Het begon met een nachthemd in de uitverkoop, mintgroen en bezaaid met Takkies. Twee keer erlangs gelopen terwijl er stemmetjes in mijn hoofd zeiden: “Die heb je toch helemaal niet nodig.” Of “Dat is toch veel te kinderachtig.” Dan zegt een stem: “Wat kan jou het schelen.”
Lees verder “Het wordt wel erg druk zo”
Gistermiddag, wandelend langs de Mark, begon ik spontaan te zingen:
Lees verder “‘t Is Pasen”
Peer van ’t Gatbroek, een van de columnisten voor Ons Ulvenhout, stuurde ons zijn maandelijkse Mijmeringen. Hij nam ons deze keer mee langs de Pennendijk waar hij zoveel jaren met plezier heeft gewoond. Hij vertelde over de boerderijen die daar ooit hebben gestaan. En over die op huisnummer 1 die er nog steeds trots staat. Hierin is nu het museum van de Heemkundekring, Paulus van Daesdonck, gevestigd. In dat museum vond ik een boekje over boerderijen in de omgeving en alle boerderijen die hij noemden stonden erin. Zo kon ik, bij zijn verhaal foto’s plaatsen van die boerderijen.
Bij mij kwamen ook hele prettige herinneringen naar boven en ik ben op zoek gegaan naar een paar mooie foto’s uit de tijd dat ik daar woonde.
Lees verder “Herinneringen aan de Pennendijk: poppenwagens en kruisbessen”
Het is bijna weer zo ver. De eerste dag van maart is namelijk uitgeroepen tot nationale complimentendag. Zowel het geven als het ontvangen van complimenten, ervaar ik als een mijnenveld. Daarom testte ik van de week of ik de zondag ga overleven.
Lees verder “Wie geef jij morgen een compliment?”
Het was een flinke dreun, het bericht dat basisschool De Rosmolen gesloopt werd. De school die ooit tegenover ons huis aan ’t Hofflandt in Ulvenhout werd gebouwd. De school waar mijn zus vanaf de derde klas, tegenwoordig groep vijf, naar toe mocht. Ik bleef op de Mariaschool bij de kerk maar liep er wel elke dag langs. We speelden er ’s avonds op het schoolplein met andere kinderen uit de buurt urenlang boeven en politie. Geen idee meer hoe dat ging.
Lees verder “Wij waren erbij”
Voor dit verhaal heb ik me laten inspireren door de betoverende lichtwandeling Ulvenhout. Ik heb de legende van de witte gans op papier gezet. Deze week lees je hoe Koen, fietsend langs de Mark, in zwaar weer belandt.
“Er komt onweer aan jongen, je kunt beter maar meteen naar huis gaan.”
Koen en zijn opa, tegenover hem, kijken allebei verstoord op als oma haar hoofd om de hoek van de kamerdeur steekt. Ze gingen allebei volledig op in het schaakspel dat tussen hen in staat. De witte dame van Koen stond op een positie van acuut gevaar. Zijn hand zweefde net naar een van de lopers.
Lees verder “De legende van de witte gans, een verhaal uit Ulvenhout”
“Slaat u hier maar rechtsaf” Ik zet de richtingaanwijzer aan en rijd een zijstraat in. Het is even stil naast mij. Dan zegt de examinator droogjes: “Dit is ook een leuke straat, rijdt u maar door.”
Lees verder “Rechtsaf of linksaf?”
Precies een jaar geleden zijn we naar Ulvenhout verhuisd. De Mannen van Stoof, zo heet een verhuisbedrijf uit Breda, hadden nog een gaatje op 31 december. “Vooruit maar,” zeiden wij. Meteen er achteraan dacht ik: vooral veel oliebollen inslaan voor alle helpende handjes, dan komt het goed.
Lees verder “In Ulvenhout krijgen we samen dingen voor elkaar”
Daar zul je de heilige Agnes hebben, denkt Mathilde. Een grijs autootje rijdt de Slotlaan in en stopt voor haar huis. Een feestelijk geklede vrouw stapt uit, doet het achterportier open en sleurt haar jongste zoon van de achterbank. Dat is Kevin, die heeft vast geen zin in kerstmis met zijn familie. Aan de andere kant van de auto is haar oudste zoon Ruben ook uit de auto gestapt. Hij heeft net zo’n heilig gezicht als zijn moeder, maar ondertussen. Stookt altijd zijn broertje op tot kattenkwaad, net zoals Agnes vroeger zelf deed met haar zusje.
Lees verder “Kerstverhaal: Een hart van goud”
