Het was een flinke dreun, het bericht dat basisschool De Rosmolen gesloopt werd. De school die ooit tegenover ons huis aan ’t Hofflandt in Ulvenhout werd gebouwd. De school waar mijn zus vanaf de derde klas, tegenwoordig groep vijf, naar toe mocht. Ik bleef op de Mariaschool bij de kerk maar liep er wel elke dag langs. We speelden er ’s avonds op het schoolplein met andere kinderen uit de buurt urenlang boeven en politie. Geen idee meer hoe dat ging.
Eigen ogen
Die school dus, die voldoet na bijna zestig jaar niet meer aan de eisen van deze tijd. We besluiten samen de laatste kans te pakken om dat zelf te kunnen vaststellen. Want hoe kan het dat iets wat wij met eigen ogen hebben zien bouwen te oud is? Wat zegt dat over ons?
Op het bankje bij het kapelletje aan het einde van de Dorpsstraat wacht ik in het zonnetje tot mijn zus komt aanfietsen uit Breda. Samen lopen we op deze lenteachtige dag naar de ingang van de school aan de kant van ’t Hofflandt. We worden al vanuit de deuropening enthousiast toegezwaaid door twee leerkrachten.
Welkom
“Wat leuk dat jullie komen kijken. Kom binnen, er zijn meer leerlingen van jullie generatie aanwezig. Iemand was op zoek naar een Ineke.”
Ze kijken ons vragend aan. Nee, wij heten geen van beiden Ineke. Maar we gaan graag op zoek naar onze generatie. In de grote hal van de school zien we inderdaad een groepje van onze leeftijd bij elkaar staan. Wat aarzelend lopen we eropaf, want waar begin je mee? Maar al snel breekt het ijs en raken we niet uitgepraat over gemeenschappelijke herinneringen. We rukken ons los want mijn zus wil de rest van de school ook nog zien.
Raam
We beginnen in de klas van waaruit ze uitkeek op ons huis. Ons kleine broertje was gek op alles wat kon rijden. Op een dag zag ze vanuit deze klas dat hij ontsnapte aan de aandacht van ons mam en achter de vuilniswagen aanging. Ze wist niet wat ze moest doen. Gelukkig zag ze dat onze buurvrouw het in de gaten kreeg voordat de vuilniswagen de straat uitreed.
Een klas verder gaat mijn zus in de deuropening tussen twee lokalen op de drempel staan en spreidt haar armen.
“Kun je je voorstellen, hier ging de meester of juf staan als er iemand ziek was. Zo hielden ze twee klassen in de gaten.”
Dromen
In elke klas zijn verhalen te vinden van de huidige leerlingen over de Rosmolen. In gedichten, brieven en tekeningen vertellen kinderen over wat ze fijn vonden op school, wat ze meegemaakt hebben en wat ze gaan missen. Ze krijgen er natuurlijk iets moois voor terug maar eerst gaan ze maandenlang met de bus naar een tijdelijke locatie in Breda.
Dat geldt niet voor iedereen. Wat verderop stuiten we op een groepje leerlingen uit groep acht. Zij komen niet meer terug op de Rosmolen. Na de zomer gaan ze naar de middelbare school. Wat vinden ze ervan om hier niet meer terug te komen? Er ontstaat een leuk gesprek over de keuze voor een middelbare school, over hun dromen en over welke dromen wij hadden. We voelen ons gelijk een stuk minder oud.
Gekleurde Gedachten 
