Gekleurde Gedachten

‘Toe, niet huilen Mara. Ik ga die politieman halen. Die gaat ons helpen. Let maar op!’

Door mijn tranen heen zie ik dat Victor de keuken uitrent en dan zo de voordeur uit. Ik kijk naar Gert op de grond. Hij knippert met zijn ogen en probeert overeind te komen. Dat lukt niet, met een kreun laat hij zijn hoofd weer zakken. Ik bedenk ineens dat een ijszakje hem weer bij kan brengen. Ik kijk in alle lades maar in de vriezer van tante liggen geen ijszakjes. Dan moet het maar met een zak ingevroren boontjes. Voorzichtig druk ik de zak tegen de zijkant van de rechercheur zijn hoofd. Ik weet dat dat fijn is. Mijn vader doet dat als ik hoofdpijn heb. Even later hoor ik de voordeur dichtvallen. Ik kijk op als Victor de keuken inloopt. Een grote donkere man komt achter hem aan. Hij trekt zijn hoofd iets in als hij door de deur stapt.

‘Zo, wat hebben jullie met mijn maat gedaan?’

Het klinkt vriendelijk, maar de man kijkt ernstig naar de liggende gestalte. Gelukkig opent Gert nu opnieuw zijn ogen. De man begint te glimlachen. “Ik kan je ook geen seconde iets alleen laten doen.’ Gert grijnst. De man kijkt nu mij aan. ‘Hoe wist je dat mijn maat gek is op boontjes?’ Ondanks alles moet ik nu ook een beetje lachen. Hij steekt zijn hand naar mij uit.

‘Hallo, ik ben Abdullah Arslan, maar iedereen zegt Ab. Jij bent zeker Mara?’

Even later zitten we alle vier om de tafel. Ab heeft koffiegezet voor Gert en zichzelf. Wij krijgen warme chocolademelk en een tosti. Gert houdt de zak met boontjes nu zelf tegen zijn voorhoofd. Hij is weer helemaal bijgekomen en vertelt aan Ab wat Victor en ik hebben meegemaakt in de villa van de buren. Na het verhaal over de tunnel, kijkt hij mij aan.

‘Ben ik niets vergeten?’

‘Nee, maar mijn vader en moeder komen morgen aan op Schiphol. Wie moet ze gaan ophalen.’ Ik kijk naar Ab, die net zijn laatste slok koffie naar binnen slurpt. Hij veegt zijn mond af.

‘Maak je geen zorgen meisje, jullie worden zo opgehaald door de collega’s. Je bent zo weer bij je tante. Hiernaast zijn gevaarlijke criminelen bezig met een drugslab. Vandaag of morgen willen ze hun slag slaan. Ik vermoed dat jullie hun plannetjes in de war hebben geschopt, gisteravond. Maar ze kunnen elk moment terugkomen als ze denken dat de kust veilig is.’

Zijn portofoon gaat af.

‘Ja, Arslan hier.’

Het is een lang verhaal aan de andere kant. Ab luistert ernstig maar zegt niets, alleen een hum af en toe om de andere kant aan te moedigen. Hij kijkt naar ons en zegt dan: ‘Oké, begrepen.’  Hij verbreekt de verbinding.

‘De criminelen zijn waarschijnlijk op weg naar de villa. Eén van hun wagens is gesignaleerd. Versterking is onderweg. Alleen, we kunnen jullie nu niet laten ophalen. Dat springt te veel in het oog. Jullie moeten je hier even gedeisd houden. Mara, kun je me vertellen waar die tunnel begint?’

Ik spring op: ‘Ik kan hem wel even wijzen.’

‘Nee, jullie blijven hierbinnen, begrepen? Dat geldt ook voor jou jongeman.’ Hij kijkt Victor streng aan.

Waar waren we ook al weer gebleven? Klik hier.

Of wil je bij het begin beginnen? Klik dan hier.