Het kan nog net, genieten van de herfst. Snel, want er is nachtvorst op komst en dan zullen ook de laatste bladeren van de bomen vallen. Het was een prachtig najaar, mooie tinten in het bos gecombineerd met zachte temperaturen. Afgewisseld door dreigende luchten gevolgd door felle buien en dan natuurlijk prachtige regenbogen. We hebben zelfs een enkele mistige morgen gehad.
Lees verder “Vier de Herfst met Pompoentaart en Peren”
Deze keer gaat mijn verhaal niet over Ulvenhout. Ook heb ik, op vakantie, geen uil gevonden die mij deed denken aan Ulvenhout. Nee, dit verhaal gaat over naar huis willen gaan terwijl je vast kwam te zitten op een plek waar je niet wil zijn. We waren gestrand, ver van de bewoonde wereld. Het is het verhaal over hoe we uiteindelijk met een taxi naar de Lidl gingen om boodschappen te doen.
Lees verder “Code Rood: avontuur in Spanje”‘Joehoe, ik zit hier, op het terras.’
Ik zwaai naar mijn zus. Nu ik weer in de buurt woon, kunnen we vaker zomaar afspreken. We hadden afgesproken in het Valkenberg, voor ons allebei even ver fietsen. In de hoop dat er een plekje was bij T-huis, anders konden we verder de stad inlopen.
Lees verder “De vlooienmarkt: Zoete herinneringen en een vogelhuisje”
Met al mijn zakgeld in mijn portemonneetje ging ik op pad. Ik mocht helemaal in mijn eentje naar de Vlooienmarkt. Want, ik was al negen jaar en het was maar twee straten oversteken. Eerst de Roskam, daarna de Pennendijk en dan stond ik op de veiling waar de Vlooienmarkt was. In het seizoen werden daar fruit, groenten en suikerbieten verhandeld. Dat laatste was in het najaar, de Pennendijk lag dan bezaaid met bieten die van de wagens waren afgerold. We zochten dan naar een mooi exemplaar om uit te hollen en er een lampion van te maken. Ook kan ik nog de zware zoete brandlucht ruiken die opsteeg uit de suikerfabriek in Breda. Een geur die hoort bij de naderende winter.
Lees verder “Het Verhaal van Pip: Een Leesavontuur”
Het was tijd om de omgeving rond Ulvenhout verkennen. Daarom zocht ik op de website van Ons Ulvenhout naar een mooie fietstocht. In de rubriek Weetjes over onze Laurentiuskerk en kapellen, een leuke route van Ulvenhout via Galder naar Strijbeek en weer terug naar Ulvenhout. In totaal ongeveer 14 kilometer. Kort genoeg dus om onderweg de tijd te nemen alle kapellen rustig te bekijken. Kort genoeg om het niet te warm te krijgen en voldoende schaduwplekken onderweg.
Lees verder “Een mooie fietstocht op een warme dag”
Op de Ginnekenweg, in de boekhandel van Van Kemenade & Hollaers, vind ik rechtsachter een hele kast vol boeken over Breda en omgeving. Normaal is voor mij alles in een boekwinkel al onweerstaanbaar maar deze kast is een echte snoepwinkel. Boeken over bierbrouwerijen, carnaval en het Roomse leven. Ik blader door een boek waarin alle gevels van de huizen aan de Baronielaan zijn getekend. Op welk nummer woonde tante J. ook al weer? Het was een bovenwoning ergens schuin tegenover ijssalon La Capri vlak bij het Mastbos.
Lees verder “Een bedje met spijlen”
Iemand zei eens tegen mij: ‘Je kunt het meisje wel uit het dorp halen, maar het dorp niet uit het meisje.’ Zijn relatie was net gestrand. Zijn geliefde had zoveel last gekregen van heimwee dat ze terug was gegaan naar het dorp waar ze was opgegroeid.
Lees verder “Het meisje en het dorp”
Van Ulvenhout naar Breda, Leiden, Rotterdam, Etten-Leur, Vlaardingen, Pijnacker, Zoetermeer en weer terug naar Ulvenhout, ik ben best vaak verhuisd in mijn leven. Het gekke was, als mijn spulletjes om me heen waren geland, voelde ik me thuis. Om te beginnen officieel ben ik geboren in Breda. Dat zit zo. Tot midden jaren zestig kwamen veel kinderen uit de wijde omgeving daar ter wereld in het Moederheil, bij de nonnen. Mijn moeder vertelde dat het bij mijn geboorte zo druk was in de kraamkliniek dat mijn wiegje in de keuken van het klooster stond. Als ik naar school fietste kwam ik langs het Moederheil, dat inmiddels Valkenhorst heette, en stelde me dat wiegje voor. Dat het moederheil niet voor alle moeders een heilzame plek was, werd veel later pas duidelijk.
1959 – 1968 Pennendijk Ulvenhout
Op weg naar buurvrouw Nelly. Iedereen kwam toen nog gewoon achterom, voor iemand die net kon lopen was het nog wel een eindje voor ik in de keuken bij Nelly was.
1968 – 1975 ’t Hofflandt Ulvenhout
Ons nieuwe huis was net klaar. Mijn vader bouwde het eigenhandig samen met z’n broers. Zelf heb ik een stukje spouwmuur mogen metselen en eindeloos met stenen gesjouwd. En toen was het ijd om te luieren. Je kunt nog net zien dat aan de overkant de basisschool De Roskam werd gebouwd.
1975 – 1978 Dillenburgstraat Breda
Mijn ouders kochten een bakkerswinkel om te verbouwen, midden in het Ginneken. Met de verbouwing zijn ze jaren bezig geweest. Ik herinner me dat we maanden boven in hun slaapkamer hebben gewoond omdat beneden alles gesloopt was. Hier zit ik op de binnenplaats. Deze foto is genomen in de week dat ik mijn vwo diploma haalde en mijn rijbewijs. Tijd om uit te vliegen.
Dit is het eerste deel van mijn verhaal over verhuizingen. Ik werd geïnspireerd door een artikelenreeks in het blad Eigen Huis. Leuk om te lezen welke wooncarrière mensen maken tijdens hun leven. Hoe zit het eigenlijk met jou, ben je ook een zwerfvogel of meer honkvast?
Willen jullie misschien een foto van jullie samen?
Een van de wandelaars steekt haar hand al bereidwillig uit om mijn telefoon aan te nemen.
‘Nee hoor, ik wilde net het geluid opnemen van een vogel om te kijken om welke soort het gaat, maar ik ben net iets te laat. Helaas is hij gestopt met zingen.’
We ontmoeten elkaar op een kruising van twee bospaden. Zij lopen een etappe van het Pieterpad en zijn op weg Hellendoorn. Wij zijn zomaar een wandelingetje aan het maken op de Elerberg.
Heb je al veel vogels gespot?
Ik vertel dat we op deze mooie lente dag vooral koolmeesjes hebben gehoord, maar ook een enkel roodborstje en een groenling. Zij hebben onderweg zelfs een roodborstje gezien. Dit is al hun tweede wandeldag en ze hopen dat ze niet ver meer hoeven. Nadat we ze vertelt hebben dat ze een stukje verder Hellendoorn bijna kunnen zien liggen nemen we afscheid.
Ik heb nooit geleerd om vogels te herkennen maar de app Merlin vertelt me gewoon welke vogel ik hoor en laat me ook een plaatje zien. Even verderop gaan we op een bankje zitten en luister ik rustig naar de vogels om ons heen. Een pimpelmees.
De kunst is om vooral veel geduld te hebben. Dan komen er vanzelf verschillende vogels langs. Als je pas in actie komt als je een vogel hoort zoals ik net op de Elerberg, ben je te laat.
De Merlin Bird ID app is ontwikkeld door Cornell Lab. Een organisatie die zich bezig houdt met ornithologie, vogelkunde.
Downloaden dus die app, want ook morgen is het mooi weer.
