Karien Damen

Vijf manieren om de Tour de France te beleven

Gepost op 13 juli 201421 juli 2018 door Karien Damen

Op de fiets op weg naar huis van mijn werk luister ik altijd naar de radio. Deze weken is dat een regelrecht feest. Aan het eind van de middag krijg ik een rechtstreeks verslag van de laatste kilometers van de etappe van die dag. Na de bekende jingle volgt altijd een opgewekt nummer. Dat trapt lekker door langs de weilanden en de schapen, terwijl de renners bezig zijn met een laatste beklimming. Er zijn nog meer mogelijkheden om van de Tour de France te genieten, zelfs al geef je niet om wielrennen.

1. De mooie landschappen

Op een vrije dag, een druilige zondag, kijk ik naar het verslag van een etappe op de televisie. Ik zie de renners dan door prachtige landschappen rijden en denk aan vakanties. Blijkbaar ben ik niet de enige. De beelden van de startplaats vorig jaar op Corsica leidde er toe dat de hotels er dit jaar er meer dan volgeboekt zijn. Zelf vind ik de alpenritten het mooist om naar te kijken.

2. De rust

Het kijken naar een touretappe is rustgevend. Heel vaak ben ik er heerlijk bij in slaap gevallen. De beelden van groen golvend landschap met slierten van wielrenners. Het eentonige geluid van een helikopter. Het gekibbel tussen twee mannen op de achtergrond. Het lange wachten tot er iets gebeurt. Het maakt mijn ogen zwaar.

3. Het drama

Wielrennen is als een Grieks drama. In het klein is er de strijd onderling tussen de renners of binnen een ploeg. De super fitte knecht die zich moet inhouden omdat de kopman in de koers moet blijven. De titelverdediger die met onverklaarbare materiaalpech te maken krijgt of simpelweg ten val komt. In het groot zijn er de dopingaffaires, met sponsors die zich niet meer willen verbinden met een wielerploeg en de bekentenissen van helden zoveel jaar na dato.

4. De helden

Want het zijn helden, voorbeelden voor menig jongetje op zijn fiets in de polder. Zelf had ik neven die fanatiek aan wielrennen deden. Ik kwam als kind dus weleens op een wielerparcours. Maar wat moet een meisje? Ik had al snel in de gaten dat de rol van ronde miss niet voor mij weggelegd was. Ik was geen schattig kind. Mijn held was Keetie Hage. Tegenwoordig juf Keetie en voorgangster van Leontien van Moorsel en Marianne Vos.

5. Het leven

Wielrennen is als het leven zelf. Een beetje wielrenner is daarom al snel een filosoof. Een paar hebben er boeiend over geschreven. Het beste boek over wielrennen vind ik De Renner van Tim Krabbe. Maar je kunt je ook beperken tot het bekijken van de Avondetappe. De beschouwingen met renners en andere gasten gaan verder dan alleen fietsen.

Nieuws en politiek

Ambtenaar met passie

Gepost op 6 juli 2014 door Karien Damen

Het ambtelijk apparaat zal deze opdracht verder uitwerken.

Gruwelijk vind ik zo’n zin. Alsof ambtenaren mechanisch hun werk doen. Toch is het een heel gebruikelijke uitdrukking ook onder ambtenaren zelf.

Zelf gebruikte ik die uitdrukking ook jarenlang. Ik was er aan gewend totdat onze gemeentesecretaris in Vlaardingen, Jan Brinkman, er mij op wees dat ik er mee zeg dat de ambtelijke organisatie een machine is. Je stopt er wat in en na wat gepruttel en oplichtende lampjes komt er ergens anders wat uit. Als je geluk hebt, iets waar je om gevraagd hebt.

Sinds ik dat beeld voorgeschoteld kreeg, lukt het me niet meer om ambtelijk apparaat uit mijn mond te krijgen. Meestal moet ik ook als iemand de uitdrukking gebruikt er iets van zeggen. Het doet pijn aan mijn oren.

Volgens de woordenboeken betekent apparaat machine of toestel. Ik heb ook een betekenis gevonden als het woord apparaat gebruikt wordt om organisaties aan te duiden:

Bij organisaties is een apparaat met als onderdelen de personen en hulpmiddelen die nodig zijn voor het doen functioneren van een instelling of het verrichten van een taak.

Niet een beschrijving waar je warm van wordt, als ik hem al begrijp. Ik krijg er in ieder geval niet het gevoel bij dat in een ambtelijk apparaat mensen met passie en ambitie aan de slag zijn om het beste er uit te halen. Ik geef toe dat is ook niet wat buitenstaanders verwachten bij ambtenaren. Maar ik kan zeggen uit ervaring dat mijn collega’s elke dag hard hun best doen voor iets waar ze in geloven.

Een beetje meer trots zou ons ambtenaren best passen. Dat moet in ons taalgebruik tot uitdrukking komen.

Ambtelijk apparaat, laat ik het niet meer horen.

Huis, tuin en keuken

Ik ben een Zuid-Hollander

Gepost op 29 juni 2014 door Karien Damen

Van de week fietste ik een andere route naar mijn werk en kwam zo voor mij op onbekende plekken in Zoetermeer. Midden in de stad, langs de Zegwaartse weg leek het of ik een vakantietochtje maakte. Het is was er prachtig, niet voor niets was er ook een bed & breakfast gevestigd. Dicht bij huis is veel moois te beleven

Ik woon al heel lang in Zuid-Holland. Eerst in Leiden en dan via Rotterdam en Vlaardingen, uiteindelijk in Pijnacker. Veel langer dan ik ooit in Brabant heb gewoond. Toch zeg ik dat ik een Brabantse ben. Ik heb trouwens nog nooit iemand horen zeggen dat hij of zij een Zuid-Hollander of Zuid-Hollandse is. Je bent een Leienaar, een Katwijker of een Rotterdamse. Sommige mensen noemen zich Hollander maar dan bedoelen ze toch iets anders dan dat ze inwoner zijn van de provincie Zuid of Noord Holland.

In Zuid-Holland bestaat niet echt een gevoel van een gedeelde regionale achtergrond. Het gevoel dat ik bijvoorbeeld deel met vele andere Brabanders. Als ik iemand met een Brabants accent hoor spreken voel ik me direct thuis, alsof iemand met een zachte g altijd aardig is. Meestal wel trouwens.
Zeeuwen, Limburgers en Drenten zullen dat gevoel onderling ongetwijfeld ook hebben. Over Friezen ga ik het niet eens hebben.

Wat is dat toch met Zuid-Holland? Zou het komen omdat het een gekunsteld gebied is. Pas in 1840 werd de provincie Holland opgesplitst in twee delen, noord en zuid. Het kan ook zijn dat de dichtstbevolkte provincie van Nederland vooral gevuld is met mensen die overal vandaan zijn gekomen om er te studeren of te werken. De verstedelijk maakt dan dat je je vooral wereldburger voelt. Of zou het komen dat al die wereldburgers die zijn komen aanspoelen in de randstad, vasthouden aan hun wortels om zich nog enigszins te onderscheiden?
Ik zou het wel eens van een echte Zuid-Hollander willen horen, er is genoeg om trots op te zijn.

Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

Koop een kleurdoos deze zomer

Gepost op 22 juni 2014 door Karien Damen

Meer dan veertig jaar heb ik ze al. Ik denk dat ik ze cadeau heb gekregen voor mijn tiende verjaardag, maar het zou ook mijn eerste communie geweest kunnen zijn. Toch weet ik pas sinds kort dat ze een fantastische eigenschap hebben, mijn Caran d’ Ache kleurpotloden. Met een penseel en wat water maak ik er een aquarel van.

Ze hebben jarenlang als weeskinderen in hun doosje gezeten. Het Zwitserse bedrijf Caran d’ Ache heeft de prismalo’s ongeveer tachtig jaar geleden uitgevonden. Je kunt ze nog steeds kopen. Ze zitten in een karakteristieke metalen doos waarop een afbeelding prijkt van een berglandschap. Tegenwoordig is dat de Matterhorn tegen een strak blauwe hemel. Op dat van mij staat het Chateau du Chillon aan het meer van Geneve. Ik heb er een verstekeling in zitten, het zwarte potlood is van Tom Tas. Verder zit er een enorme zwarte vlek op de onderkant van gemorste oostindische inkt.

Helemaal blij ga ik kleurend de zomer in. Volwassenen die kleuren dat is de nieuwste trend. Op NRC-lux.nl kun je bijvoorbeeld een prachtig kleurboek bestellen en een doos kleurpotloden, uiteraard van Caran d’ Ache. Zelf ga ik voorlopig door met mijn gehavende doosje.

Nieuws en politiek

Op de koffie

Gepost op 15 juni 201417 juni 2014 door Karien Damen

Alsjeblieft, zonder melk en suiker, maar vertel eens je werkt op een griffie, wat doe je dan eigenlijk?

Met mijn collega’s zorg ik ervoor dat de gemeenteraad zijn werk goed kan doen. Vergaderstukken komen op tijd en in de goede volgorde bij de raadsleden, tegenwoordig digitaal. Personele zaken rond bijvoorbeeld wisseling van raadsleden zijn goed geregeld. De communicatie rondom de raad is geregeld. Eigenlijk regelen we van alles en nog wat. We helpen mee de vergaderingen van de commissies en de raad goed te leiden en adviseren op procesniveau.

Wat moet je kunnen om een goede griffie-medewerker te zijn?

Je moet de gemeentewet zeer goed kennen. Daarnaast moet je super accuraat zijn. Wanneer iets niet goed gaat, zijn de consequenties groot. En je bent van het proces, en niet van de inhoud. Dat betekent politiek neutraal opstellen.

Moet je politiek leuk vinden?

Ik vind politiek leuk. Ik kom uit een rood nest, een echt arbeidersgezin. Bij mij thuis waren we zeer loyaal naar PvdA en de vakbond. Ik ben zelf ook actief geweest in de politiek, vooral in Rotterdam. Ik heb zo’n beetje alle denkbare functies vervuld op lokaal niveau. Nu deel ik alleen nog folders uit. Leuke gesprekken met bewoners kun je dan hebben.

Je hebt politicologie gestudeerd, toch? hoe kwam je tot die keuze?

Ik wilde iets veranderen aan de onrechtvaardigheid in de wereld. Ik zag als kind tv-beelden van de hongersnood in Biafra. Dat maakte diepe indruk op mij. Ik zag in dat het geen schaarste was maar een kwestie van verdeling en dus politiek.

Je bent dus politiek rood gekleurd, en nu werk je voor een raad vol VVD-ers. Hoe gaat dat?

Het maakt voor mij niets uit. Het gaat erom dat zij hun best doen voor de stad. Dat maakt dat ik loyaal ben naar hen. Een enkele keer heb ik zin om in een discussie naar de microfoon te grijpen, maar doe dat natuurlijk niet. Ik doe juist erg mijn best er neutraal bij te zitten en een gezicht te trekken waaraan je niets kunt aflezen. Het scheelt dat ik samen met de voorzitter van de vergadering erg moet letten op het proces Dat leidt af van de inhoud.

Wil je nog een kopje?

(met dank aan Lesley Cordewener)

Boeken

Twee manieren om in een wereld van overvloed te overleven

Gepost op 8 juni 20148 juni 2014 door Karien Damen

Het gesprek met een vriendin ging over schaarste en overvloed. Hoe komt het toch dat we steeds tijd te kort hebben, terwijl er ons zoveel werk uit handen is genomen door de technologie en alles zo veel sneller kan? Ik bleef er over doordenken.

Impuls aankoop

Tussen de middag liep ik een boekwinkel in en stuitte op het boek: Discipline, overleven in overvloed, van Marli Huijer. Daar was mijn antwoord, ik heb het boek direct aangeschaft. Ik moet toegeven het kwam ook door de kaft. Deze heeft een vrolijke kleur geel en staat vol met leuke tekeningen van schoenen. Onweerstaanbaar voor mij. De schrijfster, een filosofe, kijkt je op de achterkant wat streng aan.

Schoenen

Ik wilde natuurlijk snel weten hoe het zat met die schoenen, maar in het voorwoord, de inhoudsopgave en op de laatste bladzijde kon ik daarvoor geen aanwijzigingen vinden. Het leek wel of ik op zoek was naar wie de moord had gepleegd bij het lezen van een gewone detective. Het boek leest ook net zo gemakkelijk. De schrijfster heeft een toegankelijke stijl en gebruikt gewone taal. In hoofdstuk vier heb ik de schoenen gevonden.

Persoonlijke vrijheid

Ook Marli Huijer vroeg zich af waarom het voor ons zo moeilijk is te genieten van een wereld vol overvloed. In plaats daar van overladen we onszelf en rennen van hot naar haar. Zij wijt het aan ons gebrek aan discipline. Vanaf de jaren zestig kwam discipline in een kwaad daglicht te staan. De schoolmeester en de politieagent waren hopeloos uit de tijd.
Dat heeft ons veel opgeleverd in de vorm van persoonlijke vrijheid, maar heeft ook een keerzijde.

Terug naar de tucht

Verschillende filosofen zoeken de oplossing in het opnieuw invoeren van discipline en orde. Vroeger was alles beter, je vindt dat bij Theo Dalrymple en in Nederland bij Frits Bolkestein. Anderen zoals Sloterdijk zoeken het in de opdracht die ieder mens heeft om zich te verbeteren. Dat doe je door je te spiegelen aan voorbeelden zoals Mandela of een sportheld. Volgens Marli Huijer leiden beide wegen tot mislukking.

Domme pech

Het leidt tot sociale uitsluiting, want wat als het je niet lukt? Van de eerste groep filosofen krijg je geen nieuwe kans, had je maar beter je best moeten doen. De tweede groep filosofen heeft geen oog voor mensen met minder talenten of gewoon domme pech. Marli Huijer zegt daarom: besteedt de discipline uit. Dat is niets nieuw. Odysseus liet zich door zijn bemanning al vastbinden aan de mast van zijn schip toen ze langs het eiland van de Sirenen voeren. De eerste manier is gebruik te maken van de techniek. Tegenwoordig zijn er apparaten die de discipline van je overnemen. Zelf heb ik een app geïnstalleerd die me vertelt dat het tijd is om te schrijven. De tweede manier is je discipline uit te besteden aan andere mensen. Door te delen ontstaat er een wederzijds netwerk waarin we elkaar helpen voornemens uit te voeren. Ik voel daar wel wat voor.

Huis, tuin en keuken

Gevleugelde gasten

Gepost op 1 juni 20142 juni 2014 door Karien Damen

Gisteren hebben we de laatste schroeven ingedraaid. Onze B&B met drie gastenverblijven kan worden geopend. Alle verblijven kijken uit op het zuiden en hebben een luifel boven de ingang. Ik kan bijna niet wachten tot onze eerste gasten arriveren. Ik stel mezelf gerust met het idee dat het seizoen nog niet echt is begonnen. Mijn collega’s kunnen gerust zijn, voorlopig ga ik er niet rijk van worden.

We hebben er lang over nagedacht, maar ik was er van overtuigd dat we onze gasten wat hebben te bieden, een rustpunt in een jachtig leven. Ons dorp staat niet bekend om zijn natuurschoon, maar onze gasten hoeven de tuin eigenlijk niet te verlaten. Er is voor elk wat wils, de hele zomer lang. Nu verspreidt de klimroos rosa new dawn zijn zachte geuren net als de jasmijn. Straks vechten de vlinderstruik en de hortensia’s om aandacht. Om het nog aantrekkelijker te maken heb ik dit voorjaar ook nog een appelboompje geplant.

Mijn man zag er wat tegen op. Hij was bevreesd dat we tijdens onze maaltijden, vooral als we buiten eten, zouden worden gestoord. Hij wil in alle rust van zijn maaltijd kunnen genieten. Augustus, als wespen onze tuin bezoeken, is dan ook niet echt zijn maand.

In ieder geval heb ik nu mijn goede voornemen van 2014 ingelost. Ik wilde mijn tuin bijvriendelijker maken. Begin dit jaar kon ik geen bijenhotel vinden bij de tuincentra. De afgelopen maanden is er iets gebeurd wat ik heb gemist, maar insectenhotels zijn hot. Ze zijn nu te koop in alle soorten en maten. Die van mij zijn van Natuurmonumenten. Ik heb er nu drie in in de tuin hangen, vlinders, bijen en lieveheersbeestjes zijn meer dan welkom. Ik heb wel een verzoek aan de bijen. Zorg voor kruisbestuiving en bezoek ook eens de overheerlijke appelboom bij onze buren. Hij staat linksachter net voorbij de aardbeien en de Buddleja davidii ‘White Profusion’ .

Kunst en Cultuur, Nieuws en politiek

Kleefliedjes

Gepost op 25 mei 2014 door Karien Damen

De hele week zit het liedje al in mijn hoofd. Ergens opgelopen tijdens een autoreclame volgens mij. Happy van Pharell Williams. Het is zo’n liedje dat aan je vastgekleefd raakt. Op onverwachte momenten dwarrelt het door mijn hoofd, onder de douche, tijdens een bespreking op het werk en als ik ’s nacht wakker wordt. Het is een leuk liedjes maar na een dag of wat heb ik er toch echt wel genoeg van.

Niet alle liedjes zijn goede kleefliedjes, het is een speciale eigenschap die ze zo hardnekkig maakt. Besmettelijk zijn ze ook. Komt er iemand zingend met zo’n liedje langs, negen van de tien keer neem ik het over. Jaren geleden was de film Sneeuwwitje van Disney opnieuw uitgebracht. Maandagochtend zong iedereen op kantoor: “he ho, he ho, je krijgt het niet cadeau”, sommigen deden er zelfs een dwergenloopje bij. Maar mijn ergste ervaring is met Costa del Sol, daar sloeg mijn hartje op hol, van de Zangeres zonder naam. Op dat deuntje begeleidde ik mezelf met mijn fietsbel op weg naar mijn werk.

De kracht van het liedje Happy is zo groot dat het wereldnieuws werd van de week. De Iraanse regering arresteerde zes jongen mensen omdat ze hun versie van Happy op youtube hadden gezet. De islamitische waarden waren in het geding. Dansen en laten zien dat je gelukkig bent is tegen het zere been van de ayatollahs. Of zouden ze chagrijnig geworden zijn omdat het liedje dat zich ook in hun hoofd heeft vastgezet?

Ik ben wel benieuwd naar andere kleefliedjes, als ik dan van een liedje genoeg heb kan ik het inruilen voor een ander liedje. Wie wil Happy met me ruilen?

Boeken, Nieuws en politiek

Stop een politicus in je vakantiekoffer

Gepost op 18 mei 201418 mei 2014 door Karien Damen

Maar liefst twee had ik er in mijn koffer, boeken geschreven door een voormalige politicus. Het lijkt op een geval van ernstige beroepsdeformatie, maar het ging om een roman, van Anneke van Dok, en een thriller, van Klaas de Vries. Liefde, moord en doodslag, ideale ingrediënten voor de vakantiekoffer.

Het jaar van de held van Anneke van Dok, uitgeverij Conserve

Anneke van Dok was staatsecretaris in het het eerste paarse kabinet en in verschillende plaatsen burgemeester. Het verhaal speelt in de fictieve plaats Elft tijdens het herdenkingsjaar van de geboorte van Van Speyk in 2012. Die van dan nog liever de lucht in. Het herdenkingsjaar wordt uiteindelijk een rampjaar voor de gemeente Elft. We krijgen het verhaal voorgeschoteld door de ogen van de bode. Want een bode op het stadhuis weet alles.

De vorm waarin dit gebeurt belemmerde mij bij het lezen. Er zijn wisselend drie personen aan het woord, de burgemeester van Elft in de ik-vorm, via haar aantekeningen die ze aan de bode heeft gegeven, de bode in de ik-vorm en de bode als hij. En dat allemaal in dezelfde opmaak. Ik moest steeds terug bladeren om het verhaal te kunnen volgen. Wie is er nu weer aan het woord? Ik kreeg daardoor niet het gevoel dat het ging om mensen van vlees en bloed.
Toch geeft het boek een aardig inkijkje hoe het er op stadhuizen aan toe kan gaan. Als dit boek in je vakantiekoffer is belandt, gewoon lezen. Maar ik zou er niet speciaal voor naar de winkel rennen.

Operatie Vuurvogel van Klaas de Vries, uitgeverij Conserve

Op de achterflap van Operatie Vuurvogel, kijkt de schrijver me wat streng aan. Het is Klaas de Vries een bekend politicus en nog steeds actief, als lid van de Eerste Kamer. Met minister van Binnenlandse zaken en directeur van de VNG op je CV is je imago dat van een degelijke bureaucraat. Dat rijmt niet met de beeldrijke taal en het fantasierijke plot in Operatie Vuurvogel. Op een Italiaanse begraafplaats wordt het hoofd gevonden van een Nederlandse concertpianist, op het graf van Stravinsky. Een oude schoolvriend van de concertpianist bemoeit zich met het oplossen van deze moordzaak. Dat wordt hem bijna fataal. Toen ik me eenmaal over de verbazing had heen gezet, dat het Klaas de Vries is die dit verhaal vertelt, blijft er gewoon een ontzettend spannend boek over. Meenemen dus.