Hoog bezoek

appeltaartHet huis is extra gestofzuigd en de kussens op de bank zijn opgeschud. De appeltaart staat op het aanrecht af te koelen. Het hoge bezoek kan komen, wij zijn er klaar voor. Mijn tante T, de jongste zus van mijn vader, komt met haar man op de thee. Ze wilden weleens met eigen ogen zien hoe mijn broers en ik op die vooruitgeschoven post van de familie in de randstad woonden. Ze planden een tournee van een dag door Pijnacker. Eerst gaan ze op de koffie bij mijn jongste broer en zijn gezin, daarna lunchen bij mijn andere broer en tot slot komen ze bij ons theedrinken.

Ik vind het geweldig dat ze dit zo bedacht hebben, mijn tante en oom zijn in de tachtig. Wij, de kinderen van haar broer, zijn ook al geruime tijd volwassen. Het warme gevoel blijft hetzelfde. Ik ging graag logeren bij mijn tante, voor haar was niets te gek en ze had overal tijd voor. Ze droeg prachtige slingbacks met hoge hakjes en lakte haar teennagels. Ze woonde met haar gezin in Zeeuws Vlaanderen en de reis er heen was op zichzelf al een avontuur. Met de pont van Kruiningen naar Perkpolder of door de tunnel in Antwerpen. Ik waande me in het buitenland.

Ik overweeg nog even om de vlag uit te hangen. Het is tenslotte een feestelijke dag. Het is alleen geen koninklijk feest en bovendien zondag. Mijn oom zal daarom misschien niet zo gecharmeerd zijn van een vlag. Hij was wat strenger. Tenminste, dat was zo in mijn herinnering. Daarom vormden ze samen zo’n goed koppel. Verder in mijn herinneringen afdwalen lukt niet meer, er stopt een auto voor de deur.

Ze ogen jonger dan tachtig, mijn tante nog steeds op hakjes. De derde rondleiding van de dag volbrengen ze moeiteloos. Het tweede stuk appeltaart van die dag wordt aanvaard, een klein coördinatiefoutje van onze kant. Als de koetjes en kalfjes op zijn gaan we over op herinneringen en familieverhalen. De middag is in een mum om. We zwaaien tot ze aan het einde van de straat zijn.

 

 

13 comments

  1. Super Karien, hoog bezoek uit Zeeuws-Vlaanderen.
    Grappig, wat jullie als vakantie-uitje beschouwden, het pontje van Kruiningen naar Perkpolder was voor ons Zeeuws-Vlamingen een ware kwelling. Wat was ik blij toen uiteindelijk de Westerscheldetunnel werkelijkheid werd. Dat scheelde uren tijd, bij mist geen probleem, tunnel is altijd open en ’s avonds geen gedoe meer als het laatste bootje van half elf net voor je neus vertrok of vol was en we met de hele handel alsnog via Antwerpen richting huis moesten. (en dat huis was op 10 km. afstand van Perkpolder).
    Zo te lezen hebben je oom en tante gezonde zeeuws-vlaamse genen.
    Dat komt door al die bourgondische gezelligheid 🙂

    Like

  2. Ja, die appeltaart ziet er heerlijk uit. Als ik straks verhuisd ben naar het Oosten van het land krijg ik vast heel vaak Partners familie (uit de buurt) op visite, maar ik reken toch ook wel op ‘dagjesmensen’. Klinkt heel gezellig zo’n dagje op visite.

    Liked by 1 persoon

Ben benieuwd naar jouw reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s