Karien Damen

Niets veranderd

Gepost op 19 juni 2016 door Karien Damen

Is er dan helemaal niets veranderd?

Dat vroeg ik mij af vrijdag toen ik bij de voorbereidingen op een congres las dat de vergrijzing de komende jaren enorm zal toenemen en dan vooral de dubbele vergrijzing. Dat betekent voor de samenleving een enorme opgave omdat al die ouderen zo lang mogelijk zelfstandig thuis willen wonen.

Vijfentwintig jaar geleden had ik nagenoeg hetzelfde opgeschreven in mijn eerste beleidsnota. Ik was net begonnen als beleidsmedewerker bij de gemeente Dordrecht. Van keukentafelgesprekken had nog niemand gehoord. Wel vonden we toen ook al dat ouderen zo lang mogelijk zelfstandig moesten kunnen blijven wonen. Woningen moesten drempelloos gebouwd worden. Zorg moest meer thuis geboden worden in plaats van in een instelling.

Na die eerste nota ouderenbeleid vijfentwintig jaar geleden, heb ik van alles gedaan binnen de lokale overheid. De tekst die ik vrijdag las kwam daarom hard binnen. Alsof als die inspanningen van mij en mijn collega’s weinig opleveren.

Is er dan helemaal niets veranderd?

In ieder geval ligt de leeftijd van de ouderen waar we het over hebben een flink stuk hoger. Deze is opgeschoven van 75+ naar bijna 85+. We blijven dus met z’n allen veel langer vitaal. De gezondheidszorg heeft enorme sprongen gemaakt en technologische ontwikkelingen maken het mogelijk langer thuis te blijven wonen en voor je zelf te zorgen.

De wijze waarop zo’n beleidsnota tot stand komt is niet zo veel veranderd. We hadden toen geen internet. Met mijn kamergenoot op kantoor deelde ik een computer en een telefoon. Alles is wat vluchtiger geworden en moet sneller klaar zijn. En dat kan ook omdat je informatie sneller met elkaar kunt delen. De grootste verandering is wat de spiegel mij laat zien. De dertiger die nog een heel leven voor zich heeft, heeft rimpels bij haar mond en ogen. Mijn haar is grijs.

Vijfentwintig jaar ambtenaar en ik zeg wat echtparen zeggen als de burgemeester hen komt feliciteren met hun gouden huwelijksjubileum.

De tijd is omgevlogen, het is geen verdienste, het ging vanzelf.

Dat is natuurlijk niet waar. Nu ik terug kijk lijkt dat alleen maar zo. Ik ben de reorganisaties, de nieuwe bazen, de verkiezingen, de vertrekkende collega’s, die maakten dat alles weer anders moest, vergeten. Nee, er is helemaal niets veranderd.

Huis, tuin en keuken

Help, een geval van acute identiteitscrisis

Gepost op 12 juni 201613 juni 2016 door Karien Damen

Iedereen noemde mij Karientje. Mijn tantes hadden het naar goed Brabants gebruik over: ‘Ons Karientje.’ Ik heette dus Karientje tot de eerste dag in de brugklas. Dat was een spanningsvolle dag, ik ging voor het eerst helemaal op de fiets naar Breda en kwam voor het eerst met jongens in een klas. Iedereen moest zijn naam noemen en ik zei dat ik Karientje heette, Karientje Damen. Er werd gelachen. Ik kreeg het warm en de gedachten dat ik daar met een rood hoofd zat, maakte het nog erger. Ik had weer eens iets doms gedaan zonder goed in de gaten te hebben wat. Sinds die dag heet ik Karien. Ik vind het wel een stoere naam met die K aan het begin en maar tweelettergrepen.

Vandaag ben ik eens gaan kijken wat er nu eigenlijk op mijn geboortekaartje staat, Karientje of Karien.

Met grote vreugde geven wij U kennis van de geboorte van onze dochter
Catharina
Bij het H. Doopsel ontving zij de namen: Catharina Anna Maria

Meer niet, geen: ‘en wij noemen haar’ of “haar roepnaam is’, niets. Ik kan er niets anders van maken, ik heet Catharina.

Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

Held op klompen

Gepost op 5 juni 2016 door Karien Damen

‘Hier,’ zei mijn moeder, ‘deze zijn voor jou.’ Ze drukte de klompen van mijn vader in mijn handen. Ik staarde naar de klompen. Ze zijn geel geschilderd en vrij groot. Mijn vader had maat 44. Op de wreef hebben ze in rood een rechthoekige schildering met zwarte belijning en rondjes, alsof je ze met veters dicht kunt knopen. Ik denk dat het de bedoeling was ze op echte schoenen te laten lijken. Aan de onderkant is het hout blank en versleten. Mijn vader deed een jaar met een paar klompen. Mijn moeder had er duidelijk een bedoeling mee om ze aan mij te geven. Ik had alleen geen idee welke bedoeling maar nam ze braaf mee. Thuis kregen ze een ereplek in onze slaapkamer onder het stoeltje met de beer.

Een paar maanden later bezocht ik een prachtige voorstelling van Nilgun Yerli. Hij had als titel: Held op blote voeten, en ging over haar overleden vader en haar relatie met hem. Het podium lag vol met schoenen. In Turkije is het gebruikelijk dat je na het overlijden van iemand zijn of haar schoenen buiten zet. Als er dan iemand langs komt die ze passen, gaan de schoenen van je overleden geliefde verder de wereld in.
Ik dacht aan mijn klompen onder het stoeltje. Nu wist ik wat mijn moeders bedoeling was en wat mij te doen stond. Zelf kon ze het vast niet over haar hart verkrijgen. Dezelfde avond nog heb ik de klompen buiten naast de voordeur gezet. In het dorp waar ik woon is vast wel een tuinder met maat 44.

Huis, tuin en keuken

Niet meer jarig verjaardag vieren dag

Gepost op 29 mei 2016 door Karien Damen

Vanmiddag komen mijn familie en enkele vrienden langs om mijn verjaardag te vieren. Wat vier je eigenlijk als je jarig bent? Of, wat vier ik eigenlijk vandaag de dag na mijn verjaardag? Dat ik al weer een jaar ouder ben geworden? Dat gaat gewoon vanzelf. Dat het gisteren op de kop af 57 jaar geleden was dat ik geboren ben? Het blijft een bijzondere dag, dat wel. Maar het echte vieren is dat ik temidden van familie en vrienden voel dat ik bijzonder ben en zij voor mij bijzonder zijn. Ik ga er van genieten.

Huis, tuin en keuken

Thuis komen, thuis zijn

Gepost op 22 mei 2016 door Karien Damen

Maak een kunstzinnig werkstuk, gebruikmakend van materialen uit de natuur waarin je de stille plek in jezelf als levensbron verbeeld. Dat was de opdracht. Ik kon alleen maar denken aan de lange grassen onder hoge dennenbomen in het bos. Het is het Chaamse bos waar we op zondagen gingen spelen. Lekker rennen of juist als indianen onhoorbaar sluipen. Ik kan nog steeds het hars ruiken van de bomen en het hete zand voelen dat door mijn handen vloeit. In mijn jeugd was het altijd zomer. Ik ben een kind van het bos. Met een polder, rivierenlandschap of een stad heb ik weinig. Leuk om een keer te zijn maar niet om mij thuis te voelen.

De stille plek in jezelf is er altijd, je hoeft er alleen maar naar toe te gaan. In de stilte kun je contact hebben met je innerlijke landschap, dat je met nieuwe ogen kunt zien.*

Maar hoe ga ik het gevoel dat een bos mij geeft verbeelden? Op bezoek bij mijn moeder ben ik het bos ingelopen. Ik heb van alles verzameld wat bij een echt bos hoort. Weer thuis heb ik van een schoenendoos een kijkdoos gemaakt. Het is een huisje geworden met een raampje met gordijntjes, een deurtje en een dak. In de doos heb ik een boslandschap gemaakt. Als je door het raampje kijkt, kijk je niet naar binnen maar naar buiten, mijn bos in. Iedereen die een blik in mijn kijkdoos wil werpen krijgt eerst een koptelefoon op en hoort dan vogels zingen. Dit is mijn stille plek, mijn thuis.

Wat is jouw stille plek, geniet jij meer van de rust in de polder, tuur je liever over de rivier of voel je helemaal thuis bij het geluid van een levendige stad?

*De stille plek in jezelf, Paula van Cuilenburg.

Huis, tuin en keuken

Op klaarlichte dag #verhalensafari

Gepost op 16 mei 2016 door Karien Damen

‘Wat heb je tot nu toe aan feiten verzameld, Koolmees?’
‘Het moet zijn gebeurd ergens tussen gisteravond negen uur en vanochtend tien uur. Iets over tien kregen wij de melding binnen dat er een stoffelijk overschot lag op het pad. Gisteravond bij het invallen van het duister lag er nog geen lijk. Dat beweert tenminste de getuige Mol. Hij woont naast het pad. Het slachtoffer is geplet door een groot voorwerp.’
‘Wat weten we van het slachtoffer zelf?
‘Het slachtoffer is geïdentificeerd door zijn familie. Het was een alleenstaande man. Hij was zojuist teruggekeerd van zijn overwintering.’
‘Wat is dat toch spijtig, net als de lente een beetje op gang komt, maakt één of andere bruut een einde aan je leven.’
‘We weten nog niet of er sprake is van een gerichte daad, chef. Het kan ook een noodlottig ongeval zijn.’
‘Oké, ga verder met de feiten. Waar is het slachtoffer het laatst gezien?’
‘We hebben deze foto van gisteravond. Hierop is het slachtoffer nog in leven.’
‘Wat is dat voor een vage foto Koolmees. Daar kunnen we toch niet veel uit afleiden.’
‘Toch wel chef, door zijn familie is hij herkend op deze foto.’
‘Ik zie het niet, dat soort lijkt allemaal op elkaar. Jij wel?’
‘Nee, ik zie het ook niet, maar dat heb ik niet gezegd waar de familie bij was. Voor je het weet word je voor een commissie gesleept.’
‘Wat zijn de resultaten van je sporenonderzoek?’
‘Ik heb de klompen van de eigenaren van het perceel onderzocht. Hierop zijn geen sporen te vinden.’
‘Weet je zeker dat je alle klompen onderzocht hebt?
‘Er wonen maar twee personen in het huis, chef.’
‘Denk eens na Koolmees, mensen kunnen toch wel meer dan één paar klompen bezitten?
‘Oké chef, ik stuur Merel er op af.’
‘Dat is goed en loop de getuigenissen nog eens na. Ze komen me niet helemaal betrouwbaar over. Misschien hebben we iets over het hoofd gezien.’

‘U had gelijk chef. De vrouw des huizes had nog een paar klompen. Onder de linker zijn resten van het slachtoffer gevonden. We nemen aan dat die gebruikt zijn bij het water geven gisteravond laat. Het slachtoffer was op het verkeerde moment op de verkeerde plaats.’

‘Een noodlottig ongeval dus?’
‘Ja, we nemen aan dat het geen opzet is.’
‘Wat sta je daar nog te wachten Koolmees, ga die vrouw ophalen voor verhoor.’
‘Dat is een beetje lastig chef, ze is niet thuis.’
‘Ja, ja laat ook maar. Wel jammer van die vette slak, dat was een lekker hapje geweest.

Dit is de de derde etappe van de verhalensafari van Sigrid van Iersel: Op zoek naar sporen.

Boeken, Mijn tante Hetty

Mijn tante Hetty, deel 6: Krantenbericht

Gepost op 11 mei 201630 oktober 2016 door Karien Damen

Dit is een fragment van mijn nieuwe verhaal. Onder dit fragment staat een samenvatting van hele verhaal. Wordt vervolgd.

Direct naar deel 7

Samenvatting: Het is zomer. Ik ga logeren bij tante Hetty. Mijn moeder moet namelijk naar Katmandoe. Daar ligt mijn vader in het ziekenhuis nadat hij gered is op de Lhotse een bergtop naast de Mount Everest. Mijn vader is alpinist. Ik kan niet mee want ik zit in de laatste schoolweken voor de zomervakantie.

Tante Hetty is advocaat en eigenlijk is ze de tante van mijn moeder. Ze is niet getrouwd, rookt en drinkt als een ketter. Mijn moeder blijft maar weg en de schoolvakantie begint.
Ik verveel me. Ik staar in het scherm van de computer en het lijkt me uit te nodigen. Een jongen verschijnt in beeld en nodigt me uit de virtuele wereld in te stappen. Ik wil dat helemaal niet totdat blijkt dat tante Hetty in gevaar is. Iemand uit de onderwereld heeft het op haar gemunt. Ik stap toch de virtuele wereld en samen met de jongen, die Victor heet, ontmasker ik de misdadigers.

Kunst en Cultuur

Een goed verhaal ligt op straat #verhalensafari

Gepost op 8 mei 20168 mei 2016 door Karien Damen

Mijn telefoon en mijn opschrijfboekje doe ik in mijn tas. Het is mijn lunchpauze en ik ben klaar voor de tweede etappe van de verhalensafari.

‘Steeds meer grand café’s, restaurants en hotels gebruiken verhalen als wandversiering. Winkels passen verhalende teksten toe op hun ramen. Of ze zetten borden neer met verhalen.’

Ik ga dus op zoek naar een geschreven verhaal en ik verwacht dat ik dat in de Dorpsstraat in Zoetermeer kan vinden. Ik heb daar een intrigerend kunstwerk gezien met teksten er op. Het is voor de oude kerk. Ik heb er alleen nooit durven stilstaan om het eens goed te bekijken. Maar nu ik op ben op safari ben, is het gerechtvaardigd me als toerist te gedragen. Het kunstwerk is een soort potkachel met een boom als schoorsteen. Er staat inderdaad een tekst op:

Zoetermeer warm van aarde

Op het bankje naast de kachel zit een vrouw.

‘Heeft u er bezwaar tegen als ik een foto van het kunstwerk maak? Ik zorg er voor dat u er niet op staat.’

Ze heeft er geen bezwaar tegen en geeft mij aanwijzingen vanuit welke hoek ik het beste een foto kan maken. Ze vraagt of ik uit Zoetermeer kom. Als ik ontkennend antwoord, begint ze te vertellen dat ze vaker op dit bankje zit omdat ze zo goed zicht heeft op het kruispunt en wie er allemaal voorbij komen.

‘Vroeger ging ik op dinsdag naar de markt. Maar die is naar Oosterheem verhuisd. Ik mis het niet echt. In de Dorpsstraat kun je fijn boodschappen doen en de laatste jaren stelde de markt toch niet veel meer voor.’

We zitten nog even samen op het bankje en ik vertel dat ik op zoek ben naar teksten op muren of borden.

‘Dan moet je nog even verder doorlopen, naar een straatje rechts. Daar hebben ze pas geleden van alles opgehangen. Het gaat ook over kunst.’

Ik denk te weten wat ze bedoelt en loop in de aangegeven richting. Ik ben nog maar net op pad als een echtpaar mij aanspreekt.

‘Weet u hoe lang je hier mag parkeren met een blauwe kaart? We staan achter de kerk op die tijdelijke parkeerplaats.’
‘Volgens mij drie uur, maar stond er geen bord bij de parkeerplaats? Even verderop bij het CKC weet ik zeker dat het drie uur is.’

Ze vertellen me dat ze aan het winkelen waren in de Dorpsstraat en willen nog even naar het Stadshart voor een cadeau voor hun kleinkind. Zelf wonen ze tegenwoordig in een appartement in Den Haag, maar hun dochter is in Zoetermeer blijven wonen met haar gezin. Het is hier groen en rustig, ideaal als je kleine kinderen hebt. Ze besluiten via de parkeerplaats naar het stadshart te lopen, want een bon is toch echt wel zonde van het geld.

De aankondiging van Zondag in het park, van terra art projects heb ik daarna zo gevonden. Het is misschien niet helemaal wat met de opdracht van de safari werd bedoeld. Hoewel, het bewijst maar weer dat als je je ogen en oren open hebt de verhalen vanzelf naar je toe komen.

Ik doe mee aan de verhalensafarie van Sigrid van Iersel. Dit is de tweede etappe.

Boeken, Mijn tante Hetty

Mijn tante Hetty, deel 5: Kersen

Gepost op 4 mei 201611 mei 2016 door Karien Damen

Dit is een fragment van mijn nieuwe verhaal. Onder dit fragment staat een samenvatting van hele verhaal. Wordt vervolgd.

‘Er stond wel een donkere auto aan de overkant van de straat toen we in de winkel waren.’

‘Weet je het zeker? Er zijn heel veel donkere auto’s.’
Tante Hetty gaat langzamer rijden. Zoals mijn vader doet als hij zich ergert aan een bumperklever. De donkere auto haalt ons niet in.
’Eens kijken wat er gebeurt als ik hier af sla?’
Bij de rotonde neemt tante Hetty de weg naar rechts. Normaal zouden we rechtdoor rijden. We rijden nu de stad uit, richting de rivier. Ik kijk in de spiegel of de auto ons volgt. Dat doet hij en er valt me nog iets op. De linkerkoplamp is vastgeplakt met tape. Dat had de auto die voor de winkel van Bert stond ook. Er loopt een barst over het glas van de lamp.
’Het is dezelfde auto tante Hetty.’
Mijn stem klinkt raar. Alsof ik onder water praat. Het gezicht van tante Hetty verstrakt.
’Oké, dan gaan we het nu serieus spelen. Hou je vast.’
Dat deed ik toch al, maar ik verstevig mijn greep. We rijden nu op de dijk langs de rivier. Het is de dijk waaraan ik met mijn vader en moeder woon. We rijden het huisje voorbij. Het lijkt te zeggen: ‘Zie je wel, je had beter thuis kunnen blijven.’
‘Even verderop kunnen we links afslaan tante.’
‘Je bedoelt bij dat huis met de groene luiken.’
‘Ja, precies, kijk daar is het al.’
Tante Hetty mindert vaart. Op dat moment komt er een motorrijder van de andere kant.
‘Shit, nu moet ik verder door rijden. Is er nog een andere afslag, Mara?’
‘Nee, alleen maar een fietspad.’
’Ik weet waar dat is. Dat is breed genoeg.’
We rijden weer verder. In de volgende bocht rijdt tante Hetty rechtdoor. Even lijkt het of we in de lucht in hangen, maar we belanden op het fietspad dat schuin naar beneden loopt. Een wielrenner steekt boos zijn vuist op in onze richting. De auto achter ons heeft te laat in de gaten dat we rechtdoor rijden. Hij kan ons niet volgen. Onder aan de dijk is een pad naar links. Het gaat naar een boerderij. We rijden het erf op en stoppen op een plek die niet te zien is vanaf de dijk.
’Wil je kersen als toetje?’
’Euh,’ ik denk dat ik het niet goed versta en kijk tante aan.
‘Of je kersen als toetje wil?’ Ze wijst naar een tafel met manden op het erf. ‘Ze verkopen hier groente en fruit.’
We stappen uit de auto. Ik kijk speurend de kant op van de dijk. Er is niets bijzonders te zien.
Tante Hetty rommelt in haar handtas. ‘De kersen kosten twee euro voor een zakje. Heb jij misschien kleingeld bij je?’
Tante is naar de boerderij gelopen. Ik zoek in mijn portemonnee en vind twee losse euro’s. ‘Hier,’ ik loop naar haar toe. Ze geeft mij een zakje met kersen en neemt het geld van mij aan. De euro’s verdwijnen in een geldkistje dat vastgespijkerd zit aan de tafel.
’Kom, ik denk dat we nu wel naar huis kunnen.’
‘Wie waren dat tante?’
‘Ik heb geen idee lieverd. In mijn werk kom je rare snuiters tegen. Misschien is het een klant die wil testen of ik koelbloedig genoeg ben om zijn advocaat te worden.’
Ik weet dat ze luchtig doet om mij niet ongerust te maken.
‘O, en Mara, straks zeggen we niets tegen je moeder. Ze heeft al genoeg aan haar hoofd.’
We rijden zwijgend terug naar de stad.

Direct deel 6

Delen? Tuurlijk!

Delen? Tuurlijk!

Delen? Tuurlijk!

Delen? Tuurlijk!

Delen? Tuurlijk!

Delen? Tuurlijk!

Delen? Tuurlijk!

Delen? Tuurlijk!

Delen? Tuurlijk!