Gekleurde Gedachten

Mijn tante Hetty, deel 6: Krantenbericht

Gepost op 11 mei 201630 oktober 2016 door Karien Damen

Dit is een fragment van mijn nieuwe verhaal. Onder dit fragment staat een samenvatting van hele verhaal. Wordt vervolgd.

Direct naar deel 7

Tante Hetty is advocaat en eigenlijk is ze de tante van mijn moeder. Ze is niet getrouwd, rookt en drinkt als een ketter. Mijn moeder blijft maar weg en de schoolvakantie begint.
Ik verveel me. Ik staar in het scherm van de computer en het lijkt me uit te nodigen. Een jongen verschijnt in beeld en nodigt me uit de virtuele wereld in te stappen. Ik wil dat helemaal niet totdat blijkt dat tante Hetty in gevaar is. Iemand uit de onderwereld heeft het op haar gemunt. Ik stap toch de virtuele wereld en samen met de jongen, die Victor heet, ontmasker ik de misdadigers.

Kunst en Cultuur

Een goed verhaal ligt op straat #verhalensafari

Gepost op 8 mei 20168 mei 2016 door Karien Damen

Mijn telefoon en mijn opschrijfboekje doe ik in mijn tas. Het is mijn lunchpauze en ik ben klaar voor de tweede etappe van de verhalensafari.

‘Steeds meer grand café’s, restaurants en hotels gebruiken verhalen als wandversiering. Winkels passen verhalende teksten toe op hun ramen. Of ze zetten borden neer met verhalen.’

Ik ga dus op zoek naar een geschreven verhaal en ik verwacht dat ik dat in de Dorpsstraat in Zoetermeer kan vinden. Ik heb daar een intrigerend kunstwerk gezien met teksten er op. Het is voor de oude kerk. Ik heb er alleen nooit durven stilstaan om het eens goed te bekijken. Maar nu ik op ben op safari ben, is het gerechtvaardigd me als toerist te gedragen. Het kunstwerk is een soort potkachel met een boom als schoorsteen. Er staat inderdaad een tekst op:

Zoetermeer warm van aarde

Op het bankje naast de kachel zit een vrouw.

‘Heeft u er bezwaar tegen als ik een foto van het kunstwerk maak? Ik zorg er voor dat u er niet op staat.’

Ze heeft er geen bezwaar tegen en geeft mij aanwijzingen vanuit welke hoek ik het beste een foto kan maken. Ze vraagt of ik uit Zoetermeer kom. Als ik ontkennend antwoord, begint ze te vertellen dat ze vaker op dit bankje zit omdat ze zo goed zicht heeft op het kruispunt en wie er allemaal voorbij komen.

‘Vroeger ging ik op dinsdag naar de markt. Maar die is naar Oosterheem verhuisd. Ik mis het niet echt. In de Dorpsstraat kun je fijn boodschappen doen en de laatste jaren stelde de markt toch niet veel meer voor.’

We zitten nog even samen op het bankje en ik vertel dat ik op zoek ben naar teksten op muren of borden.

‘Dan moet je nog even verder doorlopen, naar een straatje rechts. Daar hebben ze pas geleden van alles opgehangen. Het gaat ook over kunst.’

Ik denk te weten wat ze bedoelt en loop in de aangegeven richting. Ik ben nog maar net op pad als een echtpaar mij aanspreekt.

‘Weet u hoe lang je hier mag parkeren met een blauwe kaart? We staan achter de kerk op die tijdelijke parkeerplaats.’
‘Volgens mij drie uur, maar stond er geen bord bij de parkeerplaats? Even verderop bij het CKC weet ik zeker dat het drie uur is.’

Ze vertellen me dat ze aan het winkelen waren in de Dorpsstraat en willen nog even naar het Stadshart voor een cadeau voor hun kleinkind. Zelf wonen ze tegenwoordig in een appartement in Den Haag, maar hun dochter is in Zoetermeer blijven wonen met haar gezin. Het is hier groen en rustig, ideaal als je kleine kinderen hebt. Ze besluiten via de parkeerplaats naar het stadshart te lopen, want een bon is toch echt wel zonde van het geld.

De aankondiging van Zondag in het park, van terra art projects heb ik daarna zo gevonden. Het is misschien niet helemaal wat met de opdracht van de safari werd bedoeld. Hoewel, het bewijst maar weer dat als je je ogen en oren open hebt de verhalen vanzelf naar je toe komen.

Ik doe mee aan de verhalensafarie van Sigrid van Iersel. Dit is de tweede etappe.

Boeken, Mijn tante Hetty

Mijn tante Hetty, deel 5: Kersen

Gepost op 4 mei 201611 mei 2016 door Karien Damen

Dit is een fragment van mijn nieuwe verhaal. Onder dit fragment staat een samenvatting van hele verhaal. Wordt vervolgd.

‘Er stond wel een donkere auto aan de overkant van de straat toen we in de winkel waren.’

‘Weet je het zeker? Er zijn heel veel donkere auto’s.’
Tante Hetty gaat langzamer rijden. Zoals mijn vader doet als hij zich ergert aan een bumperklever. De donkere auto haalt ons niet in.
’Eens kijken wat er gebeurt als ik hier af sla?’
Bij de rotonde neemt tante Hetty de weg naar rechts. Normaal zouden we rechtdoor rijden. We rijden nu de stad uit, richting de rivier. Ik kijk in de spiegel of de auto ons volgt. Dat doet hij en er valt me nog iets op. De linkerkoplamp is vastgeplakt met tape. Dat had de auto die voor de winkel van Bert stond ook. Er loopt een barst over het glas van de lamp.
’Het is dezelfde auto tante Hetty.’
Mijn stem klinkt raar. Alsof ik onder water praat. Het gezicht van tante Hetty verstrakt.
’Oké, dan gaan we het nu serieus spelen. Hou je vast.’
Dat deed ik toch al, maar ik verstevig mijn greep. We rijden nu op de dijk langs de rivier. Het is de dijk waaraan ik met mijn vader en moeder woon. We rijden het huisje voorbij. Het lijkt te zeggen: ‘Zie je wel, je had beter thuis kunnen blijven.’
‘Even verderop kunnen we links afslaan tante.’
‘Je bedoelt bij dat huis met de groene luiken.’
‘Ja, precies, kijk daar is het al.’
Tante Hetty mindert vaart. Op dat moment komt er een motorrijder van de andere kant.
‘Shit, nu moet ik verder door rijden. Is er nog een andere afslag, Mara?’
‘Nee, alleen maar een fietspad.’
’Ik weet waar dat is. Dat is breed genoeg.’
We rijden weer verder. In de volgende bocht rijdt tante Hetty rechtdoor. Even lijkt het of we in de lucht in hangen, maar we belanden op het fietspad dat schuin naar beneden loopt. Een wielrenner steekt boos zijn vuist op in onze richting. De auto achter ons heeft te laat in de gaten dat we rechtdoor rijden. Hij kan ons niet volgen. Onder aan de dijk is een pad naar links. Het gaat naar een boerderij. We rijden het erf op en stoppen op een plek die niet te zien is vanaf de dijk.
’Wil je kersen als toetje?’
’Euh,’ ik denk dat ik het niet goed versta en kijk tante aan.
‘Of je kersen als toetje wil?’ Ze wijst naar een tafel met manden op het erf. ‘Ze verkopen hier groente en fruit.’
We stappen uit de auto. Ik kijk speurend de kant op van de dijk. Er is niets bijzonders te zien.
Tante Hetty rommelt in haar handtas. ‘De kersen kosten twee euro voor een zakje. Heb jij misschien kleingeld bij je?’
Tante is naar de boerderij gelopen. Ik zoek in mijn portemonnee en vind twee losse euro’s. ‘Hier,’ ik loop naar haar toe. Ze geeft mij een zakje met kersen en neemt het geld van mij aan. De euro’s verdwijnen in een geldkistje dat vastgespijkerd zit aan de tafel.
’Kom, ik denk dat we nu wel naar huis kunnen.’
‘Wie waren dat tante?’
‘Ik heb geen idee lieverd. In mijn werk kom je rare snuiters tegen. Misschien is het een klant die wil testen of ik koelbloedig genoeg ben om zijn advocaat te worden.’
Ik weet dat ze luchtig doet om mij niet ongerust te maken.
‘O, en Mara, straks zeggen we niets tegen je moeder. Ze heeft al genoeg aan haar hoofd.’
We rijden zwijgend terug naar de stad.

Direct deel 6

Huis, tuin en keuken, Reizen

Plog de Portugal

Gepost op 1 mei 20161 mei 2016 door Karien Damen

Het is me gelukt een beetje zon mee naar huis te nemen. Vanochtend scheen hij ook in Nederland stralend en de lucht is de hele dag strakblauw geweest. Nu alleen nog een beetje warmte toe voegen. Misschien lukt dat met deze vakantiefoto’s. We waren een weekje in de Algarve en logeerden op de Quinta dos Amigos, boerderij van de vrienden, bij Almancil.

Ik zag ze in de berm op weg naar het strand. Ze hebben wat weg van kamille of margrieten. Ik noem ze zonnekusjes.

Het strand bij Trafal. We kijken richting Faro en zijn vlakbij wat ze hier de gouden driehoek noemen. Villadorpen met golfbanen, sterrenrestaurants en country clubs. Bij de plaatselijke supermarkt betaal je de hoofdprijs.

Ze lijken wel niet echt, deze bloemen. Zonder trucage.

Ons zon overgoten terras in het paradijs dat Quinta dos Amigos heet. Heerlijk om te schrijven en te lezen. Die strak blauwe lucht heb ik mee naar huis genomen.

De vissershaven bij de badplaats Quarteira. Er komt net een bootje binnen. Op de wal kun je verse vis kopen in een grote hal.

Bij Don Giovanni in Almancil hebben we heerlijk gegeten. Asperges en zalm. De panna cotta ga ik van de week zelf maken, een heerlijk toetje.

Huis, tuin en keuken

Wat wil je eten vandaag? #Verhalensafari

Gepost op 24 april 20161 mei 2016 door Karien Damen

Ik haal het kartonnen AH keukentje van de zolder. Het idee is om dit voor de laatste keer te doen. Vanmiddag komt Hannah spelen. Ze is er al bijna te groot voor. Ik heb er pannetjes bij gekocht en een kookwekker. Tijdens de actie van AH kreeg je bij elke vijf euro aan boodschappen een zakje met keukenspulletjes. Ik stel me voor dat ik die aan Hannah mee geef als ze naar huis gaat. Mijn broer kan dan geen nee zeggen. Ben ik er mooi vanaf.

Albert Hein actie keukentje — Het AH keukentje

Het keukentje is van karton en is ingenieus ontworpen. Het ziet er wat nostalgisch met een zwart wit geblokt gootsteentje, een oventje en een heuse bestekla. Aan de voorkant zit een open haard en door het raampje kan de kleine kok bestellingen opnemen:

Wat wil je eten vandaag?

Of alle miniatuur etenswaren die niet meer nodig zijn naar buiten gooien. In de loop van het spel wordt dat laatste steeds leuker.
Zelf had ik ook een keukentje. Het was van blik en had dezelfde indeling als het AH keukentje. Het had ook een raampje. Je zag door het raam een afbeelding van een tuin met een vijver, herinner ik me. ik heb er een keer echt op gekookt. Het had twee pitten in het fornuisje. Daar pasten blokjes in die echt konden branden. Er is in mijn huis een herinnering aan dat keukentje.

Op dit tafeltje zie je de omtrek van het keukentje. Ik had het er kletsnat opgezet en toen is het gaan roesten. Mijn moeder boos maar zo bleef het onbedoeld wel mijn tafeltje. Het kwam van mijn oma. Mijn oma was niet mijn echte oma maar de nieuwe vrouw van mijn opa. Iedereen noemde haar daarom tante Hilda. Alleen ik noemde haar oma en stal daarmee haar hart. Wat ik mooi vond kreeg ik mee naar huis.

Zo ook deze porseleinen kopjes en schoteltjes om mee te spelen en een bonbondoos. Ik ben benieuwd wat Hannah straks nog van mij in huis heeft.

Ik doe mee aan de verhalensafarie van Sigrid van Iersel. Dit is de eerste etappe.

Boeken, Mijn tante Hetty

Mijn tante Hetty, deel 4: Boodschappen

Gepost op 20 april 201611 mei 2016 door Karien Damen

Dit is een fragment van mijn nieuwe verhaal. Onder dit fragment staat een samenvatting van hele verhaal. Wordt vervolgd.

‘Waar heb je trek in?’ vraagt ze als we de landrover instappen. ‘Een lekkere stoofschotel zal jullie goed doen.’ Ik denk helemaal niet aan eten maar knik toch. ‘Ja, dat zal ons goed doen.’ ‘Gooi die rommel maar op de achterbank.’ Tante Hetty kijkt in de buitenspiegel en geeft vol gas. Ik grijp me vast aan mijn stoel. De buitenkant van de auto zit vol met modder en je kunt alleen wat zien door de raampjes waar de ruitenwisser komt. Je zou denken dat we in het bos op jacht gaan naar voedsel maar we rijden gewoon naar het centrum van de stad. Parkeren is geen probleem voor tante Hetty, ze zet haar auto voor de winkel op de stoep. Ik hoop maar dat niemand van school ons ziet. De winkel is van een client van tante Hetty. Hij staat met een schort aan in de deuropening. Op het schort zitten roestige vlekken.‘Dag Hetty, je komt precies op het goede moment, de parkeerwacht is net de hoek om. ‘Als dat de kleine Mara niet is. Wat word jij groot, zeg!’ Ik haat dat, volwassenen die jou bijna nooit zien, maar wel denken iets van je te kunnen vinden.

‘Kom binnen meisjes, ik heb net lamsbouten gesneden.’ ‘Perfect voor mijn schotel, Bert. Je weet ook altijd precies wat ik nodig heb.’ We gaan achter hem aan de winkel in. Het is een oude delicatessen zaak. Het ruikt er naar kruiden en in de vitrines staan mooi opgemaakte schotels met lekker eten. Er is verder niemand in de winkel. Ik loop naar de kast met jam en chutney’s. Tante Hetty kijkt even naar mij, dan vraagt ze zachtjes aan Bert: ‘Heb je nog iets gehoord van je broer, is al bekend wanneer hij vrij komt?’ ‘Nee, dat duurt nog wel even, jij had hem ook moeten verdedigen. Dan was het heel anders gelopen.’ ‘Ja, dat spijt me, maar dat kon niet. Dat weet jij ook.’ Tante Hetty slaat in wat ze nodig heeft. Ze is snel klaar. We krijgen een plakje kaas en stappen met volle tassen naar buiten.
Als we de hoek om rijden zie ik tante Hetty in de achteruitkijkspiegel kijken. Haar ogen gaan steeds heen en weer van de voorruit naar de spiegel. Als ik een beetje vooroverbuig kan ik in de rechter buitenspiegel kijken. Hij is een beetje smerig maar ik kan net zien dat er een donkere auto achter ons rijdt. Tante Hetty ziet dat ik kijk. ‘Reed die auto daarstraks ook niet achter ons, Mara?’

Direct naar deel 5

Lief lijf

Wil je dansen?
Je mag dansen.
Wil je stevig stappen?
Je mag stevig stappen.
Wil je verlangen?
Je mag verlangen.
Wil je geven?
Je mag geven.
Wil je ontvangen?
Je mag ontvangen.
Wil je rusten?
Je mag rusten.
Doe je ogen dicht
en rust lekker uit
Geniet van het zijn.
Op de grond.
Op de zachte aarde.
Kus.

Status• Gepost op 17 april 2016 door Karien Damen

Boeken, Mijn tante Hetty

Mijn tante Hetty, deel 3: Logeren

Gepost op 14 april 201611 mei 2016 door Karien Damen

Dit is een fragment van mijn nieuwe verhaal. Onder dit fragment staat een samenvatting van hele verhaal. Wordt vervolgd.

Het klopt wel dat ik graag bij tante Hetty ben. Later wil ik net als zij advocaat worden. Alleen ga ik niet roken. Ik ga nu naar het VWO en straks ga ik rechten studeren. Iedereen denkt dat dat heel saai is. Ik vind het niet saai. Je moet goed kunnen nadenken en alles willen weten. Een advocaat verdedigt misdadigers. De politie en de officier van justitie denken te weten hoe het zit en wie het heeft gedaan. Een advocaat vindt uit dat ze niet goed hebben nagedacht. Dan hebben ze geen bewijs meer en is jouw misdadiger vrij. Tante Hetty noemt haar misdadigers trouwens cliënten. Die zijn heel tevreden over haar. Als ze haar niet kunnen betalen krijgt ze cadeau’s en soms ook als ze haar wel kunnen betalen. Zo blij zijn ze. Alle cadeau’s krijgen een plek in haar huis, het zijn haar trofeeën. Ik vind ze niet allemaal mooi en sommige zijn echt griezelig. Langs de trap naar boven hangen Afrikaanse maskers. Als ik ’s nachts naar de w.c. moet, staren hun holle ogen me na. Ze prikken in mijn rug en ik ben blij als ik het lichtknopje gevonden heb en de deur op slot kan doen. Terug is minder erg, dan kan ik ze aankijken.

Ik hoef vandaag niet school. Mijn moeder is nu van alles aan het regelen om naar Nepal te kunnen. Straks brengt ze me naar tante Hetty. Ik hoef alleen maar een tas in te pakken. Mijn tekenspullen en mijn dagboek leg ik boven op.

Tante Hetty staat al bij de voordeur als we de auto de oprit naast het huis oprijden. ‘Hallo lieverds. Is dat alles wat je bij je hebt?’ Ze wijst vragend naar mijn tas. ‘Het is hopelijk maar voor een paar dagen,” zegt mijn moeder. ‘Als Mara iets nodig heeft kan ze het zo gaan halen. Dan kan ze gelijk naar de post kijken en de planten water geven.’ Ik breng de tas gelijk naar boven. Ik ben hier zo vaak. De logeerkamer is daarom een beetje mijn kamer. Tante Hetty heeft het bed al opengeslagen. Haar oude teddybeer kijkt me aan vanaf het nachtkastje. Met één oog, het andere hangt een beetje los en kijkt naar beneden.
Als ik weer beneden kom, zitten mijn moeder en tante Hetty aan de koffie. ‘Als je hulp nodig hebt, moet je het me onmiddellijk vertellen. Ik ken iemand die pas voor Human Right Watch in Nepal is geweest. Hij kent daar genoeg mensen.’ Tante Hetty kent altijd wel iemand die kan helpen. Altijd iemand die de weg weet en de regeltjes kent.
Ze kijken me nu allebei aan. ‘Tante Hetty heeft speciaal voor ons vandaag haar agenda leeg gemaakt, is dat niet ontzettend lief?’ ‘Wij gaan vandaag wat lekkers maken in de keuken en je moeder gaat alles en iedereen bellen om zo snel mogelijk naar Kathmandoe te kunnen. Maar eerst gaan wij tweetjes boodschappen doen.’ Boodschappen doen met tante Hetty is al een avontuur op zich weet ik uit ervaring.

Direct naar deel 4

Samenvatting: Het is zomer. Ik ga logeren bij tante Hetty. Mijn moeder moet namelijk naar Katmandoe. Daar ligt mijn vader in het ziekenhuis nadat hij gered is op de Lhotse een bergtop naast de Mount Everest. Mijn vader is alpinist. Ik kan niet mee want ik zit in de laatste schoolweken voor de zomervakantie.
Tante Hetty is advocaat en eigenlijk is ze de tante van mijn moeder. Ze is niet getrouwd, rookt en drinkt als een ketter. Mijn moeder blijft maar weg en de schoolvakantie begint.
Ik verveel me. Ik staar in het scherm van de computer en het lijkt me uit te nodigen. Een jongen verschijnt in beeld en nodigt me uit de virtuele wereld in te stappen. Ik wil dat helemaal niet totdat blijkt dat tante Hetty in gevaar is. Iemand uit de onderwereld heeft het op haar gemunt. Ik stap toch de virtuele wereld en samen met de jongen, die Victor heet, ontmasker ik de misdadigers.

Huis, tuin en keuken, Nieuws en politiek

Aan de deur wordt niet gekocht

Gepost op 10 april 2016 door Karien Damen

Ze kijkt me gekwetst aan, maar ik houd voet bij stuk. Nee, ik heb geen belangstelling.

Maar ik heb maar één vraag!

Ik sluit de deur. Ik was vrijdag wat eerder thuis dan normaal. Ik had mijn jas nog niet opgehangen of er werd aangebeld. Een jonge vrouw met een identiteitsbewijs aan een keycord, stond voor de deur. Ik ben van het energiebedrijf waar u ooit klant bent geweest. Mag ik u wat vragen? Nee, dat mag u niet.

Voor iemand die als vriendelijk te boek staat is dat heel onaardig. Het is het gedrag van een schaamteloos nijlpaard. Uiteraard weet ik heel goed dat ik dat in mij heb, maar waarom ik dat uitleef op een arme colporteur, geen idee. Het kind doet ook maar haar werk. Net als die televerkoper die wil dat ik een abonnement ergens op neem. Of die bezorger die denkt dat die ene folder zo belangrijk is dat hij mijn nee – nee sticker moet negeren.

Is het de brutaliteit waarmee die colporteur, televerkoper of bezorger zomaar ongevraagd mijn wereld binnen treedt, dat ik zo lomp doe? Dat speelt zeker mee, maar het is eerder wantrouwen, waardoor al mijn stekels recht op gaan staan. Mijn eerste gedachte is dan: Ik moet zo iemand zo snel mogelijk de mond snoeren. Dus, voordat ze zelfs maar hebben kunnen ademhalen, zeg ik:

NEE.

Doe ik dat niet en ga ik ergens op in, dan hebben ze munitie om me in te pakken. Dat doen ze heel slim. Zonder hun product is het leven nutteloos.

Maar ik ben ze ook dankbaar. Waarom? Omdat ik dan weer weet dat ik heel goed in staat ben om nee te zeggen en voet bij stuk te houden. Mijn schaamteloze nijlpaard kreeg vrijdagavond een bundeltje vers gras.

Delen? Tuurlijk!

Delen? Tuurlijk!

Delen? Tuurlijk!

Delen? Tuurlijk!

Delen? Tuurlijk!

Delen? Tuurlijk!

Delen? Tuurlijk!

Delen? Tuurlijk!

Delen? Tuurlijk!