Categorie: Huis, tuin en keuken

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

Lekker opgeruimd

Gepost op door Karien Damen

Een hele woensdagmiddag ben ik er mee bezig geweest. Rond deze tijd van het jaar verwissel ik mijn zomerkleding voor mijn winterkleding. Alles gaat dan door mijn handen. Ik kijk wat er weg kan en wat nog wel een seizoen mee kan. Niets bijzonders, maar ik geniet enorm als alles weer netjes in de kast hangt. Op de planken liggen nu truien en vesten. Netjes op stapels en op kleur. Alle schoenen zijn gepoetst. De sandalen zijn naar zolder.

Soms doe ik de deur even open, zomaar. Geniet dan van deze zelfgeschapen orde en structuur. Strijk met de rug van mijn hand langs de stof van de blouses en doe dan de deur dicht.
Freud heeft deze afwijking gecategoriseerd onder de anale persoonlijkheid, met een beschrijving van eigenschappen die ik hier niet allemaal ga noemen. Perfectionistisch is nog de vriendelijkste.

Mijn omgeving zal niet zeggen dat ik een overdreven opgeruimd persoon ben. Het zit ook meer in mijn hoofd, de neiging tot ordening. Boodschappen doen is veel leuker als ik bij de kassa alles in het gelid op de band kan zetten. Ik koop ook het liefste van alles twee exemplaren. Dat zorgt voor evenwicht bij het sorteren.


Wereldberoemd word ik niet met mijn stoornis. Hoewel, de Zwitserse kunstenaar, Ursus Wehri, is hard op weg om het te worden. Zijn derde boek over opruimkunst is net uit. Uitgeverij De Harmonie heeft de Nederlandse versie uitgegeven. Het kost 14,90 euro. Van de door Ursus Wehri  op orde gebrachte kunstwerken van Kadinski of Van Gogh wordt iedereen vrolijk. Kijk zelf maar eens hier. En komt er geen glimlach bij de bekende kunstwerken dan wel bij de op alfabet gesorteerde lettervermicelli in de soep.

 

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Groeten uit Ruurlo

Gepost op door Karien Damen


 Deze vinexnomade is weer thuis. Na een zonnige vakantie van drie weken in de Achterhoek. We stonden op een boerencamping vlak bij Ruurlo en hebben daar heerlijk gefietst. En verder van alles gedaan wat je van een burgerlijk stel mag verwachten. De foto’s hiervan kun je vinden op Flickr. Weer thuis, deden we de was, poetsten de caravan en maaiden het gras. Niets bijzonders dus. Toch was deze vakantie anders, het werd een participerende observatie in het kader van een sociologisch onderzoek. Dat kwam door een column in het NRC van Youp van ’t Hek.

In deze column gebruikte hij de term vinexnomade. Hiermee bedoelde hij vijftigplussers die met de caravan op pad gaan in hun korte broek en witte sokken in sandalen. Dat was dan de mannelijke variant. De beschrijving van de vrouwelijke tegenhanger liet hij aan de fantasie van de lezer over. Het was in Youp zijn woorden: een lelijk wijf. Ik hoefde me dus niet aangesproken te voelen maar begreep wel dat hij mij bedoelde. En mijn echtgenoot natuurlijk, hoewel die nog geen vijftig is.

Wij zijn van het soort dat de vaderlandse wegen onveilig maakt met achter onze middenklasser een sleurhut. Een heren- en een damesfiets staan op de dissel, bij voorkeur van hetzelfde merk. Als we ons zelf verwennen is dat een exemplaar met trapondersteuning. We gaan het liefst naar een kleine camping want anders zijn er te veel kinderen en te veel herrie. We hebben een voortent of een luifel waarin we een tafeltje neer zetten. Aan weerszijden twee stoelen. Hierop zitten we met het gezicht naar het veldje zodat alles goed geobserveerd kan worden. Als we niet in Nederland blijven gaan we naar Frankrijk.

Nederland is ondertussen voorzien van een dekkend fietsknooppunten netwerk. Als je niet weet wat dat is ben je geen vinexnomade. Er is geen stukje platteland meer dat niet is opgenomen in dit fietsennetwerk. Bij het uitzetten er van is er op gelet dat met enige regelmaat een uitspanning wordt gepasseerd. Hier nemen we een kop koffie met appelpunt, maken we gebruik van het toilet en laden we indien nodig de fiets met trapondersteuning op. Bankjes onderweg zijn de belangrijkste voorziening. Hierop gezeten eten we onze boterhammen of schilt de vrouwelijke vinexnomade een appeltje dat samen wordt gedeeld.

De plattelanders spelen in op deze groeiende groep bezoekers. Men begint naast zijn boerenbedrijf een minicamping of een bed en breakfast. Een winkeltje met eerlijke producten al dan niet zelf gemaakt of geteeld zie je ook veel. Al is het maar een simpel kistje met courgettes met een blikje voor het geld er op gespijkerd. In Frankrijk gaat het om een chambre d’hote of een wijnproeverij op het chateaux.

Ik vind het een wonderlijk gebeuren. We denken dat we een unieke ervaring hebben terwijl we nagenoeg hetzelfde doen in onze vakanties. Een ingekaderd avontuur. En toch, ik heb drie heerlijke weken gehad als vinexnomade.

Youp, je foto staat facebook

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Valpartij

Gepost op door Karien Damen

Het was geen asfalt waar ik op neer smakte. Daar plegen vooral Tour de France renners bij bosjes op terecht te komen. Het waren gewone Hollandse straatstenen, keurig gelegd in keperverband. Het kwam waarschijnlijk net zo hard aan en het was net zo onvrijwillig als alle valpartijen van de Raboploeg.

Aan het begin van onze fietstocht vanuit Ruurlo voelde ik of mijn halsketting met trollbeads er nog was. Hij kwam los in mijn hand en de bedels gleden weg. Met mijn andere hand kneep ik van schrik keihard in de remmen. Dat remmen was met mijn linkerhand, dat betekent de voorremmen en dan ga je over de kop. Ik zag de straatstenen dichterbij komen en de bedels alle kanten op rollen.

Het is mijn nachtmerrie, mijn ketting verliezen. In mijn droom ben ik dan ontroostbaar. De zilveren ketting kreeg ik voor mijn vijftigste verjaardag. De bedels heb ik gekregen van iedereen die mijn verjaardag kwam meevieren. Later zijn er nog een paar bijgekomen. Een tijdje was het voor Suzanne een leuk tijdverdrijf om bij mij op schoot te kruipen en bij elke bedel te vragen wat het voorstelde en van wie ik hem had gekregen. De vlinder die ik van mijn moeder kreeg, was voor haar favoriet.

Zodoende wist ik precies welke bedels ik om mijn nek had hangen voordat ik ze verloor en van mijn fiets viel. Dus toen ik op een muurtje langs de kant bij zat te komen van de schrik ging mijn eerste zorg uit naar mijn ketting en bedels. Dat was belangrijker dan het bloed en de pijn. EJ ging direct zoeken en ik kon alleen maar huilen bij het terug zien van mijn schatten. Op een na hebben we ze allemaal weer terug gevonden. De knoop die staat voor vriendschap en die ik kreeg van Mieke en Eveline is kwijt. Gelukkig kreeg ik van hen ook nog een lotus.

We zijn ’s middags toch maar even naar de huisartsenpost gegaan. De wond was te gapend om netjes te helen en ik had pijn in mijn oren en was misselijk. De dokter lijmde het gat van mijn kin dicht, keek met een lampje in mijn oren, draaide mijn pols naar links en rechts, gaf mij een tetanusprik en oordeelde dat alles oke was. De dagen daarna voelde ik mij erg kwestbaar op de fiets. Alsof er overal naderend onheil te verwachten viel. Ik at een paar dagen moeilijk en ontdekte steeds weer nieuwe blauwe plekken.

Mij zul je dus niet meer horen over Robert Gesink en de andere jongens. Zij probeerden na iedere val gewoon verder te fietsen. Ik heb die dag niet meer gefietst en het duurde nog dagen voordat ik me weer zeker voelde en kon genieten. Petje af dus.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

Dagje Dordt

Gepost op door Karien Damen
Dagje Dordt, a set on Flickr.

Met de randstadrail en de trein naar Dordrecht voor een bezoek aan het Dordts museum. Een mooie tentoonstelling gezien van A.P. Schotel. Water, boten en luchten.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Zomermuziek

Gepost op door Karien Damen

Een zachte brom van een sportvliegtuigje hoog in de lucht. Voor mij is dat het teken dat het zomer is. Het betekent met blote voeten in het gras, buiten eten en aardbeien. Het geluid alleen al is voldoende om het in mijn hoofd zomer te laten zijn.

Deze week hoorde ik op de radio een interview met een man die geluiden verzamelt. Zo had hij het geluid opgeslagen van een lier die gebruikt werd bij een mijn vlak bij Roermond. Deze klinkt weer heel anders dan de lier van de mijn bij Kerkrade. Dat liet hij ons op de radio allemaal horen.  Voor oude mijnwerkers zou dat een feest der herkenning zijn. Een herinnering aan de tijd dat ze jong waren en met collega’s zwaar maar belangrijk werk verrichtten

Misschien dat hij ook het geluid op wil slaan van een sportvliegtuigje hoog in de lucht op een zonnige zomerdag. Dan zou ik dat geluid kunnen afluisteren voor een herinnering aan mooie zomers uit mijn jeugd. Dat zou mooi zijn. Alleen vraag ik me af of het ook zo werkt.
De mijnwerker kan bij het geluid van de lier ook ineens het zwarte gruis onder zijn nagels voelen en daarmee misschien de benauwenis onder de grond. Zoals ik bij het horen van het geluid van het vliegtuigje, weer terug kan zijn bij het moment dat ik als kind, verdwaald was in de duinen. En dacht dat ik achterna gezeten werd.
Ik denk dat ik het maar hou op het spontane moment dat het geluid van een sportvliegtuigje mijn hoofd binnenvliegt. Dan onstaan er associaties die horen bij een prettig gevoel. Ik heb een hele zomersymfonie klaarliggen die past bij dit geluid.
Stemmen van kinderen in de verte, die op gaan in hun spel. Een dikke bromvlieg die verdwaalt door de keuken vliegt en tegen het raam opbonst. Gordijnen die opwaaien door de wind en zacht langs mijn armen strijken. De geur van pas gemaaid gras.
Het geluid van het vliegtuigje alleen is al voldoende om deze beelden bij mij op te roepen.  Het is het verlangen naar de zomer en het verlangen om de zomer vast te houden.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Ik wil slapen

Gepost op door Karien Damen
De merels

Daar beginnen ze al. Voor mijn gevoel lig ik net in bed. De vogels, merels, zingen luid op zoek naar een partner en een territorium. Zij zijn ’s morgens altijd de eersten. Het is nog niet eens echt licht. Weten ze dan niet dat de kat nog buiten is. Een lekkere dikke merel om voor de deur te leggen. Gaat die andere nog harder zingen want hij is zijn maatje kwijt.

De randstadrail begint te rijden van Den Haag naar Rotterdam, van Rotterdam naar Den Haag. Pijnacker-Zuid ligt precies in het midden. De belletjes van de slagbomen, remmen en weer optrekken. Hoe vroeg moet je opstaan om de eerste trein te halen. Dan ben je toch niet goed wijs. Er is nog geen winkel of kantoor open.
De krantenjongen

Dan komt de krantenjongen de straat in gereden op zijn brommer. Hij is vandaag laat. Stopt bij de eerste brievenbus. Rijdt dan weer iets verder naar de volgende brievenbus, klepperdeklep. Op  naar de volgende brievenbus. Het geluid klinkt steeds verder weg. Zo die knul is de straat weer uit. Dan nog een krant in de straat hier achter en weg is hij weer. Op de fiets is veel gezonder joh.

Het begint al licht te worden, naast me klinkt gesnurk. Ik leg mijn hand op E. zijn schouder en zeg: je snurkt. Hij draait zich met een zucht op zijn zij. Nu moet ik wel op mijn linkerzij blijven liggen zodat ik nog een duwtje kan geven als het gesnurk weer begint.
Ik draai me toch weer op mijn rechterzij, omdat mijn arm in slaap valt. Mijn arm wel. Even ontspannen en aan niets denken. Nog even proberen te slapen. Waar is die ene oordop nu weer gebleven. Ik tast met mijn hand rond mijn kussen, niets. Ook eronder niet. Dan maar met dat oor op het kussen. Dus weer op de andere zij.
De buren

Bij de buren is de wekker al gegaan. Die staan door de week om zes uur op. Ik hoor geluiden in de badkamer, kraan open, kraan dicht. De trap naar beneden, weer naar boven, weer naar beneden. De voordeur en het portier van de auto. Zo, de buurman is de straat weer uit. Wat jammer nou, hebben ze de wasmachine aan gezet. Waarom nu, in het weekend is het veel goedkoper. Nog even en dan gaat de centrifuge weer. Eén keer maar, vandaag was het de fijne was.

Opstaan

Gebons op onze trap. Ja, hoor daar is de kat al aan de slaapkamerdeur, die heeft honger. Dat vijf kilo kat zoveel herrie kan maken. Ik wil nog slapen maar mijn voeten staan als vanzelf naast het bed. Het is zeven uur, de wekker is gegaan.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Invalid Word

Gepost op door Karien Damen

‘Dit moet ook nog naar het postiljon’. Het stond er echt, bij de tekst die ik kreeg om te plaatsen op onze website. De schrijver kon niet bedoeld hebben dat de tekst ook bezorgd moest worden bij het postiljon hotel. Zoetermeer heeft helemaal geen postiljon hotel. Gelukkig maar, want Zoetermeer is een moderne stad van ICT en leisure.
Daar past geen accommodatie bij met krakende vloeren, fluwelen gordijnen en een koperen bel. De hotelier, een hotel met de zo’n naam heeft een hotelier, zou ook niet weten wat hij met het raadsbesluit over de Oprichting van de Omgevingsdienst Haaglanden zou moeten.
‘moderne postiljons’
Nee, de tekst moest naar het huis-aan-huisblad De Postiljon gestuurd worden voor publicatie op de gemeentepagina. De schrijver wist dus niet dat over de naam van dit huis-aan-huisblad diep was nagedacht. Deze naam is ontleend aan een mooi woord voor de koerier die de post komt brengen. Vroeger werd het nieuws van over de wereld of van familie en geliefden buiten stad, gewoon bij je thuis bezorgd. Tegenwoordig staat het online.
Bijna niemand weet meer wat een postiljon is. Dat is ook niet vreemd nu zelfs de postbode uitsterft. Sterker nog: volgens de Van Dale online bestaat het helemaal niet: ‘Het woord is verkeerd gespeld of het staat niet in het gratis woordenboek’. Jammer is het wel, want de uitdrukking postiljon d’amour gaat er mee verloren. Ik zag althans mijn puberende neven met hun ogen draaien toen ik die term gebruikte. Romantiek is aan hen niet besteed.
Het woord postiljon leidt bij mij onvermijdelijk naar de diligence met hoorngeschal over berg en dal. De schlager van de Selvera’s die mijn favoriet was, toen ik als kind in Hotel de Zwarte Boer bij Leuvenum een liedje mocht uitzoeken op de juke-box. Bijna had ik gekozen voor Achter het stille klooster van de Zangeres Zonder Naam. Gelukkig voor de hotelgasten had ik maar één kwartje.
Ik wist ook niet meer wat het woord precies betekende. Door het gebruik van de spellingscontrole ben ik minder met taal bezig. Ik betrap me er steeds vaker op dat ik een woord globaal type en dan afwacht wat de spellingscontrole er van zegt. Ik weet niet meer waar de puntjes bij ideeën geplaatst moeten worden. Mijn woordenschat en kennis van de Nederlandse taal is beslist kleiner geworden. Het spelletje wordfeud helpt ook niet echt bij het op peil houden van mijn woordenschat. Heel vaak leg ik een woord, waarvan ik zeker denk te weten dat het bestaat, zegt het spel: Invalid Word. Geef mij maar Scrabble. Door een stevige discussie met je tegenspeler kon je er nog wat uitslepen. In ieder geval stak ik nog wat op van het er bij gesleepte bewijsmateriaal.
Vroeger was alles beter. Ik ben duidelijk van de vorige eeuw en kan achter de postkoets aan de geschiedenis in. De Selvera’s scoorden hun platina-hit in mijn geboortejaar. Eén Selvera heeft nog een solocarrière gehad. Als Mieke Bos was ze onder andere te zien in Q en Q. Dat was in 1974.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

De kunst van het scheiden

Gepost op door Karien Damen


Mijn favoriete toetje is Crème brûlée. Zo’n zacht romig puddinkje van melk en room met een laagje suiker er op. Onder de grill is dat suikerlaagje tot een krokant geheel gebrand. Stel je voor dat je daar een hapje van neemt. Een hapje met precies genoeg vla en precies genoeg van het knapperige suikerlaagje. Mijn mondhoeken gaan dan omhoog van blijdschap. En dan heb ik er nog niets van gegeten.
Een paar jaar geleden maakte ik dit overheerlijke toetje zelf. In de supermarkt kon je toen van een Deens merk eierdooiers en eiwitten los kopen. Erg handig, maar van de ene op de andere dag werd dat niet meer verkocht. Ik had de hoop dat het rond de kerst weer terug zou komen in de schappen, maar nee. Het zal wel aan de angst voor salmonella gelegen hebben. Aan het zelf scheiden van eidooiers en eiwitten heb ik me na één keer niet opnieuw gewaagd.
Als kind had ik eens een poging gedaan, want met eiwitten kun je heerlijke schuimkransjes bakken. Het ziet er simpel uit. Je breekt een ei en giet de eidooier van de ene helft van de schaal in de andere helft. In een bakje er onder vang je het eiwit op. Uiteindelijk hou je alleen de dooier over. Maar vaak breekt de dooier open of glijdt mee met het eiwit het opvangbakje in. In mijn herinnering was het resultaat dan ook een grote kliederboel. Mijn moeder maakte korte metten met het experiment, ze vond het zonde van de eieren en haar keuken.
Van de week kwam het gesprek op onmisbare keukenspullen. In je levensgeschiedenis maak je onderscheid tussen de tijd voor de komst van het voorwerp en de tijd erna. Het leven daarna is verlicht en zeker een stuk gelukkiger. In mijn geval gaat het om een keukenmes van Ikea. Die ene handige kurkentrekker en dat fijne invetborsteltje kwamen ook ter sprake.  Maar één van mijn collega’s spande de kroon. Ze was de trotse bezitter van een apparaatje dat eieren kon scheiden. Hij was in haar leven gekomen op een tupperwareparty. En ik wist niet eens dat zoiets bestond.
Ik moest en ik zou. Tussen de middag ben ik de eerste, de beste winkel in huishoudelijke artikelen binnen gelopen en vond een eischeider van iets meer dan drie euro. Het tijdperk van culinair genot kan beginnen. Voor de weekendboodschappen zette ik een grote doos eieren en slagroom op het lijstje. En nu staan in onze koelkast twee glazen schaaltjes klaar voor in de oven. Ze zijn van Bon Maman en waren deze week in de bonus.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

We zijn weer thuis

Gepost op door Karien Damen

Brabant 2012, a set on Flickr.

Doorkijkje vanaf de  camping 

Over kamperen en de relatie tussen Brabant en Spanje.


We waren we een weekje in Noord-Brabant. Kamperen vlak bij mijn geboortestad Breda. Het was er geen weer voor en veel te koud. Maar zodra we ons geïnstalleerd hebben en ik mijn stoel uitklap daalt de rust neer. Genieten van het groen en vogels die volop fluiten. Kijk zelf maar eens naar deze foto. Of de foto hieronder van een zandverstuiving op de Vrachelse heide.




De Vrachelse heide
































kaartje van het legerkamp bij Terheijden








Spaanse verdedigingswerken bij Terheijden



Her en der in het landschap rondom Breda zie je resten van de 80-jarige oorlog. De opstand en de strijd van de Nederlanden tegen Spanje tussen 1568 en 1648. Het gaat om de belegering van Breda van 1624 tot 1625 onder leiding van de veldheer van Italiaanse afkomst, Spinola. Om de stad werden linies en legerkampen aangelegd om te voorkomen dat Breda bevoorraad kon worden. Het werkte, de stad moest zich vanwege de honger overgeven. Op een beroemd schilderij van Velasquez, is de overgave van Breda te zien. Dit hangt in het Prado in Madrid. Op de foto hierboven zijn de wallen te zien van het legerkamp bij Terheijden. Dit zo Hollandse plaatje van een dijk met molen heeft dus een onverwachte ontstaansgeschiedenis. Op de foto hieronder is een wal te zien iets verderop bij het Markkanaal. Als ik hier wandel in de modder dan hoor ik bijna de paarden snuiven en zie ik de rook van de kookpotten van de soldaten. Dan kun je maar beter in een caravan bivakkeren.