Vorige week las je hoe Koen tijdens zwaar onweer langs de Mark fietste. Lees nu in het slot hoe Koen thuis wakker wordt. Was het een droom of is het echt gebeurd?
… “Het gaat al wat beter, zo te zien”
Koen opent langzaam zijn ogen. Een vrouw reikt hem een handdoek aan. Ze heeft een vriendelijk gezicht en een dikke bos rode krullen.
“Geef je jas maar aan mij, dan hang ik hem bij de kachel te drogen. Je was bijna het water in gegleden. Je fiets heb ik tegen de wagen gezet.”
Lees verder
Voor dit verhaal heb ik me laten inspireren door de betoverende lichtwandeling Ulvenhout. Ik heb de legende van de witte gans op papier gezet. Deze week lees je hoe Koen, fietsend langs de Mark, in zwaar weer belandt.
“Er komt onweer aan jongen, je kunt beter maar meteen naar huis gaan.”
Koen en zijn opa, tegenover hem, kijken allebei verstoord op als oma haar hoofd om de hoek van de kamerdeur steekt. Ze gingen allebei volledig op in het schaakspel dat tussen hen in staat. De witte dame van Koen stond op een positie van acuut gevaar. Zijn hand zweefde net naar een van de lopers.
Lees verder “De legende van de witte gans, een verhaal uit Ulvenhout”
Precies een jaar geleden zijn we naar Ulvenhout verhuisd. De Mannen van Stoof, zo heet een verhuisbedrijf uit Breda, hadden nog een gaatje op 31 december. “Vooruit maar,” zeiden wij. Meteen er achteraan dacht ik: vooral veel oliebollen inslaan voor alle helpende handjes, dan komt het goed.
Lees verder “In Ulvenhout krijgen we samen dingen voor elkaar”
Dit is zo leuk, ik moet het even kwijt.
In juni schreef ik over de afscheidsmusical van mijn jongste nichtje en het verschil met mijn eigen afscheid van de basisschool. Dat was met de hele klas een week op kamp in een boerderij. Met zeven klasgenoten zat ik toen in een groepje met de naam: Boekenwurmen. Bij mijn verhaal in juni maakte ik een tekening van hoe ik dacht dat ons logo eruit had gezien.
Lees verder “Gevonden: het boekje van het schoolkamp”‘Joehoe, ik zit hier, op het terras.’
Ik zwaai naar mijn zus. Nu ik weer in de buurt woon, kunnen we vaker zomaar afspreken. We hadden afgesproken in het Valkenberg, voor ons allebei even ver fietsen. In de hoop dat er een plekje was bij T-huis, anders konden we verder de stad inlopen.
Lees verder “De vlooienmarkt: Zoete herinneringen en een vogelhuisje”
Met al mijn zakgeld in mijn portemonneetje ging ik op pad. Ik mocht helemaal in mijn eentje naar de Vlooienmarkt. Want, ik was al negen jaar en het was maar twee straten oversteken. Eerst de Roskam, daarna de Pennendijk en dan stond ik op de veiling waar de Vlooienmarkt was. In het seizoen werden daar fruit, groenten en suikerbieten verhandeld. Dat laatste was in het najaar, de Pennendijk lag dan bezaaid met bieten die van de wagens waren afgerold. We zochten dan naar een mooi exemplaar om uit te hollen en er een lampion van te maken. Ook kan ik nog de zware zoete brandlucht ruiken die opsteeg uit de suikerfabriek in Breda. Een geur die hoort bij de naderende winter.
Lees verder “Het Verhaal van Pip: Een Leesavontuur”
Het was tijd om de omgeving rond Ulvenhout verkennen. Daarom zocht ik op de website van Ons Ulvenhout naar een mooie fietstocht. In de rubriek Weetjes over onze Laurentiuskerk en kapellen, een leuke route van Ulvenhout via Galder naar Strijbeek en weer terug naar Ulvenhout. In totaal ongeveer 14 kilometer. Kort genoeg dus om onderweg de tijd te nemen alle kapellen rustig te bekijken. Kort genoeg om het niet te warm te krijgen en voldoende schaduwplekken onderweg.
Lees verder “Een mooie fietstocht op een warme dag”
Van Ulvenhout naar Breda, Leiden, Rotterdam, Etten-Leur, Vlaardingen, Pijnacker, Zoetermeer en weer terug naar Ulvenhout, ik ben best vaak verhuisd in mijn leven. Het gekke was, als mijn spulletjes om me heen waren geland, voelde ik me thuis. Om te beginnen officieel ben ik geboren in Breda. Dat zit zo. Tot midden jaren zestig kwamen veel kinderen uit de wijde omgeving daar ter wereld in het Moederheil, bij de nonnen. Mijn moeder vertelde dat het bij mijn geboorte zo druk was in de kraamkliniek dat mijn wiegje in de keuken van het klooster stond. Als ik naar school fietste kwam ik langs het Moederheil, dat inmiddels Valkenhorst heette, en stelde me dat wiegje voor. Dat het moederheil niet voor alle moeders een heilzame plek was, werd veel later pas duidelijk.
1959 – 1968 Pennendijk Ulvenhout
Op weg naar buurvrouw Nelly. Iedereen kwam toen nog gewoon achterom, voor iemand die net kon lopen was het nog wel een eindje voor ik in de keuken bij Nelly was.
1968 – 1975 ’t Hofflandt Ulvenhout
Ons nieuwe huis was net klaar. Mijn vader bouwde het eigenhandig samen met z’n broers. Zelf heb ik een stukje spouwmuur mogen metselen en eindeloos met stenen gesjouwd. En toen was het ijd om te luieren. Je kunt nog net zien dat aan de overkant de basisschool De Roskam werd gebouwd.
1975 – 1978 Dillenburgstraat Breda
Mijn ouders kochten een bakkerswinkel om te verbouwen, midden in het Ginneken. Met de verbouwing zijn ze jaren bezig geweest. Ik herinner me dat we maanden boven in hun slaapkamer hebben gewoond omdat beneden alles gesloopt was. Hier zit ik op de binnenplaats. Deze foto is genomen in de week dat ik mijn vwo diploma haalde en mijn rijbewijs. Tijd om uit te vliegen.
Dit is het eerste deel van mijn verhaal over verhuizingen. Ik werd geïnspireerd door een artikelenreeks in het blad Eigen Huis. Leuk om te lezen welke wooncarrière mensen maken tijdens hun leven. Hoe zit het eigenlijk met jou, ben je ook een zwerfvogel of meer honkvast?
Op zomerse zondagen stond onder de eik in het Ulvenhoutse bos het ijscokarretje van Riantrejos. Als we uitgespeeld waren kregen we steevast een ijsje. Ik vanille en mijn zus aardbeien. Meer smaken waren er niet. Riantrejos bestaat nog steeds en zit nog steeds in de Boschstraat in Breda. Van die eik is het niet zeker dat ie nog bestaat.
Lees verder “Over bomen gesproken”
Gekleurde Gedachten 