Dagje Dordt, a set on Flickr.
Met de randstadrail en de trein naar Dordrecht voor een bezoek aan het Dordts museum. Een mooie tentoonstelling gezien van A.P. Schotel. Water, boten en luchten.
Categorie: Huis, tuin en keuken
Zomermuziek
Een zachte brom van een sportvliegtuigje hoog in de lucht. Voor mij is dat het teken dat het zomer is. Het betekent met blote voeten in het gras, buiten eten en aardbeien. Het geluid alleen al is voldoende om het in mijn hoofd zomer te laten zijn.Deze week hoorde ik op de radio een interview met een man die geluiden verzamelt. Zo had hij het geluid opgeslagen van een lier die gebruikt werd bij een mijn vlak bij Roermond. Deze klinkt weer heel anders dan de lier van de mijn bij Kerkrade. Dat liet hij ons op de radio allemaal horen. Voor oude mijnwerkers zou dat een feest der herkenning zijn. Een herinnering aan de tijd dat ze jong waren en met collega’s zwaar maar belangrijk werk verrichtten
Misschien dat hij ook het geluid op wil slaan van een sportvliegtuigje hoog in de lucht op een zonnige zomerdag. Dan zou ik dat geluid kunnen afluisteren voor een herinnering aan mooie zomers uit mijn jeugd. Dat zou mooi zijn. Alleen vraag ik me af of het ook zo werkt.
De mijnwerker kan bij het geluid van de lier ook ineens het zwarte gruis onder zijn nagels voelen en daarmee misschien de benauwenis onder de grond. Zoals ik bij het horen van het geluid van het vliegtuigje, weer terug kan zijn bij het moment dat ik als kind, verdwaald was in de duinen. En dacht dat ik achterna gezeten werd.Ik denk dat ik het maar hou op het spontane moment dat het geluid van een sportvliegtuigje mijn hoofd binnenvliegt. Dan onstaan er associaties die horen bij een prettig gevoel. Ik heb een hele zomersymfonie klaarliggen die past bij dit geluid.
Stemmen van kinderen in de verte, die op gaan in hun spel. Een dikke bromvlieg die verdwaalt door de keuken vliegt en tegen het raam opbonst. Gordijnen die opwaaien door de wind en zacht langs mijn armen strijken. De geur van pas gemaaid gras.
Het geluid van het vliegtuigje alleen is al voldoende om deze beelden bij mij op te roepen. Het is het verlangen naar de zomer en het verlangen om de zomer vast te houden.
Ik wil slapen
 |
| De merels |
Daar beginnen ze al. Voor mijn gevoel lig ik net in bed. De vogels, merels, zingen luid op zoek naar een partner en een territorium. Zij zijn ’s morgens altijd de eersten. Het is nog niet eens echt licht. Weten ze dan niet dat de kat nog buiten is. Een lekkere dikke merel om voor de deur te leggen. Gaat die andere nog harder zingen want hij is zijn maatje kwijt.
De randstadrail begint te rijden van Den Haag naar Rotterdam, van Rotterdam naar Den Haag. Pijnacker-Zuid ligt precies in het midden. De belletjes van de slagbomen, remmen en weer optrekken. Hoe vroeg moet je opstaan om de eerste trein te halen. Dan ben je toch niet goed wijs. Er is nog geen winkel of kantoor open.
 |
| De krantenjongen |
Dan komt de krantenjongen de straat in gereden op zijn brommer. Hij is vandaag laat. Stopt bij de eerste brievenbus. Rijdt dan weer iets verder naar de volgende brievenbus, klepperdeklep. Op naar de volgende brievenbus. Het geluid klinkt steeds verder weg. Zo die knul is de straat weer uit. Dan nog een krant in de straat hier achter en weg is hij weer. Op de fiets is veel gezonder joh.
Het begint al licht te worden, naast me klinkt gesnurk. Ik leg mijn hand op E. zijn schouder en zeg: je snurkt. Hij draait zich met een zucht op zijn zij. Nu moet ik wel op mijn linkerzij blijven liggen zodat ik nog een duwtje kan geven als het gesnurk weer begint.
Ik draai me toch weer op mijn rechterzij, omdat mijn arm in slaap valt. Mijn arm wel. Even ontspannen en aan niets denken. Nog even proberen te slapen. Waar is die ene oordop nu weer gebleven. Ik tast met mijn hand rond mijn kussen, niets. Ook eronder niet. Dan maar met dat oor op het kussen. Dus weer op de andere zij.
 |
| De buren |
Bij de buren is de wekker al gegaan. Die staan door de week om zes uur op. Ik hoor geluiden in de badkamer, kraan open, kraan dicht. De trap naar beneden, weer naar boven, weer naar beneden. De voordeur en het portier van de auto. Zo, de buurman is de straat weer uit. Wat jammer nou, hebben ze de wasmachine aan gezet. Waarom nu, in het weekend is het veel goedkoper. Nog even en dan gaat de centrifuge weer. Eén keer maar, vandaag was het de fijne was.
 |
| Opstaan |
Gebons op onze trap. Ja, hoor daar is de kat al aan de slaapkamerdeur, die heeft honger. Dat vijf kilo kat zoveel herrie kan maken. Ik wil nog slapen maar mijn voeten staan als vanzelf naast het bed. Het is zeven uur, de wekker is gegaan.
Invalid Word
‘Dit moet ook nog naar het postiljon’. Het stond er echt, bij de tekst die ik kreeg om te plaatsen op onze website. De schrijver kon niet bedoeld hebben dat de tekst ook bezorgd moest worden bij het postiljon hotel. Zoetermeer heeft helemaal geen postiljon hotel. Gelukkig maar, want Zoetermeer is een moderne stad van ICT en leisure.
Daar past geen accommodatie bij met krakende vloeren, fluwelen gordijnen en een koperen bel. De hotelier, een hotel met de zo’n naam heeft een hotelier, zou ook niet weten wat hij met het raadsbesluit over de Oprichting van de Omgevingsdienst Haaglanden zou moeten.
 |
| ‘moderne postiljons’ |
Nee, de tekst moest naar het huis-aan-huisblad De Postiljon gestuurd worden voor publicatie op de gemeentepagina. De schrijver wist dus niet dat over de naam van dit huis-aan-huisblad diep was nagedacht. Deze naam is ontleend aan een mooi woord voor de koerier die de post komt brengen. Vroeger werd het nieuws van over de wereld of van familie en geliefden buiten stad, gewoon bij je thuis bezorgd. Tegenwoordig staat het online.
Bijna niemand weet meer wat een postiljon is. Dat is ook niet vreemd nu zelfs de postbode uitsterft. Sterker nog: volgens de Van Dale online bestaat het helemaal niet: ‘Het woord is verkeerd gespeld of het staat niet in het gratis woordenboek’. Jammer is het wel, want de uitdrukking postiljon d’amour gaat er mee verloren. Ik zag althans mijn puberende neven met hun ogen draaien toen ik die term gebruikte. Romantiek is aan hen niet besteed.
Het woord postiljon leidt bij mij onvermijdelijk naar de diligence met hoorngeschal over berg en dal. De schlager van de Selvera’s die mijn favoriet was, toen ik als kind in Hotel de Zwarte Boer bij Leuvenum een liedje mocht uitzoeken op de juke-box. Bijna had ik gekozen voor Achter het stille klooster van de Zangeres Zonder Naam. Gelukkig voor de hotelgasten had ik maar één kwartje.
Ik wist ook niet meer wat het woord precies betekende. Door het gebruik van de spellingscontrole ben ik minder met taal bezig. Ik betrap me er steeds vaker op dat ik een woord globaal type en dan afwacht wat de spellingscontrole er van zegt. Ik weet niet meer waar de puntjes bij ideeën geplaatst moeten worden. Mijn woordenschat en kennis van de Nederlandse taal is beslist kleiner geworden. Het spelletje wordfeud helpt ook niet echt bij het op peil houden van mijn woordenschat. Heel vaak leg ik een woord, waarvan ik zeker denk te weten dat het bestaat, zegt het spel: Invalid Word. Geef mij maar Scrabble. Door een stevige discussie met je tegenspeler kon je er nog wat uitslepen. In ieder geval stak ik nog wat op van het er bij gesleepte bewijsmateriaal.
Vroeger was alles beter. Ik ben duidelijk van de vorige eeuw en kan achter de postkoets aan de geschiedenis in. De Selvera’s scoorden hun platina-hit in mijn geboortejaar. Eén Selvera heeft nog een solocarrière gehad. Als Mieke Bos was ze onder andere te zien in Q en Q. Dat was in 1974.
De kunst van het scheiden
Mijn favoriete toetje is Crème brûlée. Zo’n zacht romig puddinkje van melk en room met een laagje suiker er op. Onder de grill is dat suikerlaagje tot een krokant geheel gebrand. Stel je voor dat je daar een hapje van neemt. Een hapje met precies genoeg vla en precies genoeg van het knapperige suikerlaagje. Mijn mondhoeken gaan dan omhoog van blijdschap. En dan heb ik er nog niets van gegeten.
Een paar jaar geleden maakte ik dit overheerlijke toetje zelf. In de supermarkt kon je toen van een Deens merk eierdooiers en eiwitten los kopen. Erg handig, maar van de ene op de andere dag werd dat niet meer verkocht. Ik had de hoop dat het rond de kerst weer terug zou komen in de schappen, maar nee. Het zal wel aan de angst voor salmonella gelegen hebben. Aan het zelf scheiden van eidooiers en eiwitten heb ik me na één keer niet opnieuw gewaagd.
Als kind had ik eens een poging gedaan, want met eiwitten kun je heerlijke schuimkransjes bakken. Het ziet er simpel uit. Je breekt een ei en giet de eidooier van de ene helft van de schaal in de andere helft. In een bakje er onder vang je het eiwit op. Uiteindelijk hou je alleen de dooier over. Maar vaak breekt de dooier open of glijdt mee met het eiwit het opvangbakje in. In mijn herinnering was het resultaat dan ook een grote kliederboel. Mijn moeder maakte korte metten met het experiment, ze vond het zonde van de eieren en haar keuken.
Van de week kwam het gesprek op onmisbare keukenspullen. In je levensgeschiedenis maak je onderscheid tussen de tijd voor de komst van het voorwerp en de tijd erna. Het leven daarna is verlicht en zeker een stuk gelukkiger. In mijn geval gaat het om een keukenmes van Ikea. Die ene handige kurkentrekker en dat fijne invetborsteltje kwamen ook ter sprake. Maar één van mijn collega’s spande de kroon. Ze was de trotse bezitter van een apparaatje dat eieren kon scheiden. Hij was in haar leven gekomen op een tupperwareparty. En ik wist niet eens dat zoiets bestond.Ik moest en ik zou. Tussen de middag ben ik de eerste, de beste winkel in huishoudelijke artikelen binnen gelopen en vond een eischeider van iets meer dan drie euro. Het tijdperk van culinair genot kan beginnen. Voor de weekendboodschappen zette ik een grote doos eieren en slagroom op het lijstje. En nu staan in onze koelkast twee glazen schaaltjes klaar voor in de oven. Ze zijn van Bon Maman en waren deze week in de bonus.
We zijn weer thuis
Brabant 2012, a set on Flickr.
 |
| Doorkijkje vanaf de camping |
Over kamperen en de relatie tussen Brabant en Spanje.
We waren we een weekje in Noord-Brabant. Kamperen vlak bij mijn geboortestad Breda. Het was er geen weer voor en veel te koud. Maar zodra we ons geïnstalleerd hebben en ik mijn stoel uitklap daalt de rust neer. Genieten van het groen en vogels die volop fluiten. Kijk zelf maar eens naar deze foto. Of de foto hieronder van een zandverstuiving op de Vrachelse heide.
 |
| De Vrachelse heide |
 |
| kaartje van het legerkamp bij Terheijden |
 |
| Spaanse verdedigingswerken bij Terheijden |
Her en der in het landschap rondom Breda zie je resten van de 80-jarige oorlog. De opstand en de strijd van de Nederlanden tegen Spanje tussen 1568 en 1648. Het gaat om de belegering van Breda van 1624 tot 1625 onder leiding van de veldheer van Italiaanse afkomst, Spinola. Om de stad werden linies en legerkampen aangelegd om te voorkomen dat Breda bevoorraad kon worden. Het werkte, de stad moest zich vanwege de honger overgeven. Op een beroemd schilderij van Velasquez, is de overgave van Breda te zien. Dit hangt in het Prado in Madrid. Op de foto hierboven zijn de wallen te zien van het legerkamp bij Terheijden. Dit zo Hollandse plaatje van een dijk met molen heeft dus een onverwachte ontstaansgeschiedenis. Op de foto hieronder is een wal te zien iets verderop bij het Markkanaal. Als ik hier wandel in de modder dan hoor ik bijna de paarden snuiven en zie ik de rook van de kookpotten van de soldaten. Dan kun je maar beter in een caravan bivakkeren.
Recept voor visrisotto
Had ineens zin om vanavond risotto te eten. Gelukkig lag in de diepvries nog een zak zeevruchten. De basis voor een lekkere visrisotto was daarmee gelegd. Ik had nog een courgette, tomaatjes en champignons en omdat dat me nog niet groen genoeg was een klein blikje erwten. Op de een of andere manier horen erwten in een risotto. Met wat geraspte kaas en veel peterselie. Het is helemaal opgegaan.
Ik gebruik een recept uit een boekje dat ik kreeg bij mijn eerste wok. Ik heb geen jaartal in het boekje kunnen vinden, maar het heet Het beste Wadjan/Wok kookboek. Als auteur wordt Fokkelien Dijkstra vermeld. Zag op internet dat het bij bol.com nog steeds te koop is voor 7 euro.
Weefsels van licht
Dat was de titel van een boek dat ik opensloeg om inspiratie op te doen voor het thema Japan. Het centrale thema van dit seizoen op het Centrum voor Kunst en Cultuur (CKC) in Zoetermeer.
Wandeling langs 380 Kv
Wandeling langs 380 Kv, maart 2012, a set on Flickr.
Vanmiddag een wandeling gemaakt langs het traject 380 Kv. Dit loopt bij ons achter door de polder van Delft naar Zoetermeer. Op de site van de gemeente kun je meer informatie vinden, onder andere een duidelijk kaartje van het traject: http://www.pijnacker-nootdorp.nl/61198/380_kV_-_Vragen_en_antwoorden. Lees verder “Wandeling langs 380 Kv”
Gekleurde Gedachten 