Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Niet meer jarig verjaardag vieren dag

Vanmiddag komen mijn familie en enkele vrienden langs om mijn verjaardag te vieren. Wat vier je eigenlijk als je jarig bent? Of, wat vier ik eigenlijk vandaag de dag na mijn verjaardag? Dat ik al weer een jaar ouder ben geworden? Dat gaat gewoon vanzelf. Dat het gisteren op de kop af 57 jaar geleden was dat ik geboren ben? Het blijft een bijzondere dag, dat wel. Maar het echte vieren is dat ik temidden van familie en vrienden voel dat ik bijzonder ben en zij voor mij bijzonder zijn. Ik ga er van genieten.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Thuis komen, thuis zijn

Maak een kunstzinnig werkstuk, gebruikmakend van materialen uit de natuur waarin je de stille plek in jezelf als levensbron verbeeld. Dat was de opdracht. Ik kon alleen maar denken aan de lange grassen onder hoge dennenbomen in het bos. Het is het Chaamse bos waar we op zondagen gingen spelen. Lekker rennen of juist als indianen onhoorbaar sluipen. Ik kan nog steeds het hars ruiken van de bomen en het hete zand voelen dat door mijn handen vloeit. In mijn jeugd was het altijd zomer. Ik ben een kind van het bos. Met een polder, rivierenlandschap of een stad heb ik weinig. Leuk om een keer te zijn maar niet om mij thuis te voelen.

De stille plek in jezelf is er altijd, je hoeft er alleen maar naar toe te gaan. In de stilte kun je contact hebben met je innerlijke landschap, dat je met nieuwe ogen kunt zien.*

Maar hoe ga ik het gevoel dat een bos mij geeft verbeelden? Op bezoek bij mijn moeder ben ik het bos ingelopen. Ik heb van alles verzameld wat bij een echt bos hoort. Weer thuis heb ik van een schoenendoos een kijkdoos gemaakt. Het is een huisje geworden met een raampje met gordijntjes, een deurtje en een dak. In de doos heb ik een boslandschap gemaakt. Als je door het raampje kijkt, kijk je niet naar binnen maar naar buiten, mijn bos in. Iedereen die een blik in mijn kijkdoos wil werpen krijgt eerst een koptelefoon op en hoort dan vogels zingen. Dit is mijn stille plek, mijn thuis.

Wat is jouw stille plek, geniet jij meer van de rust in de polder, tuur je liever over de rivier of voel je helemaal thuis bij het geluid van een levendige stad?

 

kijkdoos, bos, Karien Damen kijkdoos, bos, Karien Damen

 

 

 

 

*De stille plek in jezelf, Paula van Cuilenburg.
Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Op klaarlichte dag #verhalensafari

#verhalensafari Karien Damen #verhalensafari Karien Damen

 

 

 

 

 

‘Wat heb je tot nu toe aan feiten verzameld, Koolmees?’
‘Het moet zijn gebeurd ergens tussen gisteravond negen uur en vanochtend tien uur. Iets over tien kregen wij de melding binnen dat er een stoffelijk overschot lag op het pad. Gisteravond bij het invallen van het duister lag er nog geen lijk. Dat beweert tenminste de getuige Mol. Hij woont naast het pad. Het slachtoffer is geplet door een groot voorwerp.’
‘Wat weten we van het slachtoffer zelf?
‘Het slachtoffer is geïdentificeerd door zijn familie. Het was een alleenstaande man. Hij was zojuist teruggekeerd van zijn overwintering.’
‘Wat is dat toch spijtig, net als de lente een beetje op gang komt, maakt één of andere bruut een einde aan je leven.’
‘We weten nog niet of er sprake is van een gerichte daad, chef. Het kan ook een noodlottig ongeval zijn.’
‘Oké, ga verder met de feiten. Waar is het slachtoffer het laatst gezien?’
‘We hebben deze foto van gisteravond. Hierop is het slachtoffer nog in leven.’
‘Wat is dat voor een vage foto Koolmees. Daar kunnen we toch niet veel uit afleiden.’
‘Toch wel chef, door zijn familie is hij herkend op deze foto.’
‘Ik zie het niet, dat soort lijkt allemaal op elkaar. Jij wel?’
‘Nee, ik zie het ook niet, maar dat heb ik niet gezegd waar de familie bij was. Voor je het weet word je voor een commissie gesleept.’
‘Wat zijn de resultaten van je sporenonderzoek?’
‘Ik heb de klompen van de eigenaren van het perceel onderzocht. Hierop zijn geen sporen te vinden.’
‘Weet je zeker dat je alle klompen onderzocht hebt?
‘Er wonen maar twee personen in het huis, chef.’
‘Denk eens na Koolmees, mensen kunnen toch wel meer dan één paar klompen bezitten?
‘Oké chef, ik stuur Merel er op af.’
‘Dat is goed en loop de getuigenissen nog eens na. Ze komen me niet helemaal betrouwbaar over. Misschien hebben we iets over het hoofd gezien.’


#verhalensafari Karien Damen
De laatste foto van het slachtoffer
#verhalensafari Karien Damen
Plaats delict

 

 

 

 

 

 

 

‘U had gelijk chef. De vrouw des huizes had nog een paar klompen. Onder de linker zijn resten van het slachtoffer gevonden. We nemen aan dat die gebruikt zijn bij het water geven gisteravond laat. Het slachtoffer was op het verkeerde moment op de verkeerde plaats.’

‘Een noodlottig ongeval dus?’
‘Ja, we nemen aan dat het geen opzet is.’
‘Wat sta je daar nog te wachten Koolmees, ga die vrouw ophalen voor verhoor.’
‘Dat is een beetje lastig chef, ze is niet thuis.’
‘Ja, ja laat ook maar. Wel jammer van die vette slak, dat was een lekker hapje geweest.

Dit is de de derde etappe van de verhalensafari van Sigrid van Iersel: Op zoek naar sporen.

 

#verhalensafari Karien Damen

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Reizen

Plog de Portugal

Het is me gelukt een beetje zon mee naar huis te nemen. Vanochtend scheen hij ook in Nederland stralend en de lucht is de hele dag strakblauw geweest. Nu alleen nog een beetje warmte toe voegen. Misschien lukt dat met deze vakantiefoto’s. We waren een weekje in de Algarve en logeerden op de Quinta dos Amigos, boerderij van de vrienden, bij Almancil.

Zonnekusjes

Ik zag ze in de berm op weg naar het strand. Ze hebben wat weg van kamille of margrieten. Ik noem ze zonnekusjes.

Praia de Trafal

Het strand bij Trafal. We kijken richting Faro en zijn vlakbij wat ze hier de gouden driehoek noemen. Villadorpen met golfbanen, sterrenrestaurants en country clubs. Bij de plaatselijke supermarkt betaal je de hoofdprijs.

Praia de Trafal

Ze lijken wel niet echt, deze bloemen. Zonder trucage.

Quinta dos Amigos, Almancil, Algarve, Portugal

Ons zon overgoten terras in het paradijs dat Quinta dos Amigos heet. Heerlijk om te schrijven en te lezen. Die strak blauwe lucht heb ik mee naar huis genomen.

Porto de Pesca, Quarteria

De vissershaven bij de badplaats Quarteira. Er komt net een bootje binnen. Op de wal kun je verse vis kopen in een grote hal.

Panna cotta, Don Giovanni, Almencil

Bij Don Giovanni in Almancil hebben we heerlijk gegeten. Asperges en zalm. De panna cotta ga ik van de week zelf maken, een heerlijk toetje.

 

 

 

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Wat wil je eten vandaag? #Verhalensafari

Ik haal het kartonnen AH keukentje van de zolder. Het idee is om dit voor de laatste keer te doen. Vanmiddag komt Hannah spelen. Ze is er al bijna te groot voor. Ik heb er pannetjes bij gekocht en een kookwekker. Tijdens de actie van AH kreeg je bij elke vijf euro aan boodschappen een zakje met keukenspulletjes. Ik stel me voor dat ik die aan Hannah mee geef als ze naar huis gaat. Mijn broer kan dan geen nee zeggen. Ben ik er mooi vanaf.

 

Albert Hein actie keukentje
Het AH keukentje

Het keukentje is van karton en is ingenieus ontworpen. Het ziet er wat nostalgisch met een zwart wit geblokt gootsteentje, een oventje en een heuse bestekla. Aan de voorkant zit een open haard en door het raampje kan de kleine kok bestellingen opnemen:

Wat wil je eten vandaag?

Of alle miniatuur etenswaren die niet meer nodig zijn naar buiten gooien. In de loop van het spel wordt dat laatste steeds leuker.
Zelf had ik ook een keukentje. Het was van blik en had dezelfde indeling als het AH keukentje. Het had ook een raampje. Je zag door het raam een afbeelding van een tuin met een vijver, herinner ik me. ik heb er een keer echt op gekookt. Het had twee pitten in het fornuisje. Daar pasten blokjes in die echt konden branden. Er is in mijn huis een herinnering aan dat keukentje.

tafeltje
afdruk van het keukentje

Op dit tafeltje zie je de omtrek van het keukentje. Ik had het er kletsnat opgezet en toen is het gaan roesten. Mijn moeder boos maar zo bleef het onbedoeld wel mijn tafeltje. Het kwam van mijn oma. Mijn oma was niet mijn echte oma maar de nieuwe vrouw van mijn opa. Iedereen noemde haar daarom tante Hilda. Alleen ik noemde haar oma en stal daarmee haar hart. Wat ik mooi vond kreeg ik mee naar huis.

Zo ook deze porseleinen kopjes en schoteltjes om mee te spelen en een bonbondoos. Ik ben benieuwd wat Hannah straks nog van mij in huis heeft.

porselein
porselein
bonbondoosje
bonbondoosje met een Italiaanse dame

 

Ik doe mee aan de verhalensafarie van Sigrid van Iersel. Dit is de eerste etappe.

Lief lijf

Wil je dansen?
Je mag dansen.
Wil je stevig stappen?
Je mag stevig stappen.
Wil je verlangen?
Je mag verlangen.
Wil je geven?
Je mag geven.
Wil je ontvangen?
Je mag ontvangen.
Wil je rusten?
Je mag rusten.
Doe je ogen dicht
en rust lekker uit
Geniet van het zijn.
Op de grond.
Op de zachte aarde.
Kus.

lief lief

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Nieuws en politiek

Aan de deur wordt niet gekocht

Ze kijkt me gekwetst aan, maar ik houd voet bij stuk. Nee, ik heb geen belangstelling.

Maar ik heb maar één vraag!

Ik sluit de deur. Ik was vrijdag wat eerder thuis dan normaal. Ik had mijn jas nog niet opgehangen of er werd aangebeld. Een jonge vrouw met een identiteitsbewijs aan een keycord, stond voor de deur. Ik ben van het energiebedrijf waar u ooit klant bent geweest. Mag ik u wat vragen? Nee, dat mag u niet.

Voor iemand die als vriendelijk te boek staat is dat heel onaardig. Het is het gedrag van een schaamteloos nijlpaard. Uiteraard weet ik heel goed dat ik dat in mij heb, maar waarom ik dat uitleef op een arme colporteur, geen idee. Het kind doet ook maar haar werk. Net als die televerkoper die wil dat ik een abonnement ergens op neem. Of die bezorger die denkt dat die ene folder zo belangrijk is dat hij mijn nee – nee sticker moet negeren.

Is het de brutaliteit waarmee die colporteur, televerkoper of bezorger zomaar ongevraagd mijn wereld binnen treedt, dat ik zo lomp doe? Dat speelt zeker mee, maar het is eerder wantrouwen, waardoor al mijn stekels recht op gaan staan. Mijn eerste gedachte is dan: Ik moet zo iemand zo snel mogelijk de mond snoeren. Dus, voordat ze zelfs maar hebben kunnen ademhalen, zeg ik:

NEE.

Doe ik dat niet en ga ik ergens op in, dan hebben ze munitie om me in te pakken. Dat doen ze heel slim. Zonder hun product is het leven nutteloos.

Maar ik ben ze ook dankbaar. Waarom? Omdat ik dan weer weet dat ik heel goed in staat ben om nee te zeggen en voet bij stuk te houden. Mijn schaamteloze nijlpaard kreeg vrijdagavond een bundeltje vers gras.

Nijlpaard

 

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Shit, we hebben een tuin

Een willekeurige kop van vandaag uit het NRC, of:

Onrustig in Brussel en Molenbeek

teletekst

Een kop van teletekst. De redacties van nieuwssites zijn er in gespecialiseerd; het verzinnen van korte pakkende titels die nieuwsgierig maken. Zo nieuwsgierig dat de lezer er direct op klikt om te zien wat het verhaal is achter die titel. Zo’n titel moet dan wel weer de lading dekken anders komt een lezer maar één keer langs.

Elke keer een goede titel verzinnen voor mijn blog, dat is niet eenvoudig. Ik heb mijn verhaal af, plaatjes er bij gezocht en hyperlinks gemaakt naar interessante sites of blogs. Ik zucht tevreden en dan:

Help ik heb nog geen titel

Ik probeer de kunst af te kijken op nieuwssites of bij andere bloggers. Een titel met een getal er in doet het altijd goed:

10 tips voor belachelijk goed bloggen

Wedden dat een blogger of iemand anders die geïnteresseerd is in schrijven voor het web, hier op klikt. Die tien tips kun je trouwens gratis downloaden op de site van de Blogacademie. Net als een e-book voor het maken pakkende koppen.

Ook op de site Blogtrommel kijk ik voor tips bij het maken van titels. Ik blijf er meestal een tijdje hangen omdat er nog zoveel meer te lezen is over schrijven,  iets wat ik liefste doe.

Het verzinnen van pakkende titels is net als schrijven:

Hoe meer je het doet, hoe beter het gaat

Ik ben dus aan het oefenen. Dat is maar goed ook want de titel boven deze blog slaat helemaal nergens op. Ik zet de lezer helemaal op het verkeerde been. Hij of zij krijgt niet wat ik beloof, een verhaal over mijn tuin. Vooruit, een beetje dan.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Ik spreek altijd de waarheid

De waarheid is nooit precies zoals je denkt dat hij zou zijn.
– Cruijff, Johan

Ik ben een zin aan het schrijven en eindig met: ‘om je de waarheid te vertellen.’ Hoezo om de waarheid te vertellen? Ik heb daarvoor toch geen onwaarheid opgeschreven? Waarom wil ik dat dan toch zo schrijven. Is het soms méér waar dan de rest van mijn verhaal, de overtreffende trap van waarheid? Dat kan al helemaal niet. Iets is waar of iets is niet waar. Het is alsof ik me bij de lezer wil verontschuldigen voor mijn mening. Lees verder “Ik spreek altijd de waarheid”