Categorie: Huis, tuin en keuken

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Nieuws en politiek

Pluche en roze wolken

Gepost op door Karien Damen

Het komt steeds dichterbij. Op zondag 14 augustus is het zo ver. In het park bij de Nicolaaskerk in Zoetermeer maak ik op verzoek van bezoekers een gedicht of zeer kort verhaal. Ik doe dat samen met andere leden van de prozagroep. Een paar weken geleden leek het me wel stoer voorbij elke gêne te gaan, maar nu de datum dichterbij komt krijg ik buikpijn.

Hoe ga ik dat aanpakken?
Gelukkig kan ik nog oefenen. Misschien vinden mensen het leuk om een portret mee te krijgen, van hun zelf of van een geliefde. Ik denk aan een triolet.

Wat is een triolet eigenlijk?
Een triolet, een rondeau simple of een rondelet is een Franse dichtvorm uit het begin van de 14e eeuw. Eigenlijk is het een rondeel van acht versregels, rijmschema ABaAabAB. De benaming ‘triolet’ dateert uit de 16e eeuw en slaat op de drie versregels 1, 4 en 7 die identiek zijn. De versregels 2 en 8 zijn eveneens identiek.
Mijn triolet wordt met het beantwoorden van de volgende vragen eigenlijk een portrelet.

1. Iets waar de persoon voor staat

2. Iets over het uiterlijk van de persoon

3. Een vraag die je wilt stellen

4. = 1

5. Wat zei deze persoon

6. Wat is je bijgebleven

7. = 1

8. = 2

Laat ik beginnen met Femke Halsema. Ik heb net het boek pluche van haar gelezen. Deze week maakte ze bekend dat ze stopte met twitteren. De laatste stap uit de Haagse schijnwerpers. Het tweede portrelet gaat over een andere mooie vrouw; mijn schoonzus Heleen Vaessen die net een eigen verloskundige praktijk is begonnen in Pijnacker.

 

Femke Halsema

Je bedreef integere politiek

Met je stralende ogen en donkere krullen

Was je echt niet gehecht aan het pluche?

Je bedreef integere politiek

‘Het belangrijkste is de democratische rechtsstaat’

Paars plus had het moeten worden voor jou

Je bedreef integere politiek

Met je droevige ogen en donkere krullen

Heleen Vaessen

Helpt je bevallen vanuit eigen kracht

Een sterke vrouw met zachte ogen

Bestaan roze wolken echt?

Helpt je bevallen op eigen kracht

‘Je weet zelf het beste hoe het moet’

Vroedvrouw vanuit passie

Helpt je bevallen vanuit eigen kracht

Een sterke vrouw met zachte ogen

 

Afbeeldingen zijn van Heleen Vaessen

Zomers schrijven, Karien Damen
Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Zomers schrijven

Gepost op door Karien Damen

Driezinnenverhaaltjes, is een schrijfoefening uit het boekje van Zoete meren en bruisende woorden. In mijn hoofd speel ik er al de hele week mee. In drie zinnen beschrijf je heel compact een volledig basisverhaal met een kop, een midden en een staart. Simpel toch, de hele dag komen verhalen vanzelf langs. Een stel dat ons stuurs kijkend voorbij fietst. Ik fantaseer dan over wat er hand zou kunnen zijn tussen die twee. Voor de hand ligt dat ze het oneens zijn geworden over de route. Er zijn verwijten geweest als:

Jij moet altijd je zin hebben.

Maar het zou natuurlijk ook heel goed kunnen dat ze net bij een familielid vandaan komen dat slecht nieuws heeft gehad over zijn gezondheid of dat een kind is komen vertellen dat ze gaat scheiden. En dat dan opschrijven in drie zinnen en niet alles tegelijk. Of in het gangpad van een winkel als je een flard opvangt van een gesprek.

Ik zei tegen haar dat ze daar niet aan toe moet geven.

En ik zie een luie puber op de bank liggen of een onbetrouwbare vriend die haar laat zitten. Of zou het de onbedwingbare neiging van hun vriendin zijn om alle dagen magnums te eten? Ik kan er natuurlijk ook een ergere verslaving van maken.
Of als we tijdens onze wandeling een stukje meenemen van het Pieterpad. Een jonge vrouw loopt ons tegemoet en groet ons lachend.

Weten jullie waar het centrum van het dorp is?

Er ontspint zich een verhaal in mijn hoofd.

Ze heeft haar man verteld dat ze een etappe van het Pieterpad gaat lopen met een vriendin.

Hij heeft zijn jeugdliefde teruggevonden via het internet en een afspraak met haar weten te maken.

Op pagina vier van de krant staat dat een man en een vrouw getroffen zijn door een blikseminslag tijdens het noodweer gisteren. 

Zomers schrijven, Karien Damen

Schuimgebak
Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Net gegeten

Gepost op door Karien Damen

Ik volg het gebakje op de schaal met mijn ogen. De jarige is bijna bij mij aangekomen. Niemand heeft mijn gebakje gekozen. Ik doe mijn ogen dicht en beeld me in dat ik de eerste hap neem. Ik ruik de gebrande suiker en zie de druppeltjes karamel glinsteren in het stukje schuim dat ik met de vork naar mijn mond breng. Zacht smelt het stukje gebak op mijn tong. Ik proef nu ook hazelnoot.

Schuimgebak

Ik open mijn ogen. De jarige houdt mij  de schaal voor en kijkt mij verwachtingsvol aan. Ik neem een bordje van haar aan en kijk naar de schaal met gebak. Ik kan alleen nog kiezen uit een tompouce of een abrikozenvlaatje.

‘Nee, dank je, toch maar niet. Ik heb net gegeten.’

Karien Damen
Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Tuinieren is vooruit kijken

Gepost op door Karien Damen

De tuin groeit ons een beetje boven het hoofd. E. stelt voor volgend jaar een hovenier te vragen alles te komen snoeien want zelfs met de snoeigiraffe lukt het niet meer de laurier in bedwang te houden. Lommerrijk, zo zou ik nu onze tuin omschrijven. Op elk moment van de dag kun je ergens in de schaduw zitten en als je wil ook in de zon. Het is nu twaalf jaar geleden dat we hier kwamen wonen en de tuin hebben aangelegd. Een mooi moment om foto’s van de eerste jaren op te zoeken en vanaf hetzelfde punt opnieuw een foto te maken.
Tuinieren is voor uit kijken. Bij de inrichting van je tuin moet je er rekening mee houden dat alles groter groeit en hoe het er dan uit ziet. Het is mooi om dat in beeld te brengen.

Karien Damen
De tuin april 2006
Tuin gekleurde gedachten
juli 2016

 

Ik vind maar één foto uit die beginperiode. Verder nog wat foto’s van de tuin bedekt met sneeuw. Er moeten toch meer zijn? Het was net de tijd dat we van analoog naar digitaal fotograferen over gingen. In de fotoboeken vind ik geen foto’s terug van ons huidige huis laat staan van de tuin. In dozen op zolder liggen nog foto’s die ik ooit ga inplakken. Ze zitten nog in de oorspronkelijke mapjes waarin je ze ophaalde na het ontwikkelen. Op geen van de mapjes staat ons huidige adres. Niet alleen tuinieren is voor uit kijken, er over schrijven ook.

Karien Damen
De tuin in november 2012

 

Karien Damen
juli 2016
Karien Damen
Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Help, een geval van acute identiteitscrisis

Gepost op door Karien Damen

Iedereen noemde mij Karientje. Mijn tantes hadden het naar goed Brabants gebruik over: ‘Ons Karientje.’ Ik heette dus Karientje tot de eerste dag in de brugklas. Dat was een spanningsvolle dag, ik ging voor het eerst helemaal op de fiets naar Breda en kwam voor het eerst met jongens in een klas. Iedereen moest zijn naam noemen en ik zei dat ik Karientje heette, Karientje Damen. Er werd gelachen. Ik kreeg het warm en de gedachten dat ik daar met een rood hoofd zat, maakte het nog erger. Ik had weer eens iets doms gedaan zonder goed in de gaten te hebben wat. Sinds die dag heet ik Karien. Ik vind het wel een stoere naam met die K aan het begin en maar tweelettergrepen.

Vandaag ben ik eens gaan kijken wat er nu eigenlijk op mijn geboortekaartje staat, Karientje of Karien.

Met grote vreugde geven wij U kennis van de geboorte van onze dochter
Catharina
Bij het H. Doopsel ontving zij de namen: Catharina Anna Maria

Karien Damen

Meer niet, geen: ‘en wij noemen haar’ of “haar roepnaam is’, niets. Ik kan er niets anders van maken, ik heet Catharina.

Held op klompen, gekleurde gedachten, Karien Damen
Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

Held op klompen

Gepost op door Karien Damen

‘Hier,’ zei mijn moeder, ‘deze zijn voor jou.’ Ze drukte de klompen van mijn vader in mijn handen. Ik staarde naar de klompen. Ze zijn geel geschilderd en vrij groot. Mijn vader had maat 44. Op de wreef hebben ze in rood een rechthoekige schildering met zwarte belijning en rondjes, alsof je ze met veters dicht kunt knopen. Ik denk dat het de bedoeling was ze op echte schoenen te laten lijken. Aan de onderkant is het hout blank en versleten. Mijn vader deed een jaar met een paar klompen. Mijn moeder had er duidelijk een bedoeling mee om ze aan mij te geven. Ik had alleen geen idee welke bedoeling maar nam ze braaf mee. Thuis kregen ze een ereplek in onze slaapkamer onder het stoeltje met de beer.

Held op klompen, gekleurde gedachten, Karien Damen

Een paar maanden later bezocht ik een prachtige voorstelling van Nilgun Yerli. Hij had als titel: Held op blote voeten, en ging over haar overleden vader en haar relatie met hem. Het podium lag vol met schoenen. In Turkije is het gebruikelijk dat je na het overlijden van iemand zijn of haar schoenen buiten zet. Als er dan iemand langs komt die ze passen, gaan de schoenen van je overleden geliefde verder de wereld in.
Ik dacht aan mijn klompen onder het stoeltje. Nu wist ik wat mijn moeders bedoeling was en wat mij te doen stond. Zelf kon ze het vast niet over haar hart verkrijgen. Dezelfde avond nog heb ik de klompen buiten naast de voordeur gezet. In het dorp waar ik woon is vast wel een tuinder met maat 44.

Foto Hans Damen
Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Niet meer jarig verjaardag vieren dag

Gepost op door Karien Damen

Vanmiddag komen mijn familie en enkele vrienden langs om mijn verjaardag te vieren. Wat vier je eigenlijk als je jarig bent? Of, wat vier ik eigenlijk vandaag de dag na mijn verjaardag? Dat ik al weer een jaar ouder ben geworden? Dat gaat gewoon vanzelf. Dat het gisteren op de kop af 57 jaar geleden was dat ik geboren ben? Het blijft een bijzondere dag, dat wel. Maar het echte vieren is dat ik temidden van familie en vrienden voel dat ik bijzonder ben en zij voor mij bijzonder zijn. Ik ga er van genieten.

kijkdoos, bos, Karien Damen
Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Thuis komen, thuis zijn

Gepost op door Karien Damen

Maak een kunstzinnig werkstuk, gebruikmakend van materialen uit de natuur waarin je de stille plek in jezelf als levensbron verbeeld. Dat was de opdracht. Ik kon alleen maar denken aan de lange grassen onder hoge dennenbomen in het bos. Het is het Chaamse bos waar we op zondagen gingen spelen. Lekker rennen of juist als indianen onhoorbaar sluipen. Ik kan nog steeds het hars ruiken van de bomen en het hete zand voelen dat door mijn handen vloeit. In mijn jeugd was het altijd zomer. Ik ben een kind van het bos. Met een polder, rivierenlandschap of een stad heb ik weinig. Leuk om een keer te zijn maar niet om mij thuis te voelen.

De stille plek in jezelf is er altijd, je hoeft er alleen maar naar toe te gaan. In de stilte kun je contact hebben met je innerlijke landschap, dat je met nieuwe ogen kunt zien.*

Maar hoe ga ik het gevoel dat een bos mij geeft verbeelden? Op bezoek bij mijn moeder ben ik het bos ingelopen. Ik heb van alles verzameld wat bij een echt bos hoort. Weer thuis heb ik van een schoenendoos een kijkdoos gemaakt. Het is een huisje geworden met een raampje met gordijntjes, een deurtje en een dak. In de doos heb ik een boslandschap gemaakt. Als je door het raampje kijkt, kijk je niet naar binnen maar naar buiten, mijn bos in. Iedereen die een blik in mijn kijkdoos wil werpen krijgt eerst een koptelefoon op en hoort dan vogels zingen. Dit is mijn stille plek, mijn thuis.

Wat is jouw stille plek, geniet jij meer van de rust in de polder, tuur je liever over de rivier of voel je helemaal thuis bij het geluid van een levendige stad?

 

kijkdoos, bos, Karien Damen kijkdoos, bos, Karien Damen

 

 

 

 

*De stille plek in jezelf, Paula van Cuilenburg.
#verhalensafari Karien Damen
Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Op klaarlichte dag #verhalensafari

Gepost op door Karien Damen

#verhalensafari Karien Damen #verhalensafari Karien Damen

 

 

 

 

 

‘Wat heb je tot nu toe aan feiten verzameld, Koolmees?’
‘Het moet zijn gebeurd ergens tussen gisteravond negen uur en vanochtend tien uur. Iets over tien kregen wij de melding binnen dat er een stoffelijk overschot lag op het pad. Gisteravond bij het invallen van het duister lag er nog geen lijk. Dat beweert tenminste de getuige Mol. Hij woont naast het pad. Het slachtoffer is geplet door een groot voorwerp.’
‘Wat weten we van het slachtoffer zelf?
‘Het slachtoffer is geïdentificeerd door zijn familie. Het was een alleenstaande man. Hij was zojuist teruggekeerd van zijn overwintering.’
‘Wat is dat toch spijtig, net als de lente een beetje op gang komt, maakt één of andere bruut een einde aan je leven.’
‘We weten nog niet of er sprake is van een gerichte daad, chef. Het kan ook een noodlottig ongeval zijn.’
‘Oké, ga verder met de feiten. Waar is het slachtoffer het laatst gezien?’
‘We hebben deze foto van gisteravond. Hierop is het slachtoffer nog in leven.’
‘Wat is dat voor een vage foto Koolmees. Daar kunnen we toch niet veel uit afleiden.’
‘Toch wel chef, door zijn familie is hij herkend op deze foto.’
‘Ik zie het niet, dat soort lijkt allemaal op elkaar. Jij wel?’
‘Nee, ik zie het ook niet, maar dat heb ik niet gezegd waar de familie bij was. Voor je het weet word je voor een commissie gesleept.’
‘Wat zijn de resultaten van je sporenonderzoek?’
‘Ik heb de klompen van de eigenaren van het perceel onderzocht. Hierop zijn geen sporen te vinden.’
‘Weet je zeker dat je alle klompen onderzocht hebt?
‘Er wonen maar twee personen in het huis, chef.’
‘Denk eens na Koolmees, mensen kunnen toch wel meer dan één paar klompen bezitten?
‘Oké chef, ik stuur Merel er op af.’
‘Dat is goed en loop de getuigenissen nog eens na. Ze komen me niet helemaal betrouwbaar over. Misschien hebben we iets over het hoofd gezien.’

#verhalensafari Karien Damen
De laatste foto van het slachtoffer
#verhalensafari Karien Damen
Plaats delict

 

 

 

 

 

 

 

‘U had gelijk chef. De vrouw des huizes had nog een paar klompen. Onder de linker zijn resten van het slachtoffer gevonden. We nemen aan dat die gebruikt zijn bij het water geven gisteravond laat. Het slachtoffer was op het verkeerde moment op de verkeerde plaats.’

‘Een noodlottig ongeval dus?’
‘Ja, we nemen aan dat het geen opzet is.’
‘Wat sta je daar nog te wachten Koolmees, ga die vrouw ophalen voor verhoor.’
‘Dat is een beetje lastig chef, ze is niet thuis.’
‘Ja, ja laat ook maar. Wel jammer van die vette slak, dat was een lekker hapje geweest.

Dit is de de derde etappe van de verhalensafari van Sigrid van Iersel: Op zoek naar sporen.

 

#verhalensafari Karien Damen