Categorie: Huis, tuin en keuken

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Tijd is kort

Gepost op door Karien Damen

Ik kwam in een dagboek uit 2003 een mooi citaat tegen. Het komt uit een roman van Pauline Slot, Zuiderkruis. De hoofdpersoon Emma zegt hierin: “De intuïtie die maakt dat ik nooit vroeger begin dan nodig en nooit later dan noodzakelijk”.  Helaas heb ik het boek niet in mijn bezit anders kon ik je vertellen wat voor iemand de hoofdpersoon was en waarom ze tot deze uitspraak komt.
Het lijkt me geweldig zo in het leven te staan. Zo zelfverzekerd te zijn dat je altijd het juiste op het juiste moment doet. Het vervolg van het citaat is eigenlijk nog mooier. “Nu hebben handelingen voor mij per definitie de status van plan B, waarop ik terugval als afwachten faalt.”

Bij mij is het precies andersom, alles wat ik me voorneem te doen krijgt de status van plan A. Daarom heb ik per definitie veel te veel te doen. Als dat niet lukt val ik terug op plan B en dat is betere tijden afwachten of de prins op het witte paard.

Ik moet namelijk gered worden van mijn eigen ontevredenheid en het tobben over al weer het volgende werkje dat om aandacht vraagt. Genieten gaat helaas niet op commando ook niet op dat van mezelf. Tijd is kort, maar muziek maakt mijn hoofd leeg en brengt me weer bij mij zelf.

The Scene – Tijd Is Kort

doe wat je moet doen onder de hemel
met het oog op je gericht
doe wat je moet doen in deze wereld
met het licht in je gezicht
doe wat je moet doen onder de hemel
met een groot en mooi geloof
doe het met de dingen die je drijven
en de spoken in je hoofd

doe het voor je vader
doe het voor een vrouw
doe het voor jezelf, voor een ander
voor degeen waarvan je houdt

want tijd is kort, ik heb het gezien
tijd is kort, en aan het eind
vergetelheid

doe wat je moet doen onder de hemel
met een groot en mooi geloof
laat de vrouwen om je lachen
klop de mannen op hun hoofd
doe wat je moet doen in deze wereld
met een groot en mooi lawaai
doe het met de dingen die je drijven
wees naí¯ef maar wees niet saai

doe het voor je vader
doe het voor een vrouw
doe het voor jezelf, voor een ander
voor degeen waarvan je houdt

want tijd is kort, ik heb het gezien
tijd is kort, en aan het eind
vergetelheid

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Verjaardagsvisite

Gepost op door Karien Damen

Gisteren hadden we een verjaardagsfeest. Naarmate het buiten donkerder werd, werden de verhalen sterker. Uiteindelijk ging het over alle dommigheden die men ooit had begaan. Mijn buurman vertelde hoe hij ooit voor te veel geld een barbecue had aangeschaft voor binnen. De dame in de winkel was erg knap en aardig, vandaar. Ze hadden het apparaat één keer gebruikt. Mijn man wist zich ook nog wel een nutteloze aankoop te herinneren in ons huishouden. Wij hadden een nieuw koffieapparaat gekocht, een Nespresso machine. Een mooi rood geval stond te blinken op het aanrecht. Het leek mij erg leuk om daar een rekje naast te zetten voor de koffiecups. Die koffiecups zien er op zichzelf mooi uit en in zo’n rekje zou dat helemaal goed uitkomen. Toevallig waren ze bij de xenos in de aanbieding. Het was druk, dus ik pakte  snel een doos met zo’n houder van de stapel
Thuisgekomen pakte ik het rekje uit en wilde de cups er in doen. Dat lukte niet, ik begreep er niets van, probeerde het van alle kanten, maar de cups bleven door de openingen in de houder vallen. Het heeft een dag geduurd voordat ik in de gaten had dat het niet aan mij of aan de deugdelijkheid van het rekje lag. Want wat bleek, het rekje was bedoeld voor de cups voor de Dolce Gusto van Krups. Dat stond zelfs op de doos.
Er mee terug gaan naar de winkel vond ik te gênant. De doos met rekje staat als een terechtwijzing in onze boekenkast. Wie weet, komt er nog iemand langs die wel een bijpassend apparaat bezit.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Weerbericht

Gepost op door Karien Damen

Vandaag heeft Erwin eens een keer gelijk, roept E. Er komt een flinke regenbui aan. Erwin is Erwin Krol en in de vorige eeuw deed hij het weerbericht aan het eind van het acht uur journaal.
Je bedoelt Gerrit, zeg ik, maar eigenlijk heeft E helemaal geen zin om aan Gerrit te wennen. Gerrit is er ook al weer een tijdje, net als Willemijn, of is die ook al weer weg. En hoe heet die nieuwe ook al weer, die onhandige?
Het is precies waar ik vroeger zo’n hekel aan had bij ouder wordende mensen. Dat ze maar niet wilden wennen aan nieuwigheden. Zelf betrap ik me er op dat de nieuwe namen van ministeries er bij mij niet in willen. En zeg nou zelf, het ministerie van I & M dat is toch niks. Het doet me denken aan dat boek van die schrijfster uit de vorige eeuw, Conny Palmen. In Memoriam.
Ik dacht altijd dat oudere mensen steeds minder in staat waren met veranderingen om te gaan. Nu weet ik beter, het is gewoon onwil. Het zoveelste nieuwe gezicht, nieuwe naam of nieuwe wat dan ook. Tegen de tijd dat ik me het gebruik heb aangeleerd dient zich er al weer een nieuwe variant aan. Ik begin er niet meer aan. Zo iets.
Of zou het wijsheid zijn. De wetenschap dat de wereld voortdurend in verandering is maakt een toevallige naam niet zo belangrijk. Het is toch maar tijdelijk. Ik hoef niet meer zo nodig bij de tijd te zijn. Iemand die om acht uur de televisie aanzet om naar het journaal te kijken, is sowieso niet hip.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Feyenoord – Roda JC

Gepost op door Karien Damen

Zojuist heb ik mijn fiets opgehaald bij de fietsenmaker. Een reparatie en wat onderhoud kostte in totaal 72 euro. Tel daarbij op een enkele reis met de Randstadrail. De uitkomst van een middag in de grote stad. Zonder te winkelen.
Vorige week zondag was ik bij een vriendin in Rotterdam op bezoek geweest. Ze woont midden in het centrum van de stad, vlak bij de Pauluskerk. Ik was op de fiets, want het was mooi weer. Met een flinke ketting zet ik mijn fiets dan vast aan een fietsenrek.  aan het eind van de middag stond hij er nog. Er kwamen net een man en een jongen aangelopen. De man stelde opgelucht vast dat zijn fiets er ook nog stond. Het was pas zijn zesendertigste sinds hij in Rotterdam woonde.
Een goede ketting helpt wel, zei ik. Nou, zei de man, daar zou ik toch maar niet altijd op rekenen. Soms ligt er alleen nog een ketting, wel op slot, dat dan weer wel. Onszelf toch gelukkig prijzend vervolgden wij onze weg. De man en jongen liepen in de richting van de Westersingel en ik fietste naar de Coolsingel. Ter hoogte van de Bijenkorf hoorde ik een bonkend geluid, dat leek wel een lekke band. Het was een lekke band, mijn lekke achterband, mijn lekvrije achterband.
Wat nu, het was nog een heel eind naar Pijnacker. In het weekend mag je gelukkig je fiets meenemen in de metro en station Beurs was dichtbij. Het was niet druk meer in de stad en op het metrostation. Waar ik even geen rekening mee had gehouden was dat er op zondag gevoetbald wordt. De metro zat tjokvol met supporters, zo te zien allemaal Feyenoordfans. Een beetje ongemakkelijk wurmde ik mijn fiets het treinstel in. Ze waren in een opperbeste stemming want Feyenoord had gewonnen. Waarom ga je niet fietsen, vroeg er een. Ik heb een lekke band, zei ik. Je kunt hem toch plakken, je hebt je pakspullen bij je, zei een ander, wijzend op het tasje onder mijn fietszadel. Daar zit mijn ketting in, antwoordde ik.
Het volgende station werd omgeroepen met een waarschuwing dat er links uitgestapt moest worden. Dat is mazzel zei ik, want ik stond met mijn fiets bij de deur aan de rechterkant. Maar er stapte bijna niemand uit. Gaan jullie eigenlijk niet de verkeerde kant uit als feyenoordsupporters, vroeg ik daarom. Want we reden de stad uit richting Den Haag. Nee hoor, zei een gezellig ogende, wat oudere man. Feyenoord supporters heb je overal, zelfs in Brabant. Zelf kom ik uit Delft. Maar jij bent ook ver van huis met de fiets, vervolgde hij.
Bij elk station werd mijn fiets hulpvaardig aan de kant geschoven als iemand er uit wilde. Op Pijnacker-Zuid nam ik afscheid van mijn reisgenoten. Ik was weer helemaal tevreden met de wereld en zijn bewoners. Thuisgekomen bleek er een lange schroef in mijn band te zijn geboord. Hij zat net opzij van het loopvlak tot aan de kop er in. Een dure grap.Ik denk dat ik maar een provinciaal blijf, dan maak je nog eens wat mee.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

De kurkentrekker

Gepost op door Karien Damen

Nog een vakantieverhaal, een leuke voor de blunderclub. De blunderclub is een besloten club met maar twee leden, één van mijn favoriete raadsleden, als erelid en ikzelf als voorzitter. We verzamelen blunders, alleen van eigen hand.

Ik heb deze vakantie ontdekt dat een eenvoudige kurkentrekker met mesje ook over een hefboomfunctie beschikt. Ik had de oude kurkentrekker in de caravan bij het schoonmaken van de keukenlade weggegooid. Ik vond hem veel te zwaar voor het kunststof binnenwerk van de la. Maar ja, nu hadden we alleen nog maar dat eenvoudige ding en in Frankrijk is men nog niet van de kurk af. Ik schroefde de eerste avond dat ding in de kurk en wrikte hem naar boven de fles uit. De tweede avond lukte dat met de grootst mogelijke krachtsinspanning niet. Wat nu, ik probeerde eens wat met de andere onderdelen die aan het ding zitten. En ja hoor, een deel kreeg ik precies langs de hals geplaatst en toen was het een fluitje van een cent om de fles open te krijgen.
Wonderlijk dat je zonder dat te weten iets in de la hebt dat zo ontzettend handig is, als je het maar wist.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Perdu

Gepost op door Karien Damen

Avez vous perdu? Bent u verloren? Vroeg hij ons. We stonden tijdens een fietstocht op de kaart te kijken welke weg we zouden inslaan. In het Frans heeft perdu, verloren, twee betekenissen. In het Nederlands zou het ook kunnen, verloren, maar dat zou wel een heel dramatische vaststelling zijn. Voorgoed verloren. Wij zouden vragen bent u de weg kwijt? Maar we stonden op een weg en vroegen ons alleen maar af welke route we zouden volgen. Bent u verdwaald? Zou ook een goede vraag zijn geweest in het Nederlands.
In Engeland zouden ze ons gevraagd hebben: Are you lost? Eigenlijk hetzelfde als de Fransman ons vroeg.
Non, merci, was ons antwoord. Twee woorden om te zeggen, dat we niet verdwaald waren. Dat we namelijk op elke splitsing van wegen kijken welke kant we uit zullen gaan, omdat we kaart lezen leuk vinden, maar dat kunt u niet weten, maar bedankt voor het vragen. Erg attent van u.

Au revoir

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Recepten

Pasta con le sarde van Jamie of niet

Gepost op door Karien Damen

Op weg naar huis wisselen mijn collega Jeannette en ik altijd uit wat we die avond gaan eten. Jeannette ging vanavond armeluispasta maken. Het was een recept van Jamie Oliver en het bevatte sardientjes en pijnboompitten. Maar dat recept ken ik, was mijn reactie. Ik ken het van een Libelle uit de jaren 80. Het stond in een kookbijlage en die heb ik nog steeds. Ik heb de pasta onlangs weer eens gemaakt en het smaakt nog steeds voortreffelijk. Het is een van oorsprong Siciliaans gerecht. Sicilianen waren arm, de ingrediënten zijn daarom eenvoudig en op Sicilië volop verkrijgbaar zoals verse sardines en ansjovis.

Lees verder “Pasta con le sarde van Jamie of niet” →

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Genant

Gepost op door Karien Damen
 
Van mijn moeder mochten wij alleen op pad met een schone onderbroek aan. Als ik in het ziekenhuis terecht kwam lag ik er niet voor schandaal bij, zei ze, als ik vroeg waarom.  Ik heb die zorg nooit zo goed begrepen. Volgens mij maakte het niet zoveel uit wat ik aanhad als ik in de kreukels zou liggen. We kregen ook een schone zakdoek en een kwartje mee. De zakdoek was om je schaafwonden te stelpen en het kwartje om naar huis te bellen. Sinds kort weet ik dat nette meisjes goed naar hun moeder moeten luisteren.
 
De laatste keer dat ik voor een controle bij de huisarts was, wilde ze dat ik een hartfilmpje liet maken door de assistente. Daar had ik geen bezwaar tegen. De assistente vroeg op haar beurt of ik er bezwaar tegen had dat een stagiaire mee zou kijken. Het zou voor haar het eerste hartfilmpje zijn. Het was voor mij ook de eerste keer anders zou ik niet zo spontaan direct ja hebben gezegd. Want wat ik niet wist was dat ik me tot op mijn onderbroek moest uitkleden. Met dat uitkleden zelf had ik niet zo’n moeite. Het gênante was dat ik die dag een onderbroek aan had van mijn man. Het was een zwarte lycra boxershort uit een aanbieding, maar niet geschikt bevonden door mijn man. Weggooien vind ik zonde en wat doe je dan. Hij zit eigenlijk ook wel lekker. Maar toen ik daar zo stond zat hij een stuk minder comfortabel. Ik heb gedaan of het de normaalste zaak van de wereld was.
 
cc918-img_0449
Naderhand bedacht ik dat het nog erger had kunnen zijn. Zo heb ik bijvoorbeeld nog een exemplaar liggen dat een innige omhelzing heeft gehad met een blauwe sok in de veertig graden was. Ik denk dat ik voortaan ook maar weer een schone zakdoek en een kwartje ga meenemen.
Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Iedereen is welkom

Gepost op door Karien Damen
Voor een koolmeesje





De tuin van mijn moeder is een plaatje. In alle seizoenen valt er wat te genieten of te ontdekken. Nu in de herfst vallen vooral de kleuren op. De natuur geeft een warm palet aan planten die afsterven en hun blad verliezen. Op de foto’s is dat nog niet goed te zien, ze zijn van begin oktober.


Deze keer viel me nog iets anders op. Iets wat er al langer was, maar waar ik nooit op heb gelet. Door de hele tuin heen zag ik kleine huisjes. Een compleet dorp was het. Aan boomstammen, aan de muren, op een stronk en twee gewoon op de grond. Huisjes voor vogels, voor kabouters en voor kleine meisjes. Behalve de mollen mag iedereen in de tuin komen wonen.









Voor een winterkoninkje

De huisjes voor de vogels hangen met de opening naar het noordoosten. De volle zon staat er dan niet op en het regent niet in. Rond deze tijd van het jaar inspecteren de vogels hun toekomstige huisjes. Bijna elk jaar heeft mijn moeder een nest koolmeesjes en winterkoninkjes. De merels hebben het voor hen bestemde huisje nooit gebruikt. Het wordt nu bewoond door een kabouter.

Er zijn twee tuinhuisjes. In het ene wordt het tuingereedschap bewaard en de tafeltennistafel van mijn neefjes. Het andere is voor de fiets en het speelgoed van mijn kleine nichtjes.

Als ze op visite komen krijgt mijn moeder opdracht om haar fiets buiten te zetten. Want zo is het voor de dames onmogelijk om eten te koken. Ze zitten met hun beidjes aan een tafeltje met een serviesje er op. Mijn moeder brengt ze geschilde appels en vertelt dat dat de aardappelen zijn. 

Huisje voor 2 eendjes

Heerlijk om zo’n oma te hebben, maar ik had zo’n moeder. Ik herinner me dat mijn zus en ik moedertje speelden in een oude volkswagenbus. Die bus stond zonder motor bij ons op de oprit. Mijn vader had van twee bussen een goed exemplaar gemaakt voor zijn stukadoorsbedrijf. 

We hadden een tafeltje en stoelen naar binnen gesleept. Met onze poppen zaten we daar op een woensdagmiddag te schuilen voor de regen. Er werd op de deur getikt. Daar was mijn moeder met voor ons allebei een gebakken eitje met brood. Ons paradijs was compleet.


Meestal voor de fiets
Keuken van Margot en Suzanne