De ochtendzon werpt de schaduw van een grote vogel op het gordijn. Zo groot, dat komt hier toch niet voor? Snel loop ik naar het raam om te zien welke vogel op het dak van mijn overburen zit. Niet snel genoeg want hij is al weggevlogen.
Lees verder “Een vreemde vogel”
Het begon met een nachthemd in de uitverkoop, mintgroen en bezaaid met Takkies. Twee keer erlangs gelopen terwijl er stemmetjes in mijn hoofd zeiden: “Die heb je toch helemaal niet nodig.” Of “Dat is toch veel te kinderachtig.” Dan zegt een stem: “Wat kan jou het schelen.”
Lees verder “Het wordt wel erg druk zo”
Gistermiddag, wandelend langs de Mark, begon ik spontaan te zingen:
Lees verder “‘t Is Pasen”
Peer van ’t Gatbroek, een van de columnisten voor Ons Ulvenhout, stuurde ons zijn maandelijkse Mijmeringen. Hij nam ons deze keer mee langs de Pennendijk waar hij zoveel jaren met plezier heeft gewoond. Hij vertelde over de boerderijen die daar ooit hebben gestaan. En over die op huisnummer 1 die er nog steeds trots staat. Hierin is nu het museum van de Heemkundekring, Paulus van Daesdonck, gevestigd. In dat museum vond ik een boekje over boerderijen in de omgeving en alle boerderijen die hij noemden stonden erin. Zo kon ik, bij zijn verhaal foto’s plaatsen van die boerderijen.
Bij mij kwamen ook hele prettige herinneringen naar boven en ik ben op zoek gegaan naar een paar mooie foto’s uit de tijd dat ik daar woonde.
Lees verder “Herinneringen aan de Pennendijk: poppenwagens en kruisbessen”
Het is niet te missen, volgende zijn er verkiezingen voor de gemeenteraad. Je ziet het aan de borden met verkiezingsposters. Die zijn in elke gemeente langs de weg geplaatst, ook in Ulvenhout, gemeente Breda. Met zoveel partijen om te bekijken heb je al gauw een aanrijding. Dus ben ik er eens rustig langs gewandeld. In Breda doen twaalf partijen mee aan de verkiezingen. Een enkele lijsttrekker kijkt me vanaf grote hoogte aan, maar de meeste posters vermelden alleen een naam en soms een slogan.
Lees verder “#GR2026 Ik stem voor Ulvenhout”
Het is bijna weer zo ver. De eerste dag van maart is namelijk uitgeroepen tot nationale complimentendag. Zowel het geven als het ontvangen van complimenten, ervaar ik als een mijnenveld. Daarom testte ik van de week of ik de zondag ga overleven.
Lees verder “Wie geef jij morgen een compliment?”
Het was een flinke dreun, het bericht dat basisschool De Rosmolen gesloopt werd. De school die ooit tegenover ons huis aan ’t Hofflandt in Ulvenhout werd gebouwd. De school waar mijn zus vanaf de derde klas, tegenwoordig groep vijf, naar toe mocht. Ik bleef op de Mariaschool bij de kerk maar liep er wel elke dag langs. We speelden er ’s avonds op het schoolplein met andere kinderen uit de buurt urenlang boeven en politie. Geen idee meer hoe dat ging.
Lees verder “Wij waren erbij”
Vorige week las je hoe Koen tijdens zwaar onweer langs de Mark fietste. Lees nu in het slot hoe Koen thuis wakker wordt. Was het een droom of is het echt gebeurd?
… “Het gaat al wat beter, zo te zien”
Koen opent langzaam zijn ogen. Een vrouw reikt hem een handdoek aan. Ze heeft een vriendelijk gezicht en een dikke bos rode krullen.
“Geef je jas maar aan mij, dan hang ik hem bij de kachel te drogen. Je was bijna het water in gegleden. Je fiets heb ik tegen de wagen gezet.”
Lees verder “De legende van de witte gans, een verhaal uit Ulvenhout (slot)”
Voor dit verhaal heb ik me laten inspireren door de betoverende lichtwandeling Ulvenhout. Ik heb de legende van de witte gans op papier gezet. Deze week lees je hoe Koen, fietsend langs de Mark, in zwaar weer belandt.
“Er komt onweer aan jongen, je kunt beter maar meteen naar huis gaan.”
Koen en zijn opa, tegenover hem, kijken allebei verstoord op als oma haar hoofd om de hoek van de kamerdeur steekt. Ze gingen allebei volledig op in het schaakspel dat tussen hen in staat. De witte dame van Koen stond op een positie van acuut gevaar. Zijn hand zweefde net naar een van de lopers.
Lees verder “De legende van de witte gans, een verhaal uit Ulvenhout”
