Bijna negen maanden wonen we alweer in Ulvenhout. Ondertussen hebben we verschillende keren vrienden en familie uit het westen van het land op bezoek gehad. We hebben daarvoor enkele rondjes bedacht zodat ze een goede indruk van de prachtige omgeving krijgen. Afhankelijk van hoe ver het bezoek kan en wil lopen is dat een kort of langer en nog langer rondje. Een paar weken geleden was mijn oude wandelgroepje uit Zoetermeer hier. Uiteraard gingen we wandelen in de omgeving en uiteraard gingen we voor de langere variant.
Het begint met vlaggen die uitgehangen worden. Soms slingert er een schooltas aan. Vorige week zag ik er zelfs een tweede vlag erbij hangen. Het was die van een school. Daarna volgen de musicals van groep acht. Als dan ook in stille straten het vergeelde onkruid hoog staat, weet je: De schoolvakanties zijn begonnen.
We vonden het huis wat aan de kleine kant. Er werd in die periode weinig gebouwd in de stad. Dus gingen we verder kijken in de regio. Pijnacker had een bijzondere attractie, mijn broer woonde daar met zijn gezin. Het was heerlijk om tante te zijn. Mijn andere broer kwam later ook in Pijnacker wonen, zo ontstond er een enclave van mijn familie.
2020 – 2024 Markt Zoetermeer
Op 13 februari tekenden wij het contract voor een appartement op de 13e verdieping. Het werd mijn 13e woonadres. Het was het kantoor waarin ooit de gemeente Zoetermeer gehuisvest was. Zelf heb ik op de 10e en de 11e gewerkt. Ik voelde me direct op mijn gemak. Onderin zitten nog kantoren van de gemeente. We hebben een fantastisch uitzicht. Op zaterdagen hoor je de marktkooplui hun waren aanprijzen en tussendoor klinkt de kerkklok.
Sinds 31 december 2025 woon ik weer in Ulvenhout en daarmee is de cirkel rond. Hoe dat zo is gekomen vertel ik een volgende keer.
Dit is het vierde deel van mijn verhaal over verhuizingen. Ik werd geïnspireerd door een artikelenreeks in het blad Eigen Huis. Leuk om te lezen welke wooncarrière mensen maken tijdens hun leven. Hoe zit het eigenlijk met jou, ben je ook een zwerfvogel of meer honkvast?
Mijn eerste vaste baan kreeg ik in Dordrecht. Ik kon een huis kopen. Het werd een premie A-woning in de nieuwe wijk Prinsenland. Eindelijk een eigen voordeur, centrale verwarming, een ligbad en een achtertuin. Ik verbaasde me vooral over de hoeveelheid blauwe lucht die ik kon zien uit mijn slaapkamerraam.
1995 – 1998 Annie van Eesstraat Rotterdam
Bijna kerstmis en ik zit kaarten te schrijven. In 1995 ben ik met E. getrouwd en hebben we in hetzelfde Prinsenland een iets groter huis gekocht met een vide. Dat vond ik het mooiste aan dit huis en de heerlijke woonkeuken. We zaten daar vaker dan in de woonkamer, die ik dan ook de overloop heb gedoopt.
1998 – 2001 Karnhuis Etten-Leur
Dit is iets voor jou schreef mijn zus bij een krantenknipsel van een project in Etten-Leur. We waren op zoek naar een huis dichter bij mijn familie. Dus hebben we het gekocht. Eindelijk had ik een moestuin. Alleen, ik ging in 1999 in Vlaardingen werken en weer wat later E. in Den Haag. Dat was niet te doen.
2001 – 2004 Paul Henry Spaakring Vlaardingen
Jammer van de groente en kruidentuin. Toch heeft het wonen in de stad waarvoor je werkt ook een plus. Je bent veel eerder op je werk en weer thuis. Heerlijk op de fiets langs de Vlaardingse Vaart. Maar je bent ook dubbel betrokken bij het wel en wee van de stad.
Van Ulvenhout naar Breda, Leiden, Rotterdam, Etten-Leur, Vlaardingen, Pijnacker, Zoetermeer en weer terug naar Ulvenhout, ik ben best vaak verhuisd in mijn leven. Het gekke was, als mijn spulletjes om me heen waren geland, voelde ik me thuis. Kleine kinderen worden groot en vliegen uit. Ik was 18, ging studeren en op mezelf wonen. Heel spannend allemaal ook voor mijn ouders, maar dat begreep ik pas achteraf. Ik ging het avontuur tegemoet, zij wisten dat ik nooit meer op hun nest zou terugkeren.
1978 – 1984 Witte Singel Leiden
Op kamers met drie andere meiden, bij een hospita. Het was best primitief, we hadden oliekachels op de kamer en we kookten op een fles butagas. Op de foto leer ik mijn huisgenoot Janice schaatsen. Ze kwam van Curaçao en had nog nooit ijs gezien. De winter van 1979 was streng. Zo streng dat we bij elkaar kropen en in slaapzakken voor de kachel zaten met het laatste restje olie.
1984 -1986 Struissenburgstraat Rotterdam
M. kende ik nog van de middelbare school. Zijn zus studeerde ook in Leiden en zo kwam van het een het ander. We vonden een voor-tussen-achter woning in Rotterdam. Met een touw vastgemaakt aan de trapleuning openden we de voordeur beneden. Het pand was flink scheef gezakt, je viel er letterlijk met de deur in huis.
1986 – 1989 Waterloostraat Rotterdam
En toen woonde ik weer alleen. Niet helemaal, de katten Ferdinand en Neelie verhuisden mee naar zo’n twee honderd meter verder. Een smal straatje met aan de overkant Dikke Willem met zijn aap en geit en en hele stoet vage vrienden zolang het bier niet op was.
Oostzeedijk 1989 – 1991 Rotterdam
Een portiekflat van het gemeentelijk woningbedrijf was de volgende stap. Een berging voor mijn fiets en oude spullen. Achter keek ik uit op een binnentuin. Bij de maandelijkse huur zat een bedrag voor kijk-groen. Dat hadden ze in Rotterdam uitgevonden. Aan de overkant zaten gezellige kroegjes en een fish-en-chips zaak. Lijn 1 en 7 stopten voor de deur.
Ik sta hier met Rinus Riekwel voor de deur, hij kwam de nieuwe woning inwijden.
Dit is het tweede deel van mijn verhaal over verhuizingen. Ik werd geïnspireerd door een artikelenreeks in het blad Eigen Huis. Leuk om te lezen welke wooncarrière mensen maken tijdens hun leven. Hoe zit het eigenlijk met jou, wat herinner je je nog van het uitvliegen?
Ineens valt het me op. Ik denk dat het komt omdat ik mijn mooie blauwe suède pumps met hakje heb aangetrokken om even een cadeautje uit te gaan zoeken in de boekwinkel. Het is maar een klein eindje lopen, precies ver genoeg op schoenen die nog niet helemaal zijn ingelopen. Het gaat op de hakjes wat minder snel dan anders en ik heb dus de tijd om goed om me heen te kijken. Iedereen in deze gewone winkelstraat loopt op sneakers, echt iedereen. Ook de kantoortijgers die in groepjes tussen de middag even een broodje zijn gaan halen. Ik zie helemaal niemand op echte schoenen.
Die gedachte valt me in net voordat ik ga slapen. Stel je voor dan kan ik mijn overdrachtsdocument niet afmaken voor de gemeente Bergen op Zoom. Laat staan dat ik het kan delen met de collega’s die het werk gaan overnemen.
Ik maan mezelf tot rust, waarom zou dat niet lukken? Morgen is het nog steeds februari en gewoon een werkdag. Systemen weten dat dat gewoon één keer in de vier jaar gebeurt.
Stresskip
’s Morgens bij het ontbijt open ik mijn favoriete nieuwsapp. In Nieuw Zeeland kan niet getankt worden, 29 februari bestaat niet voor de systemen van de benzinepompen. Zie je wel, ik ben niet helemaal gek.
Honderden jaren geleden hadden ze in Friesland daar beter over nagedacht. In het Eisinga Planetarium in Franeker. Daar zetten ze op schrikkeldag het systeem handmatig een dagje terug. Eisinga heeft daar zelf een handleiding voor geschreven.
Voer uw wachtwoord in
Na een uurtje of twee is het helemaal geregeld. De collega’s in Bergen op Zoom kunnen verder met het Plan van Aanpak Armoedeverzachting. Er zijn al mooie stappen gezet. Zo zijn er er nieuwe uitgiftepunten bijgekomen voor gratis menstruatiemateriaal. Aanstaande ouders worden geholpen met de eerste spulletjes voor hun kindje. De kwikstart app met informatie voor jongeren is gelanceerd en er komt er een kledingbank. En dit is maar een greep uit alle ideeën die we samen met alle partijen in de stad hebben verzameld.
Maar heel eerlijk, ook zonder die twee laatste uurtjes van mij, gaat dat helemaal goed komen in Bergen op Zoom. Alle vertrouwen.
Gekleurde Gedachten 