Citaat van Joke Hermsen in: In Amsterdam is stilte de nieuwe luxe, artikel NRC 6 september 2019.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

Powergirls in Rotterdam? Ech wel!

Waar is de deur?

Ik sta op het Rode Zand op de plek waar de ingang van het Museum Rotterdam zou moeten zijn. Ik zie alleen een stalen wand met een smal raam ernaast.

Het museum gaat om 10.00 uur open

Dat zegt een bordje op het raam. Ik begin een echte bejaarde te worden. Ik ben veel te vroeg voor onze afspraak. Om 10.00 uur gaat de stalen wand open. We zijn de eerste bezoekers vandaag. Alle ruimte en tijd om alles goed te bekijken.

Vergeten films.

Beelden uit het dagelijkse leven van de Tweede wereldoorlog, komen voorbij. Een kerstdiner, een bombardement in de Rotterdamse haven en het feest na de bevrijding.

Bijzonder om bewegende beelden te zien van iets wat ik alleen van foto’s ken. Een meisje met een jodenster loopt door een winkelstraat. Je ziet de blikken van de mensen die ze passeert.

Bron: Museum Rotterdam

De drie stukjes film zijn gekoppeld aan interviews. Bijzonder om hoogbejaarden te zien die aan het einde van de oorlog jongens waren of nog niet geboren zoals de dochter van de filmer. Ze had de filmdozen jarenlang op zolder bewaard en vergeten.

Girlpower

Boven aan de trap lacht een stoere meid ons vanaf een foto toe. Het is Amira Tahri, kickbokstser in de dop. Ze lokt ons naar de tentoonstelling.

Rie Mastenbroek, bron: Museum Rotterdam

Het is een ode aan alle Rotterdamse sportvrouwen, te beginnen met Rie Mastenbroek. De vrouw die drie gouden medailles wegsleepte op de Olympische spelen van Berlijn. Zwemmen als Rie kun je niet in het museum, maar je kunt wel proberen net zo snel te zijn op het stootkussen als Nouchka Fontijn, harder te fietsen dan Leontien van Moorsel of net zo vaak te scoren voor het Nederlandse hockeyteam als Fatima Moreira de Melo.

Leontien van Moorsel, bron: Museum Rotterdam

Zweet en tranen

Leuk om dat in een museum te kunnen doen. Misschien inspireert het meiden en jongens om te gaan sporten. Net zo inspirerend vond ik de verhalen van de sportsters zelf. Hoe zij bleven doorgaan, plezier hadden, vreugde deelden maar ook tegenslagen overwonnen omdat ze geloofden in zichzelf en in hun unieke talenten.

Daar hoef je geen sporter voor te zijn.

Superwoman, acryl op linnen, Karien Damen.

Geplaatst in fietsen, Huis, tuin en keuken

Het gewicht van herinneringen

Het kan zijn dat je hem net zo mooi vindt als ik. Dan mag je hem dragen, mijn zilveren ketting met bedels van trollbeads. Elke bedel kreeg ik op mijn vijftigste verjaardag van een dierbare. Ik weet nog precies welke bedel ik van wie heb gekregen. Tien jaar lang heb ik hem bijna elke dag gedragen Misschien dat je dat allemaal voelt en de ketting daarom zo waardeert.

Maar, als je niets hebt met zilver, de ketting maar ouderwets vindt of als je je nu een beetje schuldig voelt dan hoop ik dat je hem bij de gemeente afgeeft als gevonden voorwerp. Hij is zijn gewicht in zilver waard, misschien een halve kilo. De herinneringen wegen meer.

Op een gewone donderdagochtend ging ik gewoon op de fiets naar mijn werk. Het was wat kouder dan ik verwacht had. Ik wilde mijn jas wat verder dichtritsen en voelde toen dat ik mijn ketting niet om had. Mijn oorbellen had ik wel in en gewoonlijk doe ik dat gelijk met mijn ketting

Gewoon vergeten, je was er vandaag met je hoofd niet bij.

Dat zei ik tegen mezelf ter geruststelling en trapte stug door. De hele dag voelde het wat kaal. Zodra ik weer thuis was, liep ik de badkamer in. Geen ketting op het schoteltje waar ik ’s avonds mijn sieraden op leg. Een zoektocht op mogelijke plekken, onmogelijke plekken en rare plekken in huis, geen ketting. Voor het donker werd, ben ik nog tot aan het bruggetje gelopen waar het fietspad de polder ingaat, geen ketting. Ik zag al gauw dat dat niet erg voor de hand ligt. Hij zou gewoon op de straatstenen of het asfalt zijn blijven liggen. Een oorbel of een ring rolt makkelijk tussen de stenen. Een ketting is daarvoor te groot en zwaar.

Trollbeads ketting, Gekleurde Gedachten, Karien Damen.
Trollbeads ketting

Dat ik niets gevoeld heb? Misschien is hij eerst nog in mijn kleren blijven hangen, geen idee.? Volgens de site: Verloren of gevonden, komt 62% van de gevonden voorwerpen terug bij eigenaren. Nu maar hopen dat mijn ketting gevonden wordt.

Geplaatst in Nieuws en politiek, Werk

Van een wankel evenwicht…

De gele hesjes hangen al klaar in de kast,

zegt Divosa voorzitter Erik Dannenberg, als aftrap van het congres over Armoede en Schulden. Hij laat een foto zien van het Vrouwenhuis in Zwolle, een hofje voor vrouwen die uitgewerkt waren als hulp in de huishouding en daar hun laatste jaren samen woonden. Het is nu een museum. De samenleving organiseerde toen zelf de zorg voor ouderen. Nu doet de overheid het met een koud technisch systeem. Mensen die moeilijk rond kunnen komen, maken gemiddeld gebruik van 27 regelingen met ongeveer acht verschillende definities van ‘inkomen’.
De postbesteller met een vaste betrekking met een zeker pensioen veranderde naar een pakketbezorger die als ZZP-er zelf zijn of haar oude dag moet regelen. Een deel van je bevolking bevindt zich door deze ontwikkelingen in een uitzichtloze situatie.

Herverdelen naar onszelf

Ik kijk naar de vrouwen voor hun woninkje in het hofje. Ze moesten zich wel hun hele leven gedragen en om weten te gaan met de luimen van hun mevrouw en op zondag netjes naar de kerk. Ik moet er niet aan denken. Rechtvaardigheid was ook een reden waarom de overheid de zorg ging over nemen. Alleen, we zijn doorgeschoten. Erik vertelt dat een wijkteam 86% van de tijd bezig is met het invullen van formulieren van inwoners. Koen Caminada laat vervolgens zien dat al dat herverdelen van geld door de overheid niet het gewenste effect heeft. Het is vooral rondpompen van belastinggelden waarbij er aan het eind van het verhaal, door de kosten van het systeem, minder geld over is. Een bevlogen en goed onderbouwd verhaal maar tegelijkertijd een verhaal dat ik niet goed na kan vertellen. Zijn presentatie vind je hier. Het toont aan dat ons belastingstelsel op de schop moet.

Niet meer wakker liggen

De initiatiefnemers van Geldfit.nl, hebben een voor Zoetermeer bekend verhaal. Volgende maand gaat de campagne weer van start in enkele wijken. Op postcodeniveau krijgen zij betalingsgegevens van een groot incassobureau. Wanneer mensen trager worden met betalen of achterstanden hebben bij meerdere leveranciers, kan er sprake zijn van beginnende schuldenproblematiek. Daar speelt Geldfit op in met gericht campagnemateriaal. De boodschap sluit aan bij de belevingswereld van de inwoners van het postcodegebied. Je bent bijvoorbeeld een stadse professional of een contente gepensioneerde. We hopen natuurlijk dat daardoor mensen in beweging komen voordat ze wakker liggen van zorgen over geld.

Weet u of u schulden heeft en zo ja, welke?

De volgende twee sprekers vroegen daar toch eens bij stil te staan. Je denkt dat je geen schulden hebt, maar hoe zit het met je hypotheek, je private lease contract of misschien ben je in een optimistische bui begonnen met sporten en zit je nu met een twee jarig contract?
Werkgevers hebben geen zin in gedoe hierover. Een op de drie werkgevers kapt er mee als er sprake is van schulden. Blijven werken of aan het werk gaan is niet altijd de oplossing om uit de schulden te komen maar met aandacht, inzet en de erkenning van het probleem aan beide kanten is er veel mogelijk. Uitval van kansrijke werknemers door schuldenproblematiek is zo ontzettend zonde.

…Een stabiele balans

Geplaatst in Kunst en Cultuur, Reizen

Nog een paar dagen om je prinses te wanen

Waar zullen we afspreken?

We kennen elkaar nog van de middelbare school, maar mijn vriendin woont inmiddels helemaal in het oosten van het land. Dat zou dus ergens halverwege moeten zijn. Op de Veluwe of bij Utrecht kun je natuurlijk heerlijk samen wandelen in de bossen. Ik keek op de kaart voor een briljante ingeving. Mijn ogen bleven hangen op: Paleis Het Loo. Als het dan wat minder weer is, kun je ergens schuilen.

Maar dat wordt toch verbouwd?

Een blik op de besloten tuin achter het paleis

Klopt, het paleis wordt ingrijpend verbouwd en gaat pas halverwege 2012 weer open. Maar er is nog meer om van te genieten, dwalen door paleistuinen, het dak op en het uitzicht bewonderen of de koninklijke stallen in. Je moet je wel haasten want na 29 september gaan de tuinen dicht tot ergens in het voorjaar van 2020.

Tenzij je in de kerstvakantie tijd hebt. Dan opent op het stallenplein het Winterpaleis Het Loo zijn deuren. Alles voor een feestelijk winters gedekte tafel is er te zien. Van grote pasteien, kunstig gevouwen servetten, suikerwerken en koninklijke desserts tot bloemschikkingen, menukaarten en serviezen.

Aangeraden wordt je wel warm aan te kleden.

We kunnen ons dat nog moeilijk voorstellen want de dag dat wij Het Loo bezoeken, is het prachtig weer en staat alles nog in bloei. Boven op het dak van het paleis kijken we uit over de geometrisch aangelegde tuin met daarin vier felgekleurde kunstwerken van Libeskind.

Twee van de vier sculpturen van Libeskind in de tuin.

Ze verbeelden de elementen ozon, stikstofmonoxide (lachgas), methaan en koolstofdioxide symboliseren. Deze gassen zijn de schadelijke bijproducten van ons handelen en veroorzaken de klimaatverandering met rampzalige gevolgen voor mens en natuur.

Een groter contrast met de oorspronkelijke symboliek van de tuin: het paradijs op aarde en de overwinning van de mens op de natuur, kan ik niet verzinnen. De vier fonteinen verbeelden, liefde, macht, kracht en intelligentie. Maar is het echt een tegenstelling?

De door rupsen opgegeten buxushaagjes zijn vervangen door wuivend gras. Dat geeft een sprookjesachtige sfeer.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Een dikke kus van mijn lieve zus

Archeologische vondsten zijn het. Ze liggen verspreid op mijn werktafel. Ik ben mijn prikbord aan het ontmantelen, laag voor laag. In de tijd dat ik op mezelf ging wonen had iedereen een prikbord hangen van kurk. Ik kreeg er dus een cadeau, samen met twee houten ontbijtborden, bruine aardewerken bekers en een oranje afwasteil, toen ik het ouderlijk huis verliet. Die tijd dus.

Het vulde zich met lieve briefjes van thuis, grappige kaarten en vakantiekiekjes. Later volgden geboortekaartjes en trouwkaarten. Laag over laag. Bij elke verhuizing ging het prikbord verpakt in een vuilniszak mee. Als er iets afviel prikte ik het gewoon weer ergens vast. Zo kreeg de kat van mijn broer een punaise door zijn lijf. Op de foto.

Het prikbord moet weg want we gaan de studeerkamer opknappen. Het is een driedimensionale collage geworden van mijn leven. Maar wat doe ik er mee? Ik geloof niet dat er iemand de rijk geïllustreerde geschiedenis van Karien Damen gaat uitgeven. En als iemand het al zou willen: op zolder ligt nog een koffer met brieven van voorbije liefdes en een doos met stapels foto’s. Dat je het weet.

Als eerste stap gooi ik de kerstkaarten in de prullenbak. Wie is deze baby? Of liever: van wie? Ik weet niet meer, ook in de prullenbak. Dan zie ik mezelf op de fiets. Het stoere jasje kocht ik bij de legerdump in de Vierwindenstraat. Maar ik logeerde heel braaf bij een oom en tante voor de fietsvierdaagse in Hoeven. Het trekpopje dat ik kreeg van mijn zus, zelf gemaakt.

De rest blijft liggen als emotioneel sediment. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om het weg te doen, alsof ik de maker van de foto of de attente afzender van het kaartje persoonlijk pijnig. Ben ik de enige die zo slecht kan opruimen?