De huidige brug met direct daar achter de nieuwe brug
Maandagochtend mocht er niemand meer door. Het fietspad was afgezet. Omdat Nederlanders zich daar meestal vrij weinig van aantrekken stond er ook een stevige agent te posten aan weerszijde van het pad. Er was geen ontkomen aan, linksom langs de Osijlaan of rechtsom door de Dorpsstraat. Er zat niets anders op.
Ook dinsdag was er fysiek toezicht. Toen ik tussen de middag, bij daglicht, een kijkje ging nemen, zag ik wat de werkelijke taak van de politie was. Eerst hielpen ze een vrouw met een rollator naar de overkant en daarna sleepten ze een kinderwagen over de brug.
Eerst was het half oktober, daarna half november en toen werd het half december. Deze week stond er op het bord aan de Leidsewallen in Zoetermeer: Vanaf 13 januari 2014, vervalt deze fietsroute definitief. Omdat er nu een datum staat en dat ook nog eens op een maandag is, ben ik geneigd het te gaan geloven. De fietsroute die ik gewend ben te fietsen naar mijn werk zal er anders uit zien. Vanaf maandag is het zo ver. In Zoetermeer is er dan een nieuwe verbinding tussen het stadshart en de wijk Palenstein. Deze is speciaal voor voetgangers en fietsers en loopt door een nieuw wijkpark.
Je kijkt er maanden, soms wel jaren naar uit, volgt de bouwactiviteiten en kunt je niet voorstellen hoe de nieuwe werkelijkheid er uit gaat zien. En ineens is het dan zover. Ik moet er in het begin altijd aan wennen en raak nogal eens de weg kwijt. Na een tijdje komt het moment dat ik niet beter weet en zelfs geen beeld meer heb van hoe het er vroeger uit zag. Stonden hier nu die bomen of toch daar?
Maar in dit geval heb ik toch twijfels of het morgen inderdaad zover is. De nieuwe fietsbrug eindigt nog ergens in een zandvlakte. In de richting van de Dorpsstraat zie ik alleen nog een zandpad. Er ligt een mooi fietspad langs de rand van het park. Alleen, dat eindigt in de bouwhekken. Het zou kunnen dat ik maandag wat later ben.
„Heb jij een goed voornemen?”, vroeg mijn nichtje van tien mij op nieuwjaarsdag. Ze had duidelijk net ontdekt dat volwassenen goede voornemens hebben en was nieuwsgierig naar de achtergrond hiervan. Gelukkig had ik een antwoord dat haar goedkeuring kon wegdragen. Hoewel haar gezicht zei dat ze een ander antwoord had verwacht.
Ik wil namelijk mijn tuin bij vriendelijker maken dit jaar. Mijn nichtje kon zich daar van alles bij voorstellen. Vervolgens stelden we samen vast dat er dan ook meer vlinders zouden komen. Hierna was ze direct bereid een steentje bij te dragen. We gaan dus samen in het voorjaar naar het tuincentrum.
Hoe kwam ik aan dit voornemen? Een paar weken geleden hoorde ik een item op de radio waarin werd vastgesteld dat de bijenstand in Nederland dramatisch terugloopt. Bijen zijn de bestuivers van bloemen en planten en daarmee belangrijk voor ons voedsel. Als belangrijke oorzaak voor de terugloop werden onze stenige tuinen genoemd. Nu heb ik niet echt een tegeltuin, maar vroeg me toch af of kon helpen bij het redden van het bijenvolkje. In ieder geval van dat in mijn achtertuin.
Op google vond ik direct bruikbare informatie over een bij vriendelijke tuin. Het jaar 2012 bleek namelijk het jaar van de bij te zijn geweest. Nu had ik dat even gemist, maar beter laat dan niet. Volgens de test in de bijenkrant definitief LoRes, scoort mijn tuin redelijk. Er kunnen nog een paar planten toegevoegd worden en een fruitboompje. Ik ben benieuwd hoe bij vriendelijk jouw tuin of balkon is. Voor wie van plan is daar werk van te maken heb ik een Belgische site gevonden, met duidelijke foto’s. Ik kan je verzekeren, dat zoekt een stuk makkelijker als je in de intratuin bent.
Naast wat meer variatie aan planten ontbreekt in mijn tuin ook nog een bijenhotel. In de meeste tuincentra hebben ze die niet in het assortiment. Op internet zijn ze te bestellen in diverse uitvoeringen, al vanaf acht euro. Ik kan er natuurlijk ook één voor mijn verjaardag vragen, of nog beter aan echtgenoot cadeau doen. Die is al in maart jarig.
En dan denderen we op de klanken van Bohemian Rhapsody van Queen 2014 in. Tenminste als je net als ik naar de Top 2000 kijkt of luistert.
En dan is ook de tijd van de lijstjes over werkelijk van alles weer voorbij. Elk zichzelf respecterend nieuwsmedium heeft een eigen jaaroverzicht. Die van de Telstar, de krant van Pijnacker-Nootdorp en omstreken, heb ik trouwens nog niet gezien. Een bijzonder lijstje kwam ik tegen in de NRC, een laatste eerbetoon aan dertien bijzondere doden. Beetje macaber misschien, maar het zijn dertien bijzondere portretten met mooie uitspraken. Ook het lijstje met de beste oliebollenbakker van het land is belangrijk. Die lijstjes zijn het ritueel om het oude jaar af te sluiten en fris aan het nieuwe jaar te kunnen beginnen.
Maar het mooiste lijstje is wat mij betreft de Top 2000. De beste traditie om het het jaar te besluiten.
Ik zet de radio aan wanneer het uitkomt en luister naar al die plaatjes die herinneringen naar boven brengen. Liedjes die horen bij mijn eerste verliefdheden of bij klein en groot verdriet. Muziek waarop ik ooit een dans heb ingestudeerd of waar ik spontaan op wil dansen, zoals het nummer Dancing in the Street van Mick Jagger en David Bowie. De eerste keer dat ik dat hoorde was op de roltrap in de Bijenkorf. Ik ging swingend de winkel uit. Er komt ook veel nieuws voorbij. Als dat me raakt wil ik het direct hebben.
Dat is ongeveer de stemming waardoor de Top 2000 zo’n groot succes is, al jaren. Het gaat om nostalgie. Muziek brengt alles bij me terug en niet alleen bij mij. Ik kan het het beste omschrijven als een mengeling van blijdschap en verdriet tegelijk. Blijdschap vanwege mijn herinnering die door de tijd een gouden randje heeft gekregen. Verdriet omdat dat moment voorbij is gegaan: 2014, Je ne sais quoi et toi?
Ik kreeg een mail van een vriendin waar ik niet goed raad mee wist. Zij vroeg voor iemand anders, een medestudente van haar, om geld. Ik schrik altijd een beetje van een mail waarin om geld wordt gevraagd. Ik ben dan bang ergens in te tuinen waar verder geen ander in zou tuinen. Ik was dus bijna geneigd nee te zeggen. Alleen, omdat de vraag kwam van een hele lieve en altijd betrokken vriendin lukte dat niet. Ik heb haar hoog zitten en ga er van uit dat ze niet zomaar iets vraagt. Ja zeggen, aan de andere kant, was me ook weer te gemakkelijk. Dat zou ik dan doen om mijn vriendschap niet op het spel te zetten.
Geloven in jezelf
Een medestudente van mijn vriendin is op zoek naar geld om haar studie voort te kunnen zetten. Het gaat om een particuliere en dus kostbare opleiding. Mijn vriendin had bedacht: “Ik ga tien mensen om tien euro vragen. Tien euro is niet zo’n groot bedrag en ik ken genoeg mensen in mijn omgeving die weten hoe belangrijk een opleiding is om je verder te kunnen ontwikkelen.” Die tien keer tien euro is bij lange na niet genoeg om die opleiding te betalen. Daar ging het mijn vriendin ook niet om. Het ging haar om het gebaar naar haar medestudente. Wanneer wildvreemde mensen zomaar bereid zijn je een bijdrage te geven dan stimuleert je dat weer in jezelf te geloven.
Bij het geven van cadeaus staat geluk op het spel
Ik besloot de vraag als een zoektocht te zien naar mijn drijfveren om wel of niet te geven. Een Scrooge redenering kwam direct naar boven: zijn er geen instanties die deze medestudente kunnen helpen? Er zijn hiervoor toch allerlei fondsen in het leven geroepen? Zou het niet beter zijn als die medestudente haar zaken zelf oplost? Zou ik ook drie geesten nodig hebben om tot inkeer te komen, of had Scrooge domweg gelijk?
Mijn vriendin had natuurlijk ook een risico genomen om mij en anderen om geld te vragen. Hoe zou ze zich voelen als ik zou weigeren? Hoe zou de medestudente zich voelen bij deze ongevraagde actie? Ontvangen is, net als geven, een kunst.
Ik besloot te vertrouwen op mijn vriendin en te geven. Tien euro brengt heel wat te weeg.
Vers brood ruikt heerlijk. Bij het zien van de foto komt bij mij de geur al boven. Een gewone boterham, lekker met een likje boter en jonge kaas of met hagelslag. Brood, elke keer bij de bakker neem ik wat anders. Tijgerbrood, wit of volkoren, een Allison, vloerbrood met
pitten en zaden of zo’n stevig speltbroodje. Alleen, van de laatste eetgoeroe’s mag het niet.
Kris Verburgh bijvoorbeeld zet in zijn boek, De voedselzandloper, over afvallen en langer jong blijven, uiteen dat brood, maar ook pasta, aardappelen en rijst niet goed voor ons is. Waarom dat zo is, kan ik niet vinden in interviews of op zijn site. Helaas, ik zal het boek moeten bestellen om een antwoord te vinden.
Volgens een andere dokter, William Davis, is tarwe de bron van al het kwaad. Brood maakt dik en het is ook nog eens ongezond, zegt hij in zijn boek Broodbuik. Zijn boek is vooral in Amerika een rage. De overtreffende trap in deze rage is het oerdieet, van Mitchel van Duuren. Hij stelt dat wij van oorsprong jagers en verzamelaars zijn. Dat zit nog steeds in ons DNA. Weg dus met dat bewerkte brood.
Deze boeken staan al maanden in de bestsellerslijsten. Waarschijnlijk hebben velen een exemplaar in de schoen gekregen met een chocoladeletter er bij. Puur, want dat mag van Kris Verburgh. Het zal wel weer overwaaien, want zijn er nog mensen die Sonja Bakkeren? In mijn omgeving in ieder geval niet. Hoewel, bij verjaardagen wordt er nog gretig op eierkoek getrakteerd. Dat zal Sonja deugd doen.
Ik kwam in een dagboek uit 2003 een mooi citaat tegen. Het komt uit een roman van Pauline Slot, Zuiderkruis. De hoofdpersoon Emma zegt hierin: “De intuïtie die maakt dat ik nooit vroeger begin dan nodig en nooit later dan noodzakelijk”. Helaas heb ik het boek niet in mijn bezit anders kon ik je vertellen wat voor iemand de hoofdpersoon was en waarom ze tot deze uitspraak komt.
Het lijkt me geweldig zo in het leven te staan. Zo zelfverzekerd te zijn dat je altijd het juiste op het juiste moment doet. Het vervolg van het citaat is eigenlijk nog mooier. “Nu hebben handelingen voor mij per definitie de status van plan B, waarop ik terugval als afwachten faalt.”
Bij mij is het precies andersom, alles wat ik me voorneem te doen krijgt de status van plan A. Daarom heb ik per definitie veel te veel te doen. Als dat niet lukt val ik terug op plan B en dat is betere tijden afwachten of de prins op het witte paard.
Ik moet namelijk gered worden van mijn eigen ontevredenheid en het tobben over al weer het volgende werkje dat om aandacht vraagt. Genieten gaat helaas niet op commando ook niet op dat van mezelf. Tijd is kort, maar muziek maakt mijn hoofd leeg en brengt me weer bij mij zelf.
The Scene – Tijd Is Kort
doe wat je moet doen onder de hemel
met het oog op je gericht
doe wat je moet doen in deze wereld
met het licht in je gezicht
doe wat je moet doen onder de hemel
met een groot en mooi geloof
doe het met de dingen die je drijven
en de spoken in je hoofd
doe het voor je vader
doe het voor een vrouw
doe het voor jezelf, voor een ander
voor degeen waarvan je houdt
want tijd is kort, ik heb het gezien
tijd is kort, en aan het eind
vergetelheid
doe wat je moet doen onder de hemel
met een groot en mooi geloof
laat de vrouwen om je lachen
klop de mannen op hun hoofd
doe wat je moet doen in deze wereld
met een groot en mooi lawaai
doe het met de dingen die je drijven
wees naí¯ef maar wees niet saai
doe het voor je vader
doe het voor een vrouw
doe het voor jezelf, voor een ander
voor degeen waarvan je houdt
want tijd is kort, ik heb het gezien
tijd is kort, en aan het eind
vergetelheid
Gisteren hadden we een verjaardagsfeest. Naarmate het buiten donkerder werd, werden de verhalen sterker. Uiteindelijk ging het over alle dommigheden die men ooit had begaan. Mijn buurman vertelde hoe hij ooit voor te veel geld een barbecue had aangeschaft voor binnen. De dame in de winkel was erg knap en aardig, vandaar. Ze hadden het apparaat éénkeer gebruikt. Mijn man wist zich ook nog wel een nutteloze aankoop te herinneren in ons huishouden. Wij hadden een nieuw koffieapparaat gekocht, een Nespresso machine. Een mooi rood geval stond te blinken op het aanrecht. Het leek mij erg leuk om daar een rekje naast te zetten voor de koffiecups. Die koffiecups zien er op zichzelf mooi uit en in zo’n rekje zou dat helemaal goed uitkomen. Toevallig waren ze bij de xenos in de aanbieding. Het was druk, dus ik pakte snel een doos met zo’n houder van de stapel Thuisgekomen pakte ik het rekje uit en wilde de cups er in doen. Dat lukte niet, ik begreep er niets van, probeerde het van alle kanten, maar de cups bleven door de openingen in de houder vallen. Het heeft een dag geduurd voordat ik in de gaten had dat het niet aan mij of aan de deugdelijkheid van het rekje lag. Want wat bleek, het rekje was bedoeld voor de cups voor de Dolce Gusto van Krups. Dat stond zelfs op de doos. Er mee terug gaan naar de winkel vond ik te gênant. De doos met rekje staat als een terechtwijzing in onze boekenkast. Wie weet, komt er nog iemand langs die wel een bijpassend apparaat bezit.
Vandaag heeft Erwin eens een keer gelijk, roept E. Er komt een flinke regenbui aan. Erwin is Erwin Krol en in de vorige eeuw deed hij het weerbericht aan het eind van het acht uur journaal.
Je bedoelt Gerrit, zeg ik, maar eigenlijk heeft E helemaal geen zin om aan Gerrit te wennen. Gerrit is er ook al weer een tijdje, net als Willemijn, of is die ook al weer weg. En hoe heet die nieuwe ook al weer, die onhandige?
Het is precies waar ik vroeger zo’n hekel aan had bij ouder wordende mensen. Dat ze maar niet wilden wennen aan nieuwigheden. Zelf betrap ik me er op dat de nieuwe namen van ministeries er bij mij niet in willen. En zeg nou zelf, het ministerie van I & M dat is toch niks. Het doet me denken aan dat boek van die schrijfster uit de vorige eeuw, Conny Palmen. In Memoriam.
Ik dacht altijd dat oudere mensen steeds minder in staat waren met veranderingen om te gaan. Nu weet ik beter, het is gewoon onwil. Het zoveelste nieuwe gezicht, nieuwe naam of nieuwe wat dan ook. Tegen de tijd dat ik me het gebruik heb aangeleerd dient zich er al weer een nieuwe variant aan. Ik begin er niet meer aan. Zo iets.
Of zou het wijsheid zijn. De wetenschap dat de wereld voortdurend in verandering is maakt een toevallige naam niet zo belangrijk. Het is toch maar tijdelijk. Ik hoef niet meer zo nodig bij de tijd te zijn. Iemand die om acht uur de televisie aanzet om naar het journaal te kijken, is sowieso niet hip.