Geplaatst in Nieuws en politiek, Werk

Veilig wonen voor Ton en Miep

Geo Congres MRDH 2016Een goed idee past op de achterkant van bierviltje. Dat was het uitgangspunt van een workshop op het Geocongres in Zoetermeer. Donderdag verzamelden zich zo’n 150 deskundigen op het terrein van geo-informatie voor dit congres in de Dutch Innovation Factory. Introducees op het terrein van zorg en welzijn waren welkom. Ik mocht mee met mijn collega’s van het GIS en de ICT.

In de workshop van het bierviltje kwam namelijk samen wat geo-informatie kan betekenen voor zorg en welzijn: Wat er nodig is om Ton en Miep in staat te stellen langer zelfstandig te wonen. Maar dat komt straks, eerst een vraag beantwoorden.

Wat is nu eigenlijk geo-informatie?

Geo-informatie is de term voor informatie met een ruimtelijke component. Alle informatie die terug te leiden is naar een locatie, een plekje op aarde dus. ‘Geo’ is de afkorting van geografisch.

Ongeveer 80% van alle informatie heeft een ruimtelijke component. Dat betekent dat informatie over bijvoorbeeld aantallen ouderen te koppelen is aan een locatie. Dat kan een adres, een wijk of een gemeente  zijn.

Geo-informatie kan enorm helpen bij het maken van keuzes waar voorzieningen nodig zijn in een stad.

Terug naar veilig wonen voor Ton en Miep.

De congresgangers kregen vooraf een storymap over het leven van Ton en Miep en nog wat achtergrond toegestuurd. De vraag was: Hebben jullie een goed idee waarmee het zelfstandig wonen van Ton en Miep veilig blijft? Voor het beste idee was een prijs beschikbaar. Een gouden twitter vogel.
Via #geoidee kwamen op twitter vele ideeën binnen. Op het congres heb ik gesprekken aangeknoopt met aanwezigen om ideeën los te peuteren. Deze werden opgeschreven op een bierviltje. Er kwamen slimmer bankjes voorbij, toegankelijke openbare toiletten, rollators uitgerust met GPS maar de twitter vogel ging naar:

Een terechte winnaar, we worden steeds vitaler oud en kunnen heel lang probleemloos voor ons zelf zorgen. Een mooi voorbeeld hiervan las ik in Metronieuws.

Zelf vond ik deze ook heel mooi. Goede informatie over wat er in een wijk speelt is goed, maar een gesprek met de bewoners over wat ze als goede oplossingen zien, is minstens zo belangrijk.

De volgende is mij uit het hart gegrepen. Voorzieningen en appartement-complexen zijn vaak omgeven door beton en steen. Dat inspireert niet echt uit om eens lekker buiten te gaan bewegen. Parken en openbaar groen kunnen ook meer uitnodigen om actief te worden.

Veel ideeën dus, in totaal 51. Dinsdag ga ik met mijn collega’s aan de slag om te bekijken welk idee snel uitvoerbaar is.

Geplaatst in Boeken

Rust Roest

rollator in de regen“Het is heel mooi geworden. Hij woont er nu een paar weken. Ze kunnen er zelf koken maar ook met elkaar eten. Er is een wasmachine en een ruimte om te strijken. Dat is natuurlijk heel goed voor zijn zelfstandigheid.”

Al pratende met haar vriendin stapte ze voor mij de metro in. Ik werd helemaal enthousiast van haar woorden. Zou het niet geweldig zijn als ik oud was en niet meer zelfstandig kon wonen in zo’n voorziening terecht kon. Een woning waar ik toch voor mezelf kon koken of als het zo uitkwam met anderen samen mee kon eten. Gezelligheid als ik daar behoefte aan had. Mijn was zou ik er zelf ook nog kunnen doen. Maar dan wel zo dat iemand oplet dat het goed gaat. Dat ik het strijkijzer niet vergeet uit te zetten. Doen wat ik nog kan, geestelijk en lichamelijk blijf ik fit. Misschien is er ook wel een tuin bij, waarin ik dan kon helpen. Ik zag het al helemaal voor mij. Een plek waar altijd de zon schijnt.

Schuin achter mij, twee bankjes verder, werd het gesprek vervolgd. “Ik denk dat hij alleen nog maar thuis komt in de weekenden vlak voor zijn tentamens.”

Met één klap was ik weer in een metro met beregende ramen. Het gesprek ging niet over haar vader maar over haar zoon. Die was kennelijk net in een nieuwe studentenflat gaan wonen.

Dat mijn gedachten zo op hol waren geslagen, komt omdat ik het boek van Rudi Westendorp: Oud worden zonder het te zijn, aan het lezen was. Ik heb het net uit, maar het laat me niet los. Het maakt dat ik met optimisme oud ga worden. Ik ben van plan minstens 90 jaar te worden en er wat van te maken. De boodschap van Rudi Westendorp is dat oud worden voor een deel geluk en goede genen is, maar ook actief blijven en gezond leven. Nu we met z’n allen zoveel ouder worden als onze grootouders moeten we niet alleen zelf, maar ook als samenleving invulling geven aan dat langere leven. Dat betekent anders gaan denken over werken, wonen en pensionering. Niet meer uitkijken naar de dag waarop je met pensioen gaat met het vooruitzicht dat je het kalm aan gaat doen en gaat genieten. Dertig jaar lang, als het meezit, of tegen zit? Rust roest, geen e-bike voor mij en ik neem de trap naar boven.