Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

Over kerstverhalen

‘Marley was dead, to begin with. There is no doubt whatever about that. ……as dead as a door-nail.’

Dat is nog eens een binnenkomer. Het is het begin van een van de beroemdste kerstverhalen, talloze malen verfilmd. A Christmas Carol van Charles Dickens. Het bevat alle elementen van een goed kerstverhaal. Een gierigaard komt op het allerlaatste moment tot inkeer. Dankzij het bezoek van drie geesten, beseft Scrooge dat het leven kort is en je er maar beter van kunt genieten samen met wie je lief zijn.

Vrede op aarde, in de mensen een welbehagen.

Waarschijnlijk is het andersom en is A Christmas Carol, de standaard voor een goed kerstverhaal geworden.

Goed of slecht

Het eerste kerstverhaal ooit, dat van Jozef en de hoogzwangere Maria die in een koude decembernacht overal de deur werden gewezen is natuurlijk ook een ijzersterk verhaal. Mensen met koude harten die het wonder van het leven niet willen zien. Een pas geboren kindje met alle beloften in zich en een ster die weg wijst.

Licht of donker

Een kerstverhaal loopt niet altijd goed af. Als kind lag ik wakker van: Het meisje met de zwavelstokjes, een sprookje van Hans Christiaan Andersen. Het arme kind vriest dood. De enige troost is dat haar laatste gedachte haar bracht bij een gelukkige herinnering. Een warm hart was niet genoeg tegen de winterkou.

Warm of koud

Kerstmis, eindeloos veel tijd om je hart te vullen met verhalen en je pen leeg te schrijven. Ik ben dat in ieder geval wel van plan. Inspiratie nodig? Die vind je in dit artikel uit de Trouw van 8 december 2005. En zijn je vrienden of familie tot tranen toe geroerd of konden ze de spanning niet verdragen, stuur je verhaal dan voor 31 december in als Verhaal van de maand.

‘…..and it was always said of him that he knew how to keep Christmas well’

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Vol verwachting klopt mijn hart

Ze zijn er weer, de dikke catalogussen vol speelgoed. Zelfs bol.com doet dit jaar mee. Ik snap dat wel. Sinterklaas is natuurlijk zo oud dat hij alleen maar overweg kan met een verlanglijstje op papier. Om je wensen goed duidelijk te maken, want de Sint kan zich zomaar vergissen, knip je de plaatjes uit en plak je ze op je lijstje.

Cadeaus geven en krijgen is ingewikkeld. Als kind begrijp je al snel dat als je een cadeau krijgt er ook iets van je verwacht wordt. Dat je laat blijken blij en verrast te zijn. Ik vond dat zo spannend dat ik vaak overdreef om maar dankbaar genoeg over te komen. Gever zijn is trouwens net zo moeilijk. Ik peil voorzichtig de reactie van de ander als hij of zij mijn cadeautje openmaakt. Ik wil het de ander niet te moeilijk maken als de inhoud tegenvalt. Aan de andere kant is er voor mij maar een reactie die telt.

Hoe wist je dat? Dit wilde ik altijd al hebben.

Het was precies wat ik wilde hebben. Het stond in het dikke boek van de schatkamer van de schatkamer van Sinterklaas. Ik had de bladzijde uitgescheurd en in mijn schoen gestopt. Sinterklaas kon er niet omheen. Dus waarom kreeg mijn zus die pop met die prachtige rode jurk? Ik kreeg er nog net uit: O, wat leuk! nadat zij het papier had losgerukt en haar trofee omhoog hield.

Mijn moeder had geen herinnering aan die Sinterklaas. Wel vertelde ze dat ik een keer een stapje had gekregen voor mijn verjaardag. Mijn zus mocht er van mij niet op. Om van het geruzie af te zijn, kocht mijn moeder voor haar ook een stepje. We hebben de hele zomer niet meer gestept.

Gelukkig voor mij bleek er nog een cadeau in de juten zak te zitten. Het was net zo’n pop als mijn zus had gekregen. Alleen, de jurk een ander kleurtje, mijn kleur: blauw. Sinterklaas wist heus wel wat hij deed. Jammer dat ik niet meer in hem geloof.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Warrige tijden

Het is zeven uur en ik ben al een uur wakker. Of is het acht uur? De wintertijd is vannacht ingegaan. Wacht, een uurtje extra slaap. Dat betekent dus de klok een uur vooruit zetten. Of achteruit?
De telefoon doet het gelukkig uit zichzelf, het is zes uur. Jammer van dat uurtje extra slaap waar ik me op verheugd had, die komt niet meer.

time I need some more time

Ik ben altijd op tijd. Sterker, ik ben meestal te vroeg. Hoe ik dat doe, weet ik niet precies maar het komt er op neer dat ik altijd zit te wachten op de anderen. Ik plan alles zo dat het helemaal klopt en op tijd aan kom. Ik begrijp niet waarom dat andere mensen niet lukt. Dat ze nog even iemand moeten bellen, nog even iets af moeten maken of nog even ergens langs moeten, terwijl ik zit te wachten. Als je op tijd bent, ben je ook weer op tijd klaar.

klok

a little more time a little delay

‘Zal ik het klokje van je auto even terugzetten?’
‘Nee, doe maar niet. Zo kom ik altijd eerder aan dan ik ben weggegaan.’
‘Weet je het zeker.?
‘Ja hoor, het wordt vanzelf weer zomertijd.’

klok

but the stars in the sky keep on turning

Joke Hermsen vertelt dat de oude Grieken voor het concept tijd op twee manieren uitlegden: chronos, de lineaire en inmiddels vereconomiseerde kloktijd, en kairos: de tijd van bezinning, creativiteit en stilte. „Die twee tijden moet je in balans hebben om gezond te blijven, zowel fysiek als geestelijk.” Goed nadenken, wijze besluiten nemen, moet je in alle rust kunnen doen. Stilte en het beperken van prikkels helpen. Wie te weinig kairos in zijn leven heeft, zegt Hermsen, wordt niet alleen minder creatief, maar ook minder empathisch.

Klok

turning my life away

Gisteren zat ik nog met mijn schoolvriendin Doortje op haar kamer. We draaiden platen. Ze had, zonder het te zeggen, een LP van haar grote zus geleend. Op de hoes stond een tekening van een rood busje dat in de richting van een berg met een kasteel erop reed. De rook van de wierook kringelde naar het plafond.

Refrein uit Jigsaw puzzel, nummer van CCC inc. tekst Joost Belinfante, muziek Joost Belinfante en Ernst Jansz.

Citaat van Joke Hermsen in: In Amsterdam is stilte de nieuwe luxe, artikel NRC 6 september 2019.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

Powergirls in Rotterdam? Ech wel!

Waar is de deur?

Ik sta op het Rode Zand op de plek waar de ingang van het Museum Rotterdam zou moeten zijn. Ik zie alleen een stalen wand met een smal raam ernaast.

Het museum gaat om 10.00 uur open

Dat zegt een bordje op het raam. Ik begin een echte bejaarde te worden. Ik ben veel te vroeg voor onze afspraak. Om 10.00 uur gaat de stalen wand open. We zijn de eerste bezoekers vandaag. Alle ruimte en tijd om alles goed te bekijken.

Vergeten films.

Beelden uit het dagelijkse leven van de Tweede wereldoorlog, komen voorbij. Een kerstdiner, een bombardement in de Rotterdamse haven en het feest na de bevrijding.

Bijzonder om bewegende beelden te zien van iets wat ik alleen van foto’s ken. Een meisje met een jodenster loopt door een winkelstraat. Je ziet de blikken van de mensen die ze passeert.

Bron: Museum Rotterdam

De drie stukjes film zijn gekoppeld aan interviews. Bijzonder om hoogbejaarden te zien die aan het einde van de oorlog jongens waren of nog niet geboren zoals de dochter van de filmer. Ze had de filmdozen jarenlang op zolder bewaard en vergeten.

Girlpower

Boven aan de trap lacht een stoere meid ons vanaf een foto toe. Het is Amira Tahri, kickbokstser in de dop. Ze lokt ons naar de tentoonstelling.

Rie Mastenbroek, bron: Museum Rotterdam

Het is een ode aan alle Rotterdamse sportvrouwen, te beginnen met Rie Mastenbroek. De vrouw die drie gouden medailles wegsleepte op de Olympische spelen van Berlijn. Zwemmen als Rie kun je niet in het museum, maar je kunt wel proberen net zo snel te zijn op het stootkussen als Nouchka Fontijn, harder te fietsen dan Leontien van Moorsel of net zo vaak te scoren voor het Nederlandse hockeyteam als Fatima Moreira de Melo.

Leontien van Moorsel, bron: Museum Rotterdam

Zweet en tranen

Leuk om dat in een museum te kunnen doen. Misschien inspireert het meiden en jongens om te gaan sporten. Net zo inspirerend vond ik de verhalen van de sportsters zelf. Hoe zij bleven doorgaan, plezier hadden, vreugde deelden maar ook tegenslagen overwonnen omdat ze geloofden in zichzelf en in hun unieke talenten.

Daar hoef je geen sporter voor te zijn.

Superwoman, acryl op linnen, Karien Damen.

Geplaatst in fietsen, Huis, tuin en keuken

Het gewicht van herinneringen

Het kan zijn dat je hem net zo mooi vindt als ik. Dan mag je hem dragen, mijn zilveren ketting met bedels van trollbeads. Elke bedel kreeg ik op mijn vijftigste verjaardag van een dierbare. Ik weet nog precies welke bedel ik van wie heb gekregen. Tien jaar lang heb ik hem bijna elke dag gedragen Misschien dat je dat allemaal voelt en de ketting daarom zo waardeert.

Maar, als je niets hebt met zilver, de ketting maar ouderwets vindt of als je je nu een beetje schuldig voelt dan hoop ik dat je hem bij de gemeente afgeeft als gevonden voorwerp. Hij is zijn gewicht in zilver waard, misschien een halve kilo. De herinneringen wegen meer.

Op een gewone donderdagochtend ging ik gewoon op de fiets naar mijn werk. Het was wat kouder dan ik verwacht had. Ik wilde mijn jas wat verder dichtritsen en voelde toen dat ik mijn ketting niet om had. Mijn oorbellen had ik wel in en gewoonlijk doe ik dat gelijk met mijn ketting

Gewoon vergeten, je was er vandaag met je hoofd niet bij.

Dat zei ik tegen mezelf ter geruststelling en trapte stug door. De hele dag voelde het wat kaal. Zodra ik weer thuis was, liep ik de badkamer in. Geen ketting op het schoteltje waar ik ’s avonds mijn sieraden op leg. Een zoektocht op mogelijke plekken, onmogelijke plekken en rare plekken in huis, geen ketting. Voor het donker werd, ben ik nog tot aan het bruggetje gelopen waar het fietspad de polder ingaat, geen ketting. Ik zag al gauw dat dat niet erg voor de hand ligt. Hij zou gewoon op de straatstenen of het asfalt zijn blijven liggen. Een oorbel of een ring rolt makkelijk tussen de stenen. Een ketting is daarvoor te groot en zwaar.

Trollbeads ketting, Gekleurde Gedachten, Karien Damen.
Trollbeads ketting

Dat ik niets gevoeld heb? Misschien is hij eerst nog in mijn kleren blijven hangen, geen idee.? Volgens de site: Verloren of gevonden, komt 62% van de gevonden voorwerpen terug bij eigenaren. Nu maar hopen dat mijn ketting gevonden wordt.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Een dikke kus van mijn lieve zus

Archeologische vondsten zijn het. Ze liggen verspreid op mijn werktafel. Ik ben mijn prikbord aan het ontmantelen, laag voor laag. In de tijd dat ik op mezelf ging wonen had iedereen een prikbord hangen van kurk. Ik kreeg er dus een cadeau, samen met twee houten ontbijtborden, bruine aardewerken bekers en een oranje afwasteil, toen ik het ouderlijk huis verliet. Die tijd dus.

Het vulde zich met lieve briefjes van thuis, grappige kaarten en vakantiekiekjes. Later volgden geboortekaartjes en trouwkaarten. Laag over laag. Bij elke verhuizing ging het prikbord verpakt in een vuilniszak mee. Als er iets afviel prikte ik het gewoon weer ergens vast. Zo kreeg de kat van mijn broer een punaise door zijn lijf. Op de foto.

Het prikbord moet weg want we gaan de studeerkamer opknappen. Het is een driedimensionale collage geworden van mijn leven. Maar wat doe ik er mee? Ik geloof niet dat er iemand de rijk geïllustreerde geschiedenis van Karien Damen gaat uitgeven. En als iemand het al zou willen: op zolder ligt nog een koffer met brieven van voorbije liefdes en een doos met stapels foto’s. Dat je het weet.

Als eerste stap gooi ik de kerstkaarten in de prullenbak. Wie is deze baby? Of liever: van wie? Ik weet niet meer, ook in de prullenbak. Dan zie ik mezelf op de fiets. Het stoere jasje kocht ik bij de legerdump in de Vierwindenstraat. Maar ik logeerde heel braaf bij een oom en tante voor de fietsvierdaagse in Hoeven. Het trekpopje dat ik kreeg van mijn zus, zelf gemaakt.

De rest blijft liggen als emotioneel sediment. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om het weg te doen, alsof ik de maker van de foto of de attente afzender van het kaartje persoonlijk pijnig. Ben ik de enige die zo slecht kan opruimen?

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Wat ruik ik toch?

Twee boompjes hebben we geplant in onze tuin in Hellendoorn. Ik zag ons al helemaal zitten in de schaduw van die bomen op een zomerse dag en hoe mooi het rode blad van de esdoorns zou afsteken tegen het groen van de dennenbomen. Alleen, de zomer van 2018 was droog. De boompjes hadden het zwaar. Het blad viel al vroeg af. De hele winter keek ik uit naar het voorjaar. Zouden de boompjes weer uitlopen? Natuurlijk deden ze dat. Er kwamen knoppen aan de uiteinden, die knoppen werden prachtige rode blaadjes. Opnieuw hadden we een droge zomer. Na de eerste hittegolf hingen de blaadjes slap naar beneden. Liters water hebben we gegeven. Helaas waren we niet altijd in de buurt. Er volgde nog een hittegolf. Blaadjes verschrompelden.

Je moet ze niet alleen water geven, bemesten is ook belangrijk. Paardenmest is het beste.

Ineens lag daar, midden op het fietspad, een grote hoop. Meenemen in mijn fietstas ging niet, E. vond het een erg slecht idee. Met een emmertje en een schepje ben ik terug gewandeld om de paardenvijgen op te halen. En nu is het wachten op het volgende voorjaar. Voorlopig zeggen we:

De herfst is gewoon vroeg dit jaar.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Zomerse inspiratie

In de zomer is er tijd om na te denken over nieuwe plannen. Dat is ook precies wat ik me had voorgenomen te gaan doen. Ik heb een opleiding afgerond en mag me nu coach noemen. Mijn nieuwe vak heb ik ook al kunnen oefenen op mijn werk. Genoeg bagage om voor mezelf te beginnen. Maar nu het zomer is, voel ik me alsof ik aan de rand van het zwembad sta en met een teen het water heb getest: Het is te koud.

Gewoon doen

Stappenplannen zijn er genoeg te vinden op internet. Ik heb ze ook allemaal gelezen. Een eerste stap is het beantwoorden van de vraag: Wat heb ik jou te bieden als coach? Deze wezenlijke vraag wordt ook weleens leuk verpakt in: Maak een elevator pitch.

Is makkelijker gezegd dan gedaan

Stel: je stapt in de lift met een toekomstige klant dan heb je de kans van je leven. Tussen de begane grond en de de vierde, misschien de vijfde verdieping kan die ander niet aan jou ontsnappen. In een paar zinnen vertel je dan waarom hij of zij bij jou het beste terecht kan. Dat dus.

Maar eenmaal begonnen

De schijnwerper is op mij gericht, mijn keel knijpt dicht en ik mompel: Ik help graag mensen verder. Daarna is het in mijn hoofd blanco. Zo werkt het dus niet, maar zo ging het wel bij de huiswerkopdracht op de kleine Tiki. We kregen de opdracht een elevator pitch voor te bereiden over hoe je jezelf ziet als coach. Ik kwam er niet uit.

Blijkt het vanzelf te gaan

Misschien nog een keer doen? Ik lees de opdracht nog eens opnieuw. Stap 1: teken jezelf als de coach die je wil zijn. Die is leuk, geen idee waarom ik dat toen niet heb gedaan. Ik begin met krijt een groot wit vel. Al gauw komt het ene idee na het andere naar boven. Nu snel opschrijven.

Geplaatst in fietsen, Huis, tuin en keuken, Recepten

Hitte zonder stress, drie tips

Ik hou graag de illusie dat ik niet gevoelig ben voor hypes. Ik volg niet klakkeloos trends en ga het e-woord dus niet in de mond nemen. Het waren muggen die mij zoveel jeuk hebben bezorgd. Wel heel veel muggen trouwens. Gek dat ik daar niet wakker van ben geworden.

Ik ga het er dus niet over hebben, wel over de eerste hittegolf van het jaar. Toevallig was ik de hele week vrij en ver van de koele kantoortuin. Alle gebruikelijke tips om de hitte een beetje aangenaam te overleven, heb ik daarom uitgeprobeerd. Veel drinken, op het heetst van de dag in de schaduw zitten, niet onder een inlandse eik, en rustig aan doen. Deze week kwam het in de media allemaal voorbij. Wat te doen bij hittestress? Er was een speciaal congres over en ergens, in een dorpje in Brabant kon je naar een hittefestival. Volgens de plaatselijke krant was het een succes. Het zal in ieder geval goed heet geweest zijn. Het vond plaats op een stenig pleintje zonder bomen.

Ik heb daarom uit eigen ervaring nog een paar minder gebruikelijke tips voor je om de hitte te overleven zonder stress.

Tip 1: Denk aan sneeuw

Lees een boek dat zich afspeelt in de winter of op de noordpool. Het eerste boek dat in mij opkwam was de Overwintering op Nova Zembla, maar dat heb ik niet in huis. In de kast stond nog een thriller van Tess Gerritsen: Sneeuwval. Je kunt natuurlijk ook met de gordijnen dicht naar een kerstfilm kijken.

Tip 2: Zorg voor een briesje

Maak een fietstochtje met genoeg proviand voor onderweg. Trap niet te hard, net genoeg dat je niet omvalt en niet zoveel dat je gaat zweten. Ik heb heerlijk gefietst in het Twentse landschap. Onderweg zag ik dat koeien en schapen in de wei verkoeling op zochten. Helaas lukte dat niet overal, ik denk dat ik een donatie ga doen aan de stichting die er voor wil zorgen dat er meer bomen in weilanden komen.

Gekleurde gedachten, Karien Damen

Tip 3: Eet ijs of een koele salade

In elk dorp is wel een bakker die ook ijs maakt. Beperk je met dit weer tot een bolletje. Een tweede bolletje smelt voordat je zo ver bent, landt op de grond of nog erger op je nieuwe witte broek. Als je thuis komt van je fietstochtje, heb je natuurlijk een koele salade klaarstaan. Het recept voor een krieltjes salade met pecannoten van het Voedingscentrum heb ik al met drie soorten bonen geprobeerd, heel erg lekker.

Heb jij nog een fijne tip voor de volgende hittegolf?