Auteur: Karien Damen

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Feyenoord – Roda JC

Gepost op door Karien Damen

Zojuist heb ik mijn fiets opgehaald bij de fietsenmaker. Een reparatie en wat onderhoud kostte in totaal 72 euro. Tel daarbij op een enkele reis met de Randstadrail. De uitkomst van een middag in de grote stad. Zonder te winkelen.
Vorige week zondag was ik bij een vriendin in Rotterdam op bezoek geweest. Ze woont midden in het centrum van de stad, vlak bij de Pauluskerk. Ik was op de fiets, want het was mooi weer. Met een flinke ketting zet ik mijn fiets dan vast aan een fietsenrek.  Aan het eind van de middag stond hij er nog. Er kwamen net een man en een jongen aangelopen. De man stelde opgelucht vast dat zijn fiets er ook nog stond. Het was pas zijn zesendertigste sinds hij in Rotterdam woonde.
Een goede ketting helpt wel, zei ik. Nou, zei de man, daar zou ik toch maar niet altijd op rekenen. Soms ligt er alleen nog een ketting, wel op slot, dat dan weer wel. Onszelf toch gelukkig prijzend vervolgden wij onze weg. De man en jongen liepen in de richting van de Westersingel en ik fietste naar de Coolsingel. Ter hoogte van de Bijenkorf hoorde ik een bonkend geluid, dat leek wel een lekke band. Het was een lekke band, mijn lekke achterband, mijn lekvrije achterband.
Wat nu, het was nog een heel eind naar Pijnacker. In het weekend mag je gelukkig je fiets meenemen in de metro en station Beurs was dichtbij. Het was niet druk meer in de stad en op het metrostation. Waar ik even geen rekening mee had gehouden was dat er op zondag gevoetbald wordt. De metro zat tjokvol met supporters, zo te zien allemaal Feyenoordfans. Een beetje ongemakkelijk wurmde ik mijn fiets het treinstel in. Ze waren in een opperbeste stemming want Feyenoord had gewonnen. Waarom ga je niet fietsen, vroeg er een. Ik heb een lekke band, zei ik. Je kunt hem toch plakken, je hebt je pakspullen bij je, zei een ander, wijzend op het tasje onder mijn fietszadel. Daar zit mijn ketting in, antwoordde ik.
Het volgende station werd omgeroepen met een waarschuwing dat er links uitgestapt moest worden. Dat is mazzel zei ik, want ik stond met mijn fiets bij de deur aan de rechterkant. Maar er stapte bijna niemand uit. Gaan jullie eigenlijk niet de verkeerde kant uit als feyenoordsupporters, vroeg ik daarom. Want we reden de stad uit richting Den Haag. Nee hoor, zei een gezellig ogende, wat oudere man. Feyenoord supporters heb je overal, zelfs in Brabant. Zelf kom ik uit Delft. Maar jij bent ook ver van huis met de fiets, vervolgde hij.
Bij elk station werd mijn fiets hulpvaardig aan de kant geschoven als iemand er uit wilde. Op Pijnacker-Zuid nam ik afscheid van mijn reisgenoten. Ik was weer helemaal tevreden met de wereld en zijn bewoners. Thuisgekomen bleek er een lange schroef in mijn band te zijn geboord. Hij zat net opzij van het loopvlak tot aan de kop er in. Een dure grap.Ik denk dat ik maar een provinciaal blijf, dan maak je nog eens wat mee.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

De kurkentrekker

Gepost op door Karien Damen

Nog een vakantieverhaal, een leuke voor de blunderclub. De blunderclub is een besloten club met maar twee leden, één van mijn favoriete raadsleden, als erelid en ikzelf als voorzitter. We verzamelen blunders, alleen van eigen hand.

Ik heb deze vakantie ontdekt dat een eenvoudige kurkentrekker met mesje ook over een hefboomfunctie beschikt. Ik had de oude kurkentrekker in de caravan bij het schoonmaken van de keukenlade weggegooid. Ik vond hem veel te zwaar voor het kunststof binnenwerk van de la. Maar ja, nu hadden we alleen nog maar dat eenvoudige ding en in Frankrijk is men nog niet van de kurk af. Ik schroefde de eerste avond dat ding in de kurk en wrikte hem naar boven de fles uit. De tweede avond lukte dat met de grootst mogelijke krachtsinspanning niet. Wat nu, ik probeerde eens wat met de andere onderdelen die aan het ding zitten. En ja hoor, een deel kreeg ik precies langs de hals geplaatst en toen was het een fluitje van een cent om de fles open te krijgen.
Wonderlijk dat je zonder dat te weten iets in de la hebt dat zo ontzettend handig is, als je het maar wist.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Perdu

Gepost op door Karien Damen

Avez vous perdu? Bent u verloren? Vroeg hij ons. We stonden tijdens een fietstocht op de kaart te kijken welke weg we zouden inslaan. In het Frans heeft perdu, verloren, twee betekenissen. In het Nederlands zou het ook kunnen, verloren, maar dat zou wel een heel dramatische vaststelling zijn. Voorgoed verloren. Wij zouden vragen bent u de weg kwijt? Maar we stonden op een weg en vroegen ons alleen maar af welke route we zouden volgen. Bent u verdwaald? Zou ook een goede vraag zijn geweest in het Nederlands.
In Engeland zouden ze ons gevraagd hebben: Are you lost? Eigenlijk hetzelfde als de Fransman ons vroeg.
Non, merci, was ons antwoord. Twee woorden om te zeggen, dat we niet verdwaald waren. Dat we namelijk op elke splitsing van wegen kijken welke kant we uit zullen gaan, omdat we kaart lezen leuk vinden, maar dat kunt u niet weten, maar bedankt voor het vragen. Erg attent van u.

Au revoir

Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Recepten

Pasta con le sarde van Jamie of niet

Gepost op door Karien Damen

Op weg naar huis wisselen mijn collega Jeannette en ik altijd uit wat we die avond gaan eten. Jeannette ging vanavond armeluispasta maken. Het was een recept van Jamie Oliver en het bevatte sardientjes en pijnboompitten. Maar dat recept ken ik, was mijn reactie. Ik ken het van een Libelle uit de jaren 80. Het stond in een kookbijlage en die heb ik nog steeds. Ik heb de pasta onlangs weer eens gemaakt en het smaakt nog steeds voortreffelijk. Het is een van oorsprong Siciliaans gerecht. Sicilianen waren arm, de ingrediënten zijn daarom eenvoudig en op Sicilië volop verkrijgbaar zoals verse sardines en ansjovis.

Lees verder “Pasta con le sarde van Jamie of niet” →

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Genant

Gepost op door Karien Damen
 
Van mijn moeder mochten wij alleen op pad met een schone onderbroek aan. Als ik in het ziekenhuis terecht kwam lag ik er niet voor schandaal bij, zei ze, als ik vroeg waarom.  Ik heb die zorg nooit zo goed begrepen. Volgens mij maakte het niet zoveel uit wat ik aanhad als ik in de kreukels zou liggen. We kregen ook een schone zakdoek en een kwartje mee. De zakdoek was om je schaafwonden te stelpen en het kwartje om naar huis te bellen. Sinds kort weet ik dat nette meisjes goed naar hun moeder moeten luisteren.
 
De laatste keer dat ik voor een controle bij de huisarts was, wilde ze dat ik een hartfilmpje liet maken door de assistente. Daar had ik geen bezwaar tegen. De assistente vroeg op haar beurt of ik er bezwaar tegen had dat een stagiaire mee zou kijken. Het zou voor haar het eerste hartfilmpje zijn. Het was voor mij ook de eerste keer anders zou ik niet zo spontaan direct ja hebben gezegd. Want wat ik niet wist was dat ik me tot op mijn onderbroek moest uitkleden. Met dat uitkleden zelf had ik niet zo’n moeite. Het gênante was dat ik die dag een onderbroek aan had van mijn man. Het was een zwarte lycra boxershort uit een aanbieding, maar niet geschikt bevonden door mijn man. Weggooien vind ik zonde en wat doe je dan. Hij zit eigenlijk ook wel lekker. Maar toen ik daar zo stond zat hij een stuk minder comfortabel. Ik heb gedaan of het de normaalste zaak van de wereld was.
 
cc918-img_0449
Naderhand bedacht ik dat het nog erger had kunnen zijn. Zo heb ik bijvoorbeeld nog een exemplaar liggen dat een innige omhelzing heeft gehad met een blauwe sok in de veertig graden was. Ik denk dat ik voortaan ook maar weer een schone zakdoek en een kwartje ga meenemen.
Geplaatst in Kunst en Cultuur

Modern Hollands landschap

Gepost op door Karien Damen
Molenlaan met regenboog, Pijnacker

Ik woon in een landbouwgebied. Maar zo ervaar ik dat niet. Doordeweeks fiets ik tussen de kassen door naar mijn werk in Zoetermeer. Ga ik in het weekend zomaar een stukje fietsen of wandelen, is het tussen de kassen. Het geeft mij het gevoel dat ik in een industrieel gebied woon. De complexen worden ook steeds groter en hoger. Ook De belemmeren de kassen het zicht op het polderlandschap. En is er een doorkijkje, dan zie ik in de verte de windturbines bij Bleiswijk of de nieuwe Hoogspanningsmasten van het KV 380 traject.

Het enige pluspunt vind ik de kleine kraampjes langs de weg. In de kassen rondom Pijnacker groeien veel bloemen maar ook groenten zoals komkommers en courgettes. Wat niet geschikt is voor de groothandel komt in die kraampjes terecht. Kromme courgettes willen we niet als consument in de supermarkt. Soms koop ik onderweg wat. Voor een euro of twee heb je een pond snijbonen of een zak met paprika’s. Omrijden via Berkel levert rozen of hortensias op.

Vervallen kas aan de Molenlaan, Pijnacker

Sinds kort doe ik mee aan #UrbanSnap, een fotospel op Google+. Het werkt als volgt. Elke week kiezen de twee initiatiefnemers uit de Verenigde Staten een thema. Heb je een foto gemaakt die past in het gekozen thema, dan plaats je die op Google+. Foto’s van over heel de wereld met hetzelfde onderwerp bij elkaar gezet, geven een aardig beeld van het dagelijkse straatbeeld. Hoe verschillend dat is en ook weer niet.

Zelf, fotografeer ik het liefste wat ik zoal onderweg tegenkom. Meestal vind ik wel iets wat past in het thema. De bijgevoegde foto’s zijn het resultaat van de thema’s Zig Zag en One kind of a Wall. Het aardige van het fotospel is dat ik met heel andere ogen naar mijn eigen omgeving ben gaan kijken. Het is een uniek modern Hollands landschap, voor wie het wil zien.

De zonsopgang aan de Monnikenweg, Pijnacker
Kas met orchideeën, langs de N470, Pijnacker

Geplaatst in Nieuws en politiek

Ruim je Ryck, deel 2

Gepost op door Karien Damen

Begin dit jaar schreef ik over een zoektocht naar een goed voornemen voor 2012. Het moest een niet al te ingewikkeld voornemen zijn en dus vol te houden.
Nu was de gemeente Pijnacker-Nootdorp eind 2011 samen met Avalex een proef gestart. Het idee is dat bewoners afval inleveren op een centraal punt in ruil voor geld. Dat geld kun je schenken aan een goed doel of op je eigen rekening laten bijschrijven. Simpel te doen toch? Ik moest alleen nog een goed doel verzinnen.
Een week later bleek dat ik niets meer hoefde te verzinnen, want E. was al begonnen met inzamelen. Terwijl hij eerder had beweerd dat dat hele Ryck een onzinnig idee was.
Het gevolg is dat zolder en garage zijn opgeruimd en kledingkasten uitgemest. Dat leverde ons tot nu toe 20 euro op. Mijn echtgenoot zou het liefste de nee/nee sticker van onze brievenbus willen krabben. Dan schiet het tenminste een beetje op.
Wij zijn niet de enige die enthousiast zijn over de proef. Uit de evaluatie van de gemeente blijkt dat eenderde van alle huishoudens mee doet. Was je eerst een sukkel als je je oud papier en textiel wegbracht, nu ben je een sukkel als je het niet doet. Het gaat in een moeite door als je toch boodschappen gaat doen.
Vanwege het succes heeft het college van burgemeester en wethouders voorgesteld door te gaan met de proef. Ryck kan dan verder groeien en zijn kostendekkenheid bewijzen. Dat betekent wel dat de gemeente nu moet gaan betalen. De gemeenteraad heeft vraagtekens gezet bij de manier waarop. In deze tijd wil men geen lastenverzwaring, het gaat om 15 euro per huishouden. Aan de andere kant begrijpt iedereen dat het inzamelen van afval slimmer moet. Afval gaat vanwege de grondstoffen op termijn geld opleveren, veel geld. Het college is opnieuw aan het rekenen gegaan en het is even onduidelijk wanneer er een besluit genomen gaat worden. Ik hoop op een positief besluit, met Ryck heeft Pijnacker-Nootdorp zich als vernieuwer op de kaart gezet.
 
Wanneer er ontwikkelingen zijn hou ik jullie op de hoogte.

Geplaatst in Huis, tuin en keuken

Iedereen is welkom

Gepost op door Karien Damen
Voor een koolmeesje





De tuin van mijn moeder is een plaatje. In alle seizoenen valt er wat te genieten of te ontdekken. Nu in de herfst vallen vooral de kleuren op. De natuur geeft een warm palet aan planten die afsterven en hun blad verliezen. Op de foto’s is dat nog niet goed te zien, ze zijn van begin oktober.


Deze keer viel me nog iets anders op. Iets wat er al langer was, maar waar ik nooit op heb gelet. Door de hele tuin heen zag ik kleine huisjes. Een compleet dorp was het. Aan boomstammen, aan de muren, op een stronk en twee gewoon op de grond. Huisjes voor vogels, voor kabouters en voor kleine meisjes. Behalve de mollen mag iedereen in de tuin komen wonen.









Voor een winterkoninkje

De huisjes voor de vogels hangen met de opening naar het noordoosten. De volle zon staat er dan niet op en het regent niet in. Rond deze tijd van het jaar inspecteren de vogels hun toekomstige huisjes. Bijna elk jaar heeft mijn moeder een nest koolmeesjes en winterkoninkjes. De merels hebben het voor hen bestemde huisje nooit gebruikt. Het wordt nu bewoond door een kabouter.

Er zijn twee tuinhuisjes. In het ene wordt het tuingereedschap bewaard en de tafeltennistafel van mijn neefjes. Het andere is voor de fiets en het speelgoed van mijn kleine nichtjes.

Als ze op visite komen krijgt mijn moeder opdracht om haar fiets buiten te zetten. Want zo is het voor de dames onmogelijk om eten te koken. Ze zitten met hun beidjes aan een tafeltje met een serviesje er op. Mijn moeder brengt ze geschilde appels en vertelt dat dat de aardappelen zijn. 

Huisje voor 2 eendjes

Heerlijk om zo’n oma te hebben, maar ik had zo’n moeder. Ik herinner me dat mijn zus en ik moedertje speelden in een oude volkswagenbus. Die bus stond zonder motor bij ons op de oprit. Mijn vader had van twee bussen een goed exemplaar gemaakt voor zijn stukadoorsbedrijf. 

We hadden een tafeltje en stoelen naar binnen gesleept. Met onze poppen zaten we daar op een woensdagmiddag te schuilen voor de regen. Er werd op de deur getikt. Daar was mijn moeder met voor ons allebei een gebakken eitje met brood. Ons paradijs was compleet.


Meestal voor de fiets
Keuken van Margot en Suzanne
Geplaatst in Huis, tuin en keuken, Kunst en Cultuur

Lekker opgeruimd

Gepost op door Karien Damen

Een hele woensdagmiddag ben ik er mee bezig geweest. Rond deze tijd van het jaar verwissel ik mijn zomerkleding voor mijn winterkleding. Alles gaat dan door mijn handen. Ik kijk wat er weg kan en wat nog wel een seizoen mee kan. Niets bijzonders, maar ik geniet enorm als alles weer netjes in de kast hangt. Op de planken liggen nu truien en vesten. Netjes op stapels en op kleur. Alle schoenen zijn gepoetst. De sandalen zijn naar zolder.

Soms doe ik de deur even open, zomaar. Geniet dan van deze zelfgeschapen orde en structuur. Strijk met de rug van mijn hand langs de stof van de blouses en doe dan de deur dicht.
Freud heeft deze afwijking gecategoriseerd onder de anale persoonlijkheid, met een beschrijving van eigenschappen die ik hier niet allemaal ga noemen. Perfectionistisch is nog de vriendelijkste.

Mijn omgeving zal niet zeggen dat ik een overdreven opgeruimd persoon ben. Het zit ook meer in mijn hoofd, de neiging tot ordening. Boodschappen doen is veel leuker als ik bij de kassa alles in het gelid op de band kan zetten. Ik koop ook het liefste van alles twee exemplaren. Dat zorgt voor evenwicht bij het sorteren.


Wereldberoemd word ik niet met mijn stoornis. Hoewel, de Zwitserse kunstenaar, Ursus Wehri, is hard op weg om het te worden. Zijn derde boek over opruimkunst is net uit. Uitgeverij De Harmonie heeft de Nederlandse versie uitgegeven. Het kost 14,90 euro. Van de door Ursus Wehri  op orde gebrachte kunstwerken van Kadinski of Van Gogh wordt iedereen vrolijk. Kijk zelf maar eens hier. En komt er geen glimlach bij de bekende kunstwerken dan wel bij de op alfabet gesorteerde lettervermicelli in de soep.