Nieuws en politiek – Pagina 13 – Gekleurde Gedachten

Olifantenpaadjes

Gepost op 2 februari 20143 februari 2014 door Karien Damen

Deze week dacht ik ineens aan het fenomeen olifantenpaadjes. Op de fietsroute naar mijn werk is in korte tijd veel veranderd. Het fietspad langs de N470 is helemaal klaar. Ik heb het gevoel dat ik nu over de kortst mogelijke weg fiets, lekker snel. Dat gaat goed tot in het centrum van Zoetermeer zelf. Hier legt de gemeente een wijkpark aan. Het wordt vast heel mooi, maar de meest efficiënte route voor fietsers is nog ver te zoeken.

Olifantenpaadje metrostation Pijnacker-Zuid Scherpe bochten, onduidelijk voorrangssituaties en onverwachte obstakels vind ik op mijn pad.

Vandaar dat ik aan olifantenpaadjes dacht. Jaren geleden legde een stedenbouwkundige mij uit wat dat was. De kortste route van A naar B is een rechte lijn.
Ontwerpers van wijken houden hier doorgaans geen rekening mee. Belangrijker is het esthetisch verantwoorde beeld van straten en plantsoenen in de wijk. De uitvoerders van het plan hebben ook liever iets waar vierkante tegels en rechte stenen in gebruikt kunnen worden.

Zodoende ontstaat er iets waar de gebruiker, dat zijn wij, te voet of op de fiets, geen boodschap aan heeft. Als het maar enigszins mogelijk is snijden wij routes af en ontstaat er een logisch pad van A naar B. Op de foto een olifantenpaadje vlak bij mij in de buurt. Ik voorspel je, nu weet je weet wat het is, ga je ze overal zien. Ik hou me aanbevolen voor mooie voorbeelden.

Waarom wordt de kennis over olifantenpaadjes niet gebruikt bij het ontwerpen van onze wijken? Ik dacht dat het kwam omdat het een vrij onbekend fenomeen is. Op Google stuitte ik op een grote hoeveelheid materiaal over olifantenpaadjes. Er is zelfs, niet eens zo lang geleden, een fotoboek aan gewijd en een korte film. De auteur Jan Dirk van der Burg zat in mei 2011 aan tafel bij Matthijs van Nieuwkerk in De Wereld Draait Door. In dit aanstekelijke interview kwam ook de vraag op waarom de overheid er geen rekening mee houdt. Sterker nog, het tegenwerkt. Niemand aan tafel die het wist. Olifantenpaadjes, laten we ze koesteren.

Ik ben maandag wat later

Gepost op 12 januari 201412 januari 2014 door Karien Damen

Eerst was het half oktober, daarna half november en toen werd het half december. Deze week stond er op het bord aan de Leidsewallen in Zoetermeer: Vanaf 13 januari 2014, vervalt deze fietsroute definitief. Omdat er nu een datum staat en dat ook nog eens op een maandag is, ben ik geneigd het te gaan geloven. De fietsroute die ik gewend ben te fietsen naar mijn werk zal er anders uit zien. Vanaf maandag is het zo ver. In Zoetermeer is er dan een nieuwe verbinding tussen het stadshart en de wijk Palenstein. Deze is speciaal voor voetgangers en fietsers en loopt door een nieuw wijkpark.

Je kijkt er maanden, soms wel jaren naar uit, volgt de bouwactiviteiten en kunt je niet voorstellen hoe de nieuwe werkelijkheid er uit gaat zien. En ineens is het dan zover. Ik moet er in het begin altijd aan wennen en raak nogal eens de weg kwijt. Na een tijdje komt het moment dat ik niet beter weet en zelfs geen beeld meer heb van hoe het er vroeger uit zag. Stonden hier nu die bomen of toch daar?

Maar in dit geval heb ik toch twijfels of het morgen inderdaad zover is. De nieuwe fietsbrug eindigt nog ergens in een zandvlakte. In de richting van de Dorpsstraat zie ik alleen nog een zandpad. Er ligt een mooi fietspad langs de rand van het park. Alleen, dat eindigt in de bouwhekken. Het zou kunnen dat ik maandag wat later ben.

Richting CKC en Dorpsstraat

Een fietspad naar nergens

Richting CKC en Dorpsstraat

Een fietspad naar nergens

Nieuws en politiek

Plofklas

Gepost op 15 december 201325 december 2013 door Karien Damen

Op de radio hadden ze het van de week over plofklassen. Er waren onderwijzers van basisscholen in actie gekomen tegen teveel kinderen in een klas. Ze hadden voldoende handtekeningen verzameld, meer dan 40.000, om een burgerinitiatief te kunnen indienen. Het aantal leerlingen per klas zou niet meer mogen zijn dan 24. Het indienen van het burgerinitiatief bij de Tweede Kamer ging gepaard met veel publiciteit. De indieners hadden gezorgd voor een glazen plofklas op het binnenhof en Den Haag. De hele dag door namen tweede kamerleden en pers plaats in de schoolbankjes. Ook lijn 1 was er bij, voor wie het gemist heeft, hier is de uitzending van die ochtend.

Schoolfoto

Het hele verhaal bracht mij terug bij mijn eigen schooltijd en deze schoolfoto. Ik sta in de achterste rij helemaal links. Ik had die dag mijn matrozenjurk aan, die vond ik zelf het allermooist. Het is de tweede klas van juffrouw Van Hooijdonk van de Mariaschool in Ulvenhout. Ik tel 37 leerlingen, 37 meisjes. De jongens zaten op de Jozefschool. Zo was dat in het katholieke zuiden in de jaren zestig. Het schooljaar na deze foto waren we uiteindelijk met 50 kinderen in de klas. De nieuwe kinderen hadden bijna allemaal een vader die bij Philips werkte. Philips had een fabriek geopend in Breda en ons dorp werd uitgebreid met nieuwbouw. Op de gedenkwaardige dag dat het vijftigste kind in de klas kwam kregen we allemaal een lolly van de inspecteur. Ik herinner me dat mijn vader het helemaal niet zo’n feestelijke gebeurtenis vond. Hij zou het burgerinitiatief een goed idee hebben gevonden.

Vrije uitloopkinderen

Wij werden veel meer gedisciplineerd dan de huidige jeugd. Als de bel ging stelden we ons op in rijen, netjes twee aan twee. Per klas gingen we vervolgens naar binnen. In de bankjes zaten we met de armen over elkaar totdat we iets moesten doen voor de les. Als ik nu mijn nichtjes eens breng of haal ziet het er allemaal veel speelser en ongedwongener uit. Kinderen zijn ook veel vrijer. Een leerkracht zal dus altijd alert moeten zijn.
Niemand is tegen goed onderwijs. In een kleinere klas is er meer aandacht per kind. Maar of dat alleen mogelijk is in een klas met 24 of minder kinderen, iemand een idee?

Reactie fractie PvdA

Omdat ik het zo stil vond worden na het indienen van het initiatief heb ik bij de fractie van de PvdA nagevraagd wat ze van het initiatief vonden. Ik kreeg de volgende reactie:

Wij vinden het goed dat Leraren in Actie aandacht heeft gevraagd voor te
grote klassen. Dat zoveel leraren aangeven dat zij problemen hebben met
de grootte van de klas geeft ook aan dat het goed is dat de politiek
hierover spreekt. Wij willen geen te grote klassen, omdat dan niet ieder
kind voldoende aandacht kan krijgen. Wij zijn echter geen voorstander
van een maximum aantal leerlingen per klas (Leraren in Actie wil 24
leerlingen). Omdat niet alleen de grootte van de klas, maar met name de
samenstelling daarvan van belang is. Een klas van 23 vmbo’ers in een
achterstandswijk kan moeilijker zijn dan 28 vwo’ers in Amsterdam Zuid.
Daarnaast valt of staat de kwaliteit van de lessen ook bij de kwaliteit
van de docent. Deze kabinetsperiode wordt fors geïnvesteerd in de
kwaliteit van het onderwijs om de kwaliteit van docenten te verbeteren.

Ik hoop je hiermee voldoende te hebben geïnformeerd.

Met vriendelijke groet,

Afdeling Voorlichting PvdA

Nieuws en politiek

Nieuwsbeeld

Gepost op 25 november 20131 december 2013 door Karien Damen

Wij hebben besloten ook een bezoek te brengen aan het Caribische deel van het koninkrijk. Te beginnen met Aruba.

Deze week waren de mooiste foto’s afkomstig van het bezoek dat Willem-Alexander en Maxima brachten aan de Nederlandse Antillen. Blauwe luchten, prachtige stranden en een vrolijke ontvangst. Ministers aan het werk in hemdsmouwen en zelf fotograferend voor een bericht op facebook. Deze foto is afkomstig van de app NRC in Beeld.

Nieuws en politiek

Gluren bij de buren, werkbezoek griffiers

Gepost op 6 oktober 201325 januari 2014 door Karien Damen

Moge partijbelang en persoonlijke voorkeur van deze zetel verre blijven en hier heersen een geest die tegenover allen gelijk is

Altijd interessant om bij een ander te kijken. Dat bleek vorige de week weer tijdens de bijeenkomst met de griffiers van mijn leergang. We werden ontvangen door de griffier van de deelgemeente Noord in Rotterdam. Nadat we waren bijgepraat waren over het aftreden van de voorzitter van de deelraad en al het politiek gedoe dat daar bijhoort, gingen we over tot ons inhoudelijke programma.

Onze collega uit Enschede liet hun nieuwe raadsinformatiesysteem zien. Dat deed hij samen met de leverancier van het programma, Muze uit Enschede. Het systeem is nog niet in de lucht. Dat komt omdat Enschede ambitieus is en een stap verder wil gaan. De gemeenteraad wil ook reacties van bewoners op plannen uitlokken met het systeem. Als de bewoners niet naar je toe komen je de volle cafe’s moet opzoeken, de social media dus.

We kunnen wel een beeld krijgen van het systeem door op de sites van Dinkelland en Hellendoorn te kijken, die maken er ook gebruik van. Raadsleden kunnen de site naar persoonlijk inzicht indelen. Alle beschikbare stukken zijn in te delen zoals gebruikelijk naar vergadering of type stuk (brieven, moties etc.) maar ook naar thema. Erg handig voor wie een dossier wil volgen. Ook is er een directe koppeling met facebook en twitter.

Een van mijn collega griffiers had naar aanleiding van de discussie rond de stukkenstroom nog een goede tip voor ons. Hij maakt gebruik van google calender om zijn raadsleden te attenderen op extra bijeenkomsten en uitnodigingen. Hiervoor hebben wij ook wat aan het ontwikkelt op de griffie. Misschien kan het een mooie aanvulling zijn daarop, maar we zullen het wel moeten uit proberen.

De raadzaal

Voor de stembriefjes

In de middag gingen we op bezoek bij de griffie van de gemeente Rotterdam. We kregen een rondleiding door het stadhuis. Omdat het Rotterdamse stadhuis een monument is mag er niets veranderd worden. De raadzaal is dus nog volledig monistisch. De griffier zit er tussen de leden van het college. Lijkt me een vreemd gevoel. Op de griffie werken 25 mensen op 45 raadsleden, als je dat vertaald naar de situatie in Zoetermeer hebben wij, met 39 raadsleden recht op 22 griffiemedewerkers.

Het was voor mij bekend terrein, maar het gebouw blijft indrukwekkend.

Tot slot hebben we heerlijk gegeten in het Turks-Koerdische restaurant Shalan, een aanrader. Waar wordt je nog uitgezwaaid door de eigenaren?

De foto’s zijn gemaakt door Mark van Dongen.

Nieuws en politiek

Ruim je Ryck, deel 2

Gepost op 4 november 201225 januari 2014 door Karien Damen

Begin dit jaar schreef ik over een zoektocht naar een goed voornemen voor 2012. Het moest een niet al te ingewikkeld voornemen zijn en dus vol te houden.

Nu was de gemeente Pijnacker-Nootdorp eind 2011 samen met Avalex een proef gestart. Het idee is dat bewoners afval inleveren op een centraal punt in ruil voor geld. Dat geld kun je schenken aan een goed doel of op je eigen rekening laten bijschrijven. Simpel te doen toch? Ik moest alleen nog een goed doel verzinnen.

Een week later bleek dat ik niets meer hoefde te verzinnen, want E. was al begonnen met inzamelen. Terwijl hij eerder had beweerd dat dat hele Ryck een onzinnig idee was.

Het gevolg is dat zolder en garage zijn opgeruimd en kledingkasten uitgemest. Dat leverde ons tot nu toe 20 euro op. Mijn echtgenoot zou het liefste de nee/nee sticker van onze brievenbus willen krabben. Dan schiet het tenminste een beetje op.

Wij zijn niet de enige die enthousiast zijn over de proef. Uit de evaluatie van de gemeente blijkt dat eenderde van alle huishoudens mee doet. Was je eerst een sukkel als je je oud papier en textiel wegbracht, nu ben je een sukkel als je het niet doet. Het gaat in een moeite door als je toch boodschappen gaat doen.

Vanwege het succes heeft het college van burgemeester en wethouders voorgesteld door te gaan met de proef. Ryck kan dan verder groeien en zijn kostendekkenheid bewijzen. Dat betekent wel dat de gemeente nu moet gaan betalen. De gemeenteraad heeft vraagtekens gezet bij de manier waarop. In deze tijd wil men geen lastenverzwaring, het gaat om 15 euro per huishouden. Aan de andere kant begrijpt iedereen dat het inzamelen van afval slimmer moet. Afval gaat vanwege de grondstoffen op termijn geld opleveren, veel geld. Het college is opnieuw aan het rekenen gegaan en het is even onduidelijk wanneer er een besluit genomen gaat worden. Ik hoop op een positief besluit, met Ryck heeft Pijnacker-Nootdorp zich als vernieuwer op de kaart gezet.

Wanneer er ontwikkelingen zijn hou ik jullie op de hoogte.

Nieuws en politiek

Plakcampagne

Gepost op 3 oktober 201228 februari 2014 door Karien Damen

Er zijn niet veel mensen die kunnen bogen op een plakcarriere. Ik kwam er mee in aanraking toen ik net in Rotterdam woonde en lid werd van de Partij van de Arbeid. Ik heb het dan, om in de plaksferen te blijven, over het tijdperk van de Loesje posters. We gingen plakken voor de verkiezingen van de provinciale staten. Ik mocht met de lijsttrekker, Jan Hoek van Dijke, op pad. Het was in die tijd in Rotterdam toegestaan om op gemeentelijke eigendommen te plakken. Toch hadden we een licht anarchistisch gevoel en hoopten dat de politie ons aan zou houden.

Vele verkiezingen lang heb ik geplakt. Met een groepje gelijkgestemden laat op de avond met emmer en veger over straat zwalken en het begrip gemeentelijk eigendommen op rekken, was mijn ultieme invulling van het begrip solidariteit. We eindigen meestal verkleumd in een kroeg. Plakromantiek dus.

Van de ene op de andere dag verschenen er vlak voor verkiezingen speciale borden voor de affiches. Alleen op deze borden mocht nog geplakt worden. Zo bespaarden gemeenten op schoonmaakkosten. En de borden konden hergebruikt worden. Er onstond een hele cultuur rond het plakken. Het was een wedstrijd wie als eerste op de borden verscheen. Over je collega’s heen plakken deed je niet. Als er bij een ander een hoekje los zat nam je dat gelijk even mee. Toch voelde het een stuk minder romantisch om in afgepaste kaders te moeten plakken. Ik zie ook niet wat het electoraal oplevert om gezellig naast elkaar te hangen. Oke, het is democratisch, iedereen even veel plakruimte.

Iemand van de gemeente stelde eens voor of het niet veel praktischer was als iedereen zijn affiche vooraf aanleverden. Een bedrijf zou dan alles keurig in de juiste volgorde plakken. Zo konden de borden in een keer geplaatst worden voor een klein bedrag. Plakkers van andere partijen reageerden furieus. Hoe kon iemand dat verzinnen, dat was het einde van alle plakromantiek. Voor mij was die romantiek toch al verdwenen.

Ook krijg ik steeds meer twijfels bij het electorale nut van onze plakcampagnes. Verkiezingcampagnes worden gestreden op de televisie en in de landelijke media. De verkiezingsborden vallen alleen op bij partijgenoten. Die gaan bellen wanneer onze posters er niet snel genoeg op zitten, te laag of slecht geplakt zijn. De vergrijzing van het ledenbestand van politieke partijen is zichtbaar onder ons plakkers. Deze keer was ik op pad met twee gepensioneerde heren. Alleen hun enthousiasme was niet navenant. Die posters moesten in de onmogelijkste hoek bovenin. Ik heb met zweet in mijn handen de ladder vastgehouden. Het is gelukkig goed afgelopen en de posters hebben in geen jaren zo keurig gehangen.

De verkiezingsborden zijn al weer een paar weken opgeborgen. Ons nageplakte bedankje aan de kiezers heeft er niet lang gehangen. Wat rest is een gele plek in het gras. Wat mij betreft is het de laatste keer geweest, het plakken. Ik heb een advertentie bewaard van een bedrijf dat borden op ooghoogte plaats in de berm van de weg. Je hoeft alleen maar een bestandje van de affiche te mailen, lijkt me een stuk veiliger.

Nieuws en politiek

De laatste keer op papier in Zoetermeer

Gepost op 22 juni 201228 september 2014 door Karien Damen

8.30 uur. De aantekeningen van de griffier. Wie kan daar chocola van maken

9.30 uur. Eens kijken of we alle stukken bij elkaar hebben.

12.30 uur. De bode: Zo dames, zijn de stukken al klaar?

Nee, we zijn de tel kwijtgeraakt

13.30 uur de Repro, 128 en 104 velletjes 90 keer afdrukken

14. 30 uur. De postvakjes ven de raadsleden nog helemaal leeg

Een uurtje of zeven. De stukken gaan met de koerier mee

En ze leefden nog lang en gelukkig in Zoetermeer.

De laatste keer op papier in Zoetermeer, a set on Flickr.

Hier werd geschiedenis geschreven. De gemeenteraad is digitaal gegaan.

Nieuws en politiek

Is het wijs of is het wijs

Gepost op 29 april 201225 januari 2014 door Karien Damen

Daar moest een doordachte strategie achter zitten dacht ik donderdagochtend over de opstelling van Diederik Samsom. Zelf zou ik niet in staat zijn om de roep van de andere partijen te weerstaan. Niets is leuker en geeft meer energie dan samen aan oplossingen voor een probleem te werken.

Donderdagavond tijdens het kamerdebat keek Diederik Samsom alsof hij niet op een partijtje was uitgenodigd. Hij kende het gevoel hoe geweldig het is om met anderen samen ergens aan te werken, dus ook. En had zich moeten inhouden om niet mee te doen of was er wat anders aan de hand?

De volgende morgen was het algemene oordeel dat Diederik Samsom de verliezer was. Alleen fragmenten uit het debat die dat moesten bewijzen waren te horen op de radio. De euforie van Jolanda Sap, Alexander Pechtold en Arie Slob over het resultaat was grenzeloos. Maar wat hebben ze eigenlijk binnengehaald. Een akkoord vol losse eindjes.

Eén van die losse eindje is de verhoging van het hoogste BTW tarief naar 21%. Ik hoorde een marktkoopman uitleggen dat zijn nachtponnen die nu vijf euro kostte hij toch echt niet kon verkopen voor 5 euro en nog wat. Dus, was zijn redenering, gaat hij verlies lijden. Ik herinner mij van de invoering van de euro dat middenstanders heel goed in staat waren om prijzen gunstig af te ronden. Maar dat consumenten hun hand nog meer op de knip gaan houden is zeker waar. En dat deze maatregel vooral mensen treft die al weinig in die knip hebben is ook waar.

De maatregelen voor de woningmarkt kunnen leiden tot een daling van de huizenprijzen met 20 tot 25 procent. In de huidige situatie leidt dat tot een vermogensverlies, dat in veel gevallen niet gedragen kan worden. Net als in de jaren 80 zullen we veel gedwongen verkopen zien. Ook door de bepaling dat een nieuwe hypotheek niet meer dan 100% mag zijn, blijft de koopmarkt op slot voor starters. En aan de onderkant moet de beweging beginnen.

Dan nog de nullijn voor ambtenaren, waaronder de onderwijzer en de politieagent die al een paar jaar op nullijn zitten. En het opblazen van het moeizaam bereikte pensioenakkoord.

Maar los van de inhoudelijke argumenten, is het politieke argument het meest wijs. De PvdA houdt zo zijn handen vrij om duidelijk te maken waar het voor staat. De SP krijgt niet de kans om de kaart kampioen opkomen voor de zwakkeren te spelen. Stemmers op GroenLinks moeten zich afvragen of ze er een gratis centrumrechts pakket aan maatregelen bij willen.

De wijsheid achteraf zal zijn dat het niet wijs was van Diederik, maar wel geniaal. Wat vind jij?