Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Warrige tijden

Het is zeven uur en ik ben al een uur wakker. Of is het acht uur? De wintertijd is vannacht ingegaan. Wacht, een uurtje extra slaap. Dat betekent dus de klok een uur vooruit zetten. Of achteruit?
De telefoon doet het gelukkig uit zichzelf, het is zes uur. Jammer van dat uurtje extra slaap waar ik me op verheugd had, die komt niet meer.

time I need some more time

Ik ben altijd op tijd. Sterker, ik ben meestal te vroeg. Hoe ik dat doe, weet ik niet precies maar het komt er op neer dat ik altijd zit te wachten op de anderen. Ik plan alles zo dat het helemaal klopt en op tijd aan kom. Ik begrijp niet waarom dat andere mensen niet lukt. Dat ze nog even iemand moeten bellen, nog even iets af moeten maken of nog even ergens langs moeten, terwijl ik zit te wachten. Als je op tijd bent, ben je ook weer op tijd klaar.

klok

a little more time a little delay

‘Zal ik het klokje van je auto even terugzetten?’
‘Nee, doe maar niet. Zo kom ik altijd eerder aan dan ik ben weggegaan.’
‘Weet je het zeker.?
‘Ja hoor, het wordt vanzelf weer zomertijd.’

klok

but the stars in the sky keep on turning

Joke Hermsen vertelt dat de oude Grieken voor het concept tijd op twee manieren uitlegden: chronos, de lineaire en inmiddels vereconomiseerde kloktijd, en kairos: de tijd van bezinning, creativiteit en stilte. „Die twee tijden moet je in balans hebben om gezond te blijven, zowel fysiek als geestelijk.” Goed nadenken, wijze besluiten nemen, moet je in alle rust kunnen doen. Stilte en het beperken van prikkels helpen. Wie te weinig kairos in zijn leven heeft, zegt Hermsen, wordt niet alleen minder creatief, maar ook minder empathisch.

Klok

turning my life away

Gisteren zat ik nog met mijn schoolvriendin Doortje op haar kamer. We draaiden platen. Ze had, zonder het te zeggen, een LP van haar grote zus geleend. Op de hoes stond een tekening van een rood busje dat in de richting van een berg met een kasteel erop reed. De rook van de wierook kringelde naar het plafond.

Refrein uit Jigsaw puzzel, nummer van CCC inc. tekst Joost Belinfante, muziek Joost Belinfante en Ernst Jansz.

Citaat van Joke Hermsen in: In Amsterdam is stilte de nieuwe luxe, artikel NRC 6 september 2019.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

Powergirls in Rotterdam? Ech wel!

Waar is de deur?

Ik sta op het Rode Zand op de plek waar de ingang van het Museum Rotterdam zou moeten zijn. Ik zie alleen een stalen wand met een smal raam ernaast.

Het museum gaat om 10.00 uur open

Dat zegt een bordje op het raam. Ik begin een echte bejaarde te worden. Ik ben veel te vroeg voor onze afspraak. Om 10.00 uur gaat de stalen wand open. We zijn de eerste bezoekers vandaag. Alle ruimte en tijd om alles goed te bekijken.

Vergeten films.

Beelden uit het dagelijkse leven van de Tweede wereldoorlog, komen voorbij. Een kerstdiner, een bombardement in de Rotterdamse haven en het feest na de bevrijding.

Bijzonder om bewegende beelden te zien van iets wat ik alleen van foto’s ken. Een meisje met een jodenster loopt door een winkelstraat. Je ziet de blikken van de mensen die ze passeert.

Bron: Museum Rotterdam

De drie stukjes film zijn gekoppeld aan interviews. Bijzonder om hoogbejaarden te zien die aan het einde van de oorlog jongens waren of nog niet geboren zoals de dochter van de filmer. Ze had de filmdozen jarenlang op zolder bewaard en vergeten.

Girlpower

Boven aan de trap lacht een stoere meid ons vanaf een foto toe. Het is Amira Tahri, kickbokstser in de dop. Ze lokt ons naar de tentoonstelling.

Rie Mastenbroek, bron: Museum Rotterdam

Het is een ode aan alle Rotterdamse sportvrouwen, te beginnen met Rie Mastenbroek. De vrouw die drie gouden medailles wegsleepte op de Olympische spelen van Berlijn. Zwemmen als Rie kun je niet in het museum, maar je kunt wel proberen net zo snel te zijn op het stootkussen als Nouchka Fontijn, harder te fietsen dan Leontien van Moorsel of net zo vaak te scoren voor het Nederlandse hockeyteam als Fatima Moreira de Melo.

Leontien van Moorsel, bron: Museum Rotterdam

Zweet en tranen

Leuk om dat in een museum te kunnen doen. Misschien inspireert het meiden en jongens om te gaan sporten. Net zo inspirerend vond ik de verhalen van de sportsters zelf. Hoe zij bleven doorgaan, plezier hadden, vreugde deelden maar ook tegenslagen overwonnen omdat ze geloofden in zichzelf en in hun unieke talenten.

Daar hoef je geen sporter voor te zijn.

Superwoman, acryl op linnen, Karien Damen.

Geplaatst in fietsen, Huis, tuin en keuken

Het gewicht van herinneringen

Het kan zijn dat je hem net zo mooi vindt als ik. Dan mag je hem dragen, mijn zilveren ketting met bedels van trollbeads. Elke bedel kreeg ik op mijn vijftigste verjaardag van een dierbare. Ik weet nog precies welke bedel ik van wie heb gekregen. Tien jaar lang heb ik hem bijna elke dag gedragen Misschien dat je dat allemaal voelt en de ketting daarom zo waardeert.

Maar, als je niets hebt met zilver, de ketting maar ouderwets vindt of als je je nu een beetje schuldig voelt dan hoop ik dat je hem bij de gemeente afgeeft als gevonden voorwerp. Hij is zijn gewicht in zilver waard, misschien een halve kilo. De herinneringen wegen meer.

Op een gewone donderdagochtend ging ik gewoon op de fiets naar mijn werk. Het was wat kouder dan ik verwacht had. Ik wilde mijn jas wat verder dichtritsen en voelde toen dat ik mijn ketting niet om had. Mijn oorbellen had ik wel in en gewoonlijk doe ik dat gelijk met mijn ketting

Gewoon vergeten, je was er vandaag met je hoofd niet bij.

Dat zei ik tegen mezelf ter geruststelling en trapte stug door. De hele dag voelde het wat kaal. Zodra ik weer thuis was, liep ik de badkamer in. Geen ketting op het schoteltje waar ik ’s avonds mijn sieraden op leg. Een zoektocht op mogelijke plekken, onmogelijke plekken en rare plekken in huis, geen ketting. Voor het donker werd, ben ik nog tot aan het bruggetje gelopen waar het fietspad de polder ingaat, geen ketting. Ik zag al gauw dat dat niet erg voor de hand ligt. Hij zou gewoon op de straatstenen of het asfalt zijn blijven liggen. Een oorbel of een ring rolt makkelijk tussen de stenen. Een ketting is daarvoor te groot en zwaar.

Trollbeads ketting, Gekleurde Gedachten, Karien Damen.
Trollbeads ketting

Dat ik niets gevoeld heb? Misschien is hij eerst nog in mijn kleren blijven hangen, geen idee.? Volgens de site: Verloren of gevonden, komt 62% van de gevonden voorwerpen terug bij eigenaren. Nu maar hopen dat mijn ketting gevonden wordt.

Geplaatst in Nieuws en politiek, Werk

Van een wankel evenwicht…

De gele hesjes hangen al klaar in de kast,

zegt Divosa voorzitter Erik Dannenberg, als aftrap van het congres over Armoede en Schulden. Hij laat een foto zien van het Vrouwenhuis in Zwolle, een hofje voor vrouwen die uitgewerkt waren als hulp in de huishouding en daar hun laatste jaren samen woonden. Het is nu een museum. De samenleving organiseerde toen zelf de zorg voor ouderen. Nu doet de overheid het met een koud technisch systeem. Mensen die moeilijk rond kunnen komen, maken gemiddeld gebruik van 27 regelingen met ongeveer acht verschillende definities van ‘inkomen’.
De postbesteller met een vaste betrekking met een zeker pensioen veranderde naar een pakketbezorger die als ZZP-er zelf zijn of haar oude dag moet regelen. Een deel van je bevolking bevindt zich door deze ontwikkelingen in een uitzichtloze situatie.

Herverdelen naar onszelf

Ik kijk naar de vrouwen voor hun woninkje in het hofje. Ze moesten zich wel hun hele leven gedragen en om weten te gaan met de luimen van hun mevrouw en op zondag netjes naar de kerk. Ik moet er niet aan denken. Rechtvaardigheid was ook een reden waarom de overheid de zorg ging over nemen. Alleen, we zijn doorgeschoten. Erik vertelt dat een wijkteam 86% van de tijd bezig is met het invullen van formulieren van inwoners. Koen Caminada laat vervolgens zien dat al dat herverdelen van geld door de overheid niet het gewenste effect heeft. Het is vooral rondpompen van belastinggelden waarbij er aan het eind van het verhaal, door de kosten van het systeem, minder geld over is. Een bevlogen en goed onderbouwd verhaal maar tegelijkertijd een verhaal dat ik niet goed na kan vertellen. Zijn presentatie vind je hier. Het toont aan dat ons belastingstelsel op de schop moet.

Niet meer wakker liggen

De initiatiefnemers van Geldfit.nl, hebben een voor Zoetermeer bekend verhaal. Volgende maand gaat de campagne weer van start in enkele wijken. Op postcodeniveau krijgen zij betalingsgegevens van een groot incassobureau. Wanneer mensen trager worden met betalen of achterstanden hebben bij meerdere leveranciers, kan er sprake zijn van beginnende schuldenproblematiek. Daar speelt Geldfit op in met gericht campagnemateriaal. De boodschap sluit aan bij de belevingswereld van de inwoners van het postcodegebied. Je bent bijvoorbeeld een stadse professional of een contente gepensioneerde. We hopen natuurlijk dat daardoor mensen in beweging komen voordat ze wakker liggen van zorgen over geld.

Weet u of u schulden heeft en zo ja, welke?

De volgende twee sprekers vroegen daar toch eens bij stil te staan. Je denkt dat je geen schulden hebt, maar hoe zit het met je hypotheek, je private lease contract of misschien ben je in een optimistische bui begonnen met sporten en zit je nu met een twee jarig contract?
Werkgevers hebben geen zin in gedoe hierover. Een op de drie werkgevers kapt er mee als er sprake is van schulden. Blijven werken of aan het werk gaan is niet altijd de oplossing om uit de schulden te komen maar met aandacht, inzet en de erkenning van het probleem aan beide kanten is er veel mogelijk. Uitval van kansrijke werknemers door schuldenproblematiek is zo ontzettend zonde.

…Een stabiele balans

Geplaatst in Kunst en Cultuur, Reizen

Nog een paar dagen om je prinses te wanen

Waar zullen we afspreken?

We kennen elkaar nog van de middelbare school, maar mijn vriendin woont inmiddels helemaal in het oosten van het land. Dat zou dus ergens halverwege moeten zijn. Op de Veluwe of bij Utrecht kun je natuurlijk heerlijk samen wandelen in de bossen. Ik keek op de kaart voor een briljante ingeving. Mijn ogen bleven hangen op: Paleis Het Loo. Als het dan wat minder weer is, kun je ergens schuilen.

Maar dat wordt toch verbouwd?

Een blik op de besloten tuin achter het paleis

Klopt, het paleis wordt ingrijpend verbouwd en gaat pas halverwege 2012 weer open. Maar er is nog meer om van te genieten, dwalen door paleistuinen, het dak op en het uitzicht bewonderen of de koninklijke stallen in. Je moet je wel haasten want na 29 september gaan de tuinen dicht tot ergens in het voorjaar van 2020.

Tenzij je in de kerstvakantie tijd hebt. Dan opent op het stallenplein het Winterpaleis Het Loo zijn deuren. Alles voor een feestelijk winters gedekte tafel is er te zien. Van grote pasteien, kunstig gevouwen servetten, suikerwerken en koninklijke desserts tot bloemschikkingen, menukaarten en serviezen.

Aangeraden wordt je wel warm aan te kleden.

We kunnen ons dat nog moeilijk voorstellen want de dag dat wij Het Loo bezoeken, is het prachtig weer en staat alles nog in bloei. Boven op het dak van het paleis kijken we uit over de geometrisch aangelegde tuin met daarin vier felgekleurde kunstwerken van Libeskind.

Twee van de vier sculpturen van Libeskind in de tuin.

Ze verbeelden de elementen ozon, stikstofmonoxide (lachgas), methaan en koolstofdioxide symboliseren. Deze gassen zijn de schadelijke bijproducten van ons handelen en veroorzaken de klimaatverandering met rampzalige gevolgen voor mens en natuur.

Een groter contrast met de oorspronkelijke symboliek van de tuin: het paradijs op aarde en de overwinning van de mens op de natuur, kan ik niet verzinnen. De vier fonteinen verbeelden, liefde, macht, kracht en intelligentie. Maar is het echt een tegenstelling?

De door rupsen opgegeten buxushaagjes zijn vervangen door wuivend gras. Dat geeft een sprookjesachtige sfeer.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Een dikke kus van mijn lieve zus

Archeologische vondsten zijn het. Ze liggen verspreid op mijn werktafel. Ik ben mijn prikbord aan het ontmantelen, laag voor laag. In de tijd dat ik op mezelf ging wonen had iedereen een prikbord hangen van kurk. Ik kreeg er dus een cadeau, samen met twee houten ontbijtborden, bruine aardewerken bekers en een oranje afwasteil, toen ik het ouderlijk huis verliet. Die tijd dus.

Het vulde zich met lieve briefjes van thuis, grappige kaarten en vakantiekiekjes. Later volgden geboortekaartjes en trouwkaarten. Laag over laag. Bij elke verhuizing ging het prikbord verpakt in een vuilniszak mee. Als er iets afviel prikte ik het gewoon weer ergens vast. Zo kreeg de kat van mijn broer een punaise door zijn lijf. Op de foto.

Het prikbord moet weg want we gaan de studeerkamer opknappen. Het is een driedimensionale collage geworden van mijn leven. Maar wat doe ik er mee? Ik geloof niet dat er iemand de rijk geïllustreerde geschiedenis van Karien Damen gaat uitgeven. En als iemand het al zou willen: op zolder ligt nog een koffer met brieven van voorbije liefdes en een doos met stapels foto’s. Dat je het weet.

Als eerste stap gooi ik de kerstkaarten in de prullenbak. Wie is deze baby? Of liever: van wie? Ik weet niet meer, ook in de prullenbak. Dan zie ik mezelf op de fiets. Het stoere jasje kocht ik bij de legerdump in de Vierwindenstraat. Maar ik logeerde heel braaf bij een oom en tante voor de fietsvierdaagse in Hoeven. Het trekpopje dat ik kreeg van mijn zus, zelf gemaakt.

De rest blijft liggen als emotioneel sediment. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om het weg te doen, alsof ik de maker van de foto of de attente afzender van het kaartje persoonlijk pijnig. Ben ik de enige die zo slecht kan opruimen?

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Wat ruik ik toch?

Twee boompjes hebben we geplant in onze tuin in Hellendoorn. Ik zag ons al helemaal zitten in de schaduw van die bomen op een zomerse dag en hoe mooi het rode blad van de esdoorns zou afsteken tegen het groen van de dennenbomen. Alleen, de zomer van 2018 was droog. De boompjes hadden het zwaar. Het blad viel al vroeg af. De hele winter keek ik uit naar het voorjaar. Zouden de boompjes weer uitlopen? Natuurlijk deden ze dat. Er kwamen knoppen aan de uiteinden, die knoppen werden prachtige rode blaadjes. Opnieuw hadden we een droge zomer. Na de eerste hittegolf hingen de blaadjes slap naar beneden. Liters water hebben we gegeven. Helaas waren we niet altijd in de buurt. Er volgde nog een hittegolf. Blaadjes verschrompelden.

Je moet ze niet alleen water geven, bemesten is ook belangrijk. Paardenmest is het beste.

Ineens lag daar, midden op het fietspad, een grote hoop. Meenemen in mijn fietstas ging niet, E. vond het een erg slecht idee. Met een emmertje en een schepje ben ik terug gewandeld om de paardenvijgen op te halen. En nu is het wachten op het volgende voorjaar. Voorlopig zeggen we:

De herfst is gewoon vroeg dit jaar.

Geplaatst in Reizen

De boot…het wad…Schiermonnikoog

Het stond op de leuning van een bankje, zomaar ergens in de duinen, om herinnerd te worden.

“De boot…het wad…de vuurtorens: Schier!!!!! als een magneet, zo sterk was de band….”

Iedereen die er ooit geweest is ziet direct: dit is Schiermonnikoog, Schier, Lytje Pole.

He, er is nog een vuurtoren. Nee die witte is geen watertoren meer.

Een paar maat 39 en een paar maat 43 met sokken erin. Het water is koud.

Met de Balgexpres naar het uiterste puntje van het eiland, om te chillen als zeehonden.

De jachthaven en fotogeniek weer.

Op de grens tussen polder en duinen staat een verwaaide boom. Noordwest

Ik zei: afstand houden amigo, minstens vijftig meter. Por favor!

Wandelen op het strand, struinen door de duinen, luisteren naar de vogels in het bos, tegen de wind in de eindeloze polderweg af. Het was heerlijk op Schiermonnikoog.

Geplaatst in Kunst en Cultuur, Reizen

Beelden in Antwerpen

Het is niet ver, Antwerpen. We hebben afgesproken bij het Middelheim museum aan de oostkant van de stad. Een dagje wandelen, picknicken en genieten van de beeldentuin in een prachtig uitgestrekt park.

Water

Bij Breda begint het al te regenen. Het houdt de hele dag niet meer op. We hebben er geen last van gehad. Er was zoveel te zien. Af en toe rusten we uit onder de parasols op het terras bij het kasteel.

Lucht

Gelukkig zijn we er op zondag, anders hadden we de lijnentrekker niet aan het werk gezien.

Vuur

Stil worden we van de tentoonstelling Earthbound van Ana Mendieta. Kijkend naar haar films proef je het zoute zeewater, drukken stenen zwaar op je lijf of drijf je juist gewichtloos in een bergstroom. Je ruikt het brandende hout en je hoort gras ademen. Ik kan niet bevatten dat dit gemaakt is in jaren 70 van de vorige eeuw, zo fris ogen de beelden.

Aarde

We fotograferen wandelend wat ons raakt. Wat voor de een verontrustende chaos is, is voor de ander een verbindend universum. Soms is het de natuur, zoals een boom die al eeuwen berustend in het park staat.